Is dit het?

11-06-2012 20:26 10 berichten
Alle reacties Link kopieren
Sinds 7 maanden een relatie, mijn eerste relatie, op mn 28e.

We klikken enorm: goede diepgaande gesprekken, zelfde humor, emoties delen, elkaar vrijlaten, samen dingen ondernemen etc. Ik kan echt op hem bouwen en vertrouwen. En hij op mij.



In het begin verliefde gevoelens gehad. Door het verwachte overlijden van mijn moeder vlak na de start van onze relatie, kwam de verliefdheid in het gedrang (zo verschillende dingen: liefde vs dood) en werd het al snel liefde.



Nu ben ik op een punt gekomen waarbij ik soms twijfel. Voel ik genoeg? Is dit wat ik moet voelen?

We vullen elkaar aan, zijn elkaars maatje. Maar is dat genoeg? Ik ben niet verliefd, maar voel wel veel liefde. Maar ik mis de verliefde gevoelens een beetje.



Ik kan me op dit moment geen weekend zonder hem voorstellen (ivm afstand zien we elkaar alleen de weekenden) en ben ook trots op de dingen die hij doet. Maar moet ik niet verliefd zijn?

Juist dat doet me twijfelen.

Het feit dat ik geen vergelijkingsmateriaal heb uit eerdere relaties (wat wil ik wel/niet), maakt me onzeker.

Hebben jullie dit ook wel eens ervaren?
Ik vind mijn antwoord op deze vraag, is verliefd zijn dan zoi belangrijk, en moet ik verliefd zijn afhangen van de tijd dat jullie samen zijn.

Je mist nu AL, die verliefde gevoelens, je mist het allemaal al na 7 maanden, nu al dioe twijfels over je gevoel voor hem zegt als je het mij vraagt niet veel goeds.

Als jullie nu langer bij elkaar waren geweest had ik er anders op gereageerd, maar 7 maanden is niks.

Als je nu al zulke twijfels hebt, dat je er een topic over opend dan denk ik dat het een kort vuurtje was wat langzaam?" maar zeker is opgebrand, gaat branden.



Maar dit is wat IK zeg, dus niet zozeer de waarheid.

Een ander kan net zo goed het tegenover gestelde zeggen, en dat dat voor jou is hoe het is natuurlijk.

Ik denk zo, maar heb geen glazen bol. en kan niet in je toekomst kijken.

Ik denk dat je zelf het antwoord op je eigen vraag wel weet.
Ik ben er van overtuigd dat verliefdheid niet per se nodig is om een fijne stabiele relatie te hebben. Natuurlijk moet je je wel tot elkaar aangetrokken voelen.

Maar waarom zou je nu de keus maken om uit elkaar te gaan als het verder goed voelt? Alleen omdat je bang bent om later misschien een keus te moeten maken die pijnlijk is? Wat als dat nooit zou gebeuren, zou je jezelf dan gelukkig zien met hem?
Alle reacties Link kopieren
Hoe is de sex?
Alle reacties Link kopieren
In dit soort gevallen kan ik alleen maar adviseren om naar je gevoel te luisteren. Als je twijfelt, om welke reden dan ook, dan is dat in mijn ogen niet bevorderlijk is. Er is sowieso niets wat "moet" in een relatie, behalve dat het goed moet voelen. En of je daar nou rete verliefd voor moet zijn of juist niet, dat ligt eraan. ALs het goed voelt is het goed.
Alle reacties Link kopieren
Ik denk niet dat twijfel een slecht teken is. Ik denk dat in elke relatie weleens twijfels voorkomen.



Misschien als je eens wat afstand neemt, gewoon eens zeggen dat je een weekend niet af wilt spreken, dan voel je misschien wel of je hem mist, wat je ermee wilt.



Niemand kan dit voor jou beslissen! En verliefdheid is maar tijdelijk.. De basis die je samen hebt, daar gaat het om!

Maar mis je het echt teveel, wil je echt meer, sja...
Alle reacties Link kopieren
Bij twijfel nooit doen. Zodra je het uit je hoofd zet, stromen de gedachten en gevoelens weer vrij en dan zal je zien, komt er iets beters langs.
it's a big club and you ain't in it
Alle reacties Link kopieren
Tsja, wil ik echt meer...?



Ik weet niet wat er nog meer is, behalve die verliefdheid. Die misschien ook overgaat in liefde.

Maar ergens denk ik ook dat mensen altijd meer en meer willen zonder te zien wat ze daadwerkelijk hebben.

Soms is meer willen 'van een koude kermis thuiskomen'. En soms is meer daadwerkelijk meer: 'de vonken spatten er vanaf'.



Ik vind het heerlijk om hem vast te houden, aan te raken, z'n hand te pakken en knuffels te voelen.

Maar een gedachte die ergens rond zwerft en ik weg probeer te stoppen, omdat ik het een te pijnlijke gedachte vind: heeft hij de leegte na m'n moeders overlijden niet teveel opgevuld?

Ik praat nu met hem, ik knuffel met hem etc.

Ik wil hem niet kwijt, maar ben ook bang voor de leegte zonder hem. En bang om hem pijn te doen. Dat gun ik hem écht niet!



M'n moeder wilde zo graag meemaken dat ik een leuke vriend zou vinden. 3 Weken voor haar overlijden heeft ze 'm (na 2 weken daten) ontmoet. Het voelde goed en serieus genoeg. Voor beiden was dat heel waardevol.

Stel dat het uiteindelijk niet werkt, voelt het ook alsof m'n moeder mijn ware dus nooit ontmoet heeft. En dat doet pijn.



(tranen met tuiten inmiddels....)



Pff, wat kan twijfel soms moeilijk zijn.
Alle reacties Link kopieren
Misschien beetje gek, maar misschien kun je je twijfels gaan uitzoeken middels bijv. een haptonoom. Gedachten kunnen alle kanten uitgaan en maken het juist nog verwarrender.



Zelf ga ik (om andere redenen) naar een haptonoom en zij zegt wel 'voor elke keuze kun je net zoveel voors als tegens bedenken'. Daarom denk ik dat juist een haptonoom je op weg kan helpen ...
Alle reacties Link kopieren
Volgens mij ken ik jou.. En als dat zo is, weet ik zeker dat jouw moeder het liefst ziet dat je gelukkig bent, niet dat je bij iemand blijft om dat zij hem gezien heeft!



(Heb jij net je fb status veranderd?)

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven