Loslaten

Hi all,

Ik lees al enkele jaren mee, maar nog nooit aangemeld en een topic geopend. Nu heb ik even wat spreekwoordelijke schoppen onder mijn derrière nodig en het Viva-forum lijkt me een juiste plek hier voor.

Enkele weken geleden heb ik mijn relatie beëindigd. Mijn ex was altijd al redelijk manipulatief en stronteigenwijs, maar ja, dat laatste ben ik ook. Helaas werd het steeds extremer en ging hij alles wat ik deed en zei wantrouwen en probeerde hij me zelfs woorden in de mond te leggen. Ertegenin gaan had geen zin: óf hij vond gewoon dat ik poep praatte óf hij luisterde gewoon niet en kwam weer met een uren durende monoloog over wat ik allemaal verkeerd deed in mijn leven en dat hij toch wel de enige in mijn leven was die zo eerlijk zou zijn tegen me.

Ik ben een beetje een slappeling en hoewel ik overduidelijk doorhad wat hij deed en probeerde te doen, bleef ik vrij lang alles maar over me heen laten komen.

Uiteindelijk (helemaal suf geluld en murw) heb ik na een vrij explosieve ruzie de stekker eruit getrokken.

Mijn vrienden zijn mijn grootste cheerleaders en blijven aangeven dat ik het juiste heb gedaan en dat ik altijd een beroep op hun kan doen als ik het lastig heb.

Maar daar wringt nu de schoen: ik heb het er moeilijk mee, maar vind het lastig dat naar hun te uiten. Ze zijn zo lief voor me en geven zelf aan dat ik door hun in te lichten duidelijk niet meer met deze gast in zee kan/moet gaan. Ik wil hem ook niet terug, dat is slecht voor mijn gezondheid, maar ik vind de complete radiostilte wel lastig.

Ik zit met veel vragen en maak me ook een beetje zorgen om hem. Hoe heeft hij zich van een leuke kerel kunnen ontpoppen naar een ziekelijk jaloerse douchebag? Ergens weet ik ook wel dat ik door contact te zoeken hier geen antwoord op ga krijgen en mezelf weer blootstel aan een ongezonde ‘relatie’, maar de drang is zo groot.

Hoe kan ik dit loslaten?

Ik heb veel aan jullie comments gehad en hoop nu nog even wat xtra schoppen onder de reet te krijgen. Er is in de tussentijd veel gebeurd: hij heeft op een obsessieve en aggresieve manier meermaals contact proberen te zoeken, waarop ik alle mogelijkheden tot contact heb geblokkeerd en zelfs gedreigd met de politie. Later heeft hij me gebeld (ander nr dus) met met excuses en dat hij het moeilijk heeft, niet snapt waarom hij zo doet etc. Ergens weet ik dat dit weer een manipulatieve guilt trip was, maar ik trapte erin natuurlijk. Uiteindelijk een heel goed en duidelijk afsluitend gsprek gehad. Een week later heeft hij toch nog meermaals gepoogd contact te zoeken, wat ik tot nog heb weten af te houden. Maar wat is het moeilijk. Ik snap het ook niet van mezelf: Deze relatie was slcht voor mij, voor hem en er is absoluut geen weg terug. Toch moet ik nog regelmatig mezelf 'inhouden'. Als hij contact zoekt vind ik het lastig niet te reageren (is vooralsnog wel gelukt), maar soms heb ik de neiging contact te zoeken. Gaat het wel goed met hem? Heeft hij stappen gemaakt in het zoeken van hulp etc. Maar dat is mijn pakkie an natuurlijk al lang niet meer. Dus nogmaals d vraag: Hoe laat ik dit los?
En ja, ik ben schijnbaar hardleers en heb geen ruggegraat.....

Zielsverwant schreef: ↑

26-06-2019 14:06

Chienandalou je klinkt voor mij als iemand die het fijn lijkt te vinden om voor iemand te zorgen en te begeleiden om het goed te laten komen.
Wanneer ben jij zelf aan de beurt om er voor te zorgen?

En uit te zoeken wat JIJ leuk vindt of wat jou ertoe beweegt om zoveel aandacht te geven aan mensen die naar jou idee/gevoel hulp nodig hebben?

Mensen zoals jouw ex hebben vooral iemand nodig die hem duidelijk maken dat hij voor zichzelf moet zorgen en zichzelf moet helpen en niet in zijn manipulaties intrapt!
Jij bent daar te gevoelig voor!

Tsja, dat zorgen is ook een vorm van aandacht afleiden. Dan hoeft het nl. niet over mij te gaan.
Ik ken sommige van mijn valkuilen en snap niet waarin ik daar dan met open ogen en vol verstand gewoon weer inloop.
Dat frustreert mij het meest. Ik weet hoe ik moet handelen, maar blijf hier gevoelig voor. Maakt me zwak en afhankelijk en dat wil ik niet.

Juultje-Jasmijn schreef: ↑

26-06-2019 20:00

@Chienandalou ik herken je probleem (je kan mijn verhaal lezen als je op mn nick klikt), ik heb gegooglet voor therapie, en ik kwam uit bij Sarah Hofman. Zij is gespecialiseerd in codependecy en relatieverslaving. Kijk eens op haar site: https://www.relatieverslaving.com/. Je kunt daar 2 zelftestjes doen en het kan dingen wat duidelijker maken voor je. Ik start binnenkort bij haar voor individuele therapie en kan niet wachten om mijn patronen te doorbreken! Ze heeft ook een netwerk van allemaal therapeuten die daar ook in gespecialiseerd zijn zodat er altijd eentje bij jou in de buurt zit. Misschien heb je er wat aan Succes!

Dank je. Wegens andere dingen heb ik al een vorm van therapie, maardit is wel interessante materie. Het tegenstrijdige is: Als iets naar mijn inzicht te dichtbij of te heftig wordt, ben ik weg en neem ik afstand. Zo ook in deze relatie. Er is geen weg terug, dat wil ik helemaal niet. Maar dat laatste lijntje doorknippen blijkt lastiger dan gedacht.

Zielsverwant schreef: ↑

27-06-2019 13:15

Heb jij het idee hoe het zit bij jou met de angst voor verandering?

En streng voor jezelf zijn? Je streng toe te spreken? Ben jij daar gevoelig voor?

Heb jij misschien de hechting bij jezelf onderzocht?

Daar kan nl veel van angst en allerlei patronen in zitten?

Goede vragen, food for thought. angst voor verandering heb ik niet. Heb juist altijd mijn leven zo ingericht dat ik op ieder moment alles achter me kan laten en gaan waar ik wil. Wel ben ik een control freak en perfectionist, dus die strengheid voor mezelf is herkenbaar.