Relaties
alle pijlers
na 3 jaar de koek op??
woensdag 12 mei 2010 om 23:09
meiden, jullie advies gevraagd, ik zit (alweer) op een breekpunt in mijn relatie. Als jullie mij willen helpen...pak er maar ff een bk thee bij, het is best ff een verhaal.
Vandaag heb ik 3 jaar verkering met mijn vriend, in die 3 jaar is er een hoop gebeurd.
Na 6 maanden (ontzettend verliefde verkering, met ontzettend veel en fijne sex) werd zijn moeder ziek en overleed binnen zeer korte tijd. Heftige tijd waarvan ik toen dacht dat dit ons dichterbij elkaar bracht.
Tijdens haar ziek zijn en na het overlijden begon het labiel te worden tussen ons. Toch maakten we leuke plannen samen.
1 maand na haar overlijden was ik per ongeluk zwanger, ik wist dat ik dit kindje meteen wilde houden. Mijn partner dacht er anders over en wilde het kindje juist niet. Volgens hem waren we nergens op voorbereid en konden we weinig bieden.
Ik heb gelukkig besloten het kindje te houden, wat een genot zo'n klein ventje.
Sinds ik zwanger ben heb ik hooguit 1 keer in de 3 weken sex, hij wilt bijna nooit.
Hij besteed weinig aandacht aan mij in bed, aan mijn trekken. Zeker vergeleken met eerst.
Tijdens de zwangerschap hoopte ik dat hij bijdraaide, ik gaf hem tijd, ik hield mezelf voor; zijn moeder is net overleden, hij moet alles op een rijtje zetten.
Ergens halverwege was ik het beu, zelfs zijn vrienden waren nog enthousiaster over de komst van het kindje.
Ik moest eigenlijk naar hem toe verhuizen , mijn vertrouwde omgeving achter laten, en zag dit zo niet zitten.
Hij had weinig interesse voor mij, de baby en onze toekomst.
Verder kwam ik er achter dat hij sneaky had lopen doen met zijn ex, pikante berichtjes per sms.
Toen ik daar achter kwam vond ik ook uit dat hij op internet, sorry dat ik het zo neerzet, "sletjes" lopen berichten en leuk lopen doen met andere meiden in de periode dat ik net zwanger was.
Toen ik hem confronteerde hoorde ik als excuus dat het zijn fout was maar dit meer uit verveling was en het feit dat ik voorheen toch altijd had laten merken dat ik wel zonder hem kon..?!
Hij draaide om als een blad aan de boom en probeerde er wat van te gaan maken, met ups and downs.
Ik ging overstag, met het idee, als ik het niet probeer samen zal ik het nooit weten.
Ik ben daar gaan wonen en bevallen. Van een prachtzoon.
De eerste maanden zat ik op een roze wolk, genieten van een kindje. Hij begon er ook steeds meer van in de ban te raken en is nu echt een leuke en lieve vader.
Na een aantal maanden begon ik weer aan te voelen dat het tussen ons niet lekker liep. Hij was meer gaan blowen, afwezig en we deden weinig samen. Hij wilde ook niks samen doen, ik voelde een afstand tussen ons. Hij pokerde veel online en ik vermoedde aan zijn gedrag dat hij er veel geld mee verloor. Hij was erg kortaf tegen ons.
Na vele moeizame gesprekken kwam dan ook uit dat hij niet wist of hij dit leventje hét nou vond. Dit voelde ik ook al die tijd aan, ik ben een "moetje", hij voelt alsof hij geen keus heeft met mij.
In een van die maanden heb ik met mijn zoontje een paar weken in het ziekenhuis gelegen, en toen heeft hij toegegeven een flinke schuld van duizenden euro's te hebben gemaakt met pokeren.
Een paar maanden later kwam ik er weer achter dat hij sneaky had lopen sms en en msn en met zijn ex, hij weer een "vies" berichtje had gestuurd naar een "sletje" op internet.
Weer een hoop sorry, met zijn ex echt niks gebeurd.. Waarom sneaky dan? Doe het dan open en bloot zodat ik zie dat er niks aan de hand is.
Tijdens een uit de hand gelopen ruzie over contact met andere meisjes is hij lichamelijk erg agressief geworden, niet geslagen maar wel van het bed getrokken en op de grond gegooid. Ik heb wel een tik teruggegeven maar ben nog steeds bang bij ruzies en durf het niet te ver te laten gaan.
Ik heb hem toen voor het blok gezet; jij moet nagaan of je mij de moeite waard vind om door te gaan en zo ja; dan ga je maar eens na wat e volgens jou moet veranderen.
Hij is bij een therapeut geweest, paar keer samen, het is toen een lange tijd goed gegaan en ik had het idee dat hij dit echt wilde.
Een jaar verder heb ik niet het idee dat hij nog leuk doet met andere vrouwen. Vertrouwen is er niet, maar het groeit wat dat betreft wel.
*We hebben nog steeds zelden sex. Ik zou elke dag kunnen. Hij knuffelt me wel veel in bed.
*We doen bijna niks samen, ook vandaag op ons 3 jarig verkering niet. Hij gaat slapen op de bank. Ook nadat ik heb aangegeven dat ik graag wat leuks wil doen samen.
* Als we samen ergens met vrienden zijn of op een feest zal hij me geen een keer opzoeken, ik heb het gevoel dat hij geen behoefte aan mij heeft.
* Hij heeft naast zijn werk en thuis geen sociaal leven, blijft alleen maar thuis, heeft vrijwel nergens zin in.
* Neemt nooit initiatief voor een leuke dag/ avond.
* Blowt meer en doet hier sneaky over.
* Ik betrap hem regelmatig op liegen/ sneaky doen.
* Heeft een schuld van duizenden euro's vanwege het gokken.
Als ik dit allemaal opschrijf voel ik alle frustatie en weet ik dat ik eigenlijk al lang weg moet wezen.
Maar ik geniet wel met grote regelmaat wel van een gezinnetje, en hij is zo'n leuke papa. Alleen heb ik het gevoel dat ik samen woon met een vriend of broer.
Ik voel me absoluut niet geliefd (op de marnier hoe ik me geliefd wil voelen binnen een relatie)
Wie kan mij advies geven?
Is de koek nu echt op? Of moet ik doorvechten?
We kennen dippen zoals dit, maar ook enorme hoge pieken als het goed gaat tussen ons...
Zucht
Vandaag heb ik 3 jaar verkering met mijn vriend, in die 3 jaar is er een hoop gebeurd.
Na 6 maanden (ontzettend verliefde verkering, met ontzettend veel en fijne sex) werd zijn moeder ziek en overleed binnen zeer korte tijd. Heftige tijd waarvan ik toen dacht dat dit ons dichterbij elkaar bracht.
Tijdens haar ziek zijn en na het overlijden begon het labiel te worden tussen ons. Toch maakten we leuke plannen samen.
1 maand na haar overlijden was ik per ongeluk zwanger, ik wist dat ik dit kindje meteen wilde houden. Mijn partner dacht er anders over en wilde het kindje juist niet. Volgens hem waren we nergens op voorbereid en konden we weinig bieden.
Ik heb gelukkig besloten het kindje te houden, wat een genot zo'n klein ventje.
Sinds ik zwanger ben heb ik hooguit 1 keer in de 3 weken sex, hij wilt bijna nooit.
Hij besteed weinig aandacht aan mij in bed, aan mijn trekken. Zeker vergeleken met eerst.
Tijdens de zwangerschap hoopte ik dat hij bijdraaide, ik gaf hem tijd, ik hield mezelf voor; zijn moeder is net overleden, hij moet alles op een rijtje zetten.
Ergens halverwege was ik het beu, zelfs zijn vrienden waren nog enthousiaster over de komst van het kindje.
Ik moest eigenlijk naar hem toe verhuizen , mijn vertrouwde omgeving achter laten, en zag dit zo niet zitten.
Hij had weinig interesse voor mij, de baby en onze toekomst.
Verder kwam ik er achter dat hij sneaky had lopen doen met zijn ex, pikante berichtjes per sms.
Toen ik daar achter kwam vond ik ook uit dat hij op internet, sorry dat ik het zo neerzet, "sletjes" lopen berichten en leuk lopen doen met andere meiden in de periode dat ik net zwanger was.
Toen ik hem confronteerde hoorde ik als excuus dat het zijn fout was maar dit meer uit verveling was en het feit dat ik voorheen toch altijd had laten merken dat ik wel zonder hem kon..?!
Hij draaide om als een blad aan de boom en probeerde er wat van te gaan maken, met ups and downs.
Ik ging overstag, met het idee, als ik het niet probeer samen zal ik het nooit weten.
Ik ben daar gaan wonen en bevallen. Van een prachtzoon.
De eerste maanden zat ik op een roze wolk, genieten van een kindje. Hij begon er ook steeds meer van in de ban te raken en is nu echt een leuke en lieve vader.
Na een aantal maanden begon ik weer aan te voelen dat het tussen ons niet lekker liep. Hij was meer gaan blowen, afwezig en we deden weinig samen. Hij wilde ook niks samen doen, ik voelde een afstand tussen ons. Hij pokerde veel online en ik vermoedde aan zijn gedrag dat hij er veel geld mee verloor. Hij was erg kortaf tegen ons.
Na vele moeizame gesprekken kwam dan ook uit dat hij niet wist of hij dit leventje hét nou vond. Dit voelde ik ook al die tijd aan, ik ben een "moetje", hij voelt alsof hij geen keus heeft met mij.
In een van die maanden heb ik met mijn zoontje een paar weken in het ziekenhuis gelegen, en toen heeft hij toegegeven een flinke schuld van duizenden euro's te hebben gemaakt met pokeren.
Een paar maanden later kwam ik er weer achter dat hij sneaky had lopen sms en en msn en met zijn ex, hij weer een "vies" berichtje had gestuurd naar een "sletje" op internet.
Weer een hoop sorry, met zijn ex echt niks gebeurd.. Waarom sneaky dan? Doe het dan open en bloot zodat ik zie dat er niks aan de hand is.
Tijdens een uit de hand gelopen ruzie over contact met andere meisjes is hij lichamelijk erg agressief geworden, niet geslagen maar wel van het bed getrokken en op de grond gegooid. Ik heb wel een tik teruggegeven maar ben nog steeds bang bij ruzies en durf het niet te ver te laten gaan.
Ik heb hem toen voor het blok gezet; jij moet nagaan of je mij de moeite waard vind om door te gaan en zo ja; dan ga je maar eens na wat e volgens jou moet veranderen.
Hij is bij een therapeut geweest, paar keer samen, het is toen een lange tijd goed gegaan en ik had het idee dat hij dit echt wilde.
Een jaar verder heb ik niet het idee dat hij nog leuk doet met andere vrouwen. Vertrouwen is er niet, maar het groeit wat dat betreft wel.
*We hebben nog steeds zelden sex. Ik zou elke dag kunnen. Hij knuffelt me wel veel in bed.
*We doen bijna niks samen, ook vandaag op ons 3 jarig verkering niet. Hij gaat slapen op de bank. Ook nadat ik heb aangegeven dat ik graag wat leuks wil doen samen.
* Als we samen ergens met vrienden zijn of op een feest zal hij me geen een keer opzoeken, ik heb het gevoel dat hij geen behoefte aan mij heeft.
* Hij heeft naast zijn werk en thuis geen sociaal leven, blijft alleen maar thuis, heeft vrijwel nergens zin in.
* Neemt nooit initiatief voor een leuke dag/ avond.
* Blowt meer en doet hier sneaky over.
* Ik betrap hem regelmatig op liegen/ sneaky doen.
* Heeft een schuld van duizenden euro's vanwege het gokken.
Als ik dit allemaal opschrijf voel ik alle frustatie en weet ik dat ik eigenlijk al lang weg moet wezen.
Maar ik geniet wel met grote regelmaat wel van een gezinnetje, en hij is zo'n leuke papa. Alleen heb ik het gevoel dat ik samen woon met een vriend of broer.
Ik voel me absoluut niet geliefd (op de marnier hoe ik me geliefd wil voelen binnen een relatie)
Wie kan mij advies geven?
Is de koek nu echt op? Of moet ik doorvechten?
We kennen dippen zoals dit, maar ook enorme hoge pieken als het goed gaat tussen ons...
Zucht
woensdag 12 mei 2010 om 23:24
als ik het zo lees heb je volgens mij je keus al gemaakt..
het is heel rot om uit elkaar te gaan als je samen een kind hebt, maar ik denk ook dat als hij echt een leuke vader is dat je het alsnog leuk kan maken op de momenten dat je elkaar wél ziet.(voor je kind dan).
en verder wens ik je vooral sterkte want het zal wel lastig worden denk ik..(mocht je ervoor kiezen om uit elkaar te gaan)
woensdag 12 mei 2010 om 23:24
@ borderwalk; nee mijn gevoel zegt van niet, maar ik vind het zo ontzettend moeilijk om mijn gezin uit elkaar te trekken terwijl ik e op bepaalde momenten best happy mee ben. Maar dit gevoel overheerst weer zo erg.
ja en ergens lijkt mijn keuze al gemaakt te zijn maar ik weet niet waar ik op wacht.
Ik ben niet bang voor alleen zijn....
Heb ik dan nog steeds hoop?
Ergens niet, want ik begin de situatie nu echt te accepteren.
ja en ergens lijkt mijn keuze al gemaakt te zijn maar ik weet niet waar ik op wacht.
Ik ben niet bang voor alleen zijn....
Heb ik dan nog steeds hoop?
Ergens niet, want ik begin de situatie nu echt te accepteren.
woensdag 12 mei 2010 om 23:38
quote:Primabella schreef op 12 mei 2010 @ 23:31:
Hoezo 'sletjes'?
Nou, simpelweg sletjes intoetsen op google en daarmee mailadressen achterhalen om vervolgens wat naar toe te sturen.
Of surfen op sites zoals kinkydating.
En nee zo wil ik niet de rest van mijn leven verder, ik sta zo anders in het leven en vermaak me wel zonder hem, maar had het zo graag gewild met hem, hoe stom t ook klinkt, ik hou zielsveel van de jongen..
Maar het wordt tijd om het verleden los te laten, zo voelt het
Hoezo 'sletjes'?
Nou, simpelweg sletjes intoetsen op google en daarmee mailadressen achterhalen om vervolgens wat naar toe te sturen.
Of surfen op sites zoals kinkydating.
En nee zo wil ik niet de rest van mijn leven verder, ik sta zo anders in het leven en vermaak me wel zonder hem, maar had het zo graag gewild met hem, hoe stom t ook klinkt, ik hou zielsveel van de jongen..
Maar het wordt tijd om het verleden los te laten, zo voelt het
woensdag 12 mei 2010 om 23:46
quote:Luna08 schreef op 12 mei 2010 @ 23:24:
@ borderwalk; nee mijn gevoel zegt van niet, maar ik vind het zo ontzettend moeilijk om mijn gezin uit elkaar te trekken terwijl ik e op bepaalde momenten best happy mee ben. Tsja, jij bent degene die dat gezinnetje wilde. Hij niet. Voortaan misschien beter om in overleg belangrijke dingen in je leven/relatie te beslissen in plaats van te "hopen dat hij wel bijdraait".
@ borderwalk; nee mijn gevoel zegt van niet, maar ik vind het zo ontzettend moeilijk om mijn gezin uit elkaar te trekken terwijl ik e op bepaalde momenten best happy mee ben. Tsja, jij bent degene die dat gezinnetje wilde. Hij niet. Voortaan misschien beter om in overleg belangrijke dingen in je leven/relatie te beslissen in plaats van te "hopen dat hij wel bijdraait".
woensdag 12 mei 2010 om 23:54
Ja ik vraag het me ook af, waar doen ik/ we het nog voor.
Hij vind het allemaal wel goed, is tevreden met zoals het is.
Ik verlang meer van een relatie, maar hoe moet ik dit ooit gaan doen? (het uit elkaar gaan sinds ik hier ben komen wonen en vast werk)
Ik heb het zo lang geprobeerd maar begin nu in te zien dat naast alles wat gebeurd is mijn gevoel ook af vlakt, want wat vind ik indd nu nog leuk aan ons?
Een gezinnetje zijn,waar ik van geniet, meer kan ik er even niet van maken, want ik voel me niet geliefd...
Hij vind het allemaal wel goed, is tevreden met zoals het is.
Ik verlang meer van een relatie, maar hoe moet ik dit ooit gaan doen? (het uit elkaar gaan sinds ik hier ben komen wonen en vast werk)
Ik heb het zo lang geprobeerd maar begin nu in te zien dat naast alles wat gebeurd is mijn gevoel ook af vlakt, want wat vind ik indd nu nog leuk aan ons?
Een gezinnetje zijn,waar ik van geniet, meer kan ik er even niet van maken, want ik voel me niet geliefd...
woensdag 12 mei 2010 om 23:59
Ja sorry wat wil je nou. Je had net krap 6 maanden iets met hem en toen ging het eigenlijk al mis, de meeste relaties lopen dan op de klippen! , jij houd het kind, prima, jouw keus, maar ga niet verwachten dat jouw verwachtingen allemaal maar moeten uitkomen. Hij denkt en voelt hier schijnbaar heel anders over, wellicht was het zonder kindje allang uitgeweest. Ik weet niet maar vind het erg onrealistisch wat je allemaal verlang. Hij moet opeens de perfecte partner zijn (terwijl het na 6 maand al niet meer liep) omdat jij dat wil (net zoals jij besloot een kind te nemen) terwijl je het niet eens de kans gegeven hebt om daar eerst achter te komen..dus vind het allemaal erg sprookjesachtig bedacht maar vind wel dat je erg je kop in het zand steekt bij alles..en vind het erg flauw om nu hem overal maar de schuld van te geven dat jij ongelukkig bent...
donderdag 13 mei 2010 om 00:59
quote:Luna08 schreef op 12 mei 2010 @ 23:24:
@ borderwalk; nee mijn gevoel zegt van niet, maar ik vind het zo ontzettend moeilijk om mijn gezin uit elkaar te trekken terwijl ik e op bepaalde momenten best happy mee ben. Maar dit gevoel overheerst weer zo erg.
ja en ergens lijkt mijn keuze al gemaakt te zijn maar ik weet niet waar ik op wacht.
Ik ben niet bang voor alleen zijn....
Heb ik dan nog steeds hoop?
Ergens niet, want ik begin de situatie nu echt te accepteren.
Dit klinkt niet alsof je tot je 85ste bij hem wilt zijn...
@ borderwalk; nee mijn gevoel zegt van niet, maar ik vind het zo ontzettend moeilijk om mijn gezin uit elkaar te trekken terwijl ik e op bepaalde momenten best happy mee ben. Maar dit gevoel overheerst weer zo erg.
ja en ergens lijkt mijn keuze al gemaakt te zijn maar ik weet niet waar ik op wacht.
Ik ben niet bang voor alleen zijn....
Heb ik dan nog steeds hoop?
Ergens niet, want ik begin de situatie nu echt te accepteren.
Dit klinkt niet alsof je tot je 85ste bij hem wilt zijn...
donderdag 13 mei 2010 om 08:16
quote:Luna08 schreef op 12 mei 2010 @ 23:54:
Ja ik vraag het me ook af, waar doen ik/ we het nog voor.
Hij vind het allemaal wel goed, is tevreden met zoals het is.
Hier praat je jezelf tegen,kijk naar deze zin die je eerder schreef...Na vele moeizame gesprekken kwam dan ook uit dat hij niet wist of hij dit leventje hét nou vond.
Hij heeft dus al aangegeven dat hij niet wist of dit het nou was...
Gewoon lekker een nieuw leven beginnnen met zoon er lopen genoeg mannen die wel de moeite waard zijn hoor...
Ik verlang meer van een relatie, maar hoe moet ik dit ooit gaan doen? (het uit elkaar gaan sinds ik hier ben komen wonen en vast werk)
Ik heb het zo lang geprobeerd maar begin nu in te zien dat naast alles wat gebeurd is mijn gevoel ook af vlakt, want wat vind ik indd nu nog leuk aan ons?
Een gezinnetje zijn,waar ik van geniet, meer kan ik er even niet van maken, want ik voel me niet geliefd...
Ja ik vraag het me ook af, waar doen ik/ we het nog voor.
Hij vind het allemaal wel goed, is tevreden met zoals het is.
Hier praat je jezelf tegen,kijk naar deze zin die je eerder schreef...Na vele moeizame gesprekken kwam dan ook uit dat hij niet wist of hij dit leventje hét nou vond.
Hij heeft dus al aangegeven dat hij niet wist of dit het nou was...
Gewoon lekker een nieuw leven beginnnen met zoon er lopen genoeg mannen die wel de moeite waard zijn hoor...
Ik verlang meer van een relatie, maar hoe moet ik dit ooit gaan doen? (het uit elkaar gaan sinds ik hier ben komen wonen en vast werk)
Ik heb het zo lang geprobeerd maar begin nu in te zien dat naast alles wat gebeurd is mijn gevoel ook af vlakt, want wat vind ik indd nu nog leuk aan ons?
Een gezinnetje zijn,waar ik van geniet, meer kan ik er even niet van maken, want ik voel me niet geliefd...
donderdag 13 mei 2010 om 08:32
Wat ik niet zo goed begrijp is dat deze man zo'n leuke en lieve vader voor jullie kind is maar dat het voor de rest een sukkel eerste klas is. Blowen, schulden maken, sjansen en wie weet wat nog niet meer met andere vrouwen. Dat rijmt (bij mij) niet.
Het is nog makkelijker om aan een dood paard te trekken, dan een gezonde relatie met deze man te krijgen.
Het is nog makkelijker om aan een dood paard te trekken, dan een gezonde relatie met deze man te krijgen.
donderdag 13 mei 2010 om 10:16
quote:paloma schreef op 13 mei 2010 @ 08:32:
Wat ik niet zo goed begrijp is dat deze man zo'n leuke en lieve vader voor jullie kind is maar dat het voor de rest een sukkel eerste klas is. Blowen, schulden maken, sjansen en wie weet wat nog niet meer met andere vrouwen. Dat rijmt (bij mij) niet.Omdat dat twee verschillende rollen zijn. Mijn ex was een supertennisleraar. Kongoed met mensen omgaan en had een wachtlijst. Tegen mij was het een gevoelloze eikel eerste klas.
Wat ik niet zo goed begrijp is dat deze man zo'n leuke en lieve vader voor jullie kind is maar dat het voor de rest een sukkel eerste klas is. Blowen, schulden maken, sjansen en wie weet wat nog niet meer met andere vrouwen. Dat rijmt (bij mij) niet.Omdat dat twee verschillende rollen zijn. Mijn ex was een supertennisleraar. Kongoed met mensen omgaan en had een wachtlijst. Tegen mij was het een gevoelloze eikel eerste klas.
donderdag 13 mei 2010 om 12:06
Zoals sommige hier al hebben gezegd, mensen kunnen soms twee verschillende rollen hebben.
En in jullie relatie heeft die man ook duidelijk twee rollen gehad.
Eerste zes maanden en later 2,5 jaar waren voor hem verschillend in hoe hij zich uitte na je toe.
Behalve dat hij gokt, op internet flirt , geen initiatief neemt, geen seks wil, heb jij over nagedacht wat jouw inbreng in de situatie is?
Dat mensen thuis of op het werk andere rollen kunnen spelen is duidelijk, maar is het mogelijk dat behalve zijn gedraag die hij heeft heb jij ook aan de situatie bijgedragen?
Dat jij een kind wilde en hij niet is niet direct wat ik bedoel trouwens, omdat hij is net zo verantwoordelijk voor het verwekken van de baby als jij. En als jij niet wilt dat in je lichaam gesneden wordt dan wil jij dat niet. En als hij niet met jouw beslissing kon leven dan was hij weg gegaan. Maar hij bleef.
wat mijn opvalt is iets anders
"Toen ik hem confronteerde hoorde ik als excuus dat het zijn fout was maar dit meer uit verveling was en het feit dat ik voorheen toch altijd had laten merken dat ik wel zonder hem kon..?!"
Veel mannen hebben een gevoel nodig dat zij "nodig" zijn. En niet financieel of sociaal of voor seks.
Maar dat hij iets aan jouw kan geven wat jij zelf niet hebt en nooit zou kunne ontwikkelen, of niet in de matten zoals hij het kan geven in ieder geval.
Voor veel mannen beteken het dat zij zelf willen beslissen wat in de relatie gebeurt. Het betekent absoluut niet dat hij een onderdanige vrouwtje wil, verre van dat.
Het betekent dat hij graag van je wilt weten hoe jij de wereld beleeft, wat jij leuk vind en wat niet. En aan de hand daar van hij een beslissing wil makken.
En die beslissing maakt hij niet om zichzelf een plezier te doen maar in de eerste instantie om jouw een plezier te doen. En daarom wil hij jouw vertrouwen in hem dat hij een beslissing gaat makken die jij nodig hebt.
Maar op het moment dat jij zelf weet hoe jij je kan ""redden" heb jij hem niet meer nodig. En dat is wellicht wat hij voelt. En dat is tegelijk tijd iets waarmee jij hem wegduwt.
Om het wat duidelijke te maken geef ik jouw een voorbeeld.
Jullie zitten samen op de bank en je weet dat het al 8 uur is en verjaardag feestje waar jullie na uitgenodigd zijn zo begint, maar hij zit nog steeds tv te kijken.
Jij kan zeggen - wij moeten gaan schat.
Maar jij kan ook zeggen - wij werden uitgenodigd om 8 uur daar en daar te zijn, maar ik wacht tot dat jij weet wat wij gaan doen en anders blijf ik vanavond hier bij jouw tv kijken.
Ik zeg niet dat hij dan van de bank af spring en met jouw snel na de auto gaat. Dat is niet jouw doel. En ook niet van hem.
Hij smacht op vertrouwen in hem. Vertrouwen dat hij jouw kan aanvoelen en aan jouw kan geven (aan de hand van wat jij over jouw gevoelens zegt ) wat jij nodig hebt.
Als jij hem daar mee niet kan vertrouwen ( en misschien terecht en dan vraag ik mijn af of het verstandig is om bij hem te blijven ) en "moeilijk" doet door constant je eigen in "navigeren" meer vertrouwt dan hem, dan gaat hij zoeken voor vrouwen die wel "makkelijk" zijn ("sletjes").
Wat je wil leren is dat passievole relatie kan ontstaan alleen als beide het gevoel hebben dat ze aan de andere iets kunnen geven wat de andere zelf niet heeft. Zodra een van de twee het gevoel heeft dat de andere "self-sufficient" is, gaat de partner na manieren zoeken om zijn ik toch kwijt te kunnen ( porno, flirten, werk etc. en soms zelf gokken)
Er kunnen verschillende oorzaken wat betreft jullie wrijvingen en zijn gedraag zijn, maar wil je weten of je verder met hem wilt gaan of niet is het handig als jij eerst leert wat een relatie nodig heeft om passie te kunne behouden. En als jij er van overtuigt bent dat jij aan hem wel "geeft" en hij aan jouw niet dan kan je pas met zekerheid zeggen - ja ik wil bij hem weg.
En in jullie relatie heeft die man ook duidelijk twee rollen gehad.
Eerste zes maanden en later 2,5 jaar waren voor hem verschillend in hoe hij zich uitte na je toe.
Behalve dat hij gokt, op internet flirt , geen initiatief neemt, geen seks wil, heb jij over nagedacht wat jouw inbreng in de situatie is?
Dat mensen thuis of op het werk andere rollen kunnen spelen is duidelijk, maar is het mogelijk dat behalve zijn gedraag die hij heeft heb jij ook aan de situatie bijgedragen?
Dat jij een kind wilde en hij niet is niet direct wat ik bedoel trouwens, omdat hij is net zo verantwoordelijk voor het verwekken van de baby als jij. En als jij niet wilt dat in je lichaam gesneden wordt dan wil jij dat niet. En als hij niet met jouw beslissing kon leven dan was hij weg gegaan. Maar hij bleef.
wat mijn opvalt is iets anders
"Toen ik hem confronteerde hoorde ik als excuus dat het zijn fout was maar dit meer uit verveling was en het feit dat ik voorheen toch altijd had laten merken dat ik wel zonder hem kon..?!"
Veel mannen hebben een gevoel nodig dat zij "nodig" zijn. En niet financieel of sociaal of voor seks.
Maar dat hij iets aan jouw kan geven wat jij zelf niet hebt en nooit zou kunne ontwikkelen, of niet in de matten zoals hij het kan geven in ieder geval.
Voor veel mannen beteken het dat zij zelf willen beslissen wat in de relatie gebeurt. Het betekent absoluut niet dat hij een onderdanige vrouwtje wil, verre van dat.
Het betekent dat hij graag van je wilt weten hoe jij de wereld beleeft, wat jij leuk vind en wat niet. En aan de hand daar van hij een beslissing wil makken.
En die beslissing maakt hij niet om zichzelf een plezier te doen maar in de eerste instantie om jouw een plezier te doen. En daarom wil hij jouw vertrouwen in hem dat hij een beslissing gaat makken die jij nodig hebt.
Maar op het moment dat jij zelf weet hoe jij je kan ""redden" heb jij hem niet meer nodig. En dat is wellicht wat hij voelt. En dat is tegelijk tijd iets waarmee jij hem wegduwt.
Om het wat duidelijke te maken geef ik jouw een voorbeeld.
Jullie zitten samen op de bank en je weet dat het al 8 uur is en verjaardag feestje waar jullie na uitgenodigd zijn zo begint, maar hij zit nog steeds tv te kijken.
Jij kan zeggen - wij moeten gaan schat.
Maar jij kan ook zeggen - wij werden uitgenodigd om 8 uur daar en daar te zijn, maar ik wacht tot dat jij weet wat wij gaan doen en anders blijf ik vanavond hier bij jouw tv kijken.
Ik zeg niet dat hij dan van de bank af spring en met jouw snel na de auto gaat. Dat is niet jouw doel. En ook niet van hem.
Hij smacht op vertrouwen in hem. Vertrouwen dat hij jouw kan aanvoelen en aan jouw kan geven (aan de hand van wat jij over jouw gevoelens zegt ) wat jij nodig hebt.
Als jij hem daar mee niet kan vertrouwen ( en misschien terecht en dan vraag ik mijn af of het verstandig is om bij hem te blijven ) en "moeilijk" doet door constant je eigen in "navigeren" meer vertrouwt dan hem, dan gaat hij zoeken voor vrouwen die wel "makkelijk" zijn ("sletjes").
Wat je wil leren is dat passievole relatie kan ontstaan alleen als beide het gevoel hebben dat ze aan de andere iets kunnen geven wat de andere zelf niet heeft. Zodra een van de twee het gevoel heeft dat de andere "self-sufficient" is, gaat de partner na manieren zoeken om zijn ik toch kwijt te kunnen ( porno, flirten, werk etc. en soms zelf gokken)
Er kunnen verschillende oorzaken wat betreft jullie wrijvingen en zijn gedraag zijn, maar wil je weten of je verder met hem wilt gaan of niet is het handig als jij eerst leert wat een relatie nodig heeft om passie te kunne behouden. En als jij er van overtuigt bent dat jij aan hem wel "geeft" en hij aan jouw niet dan kan je pas met zekerheid zeggen - ja ik wil bij hem weg.
donderdag 13 mei 2010 om 13:15
poeh wat een verhaal, maar er zit iets in, ik ga het nog eens opnieuw lezen.
Ik heb me constant afgevraagd hoe ik hem tegemoet kan komen en probeer hem niet te be/ veroordelen op zijn daden.
Toen hij vertelde van de schuld hebben we samen een oplossing gezocht, maar wat ik me toenertijd tegelijk afvroeg; waarom gokt hij, waarom zoekt hij elke keer een vlucht?
Hij vind zichzelf ook passief in het leven staan en weet niet goed wat hij moet doen om dit te veranderen.
Hij zegt dat hij er kapot van zou zijn als het overging tussen ons en is een persoon dat wanneer het einde nadert, ineens dan heel hard zijn best gaat doen en me elke keer weer wint in zo'n situatie.
Hoe kan ik zijn passie ontdekken wanneer hij daarover niet kan praten? Mijn passies weet ik, en helaas na keer op keer mijn passies te delen met hem krijg ik daar geen of weinig respons op.
Wat betreft sex, als ik vraag hoe en wat, op een rustige manier, dan kan hierover niet gepraat worden omdat hij het zelf ook allemaal niet weet of hij wordt boos..
Ik heb zo het idee dat hij zichzelf nog moet ontdekken of leren kennen en dat hij zo maar wat aanmoddert in het leven..
Maar ik ben denk ik niet de persoon om hem die spiegel voor te gaan houden, hij zal het zelf willen en moeten doen?!
Ik heb me constant afgevraagd hoe ik hem tegemoet kan komen en probeer hem niet te be/ veroordelen op zijn daden.
Toen hij vertelde van de schuld hebben we samen een oplossing gezocht, maar wat ik me toenertijd tegelijk afvroeg; waarom gokt hij, waarom zoekt hij elke keer een vlucht?
Hij vind zichzelf ook passief in het leven staan en weet niet goed wat hij moet doen om dit te veranderen.
Hij zegt dat hij er kapot van zou zijn als het overging tussen ons en is een persoon dat wanneer het einde nadert, ineens dan heel hard zijn best gaat doen en me elke keer weer wint in zo'n situatie.
Hoe kan ik zijn passie ontdekken wanneer hij daarover niet kan praten? Mijn passies weet ik, en helaas na keer op keer mijn passies te delen met hem krijg ik daar geen of weinig respons op.
Wat betreft sex, als ik vraag hoe en wat, op een rustige manier, dan kan hierover niet gepraat worden omdat hij het zelf ook allemaal niet weet of hij wordt boos..
Ik heb zo het idee dat hij zichzelf nog moet ontdekken of leren kennen en dat hij zo maar wat aanmoddert in het leven..
Maar ik ben denk ik niet de persoon om hem die spiegel voor te gaan houden, hij zal het zelf willen en moeten doen?!
