Luisterend oor gezocht

Beste mede-forumleden,

Ik zit in een vervelende situatie en ik durf het er (nog) niet in mijn omgeving over te hebben omdat ik me schaam dat ik in deze situatie zit..

Ik ben getrouwd maar de relatie gaat met ups en downs, de laatste tijd vooral veel downs. Soms als we ruzie hebben of als mijn man boos is dan lijkt het alsof hij als een blad aan de boom verandert. Alsof er een knop in zijn hoofd omgaat. Hij scheldt me uit en lijkt echt zijn best te doen om mij te kwetsen en mij te raken op mijn zwakke plekken met dingen waarvan hij weet dat ik daar onzeker over ben. Ook komen al zijn frustraties over onze relatie er dan uit. Op zulke momenten is hij niet voor rede vatbaar en is er geen normaal gesprek mogelijk. Dit is vanavond weer gebeurd, om een onbenullige reden, namelijk dat ik geen sex wilde en hij wel. Hij heeft mij een tik tegen mijn hoofd gegeven (niet heel hard maar het voelt denigrerend), gedroeg zich intimiderend en probeerde mij gewoon te pesten en dus te beledigen.

Dit is allemaal al langer aan de gang. Soms gaat het een tijd goed maar de laatste paar weken is het moeilijk. Na afloop van zo’n ruzie kan hij mij soms een paar dagen negeren of boos blijven. Daarna zwakt het af en doet hij weer normaal. Vroeger zei hij nog weleens sorry maar dat komt zelden meer voor.

Een beetje context; mijn man is een aantal jaar geleden voor mij naar Nederland verhuisd maar heeft nooit echt helemaal zijn draai hier gevonden. Die frustraties komen er dan ook uit. Op dit moment is hij helaas werkloos, wat ook niet meehelpt. Hij zit totaal niet lekker in zijn vel en ik vind eigenlijk dat hij naar een psycholoog zou moeten gaan.

Ik weet nu ik dit opschrijf dat dit allemaal niet echt normaal is. Toch lukt het mij blijkbaar niet om hier iets aan te veranderen en grenzen te stellen. Meestal na een paar dagen als hij weer normaal doet dan lijkt het alsof ik het allemaal weer ‘vergeet’ en ben ik denk ik opgelucht dat het weer normaal is.

Ik was al van plan om (ook om andere redenen) zelf naar een psycholoog te gaan. Ik laat namelijk op meerdere manieren over mijn grenzen gaan en ik ben denk ik een pleaser. Er zijn ook zeker dingen in de relatie die ik niet goed doe en we botsen op sommige punten. Maar waarom blijf ik dit gedrag accepteren?

Sorry voor het lange verhaal.. ik voel enorm de behoefte om dit verhaal kwijt te kunnen maar ik durf er niet met familie of vrienden over te praten want ik schaam me hiervoor.l en voel me eigenlijk best wel een loser.. en ik denk dat ik ook even moet horen of dit normaal is of niet..

Bedankt voor het lezen en eventuele reacties