**LDR deel 14**

quote:La Moon schreef op 15 maart 2010 @ 20:53:

Gezien het feit dat ik uit het dorpje van mn ouders moet komen, ben ik altijd tijden onderweg met fietsen, lopen, bussen, treinen en nu gewoon geen zin. Als mensen me willen zien komen ze maar eens deze kant op. Klinkt vast heel asociaal etc. etc. maar voor nu even: jammer dan.

Wel toevallig net 2 vriendinnen die allebei een nieuw huis hebben, dus die kom ik nog wel even bezoeken. Verder zie ik t dus wel.

Helemaal niet aso hoor, zeer zeer begrijpelijk. De laatste keer dat ik in NL was (laatste keren) heb ik ook prioriteiten gesteld. SOmmige mensen heb ik zelfs niet verteld dat ik in NL was. Ik zeg altijd maar: Als je bij mij komt, heb je mijn onverdeelde aandacht. (Hoewel nu ook niet, want ik ben erg erg druk).

quote:mevrouwtjezonneschijn schreef op 15 maart 2010 @ 22:40:

Momenteel ben ik ook hard aan het denken over wat ik wil na de studie (weet ik ongeveer wel) en hoe ik daar ga komen (weet helemaal niet goed waar ik moet beginnen). Hebben jullie eigenlijk een baan waarvan je tijdens je studie dacht, he dat wil ik wel doen en dat je dat daadwerkelijk nu ook doet? Of dat je een duidelijk idee hebt van wat je wilt doen nadat je klaar bent?



Ja en nee. Ik heb heel lang tijdens mijn studie niet geweten wat ik wilde. Toen ik voor een vak eens een zeer vermoeid ogende AIO moest interviewen dacht ik: dat nooooit! Maar ja, toch wel dus En ik vind het nog steeds leuk hoor. Hoe ik daar ben gekomen? Via via, goede aanbevelingen (ik teer nog steeds op een goede aanbeveling uit een project van 2003. Ook weer in mijn huidige baan, want ze kennen mekaar allemaal).



ZOu eerlijk gezegd niet weten wat ik anders zou willen. Het idee aan een carreer change maakt me niet echt blij.

quote:findingnemo schreef op 15 maart 2010 @ 21:22:

Moon: ik vind dat helemaal niet asociaal, je hebt groot gelijk! Ik moet ook altijd naar iedereen toe omdat ik zogenaamd "ver" woon. Op een gegeven moment is het klaar en jij moet lekker aan jezelf denken!Nog even hier op terugkomend. Ik heb eerlijk gezegd ook geen zin om al mijn vrije dagen maar op te maken aan vrienden bezoek. Dat klinkt niet lief, maar ik wil ook wel es gewoon ergens heen op vacance, zonder dat het vrienden of familie bezoek is. Zo. Puh!

quote:heejhallo schreef op 16 maart 2010 @ 00:59:

[...]





Nog even hier op terugkomend. Ik heb eerlijk gezegd ook geen zin om al mijn vrije dagen maar op te maken aan vrienden bezoek. Dat klinkt niet lief, maar ik wil ook wel es gewoon ergens heen op vacance, zonder dat het vrienden of familie bezoek is. Zo. Puh!En je hebt waarschijnlijk ook niet veel vrije dagen... Tenminste, dat hoor ik over Canada in ieder geval wel, dat je als starter iets van 10 dagen vakantie hebt en het loopt daana op naarmate je langer ergens werkt en/of ouder wordt...

Vind het trouwens wel super dat sommige van jullie echt terecht zijn gekomen waar je ongeveer terecht had willen komen!



Met mijn naive studentenblik op de wereld heb ik lang gedacht dat er geen leven na de studie was. Dat je echt "vast" zit op een stomme plek. Ik weet wel dat het anders kan hoor! Maar het beel werken is niet leuk, is ondertussen wel een beetje aan het omdraaien naar werken is misschien toch wel leuk

Oh en wat iemand een tijdje terug zei van ga jij naar vriendinnen of komen ze naar jou. Ik ga meestal naar vriendinnen toe, het stadje waar ik woon heeft geen treinstation, en dat is blijkbaar een reden voor waarom ik denk ik wel vaker naar anderen ga ipv dat ze naar mij komen. Vind ik op zich niet erg, want hun hebben al een eigen casa en ik zit nog op een studentenkamertje met niet al te veel ruimte

Baarmoederverwijdering via de vagina??? Daar krijg ik dus breinaald associaties bij. Een beetje hetzelfde als hersenverwijdering via de neus, dat idee!

Dus ik snap helemaal dat je neerging!



Fille, ben je aan het solliciteren? Waarom solliciteer je niet bij bedrijven in Duitsland?



Gister ben ik ook naar een sportschool gegaan (alleen om te kijken), nu ik verhuisd ben moet ik een nieuwe sportschool en er zit er één bij mij op de hoek. Ik weet dat het die moet worden omdat als ik te ver moet lopen ik echt niet zal gaan, maar hij is 's middags pas vanaf half zes open en het is eigenlijk gewoon zo'n zaal uit een Rocky film (met ouwe apparaten etc). Ik ben al drie maanden ofzo niet geweest, dus het is wel nodig (niet qua gewicht ofzo ik word niet echt dik, dat is lekker makkelijk).



Mevrouwtje Z. ik heb eerst een baan gehad die op papier super leek (en op mijn cv vast zo ook staat) bij een consultancy die advies gaven in Europese zaken. Ik heb internationale betrekkingen gedaan dus dat leek je van het. Maar uiteindelijk bleek het heel administratief (je bent een soort makelaar tussen europese partners onderling en tussen partners en overheid) en totaal niet inhoudelijk. Afgezien daarvan was me ook een hoop beloofd wat helemaal niet waargemaakt werd dus het was niet echt een succes. Nu werk ik bij een groeiend bedrijf die pas in Noord Europa zijn gestart en ik 'doe' samen met mijn bazen die markten. Dat is heel erg leuk, vooral ook denk ik omdat ik zoveel taken naar mezelf toe kan trekken en van allerlei dingen kan doen (marketing enzo, data analyse etc.). Zijdelings heb je het wel in je achterhoofd als je mijn studie doet dat je ook in de internationale handel terecht kan komen, maar het was niet mijn doel.

Ik weet niet zeker of ik dit voor altijd wil doen, ik vind het wel erg leuk en denk dat ik het de komende jaren ook nog heel leuk kan vinden. Ik heb ook plannen voor een eigen bedrijf en alles wat ik leer hier is dan meegenomen. Tegelijkertijd lijkt mijn droombaan me iets van policy adviser bij europese Buza of bv. "azie expert" bij Novib. Maar dat kan meestal niet na 2 jaar werkervaring Ik denk dat mijn commerciële ervaring later wel een grote pré zal blijken op mijn cv, wat ik hierna ook ga doen, dus dat is positief, ik heb niet het gevoel dat ik mijn tijd zit te verdoen ofzo.



Moon ik ben het ook met iedereen eens, je moet gewoon prioriteiten stellen. Wat ik doe als ik ga is bekijken wie ik per se wil zien en die mail ik vantevoren en daar ga ik ook naartoe als dat zo uitkomt. Met de rest doe ik niets en als ik in Nederland ben en ik heb er zin in en mijn pet staat er naar bel ik op en anders niet. Als ze zelf opbellen en ze willen langskomen kan dat wat mij betreft bijna altijd wel maar als het teveel mensen zijn zeg ik ook gewoon dat ik al vol zit Ik ga niet meer mezelf in allerlei bochten wringen voor mensen die het doodnormaal vinden dat jij dat doet maar vervolgens zelf nooit komen, zelfs niet naar het huis van mijn ouders bv.



Toen ik een jaar in Spanje woonde heb ik op alle kerstkaarten gezet dat ze van harte welkom waren bij mij, en toen ik later in Nederland was heb ik tegen al mijn vriendinnen gezegd "volgende keer bij mij!" en iedereen heeft het weggelachen en ze piekeren er niet over. Van mijn ouwe vriendinnen uit het dorp is er één langsgekomen (mijn beste vriendin van vroeger) en nu, na 3 jaar, komt een ander een weekendje. Je snapt dat ik totaal geen rekening meer hou met die mensen bij het maken van mijn plannen. Op dat moment kijk ik gewoon of ik er zin in heb of niet en klaar.

Wat wou je trouwens zeggen over Bush Heejhallo? Heb je het boek ook gelezen. Het is echt een aanrader, de Nederlandse vertaling weet ik niet, ik heb het in het Engels gelezen (the American Wife) maar de schrijfster is Curtis Sittenfield.

Margaretha, zo'n reactie verwacht ik ook wel van vrienden, jammer maar helaas. Nou is Canada natuurlijk ook wel ver weg, en ik kies er zelf voor om daar later te gaan wonen. Maar dan vind ik het nog steeds wat dat ze je dan telkens verwachten als je in NL bent. Leuk hoor, maar ik denk dat je geen behoefte hebt om "verplicht" iedereen af te lopen.

Ik kan me voorstellen dat ik heel graag mijn ouders en mn zusje zou willen zien, maar het moet ook wel "vakantie" wezen natuurlijk



Ik kan me helemaal voorstellen dat je wel per dag bedenkt of je wel zin hebt om bij iemand langs te gaan



Vriend weet waarschijnlijk pas over 2 weken of hij het daadwerkelijk kan halen om eind april hier te zijn.... Het zou zo mooi zijn als hij hier zou kunnen zijn met mijn verjaardag...

Nou ja, ik kan het natuurlijk ook gewoon wat later vieren denk ik ...

Punica, eerlijk gezeg begon dit al toen ik naar de Randstad verhuisde om te gaan studeren en de rest in Brabant bleef dus de shock had ik al voor de emigratie gehad.

Ik wil trouwens met heel veel mensen écht contact houden (dus "verplicht" aflopen), mijn familie, mijn peetouders (niet getrouwd) en bepaalde vriendinnen. Ik vind het belangrijk om ook bij mijn broers in hun nieuwe woonplaatsen langs te gaan want ze wonen allebei op kamers (we zien elkaar natuurlijk wel 'thuis' maar het is ook leuk om interesse te tonen en anders ben ik zelf hetzelfde haha). Zelfs al mijn eigen verplichtingen is gewoon te veel voor één bezoekje, tenzij je een maand gat ofzo.



Dus als ik de ene keer mijn nicht heb gezien, zal ik de volgende keer tijd maken om bij mijn broer op bezoek te gaan, ook als ik dan geen tijd heb voor mijn nicht. Jammer maar anders werkt het niet. Eén keer kwam ik een weekend, had dat helemaal volgepland en had toen geen eens tijd gehad voor al die dingen waar ik zo'n zin in had gehad van tevoren: lekker loom tafelen en kletsen met mijn ouders, in bad en op de bank hangen en ouwehoeren met mijn broertjes. Dus daar heb je ook niets aan vind ik.



Mijn vriend vond het nu ook niet zo leuk toen hij voor het eerst terugging, hij vond dat er veel aan hem getrokken werd. Als je regelmatiger gaat wordt dat vanzelf minder denk ik, je gaat er zelf anders mee om en de mensen ook. (al zei hij natuurlijk meteen dat hij "Nooit meer terug zou gaan" )

PS: Foto's in de AK van mijn nieuwe huisje!

En wat een superleuk nieuw huisje! Ik vind de foto's die je hebt gemaakt ook leuk, ze laten zien dat je het helemaal naar je zien hebt volgens mij. Lekker geïnstalleerd ben je.



Over weg verhuizen, ik heb twee jaar in Maastricht gewoond terwijl ik uit de Randstad kwam. Ik ben toen veel vrienden kwijtgeraakt, want iedereen riep dat ie langs zou komen en bijna niemand is geweest. En kom op, hoe ver is dat nou eigenlijk? Raar he, hoe mensen daarin zijn. Ik had het er toevallig laatst met mn moeder over, dat wij in NL een afstand wel heel snel groot of te ver vinden. We hadden familie in Canada en die zeiden altijd hoeveel uur rijden iets was. Dus: oh ja we zijn 6 uur rijden verderop verhuisd. En dat was dan een hele normale afstand om af te leggen om op bezoek te gaan.

Overigens maakt mn beste vriendin wel nu al plannen om me op te zoeken als ik voor een paar maanden naar Canada zou gaan. Of beter gezegd, als het allemaal door gaat en ik in de zomer ga, zou zij misschien de eerste periode met me mee gaan. Dat lijkt me echt superleuk. Het is nog een heel vaag plan, maar wel een goed plan.

Ik denk ook dat de verwachtingen van anderen soms ook in mijn eigen hoofd zitten, dat ik zelf te bang ben dat mensen me uiteindelijk vegeten. (Ja, ondanks mijn nuchtere kijk op het leven, haha).

Klopt Spijker! Ik ken een heleboel mensen in Brabant die nooit naar zee gaan want dat is zover weg (uurtje weg). Als je hier in Spanje een uurtje van zee woont woon je "aan de kust"



In het begin hadden mijn ouders er weleens moeite mee, dan zei ik weleens "dat komt alleen omdat wij mini-afstanden gewend zijn en niet bereid zijn verder dan een half uur te reizen voor wat dan ook. Stel je voor dat je in de VS was geboren, dan was zo'n afstand als Nederland - Spanje gewoon een heel normale afstand om van je famile af te wonen".

Mijn ouders zijn gelukkig zelf ook niet zo'n zeikerds, ik weet nog dat ze ons voor een zonsverduistering in de auto gooiden om naar noord Frankrijk te rijden en hem daar te bekijken, om vijf uur 's middags stond ik weer op het sportveld. En wat heb jij vandaag gedaan



Ik zie mijn ouders trouwens ongeveer even vaak als mijn nicht die aan de andere kant van het land woont haar ouders ziet, dus dat plaatst alles wel in perspectief

quote:Margaretha2 schreef op 16 maart 2010 @ 10:05:

Wat wou je trouwens zeggen over Bush Heejhallo? Heb je het boek ook gelezen. Het is echt een aanrader, de Nederlandse vertaling weet ik niet, ik heb het in het Engels gelezen (the American Wife) maar de schrijfster is Curtis Sittenfield.



Over Bush of het boek had ik gelof ik niet zoveel te vertellen. Volgens mij was het een hele opsomming waarom ik mijn verkering nou zou leuk vind, haha . Alleen weet ik nu niet of ik in herhaling val of niet.



Oh, ik weet het alweer, wat ik wilde zeggen. Het ging ook om de reacties die ik kreeg 'wat er 'mis' met hem zou zijn, omdat hij achter in de dertig was en single.



Wat mij betreft ben ik nog nooit zo'n drama-vrije man juist tegengekomen. Niet dat hij geen verleden heeft, zoals iedereen, maar het zit niet in de weg. En ik denk ook omdat hij normaal gesproken gewoon zijn eigen gang gaat, voelt het ook niet als 'opoffering' om moeite voor de ander te doen. Dat merk ik ook bij mezelf.



Juist doordat hij zo makkelijk zijn gevoelens en intenties liet zien in het begin, was het voor mij ook heel makkelijk daaraan toe te geven. Het helpt ook wel dat we allebei redelijk extravert zijn. En misschien juist omdat het zo'n gekke situatie was waarin we elkaar leerden kennen, dwong dat er toe om direct duidelijk te zijn.



Nou ja, de rest kan ik me niet zo goed meer herrinneren

quote:Margaretha2 schreef op 16 maart 2010 @ 12:24:

Ik zie mijn ouders trouwens ongeveer even vaak als mijn nicht die aan de andere kant van het land woont haar ouders ziet, dus dat plaatst alles wel in perspectief Precies. Een vriend die uit Zuid-Afrika komt, vertejde me pas dat toen er iets ernstigs in zijn familie gebeurde, hij de eerste was die ter plaatse was. Dit in tegenstelling tot zijn broers die er wonen. Niet dat dat hem beter maakt, maar als het moet, ben ik morgen in Nederland natuurlijk.

Klopt, afstanden zijn hartstikke relatief. Zo heeft mijn broer nu dus een duits vriendinnetje. Zij woont zo'n 250km verderop en dat vinden wij allemaal best ver. Ik ook.

Maar mn moeder vroeg laatst aan me of Bassist z'n familie eigenlijk in dezelfde stad woont. Toen zei ik: nee maar ook niet zo ver, zo'n 400km verderop.



Dus net alsof ik nu al voor verschillende continenten verschillende afstanden normaal vind. Ik vond de Niagara Falls ook vlakbij, maar eigenlijk is dat 130km. En als ik hier een vriend in groningen ga opzoeken vind ik het hartstikke ver, en dat is 175 km.

Maf.

Ja idd! vriend zijn oma woonde aan de andere kant van canada, 4 uur vliegen. Nu is ze pas naar "dichtbij" verhuisd, maar een uur en 45 min rijden

Das ook van hier naar groningen haha

quote:mevrouwtjezonneschijn schreef op 16 maart 2010 @ 09:33:

Oh en wat iemand een tijdje terug zei van ga jij naar vriendinnen of komen ze naar jou. Ik ga meestal naar vriendinnen toe, het stadje waar ik woon heeft geen treinstation, en dat is blijkbaar een reden voor waarom ik denk ik wel vaker naar anderen ga ipv dat ze naar mij komen. Vind ik op zich niet erg, want hun hebben al een eigen casa en ik zit nog op een studentenkamertje met niet al te veel ruimte Oh, dan weet ik denk ik wel in welke stad je studeert (even gecombineerd met je interesses Ik heb daar ooit labwerk moeten doen voor een project toen ik in NL studeerde en ook al was het OV gratis, ik vond het toch behoorlijk lastig. Hoewel ik nu natuurlijk wel aan afstanden gewend ben, haha .

quote:heejhallo schreef op 16 maart 2010 @ 12:37:

[...]





Over Bush of het boek had ik gelof ik niet zoveel te vertellen. Volgens mij was het een hele opsomming waarom ik mijn verkering nou zou leuk vind, haha . Alleen weet ik nu niet of ik in herhaling val of niet.









Dit is echt cute



In Midden Amerika ging ik heel vaak voor een weekendje een uurtje of vijf in de bus zitten (en dan op zondag weer terug). No problemo.

Om in Madrid te komen moet ik ook zoveel tijd uittrekken trouwens, naar Barcelona nog meer. Mijn provincie is een vierde van Nederland (maar niet zo plat) en ik zie toch wel regelmatig beteuterde gezichten als ik voorstel aan mijn bezoek zus of zo te gaan bekijken en dat blijkt dan een uur rijden te zijn. Maar anders moet je gewoon in de stad blijven, meer smaken zijn er helaas niet!

Wat schrijven jullie veel! Ik heb dan iets meer tijd, maar ook niet overdreven, dus tranquilo chicas!



Wat jullie over afstand zeggen is hier precies hetzelfde. In NL ging ik misschien een keer per twee maanden naar mijn ouders, omdat de afstand zo ver was. Nu vaak driedubbel de afstand op een dag heen en weer.



En wat heel leuk nieuws is, voor mij tenminste, ik ga in Mei eindelijk naar NL :):) Heb er zoveel zin in. Ga maar 10 dagen want meer vrij krijg ik echt niet, maar dit is ieder geval iets. Kan niet wachten om broodjes met filet american te eten, te shoppen bij de H&M en Hema, witbiertjes drinken op het terras, fietsen door Amsteram etc. Mag ik nu al beginnen met aftellen?

Leuk Rianne. Zeker aftellen waard!



Ik had mij nog niet gemeld op dit topic, of toch? Niet officieel iig. Maar ik ben ook anoniem voor plaatje een.



Hier blijft het druk met vanalles. Ondanks leuke weekend weg. Er moet en zal nog zoveel..... Om maar op MZ's vraag terug te komen. Ik doe niet waarvan ik altijd droomde, maar ik weet niet waarvan ik wél droom. Ik vind alles leuk, maar heb geen baan waarvan ik denk dat ik dat heel erg graag zou willen. Ja ik vind het leuk met talen te jongleren en wil mijn taalvaardigheid in verschillende talen graag verbeteren, maar ik wil geen vertaalster zijn of zo. Grappig genoeg heb ik dezelfde studie gedaan als Marg en doe ik nu ook soortgelijk werk, alleen andere sector. Wij verkopen contactlenzen. Als je deze week een viva koopt dan zit er geloof ik een bijlage van ons bij. Best leuk, vooral nu ik net (flinke!) salarisverhoging heb gekregen en leukere taken krijg. En toch wil ik wel iets anders. Moet er alleen nog achter komen wat ik wil.

Ik heb net wel een serieus gesprek gehad over pensioenen en zo. Mijn werkgever doet daar niet aan en nu heeft een aardige mevrouw voor mij berekend hoe groot mijn pensioengat is en wat ik daartegen kan doen. Maar aan de andere kant wil ik mij daar niet mee bezig houden. Dat is zo volwasssen....



Nemo, waar loop jij dan nu stage? Hoe was de keizersnede?



Hier ook een ldr met familie en een aantal vrienden (zoveel zijn dat er niet meer na 10 jaar, maar het waren er sowieso nooit heel veel). En soms vind ik het vervelend, maar ik ken niet anders. Merk wel dat afstanden voor mij veel relatiever zijn. Schoonma kreeg laast bijna een rolberoerte omdat wij het erover hadden dat vriend en ik op termijn waarschijnlijk wel een úúr verderop willen gaan wonen....

Ik ga denk ik ook nooit meer in de buurt van mijn ouders wonen al moet ik er niet aan denken hoe het wordt als die ooit hulpbehoevend worden.

quote:Spijker schreef op 16 maart 2010 @ 12:05:

Raar he, hoe mensen daarin zijn. Ik had het er toevallig laatst met mn moeder over, dat wij in NL een afstand wel heel snel groot of te ver vinden. We hadden familie in Canada en die zeiden altijd hoeveel uur rijden iets was. Dus: oh ja we zijn 6 uur rijden verderop verhuisd. En dat was dan een hele normale afstand om af te leggen om op bezoek te gaan. Klinkt herkenbaar! Ik Australie reed ik gerust een uurtje of 6 om een mooi plekje "dicht" bij op te zoeken voor een weekendje. Nu woon ik nog geen uur rijden met de auto bij mijn ouders vandaan en hun vinden het een hele ondernemen... Wanneer ik straks weer ga verhuizen wordt het ook ongeveer 6uur rijden en eerlijk gezegd vind ik het wel weer lekker om wat verder van alles en iedereen vandaan te wonen..

Owja, de vraag of je doet wat je altijd droomde? Ik weet niet wat ik altijd droomde eigenlijk. Vooral reizen, iets leuks doen, mensen. culturen, media etc. En dan een combi. Eigenlijk best wel een beetje wat ik nu doe. Denk dat ika na tientallen verschillende baantjes eindelijk heb gevonden wat ik leuk vind, de hotelwereld. Nu doe ik dan sales wat ik niet heel leuk vind, maar aangezien er weinig personeel is doe ik een heel groot deel van de tijd operations wat wel heel leuk is. Je hebt contact met mensen van over de hele wereld die op vakantie zijn, maar daarnaast ook allerlei type mensen die in het hotel werken, schoonmaak tot directeur. En dan altijd problemen oplossen. Van een airco die niet werkt en de onderhoudsmannen zijn al naar huis en je het dus zelf moet oplossen tot een bruidsboeket dat niet naar wens is en vervangen moet worden. Ik vind het echt super. Heb er vroeger nooit van gedroomd dat ik dit zou doen, maar zit hier heel erg op mijn plek

Over vriendschappen: ik merk juist dat sommige vriendinnen betere vriendinnen zijn geworden door de loop der jaren ondanks dat ik twee keer voor een x-aantal maanden naar het buitenland ben geweest. De eerste keer zijn er wel een paar langsgekomen, maar dat was gewoon binnen Europa. En tja, Australie is gewoon te ver weg voor een weekje... en eigenlijk vind ik dat net iets om daar voor "altijd" te gaan wonen. Even binnen een dagje in NL zijn kan daar gewoon niet vandaan (vond ik trouwens wel kut toen mijn lieve poezebeest bijna naar de kattenhemel ging, maar gelukkig is ze er nog steeds)