Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet
maandag 1 juli 2019 om 06:56
Hey allemaal,
1,5 maand geleden hebben mijn ex en ik samen besloten uit elkaar te gaan. Eigenlijk al 2 maanden geleden dat we voor het laatst als stel samen waren. Daar had ik toen ook een topic over geschreven. Ik had echter meteen twijfels en wilde het eigenlijk niet. Toch ging hij weg. 2/3 weken later wilde hij nog langskomen om te praten. Ik heb in dat gesprek aangegeven dat ik nog kansen voor ons zag, dat ik bereid was dingen te veranderen voor ons. Hij twijfelde nogal, hij wilde het misschien proberen maar de komende maand was hij echt te druk. Bij weggaan zoende hij me nog wel. Daarvoor ging het wel oke met mee, maarja ik had dus hoop. Goede hoop op dat we bij elkaar kwamen. Na die zoen hoorde ik twee weken weer niks van hem. Ik ging echt kapot zo verdrietig was. Ik heb hem toen gebeld, om het er over te hebben. Hij deed zo kil, hij zei niet meer aan me gedacht te hebben en dat het super met hem ging. Nou ik ging weer kapot. Sta op de gekste plekken te huilen. Alles doet me aan hem denken. Haal telkens de mooiste herinneringen op. Maargoed de moed erin en proberen door te gaan. Toch bleef ik hoop houden en ik was er zo klaar mee. Ik wist wel dat het klaar was voor hem, maar die stomme hoop. Dus gisteren hadden we weer een gesprek. En het grote woord is er uit. Hij heeft al iemand anders. Of nou ja hij is aan het daten. Enerzijds fijn, want die hoop moet nu wel echt even z'n muil gaan houden. Ik gun het hem ook echt! Anderszijds ben ik uiteraard weer kapot en ik heb zo ongeveer de hele nacht liggen huilen. Ik wil echt verder en ik weet ook dat het heus wel weer goed komt, meer vissen in de zee en dat soort dingen. Maar man dat gevoel. Zo heftig heb ik het nog niet meegemaakt. Alle tips zijn welkom.
1,5 maand geleden hebben mijn ex en ik samen besloten uit elkaar te gaan. Eigenlijk al 2 maanden geleden dat we voor het laatst als stel samen waren. Daar had ik toen ook een topic over geschreven. Ik had echter meteen twijfels en wilde het eigenlijk niet. Toch ging hij weg. 2/3 weken later wilde hij nog langskomen om te praten. Ik heb in dat gesprek aangegeven dat ik nog kansen voor ons zag, dat ik bereid was dingen te veranderen voor ons. Hij twijfelde nogal, hij wilde het misschien proberen maar de komende maand was hij echt te druk. Bij weggaan zoende hij me nog wel. Daarvoor ging het wel oke met mee, maarja ik had dus hoop. Goede hoop op dat we bij elkaar kwamen. Na die zoen hoorde ik twee weken weer niks van hem. Ik ging echt kapot zo verdrietig was. Ik heb hem toen gebeld, om het er over te hebben. Hij deed zo kil, hij zei niet meer aan me gedacht te hebben en dat het super met hem ging. Nou ik ging weer kapot. Sta op de gekste plekken te huilen. Alles doet me aan hem denken. Haal telkens de mooiste herinneringen op. Maargoed de moed erin en proberen door te gaan. Toch bleef ik hoop houden en ik was er zo klaar mee. Ik wist wel dat het klaar was voor hem, maar die stomme hoop. Dus gisteren hadden we weer een gesprek. En het grote woord is er uit. Hij heeft al iemand anders. Of nou ja hij is aan het daten. Enerzijds fijn, want die hoop moet nu wel echt even z'n muil gaan houden. Ik gun het hem ook echt! Anderszijds ben ik uiteraard weer kapot en ik heb zo ongeveer de hele nacht liggen huilen. Ik wil echt verder en ik weet ook dat het heus wel weer goed komt, meer vissen in de zee en dat soort dingen. Maar man dat gevoel. Zo heftig heb ik het nog niet meegemaakt. Alle tips zijn welkom.
maandag 1 juli 2019 om 07:55
Verschrikkelijk gevoel als je er midden in zit. Maar wat mij ooit hielp was het mantra 'this too shall pass'. Ik zei het wel 1000x per dag. En het klopt, het ging voorbij maar het duurde wel even.
Ook al weet je hoofd dat het voorbij is en dat je deze man ook niet meer zou willen, je lichaam mist toch die 'stofjes' die hij teweeg bracht. Je bent als het ware aan het afkicken en dat gaat niet van de een op de andere dag. Toen ik me dat goed realiseerde kon ik het beter accepteren dat het tijd nodig had. Uiteindelijk kwam het inderdaad goed. Sterkte!
Ook al weet je hoofd dat het voorbij is en dat je deze man ook niet meer zou willen, je lichaam mist toch die 'stofjes' die hij teweeg bracht. Je bent als het ware aan het afkicken en dat gaat niet van de een op de andere dag. Toen ik me dat goed realiseerde kon ik het beter accepteren dat het tijd nodig had. Uiteindelijk kwam het inderdaad goed. Sterkte!
maandag 1 juli 2019 om 08:04
Ach nee, wat naar. Dikke knuffel. Dat moet zo hard aankomen. Wat bij mij altijd helpt is een goede "mix" van afleiding en uithuilen. Dus bijvoorbeeld als je iets leuks doet met een vriendin, uurtje uithuilen en daarna weer iets ondernemen.
Volgens mij ben je echt een lieverd, dat je in deze fase al denkt aan het gunnen
Volgens mij ben je echt een lieverd, dat je in deze fase al denkt aan het gunnen
maandag 1 juli 2019 om 08:14
Toch de kogel door de kerk dus. In maart schreef je al over jullie enorm uiteenlopende wensen en ideeën over de toekomst en het samenzijn in zijn geheel.
Ik denk zeker te weten dat er op deze aardkloot iemand loopt die veel en veel beter bij je past dan deze man. Ik heb gelezen hoe gek je op hem bent en hoe graag je dit wilde laten slagen maar het is niet gelukt.
Dat verzacht op dit moment je verdriet natuurlijk niet maar dat is nu precies het kutte met liefdesverdriet, daar kun je alleen maar doorheen gaan en de tijd zijn helende werking laten doen.
Tot die tijd maar een beetje lief voor jezelf zijn en elk stadium (verdriet, boosheid, heimwee, herinneringen) door gaan. Op een dag word je wakker en besef je dat je al 10 minuten niet aan hem hebt gedacht, dan ben je al een heel end.
En meestal.... kom je sterker en gevormder uit zo'n heftig verdriet. Dat is behulpzaam voor de evt volgende relatie!
Ik denk zeker te weten dat er op deze aardkloot iemand loopt die veel en veel beter bij je past dan deze man. Ik heb gelezen hoe gek je op hem bent en hoe graag je dit wilde laten slagen maar het is niet gelukt.
Dat verzacht op dit moment je verdriet natuurlijk niet maar dat is nu precies het kutte met liefdesverdriet, daar kun je alleen maar doorheen gaan en de tijd zijn helende werking laten doen.
Tot die tijd maar een beetje lief voor jezelf zijn en elk stadium (verdriet, boosheid, heimwee, herinneringen) door gaan. Op een dag word je wakker en besef je dat je al 10 minuten niet aan hem hebt gedacht, dan ben je al een heel end.
En meestal.... kom je sterker en gevormder uit zo'n heftig verdriet. Dat is behulpzaam voor de evt volgende relatie!
maandag 1 juli 2019 om 10:02
Aardvarkentje, dat dit 'erger' is... dat is omdat je er middenin zit. Het voelt erger dan de vorige keer of keren maar gevoelens zijn geen feiten he. Tuurlijk ga je wel weer durven maar nu even niet. En daar hoef je ook nog niet mee bezig te zijn. Komt vanzelf weer. Geen noodzaak om een plekje te reserveren in het klooster. Blijven ademen. Het gaat goed komen ook al voelt dat vandaag helemaal niet zo.
maandag 1 juli 2019 om 10:20
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen, je komt hier doorheen en je zult zien dat de wereld een stukje duidelijker en helderder geworden is als je dit verwerkt hebt. Besteed vooral veel tijd aan de dingen die jij leuk vind en die je door je relatie misschien wat minder hebt kunnen doen, zo zal je zien dat er voordelen zijn aan elke situatie. En als het ergste verdriet voorbij is, versier eens die leuke jongen aan de bar. nu mag het weer 
Sterke!
Sterke!
If it weren't for the amazing double standard, you would have no standard at all...
maandag 1 juli 2019 om 10:53
Hmm, liefdesverdiet is erg lastig. De tip afleiding zag ik al voorbij komen, welke voor velen wel werkt. De tip hierboven zou ik ook willen benadrukken; zijn er dingen die je minder vaak of helemaal niet kon doen binnen de relatie met je ex? Dan is nu de kans dat op te pakken!
Wat ik ook persoonlijk zou willen aanraden; neem de tijd om jezelf weer even te vinden. Het is voor veel mensen vrij aantrekkelijk een bepaalde leegte op te vullen die er nu plotseling is ontstaan. Neem de tijd het emotioneel te verwerken en heb jezelf lief; wees niet te hard naar jezelf over wat je misschien beter had kunnen doen om het te redden (gewoon een algemene tip hoor, geen idee of dit bij jou van toepassing is).
Afleiding en verwerking eigenlijk dus!
Wat ik ook persoonlijk zou willen aanraden; neem de tijd om jezelf weer even te vinden. Het is voor veel mensen vrij aantrekkelijk een bepaalde leegte op te vullen die er nu plotseling is ontstaan. Neem de tijd het emotioneel te verwerken en heb jezelf lief; wees niet te hard naar jezelf over wat je misschien beter had kunnen doen om het te redden (gewoon een algemene tip hoor, geen idee of dit bij jou van toepassing is).
Afleiding en verwerking eigenlijk dus!
maandag 1 juli 2019 om 14:35
Nouja we hadden een afstandsrelatie. Dus ik had nog heel erg mijn eigen leven. Er zijn niet echt dingen die ik niet meer kon doen. Ja vrienden vaker zien. De eerste 3 weken ook veel gedaan en dat voelde erg goed. Maar uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen leven en mijn vrienden wonen ver weg. Dus ik zie ze niet echt vaak nu. Ik ben inmiddels wel verhuisd en woon nu tegenover een vriendin, dat is wel erg fijn! Ook heb ik nieuwe mensen leren kennen. Het enige dat ik wel eens miste was Tinderen ofzo. Daar kan ik eigenlijk nog niet echt aan denken.
maandag 1 juli 2019 om 14:40
Ja dat tinderen blijft ook een fascinatie van mij, maar 11 jaar een relatie dus nog nooit geprobeerd (ook echt geen behoefte aan). Als je daar nog geen trek in hebt dan wacht je toch gewoon nog even, het kan echter (op termijn) ook juiste een goede manier zijn om over iemand heen te komen, dus vlak het niet helemaal uit. Gewoon veel met vrienden doen, een hobby of sporten en een actief/leuk leven hebben doet meestal wonderen, en je wordt er nog aantrekkelijker van ook.Aardvarkentje schreef: ↑01-07-2019 14:35Nouja we hadden een afstandsrelatie. Dus ik had nog heel erg mijn eigen leven. Er zijn niet echt dingen die ik niet meer kon doen. Ja vrienden vaker zien. De eerste 3 weken ook veel gedaan en dat voelde erg goed. Maar uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen leven en mijn vrienden wonen ver weg. Dus ik zie ze niet echt vaak nu. Ik ben inmiddels wel verhuisd en woon nu tegenover een vriendin, dat is wel erg fijn! Ook heb ik nieuwe mensen leren kennen. Het enige dat ik wel eens miste was Tinderen ofzo. Daar kan ik eigenlijk nog niet echt aan denken.
Nogmaals sterkte en heel veel succes verder!
If it weren't for the amazing double standard, you would have no standard at all...
dinsdag 2 juli 2019 om 10:18
Zo ik voelde me gisteren echt zo slecht. Ik denk dat ik me nog nooit zo slecht heb gevoeld. Maar 's avonds op weg naar huis, voelde ik me ineens een stuk beter. Het is beter zo. Natuurlijk is het kut allemaal, maar we hebben onze kans gehad. Het is niet gelukt, nu moet ik door. Het is heel logisch om dan te denken, wat als hij wel helemaal voor die ander wil gaan, wel met haar wil samen wonen, voor haar wil verhuizen, helemaal verliefd is!, misschien zelfs ooit wel kinderen wil met haar (of iemand anders). Dan denk ik al snel dat dat iets over mij zegt, dat er iets mis is met mij (gebeurt me nu al voor de 2e keer namelijk). En natuurlijk schreeuwt je gevoel dat je helemaal niet wil dat die dingen gebeuren. Maar dat slaat nergens op. Het zegt iets over de relatie die wij hadden, niet over mij per se. En het is juist precies de bedoeling dat hij gelukkig gaat worden met iemand anders! En ik ook, ooit een keer. Het zegt me ook meer dat mijn gevoel ergens klopte, dat hij er niet op de zelfde manier voor kon of wilde gaan als ik. Ik denk dat het alleen bewonderingswaardig is van mij dat ik het zolang een kans heb willen geven. Ook wel een beetje naïef en zeker wel een les voor de volgende keer om dat niet te doen. Het is toch echt graag of niet. 100% ja of anders niet.
Aangezien ik altijd helemaal in zijn vriendengroepje paste, heb ik ergens het gevoel dat we ooit nog een kans hebben om op die manier in elkaars leven te zijn. Maar voor nu heb ik aangegeven dat ik geen contact wil en hem oprecht het aller beste wens.
Aangezien ik altijd helemaal in zijn vriendengroepje paste, heb ik ergens het gevoel dat we ooit nog een kans hebben om op die manier in elkaars leven te zijn. Maar voor nu heb ik aangegeven dat ik geen contact wil en hem oprecht het aller beste wens.
dinsdag 2 juli 2019 om 10:53
Meid, ik heb het enorm met je te doen. Je zit nu in een achtbaan van emoties, het is alsof er een bom ontploft is en het stof eerst moet neerdalen voordat je weer helder kan zien. Geef het alsjeblieft wat tijd, want wat er ook gaat gebeuren, het is altijd goed om je gedachten eens goed op een rijtje te zetten en te bedenken wat je nu eigenlijk echt graag wil. Dan wordt het ook makkelijker om te zien of je ex daar nou wel of niet in past, waarin jullie goed en minder goed bij elkaar pasten. En daarbij is het ook handig om hem tussendoor even proberen te vergeten en echt alleen maar met jezelf bezig te zijn, dit klinkt egoistisch maar het is na een dergelijke gebeurtenis altijd goed om te evalueren waar je nu staat in het leven en waar je naartoe wilt.Aardvarkentje schreef: ↑02-07-2019 10:18Zo ik voelde me gisteren echt zo slecht. Ik denk dat ik me nog nooit zo slecht heb gevoeld. Maar 's avonds op weg naar huis, voelde ik me ineens een stuk beter. Het is beter zo. Natuurlijk is het kut allemaal, maar we hebben onze kans gehad. Het is niet gelukt, nu moet ik door. Het is heel logisch om dan te denken, wat als hij wel helemaal voor die ander wil gaan, wel met haar wil samen wonen, voor haar wil verhuizen, helemaal verliefd is!, misschien zelfs ooit wel kinderen wil met haar (of iemand anders). Dan denk ik al snel dat dat iets over mij zegt, dat er iets mis is met mij (gebeurt me nu al voor de 2e keer namelijk). En natuurlijk schreeuwt je gevoel dat je helemaal niet wil dat die dingen gebeuren. Maar dat slaat nergens op. Het zegt iets over de relatie die wij hadden, niet over mij per se. En het is juist precies de bedoeling dat hij gelukkig gaat worden met iemand anders! En ik ook, ooit een keer. Het zegt me ook meer dat mijn gevoel ergens klopte, dat hij er niet op de zelfde manier voor kon of wilde gaan als ik. Ik denk dat het alleen bewonderingswaardig is van mij dat ik het zolang een kans heb willen geven. Ook wel een beetje naïef en zeker wel een les voor de volgende keer om dat niet te doen. Het is toch echt graag of niet. 100% ja of anders niet.
Aangezien ik altijd helemaal in zijn vriendengroepje paste, heb ik ergens het gevoel dat we ooit nog een kans hebben om op die manier in elkaars leven te zijn. Maar voor nu heb ik aangegeven dat ik geen contact wil en hem oprecht het aller beste wens.
Sterkte verder, het komt goed!
If it weren't for the amazing double standard, you would have no standard at all...
dinsdag 2 juli 2019 om 10:58
Er zullen, helaas, nog wel wat "zwakke momenten" aankomen, waarin je jouzelf de schuld geeft, of afvraagt hoe het het had geweest als je X anders had gedaan. Dat zijn bekende en toch 'gevaarlijke' valkuilen; het is gegaan hoe het is gegaan en we zijn nu eenmaal hier, in deze 'tijdlijn', daar verander je niks meer aan.
Het is een enorm goede houding hem het beste te wensen, ook voor jezelf, en om te beseffen dat het niet aan één van beide lag, maar gewoon aan de chemie/relatie die jullie hadden, al is dit soms wel moeilijk 'vast te houden' als gedachte. Los hoeven mensen niet slecht of verkeerd te zijn, maar een combinatie van twee mensen is meer dan een simpele optelsom, soms werkt het gewoon niet, en waarom? Geen idee, dat is té complex voor mij en zou teveel tijd kosten denk ik...
Probeer in die zwakke momenten jezelf te herinneren aan de gedachtegang die je hierboven schreef; het ligt niet per se aan jou of aan hem, het was gewoon de mix die jullie hadden die (achteraf) gewoon niet werkte, en daar is niks mis mee, sommige mensen blijven veel, vééls te lang bij elkaar omdat "het MOET werken", tot ze beseffen dat ze al meerdere decennia eigenlijk ongelukkig waren, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt, hoe je de nare situatie benaderd, want immers, het had nog veel erger kunnen zijn. Sterkte meid!
Het is een enorm goede houding hem het beste te wensen, ook voor jezelf, en om te beseffen dat het niet aan één van beide lag, maar gewoon aan de chemie/relatie die jullie hadden, al is dit soms wel moeilijk 'vast te houden' als gedachte. Los hoeven mensen niet slecht of verkeerd te zijn, maar een combinatie van twee mensen is meer dan een simpele optelsom, soms werkt het gewoon niet, en waarom? Geen idee, dat is té complex voor mij en zou teveel tijd kosten denk ik...
Probeer in die zwakke momenten jezelf te herinneren aan de gedachtegang die je hierboven schreef; het ligt niet per se aan jou of aan hem, het was gewoon de mix die jullie hadden die (achteraf) gewoon niet werkte, en daar is niks mis mee, sommige mensen blijven veel, vééls te lang bij elkaar omdat "het MOET werken", tot ze beseffen dat ze al meerdere decennia eigenlijk ongelukkig waren, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt, hoe je de nare situatie benaderd, want immers, het had nog veel erger kunnen zijn. Sterkte meid!
woensdag 3 juli 2019 om 11:37
Zo moet je het niet noemen meid, je zit er gewoon mee en dat is compleet logisch.Aardvarkentje schreef: ↑03-07-2019 10:20Lief dat jullie de moeite nemen mijn verdrietige geneuzel te lezen! Het doet nog steeds heel erg pijn. Maar ik ga door, want wat moet ik ook anders. Er zit wel een stijgende lijn in. Dus dat is al goed.
Zo laat je het net klinken alsof het onnodig of dramatisch is, scheiden doet eenmaal lijden. Ik bedoel, mijn laatste breuk duurde zelf maanden tot ik er overheen was, neem de tijd die je nodig hebt en veroordeel jezelf niet te hard om die tijd te nemen. Terwijl je de tijd neemt om het te verwerken kan je natuurlijk nieuwe dingen proberen, zowel als afleiding als nieuwe indrukken krijgen (wat altijd aan te raden is, nieuwe indrukken en/of ervaringen opzoeken).Hou die gedachte vast trouwens, die stijgende lijn zal over de tijd heen wel doorgaan, op lange termijn.
En die zwakke momenten, nogmaals, die komen soms terug, het zij zo, daarna ga je weer verder waar je was.
