Relaties
alle pijlers
nee geen bollywood script ;)
donderdag 10 juni 2010 om 01:30
Eigenlijk durfde ik mijn verhaal niet zo op het internet te zetten, want het is vrij herkenbaar..Ik heb ook gekeken of er een vergelijkbaar verhaal te vinden was ergens, maar ben niets tegengekomen helaas. Bereid jullie vast voor op een lang en moeilijk verhaal:
Goed, ik ben een meisje/vrouw van 20 en 6 maanden geleden is mijn relatie van iets langer dan 3 jaar overgegaan. De meesten zouden denken, niets aan de hand, je bent nog jong en je kan nog zoveel meemaken. Het zit alleen wat ingewikkelder in elkaar.
Ik leerde m’n ex kennen op school toen we een jaar of 16 waren. Na maanden vertelde hij me dat hij me leuk vond. Ik heb heel terughoudend gereageerd in die tijd…Zelf kom ik namelijk uit india en tradities zijn bij ons heel belangrijk. Ik geef er zelf niet zo veel om, maar mijn ouders wel. Het was voor mij dus moeilijk om me in te houden terwijl ik heel verliefd was. Ook voor hem was het heel moeilijk. Nu was het zo dat mijn vader vrij los was/is voor indiase begrippen en dus stemde hij in met een relatie zolang het maar niet te serieus werd (hij ging ervan uit dat we niet te lang bij elkaar bleven).Toch wilde hij na een paar maanden dat ik het uit maakte. Ze willen dat ik uiteindelijk met iemand van m’n eigen cultuur trouw. Ik was er kapot van maar deed het toch. M’n ex was er ook heel erg kapot van, wat ik nog het ergste vond. In die tijd heb ik dagen achterelkaar liggen huilen in bed, vol verdriet.
Gelukkig heb ik menselijke ouders en zijn ze met me gaan praten. Ik moest veel dingen verduidelijken aan hen. Weet je zeker dat hij goed voor je is? Zal hij voor altijd bij je blijven, net zoals dat bij ons gaat? Zal hij zich ook enigszins aanpassen aan onze cultuur later? Dat soort vragen. Ik wist er geen antwoord op natuurlijk, ook al zei m’n gevoel van wel. Zoals elk verliefd meisje vond ik hem ‘anders’ dan de andere jongens. Dat was hij ook. Het was geen ‘player’, hij was heel aardig en lief, snapte mijn cultuur en onze gewoonten, was zeker niet knap. Daarbij was ik voor hem het eerste vriendinnetje. Hij deed enorm zijn best voor me. Zelfs toen het uit was, was hij vol hoop dat er een manier moest zijn om wel samen te blijven. Ik had totaal geen hoop, omdat ik weet hoe dingen gaan bij ons. Om het niet te lang te maken: Er is een heel gedoe en voorbereiding en denken aan vooraf gegaan voordat wij voor de buitenwereld (familie, vrienden, kennis) als stel verder gingen. Geloof me dat dit een hele grote stap is voor onze begrippen!!!
We waren ontzettend gelukkig dat we samen konden/mochten zijn. Zo dankbaar was ik nog nooit geweest. Het eerste jaar was top, alles ging goed. Het tweede jaar al minder..Hij kwam in het begin heel volwassen en verstandig over voor iemand van 16, had helemaal mijn vertrouwen en die van mijn ouders gewonnen met zijn woorden. Maar na het eerste jaar gedroeg hij zich erg egoistisch, naar mijn mening. Alleen als hij er zin in had, of als het hem uitkwam wilde hij samen iets doen. Na een tijdje heb ik er iets van gezegd, maar dit hielp niet. Steeds vaker kregen we ruzie. Ik gaf me volledig, maar voor hem begon ik steeds meer te lijken op ‘iets erbij’. Hij ontkende dit, vond mij heel belangrijk. Ik geloofde hem, want hij is echt een goed persoon. Daarom hebben we het voor die leeftijd ook best lang volgehouden. We zijn allebei wel goede mensen. Maar ik deed duidelijk meer voor onze relatie dan hij. Dat ligt gedeeltelijk aan het verschil in geslacht, maar ook zeker aan zijn persoonlijke aard.
Ook heb ik me afgevraagd of het niet aan mij lag. Of ik niet gewoon een enorme zeikerd ben. Dus heb ik vaak na of voor een ruzie meningen gevraagd van anderen en mijn verhaal daarbij zo objectief mogelijk verteld. Vaak waren ze het eens met mij, dus kreeg ik steeds vaker het idee dat het zo niet verder kon. De ruzies werden steeds pijnlijker, zo pijnlijk dat ik er uiteindelijk een punt achter heb gezet. Meteen had ik er spijt van, want hoe ging ik het mijn ouders vertellen, en hoe gaat iedereen reageren? Hij wilde me niet meer terug..m’n eigenschuld. Achteraf is dat beter. Nadat het uit was hebben we zeker nog 2,5 maanden contact gehad, ook intiem. Hij wilde graag, maar achteraf vond hij het toch niet leuk etc. Voor mij was dat heel kwetsend, maar ik wist niet wat ik moest. Met veel moeite is het me toch gelukt om geen contact meer op te zoeken na die laatste keer dat hij me op die manier gekwetst heeft. We zien elkaar niet en spreken elkaar niet, helemaal geen contact meer. Ik ben hem een paar keer tegengekomen maar we negeren elkaar dan volledig. Soms is het best pijnlijk. We waren echt serieus toen we zeiden dat we de ware voor elkaar waren. Voor jullie is dit vast heel lastig te begrijpen en heel belachelijk, maar in mijn cultuur is het werkelijk. Mijn ouders zijn ook niet uitgehuwelijkt en ontmoetten elkaar ook op jonge leeftijd.
Anyway, ik heb het mijn ouders maar verteld na 3 maanden en ze waren geschokt..Zij waren ook bang voor de reacties van anderen, maar wilden dat ik deed wat mij gelukkig maakt. Dat was een hele opluchting. Ik bof zo met mijn ouders. In india is het normaal dat een meisje dan verbannen wordt, ook als ze niet meer in india wonen. Nog steeds weten mijn indiase familie en vrienden het niet. Het is gewoon heel moeilijk om deel uit te maken van zo’n gemeenschap.
Nu zullen jullie denken, leuk zo’n heel verhaal, maar wat wil je nu? Het probleem is nu dat ik bang ben voor mijn toekomst. Iedereen weet dat ik een intieme relatie heb gehad, dus een indiase man kan ik denk ik wel vergeten. Er zijn heel veel foto’s van ons samen. Ik heb ze verwijderd, maan anderen hebben er ook heel veel. Aan de andere kant, als het geen indiase man is, ben ik bang dat ik nog meer verhalen over me heen krijg. En ik weet niet of ik dat aan kan na alles. Ik weet van anderen dat ik een mooi uiterlijk heb, en dat geloof ik ook wel ☺, maar soms ben ik een beetje onzeker, ben namelijk nauwelijks 1.50 m. Als ik eerlijk moet zijn, hoopt een heel klein deel van mij dat mijn ex spijt krijgt van alles en toch volwassen wordt uiteindelijk. Ik hoop dat dit gevoel van mij weggaat, maar ik zie het niet gebeuren. Ik weet van hem ook dat hij heel erg aan mij gehecht was en van mij hield/houdt, maar hij heeft er te weinig voor gedaan. Hij dacht er al te zijn. Ik heb voor mijn zelfrespect gekozen.
Sorry dat mijn verhaal zo lang is en dat ik eigenlijk voor m’n gevoel niet echt een duidelijk probleem/vraag aan jullie stel. Ik wilde ook graag zo volledig mogelijk zijn, omdat het wel een apart verhaal is. Waar ik op hoop is dat jullie goede tips voor me hebben, maakt niet uit wat, als het maar nuttig is ☺
Ps. Misschien ook handig te weten dat ik studeer, dus dat dit echt extra zwaar is, omdat ik vaak gewoon slecht functioneer ☹
liefs
Goed, ik ben een meisje/vrouw van 20 en 6 maanden geleden is mijn relatie van iets langer dan 3 jaar overgegaan. De meesten zouden denken, niets aan de hand, je bent nog jong en je kan nog zoveel meemaken. Het zit alleen wat ingewikkelder in elkaar.
Ik leerde m’n ex kennen op school toen we een jaar of 16 waren. Na maanden vertelde hij me dat hij me leuk vond. Ik heb heel terughoudend gereageerd in die tijd…Zelf kom ik namelijk uit india en tradities zijn bij ons heel belangrijk. Ik geef er zelf niet zo veel om, maar mijn ouders wel. Het was voor mij dus moeilijk om me in te houden terwijl ik heel verliefd was. Ook voor hem was het heel moeilijk. Nu was het zo dat mijn vader vrij los was/is voor indiase begrippen en dus stemde hij in met een relatie zolang het maar niet te serieus werd (hij ging ervan uit dat we niet te lang bij elkaar bleven).Toch wilde hij na een paar maanden dat ik het uit maakte. Ze willen dat ik uiteindelijk met iemand van m’n eigen cultuur trouw. Ik was er kapot van maar deed het toch. M’n ex was er ook heel erg kapot van, wat ik nog het ergste vond. In die tijd heb ik dagen achterelkaar liggen huilen in bed, vol verdriet.
Gelukkig heb ik menselijke ouders en zijn ze met me gaan praten. Ik moest veel dingen verduidelijken aan hen. Weet je zeker dat hij goed voor je is? Zal hij voor altijd bij je blijven, net zoals dat bij ons gaat? Zal hij zich ook enigszins aanpassen aan onze cultuur later? Dat soort vragen. Ik wist er geen antwoord op natuurlijk, ook al zei m’n gevoel van wel. Zoals elk verliefd meisje vond ik hem ‘anders’ dan de andere jongens. Dat was hij ook. Het was geen ‘player’, hij was heel aardig en lief, snapte mijn cultuur en onze gewoonten, was zeker niet knap. Daarbij was ik voor hem het eerste vriendinnetje. Hij deed enorm zijn best voor me. Zelfs toen het uit was, was hij vol hoop dat er een manier moest zijn om wel samen te blijven. Ik had totaal geen hoop, omdat ik weet hoe dingen gaan bij ons. Om het niet te lang te maken: Er is een heel gedoe en voorbereiding en denken aan vooraf gegaan voordat wij voor de buitenwereld (familie, vrienden, kennis) als stel verder gingen. Geloof me dat dit een hele grote stap is voor onze begrippen!!!
We waren ontzettend gelukkig dat we samen konden/mochten zijn. Zo dankbaar was ik nog nooit geweest. Het eerste jaar was top, alles ging goed. Het tweede jaar al minder..Hij kwam in het begin heel volwassen en verstandig over voor iemand van 16, had helemaal mijn vertrouwen en die van mijn ouders gewonnen met zijn woorden. Maar na het eerste jaar gedroeg hij zich erg egoistisch, naar mijn mening. Alleen als hij er zin in had, of als het hem uitkwam wilde hij samen iets doen. Na een tijdje heb ik er iets van gezegd, maar dit hielp niet. Steeds vaker kregen we ruzie. Ik gaf me volledig, maar voor hem begon ik steeds meer te lijken op ‘iets erbij’. Hij ontkende dit, vond mij heel belangrijk. Ik geloofde hem, want hij is echt een goed persoon. Daarom hebben we het voor die leeftijd ook best lang volgehouden. We zijn allebei wel goede mensen. Maar ik deed duidelijk meer voor onze relatie dan hij. Dat ligt gedeeltelijk aan het verschil in geslacht, maar ook zeker aan zijn persoonlijke aard.
Ook heb ik me afgevraagd of het niet aan mij lag. Of ik niet gewoon een enorme zeikerd ben. Dus heb ik vaak na of voor een ruzie meningen gevraagd van anderen en mijn verhaal daarbij zo objectief mogelijk verteld. Vaak waren ze het eens met mij, dus kreeg ik steeds vaker het idee dat het zo niet verder kon. De ruzies werden steeds pijnlijker, zo pijnlijk dat ik er uiteindelijk een punt achter heb gezet. Meteen had ik er spijt van, want hoe ging ik het mijn ouders vertellen, en hoe gaat iedereen reageren? Hij wilde me niet meer terug..m’n eigenschuld. Achteraf is dat beter. Nadat het uit was hebben we zeker nog 2,5 maanden contact gehad, ook intiem. Hij wilde graag, maar achteraf vond hij het toch niet leuk etc. Voor mij was dat heel kwetsend, maar ik wist niet wat ik moest. Met veel moeite is het me toch gelukt om geen contact meer op te zoeken na die laatste keer dat hij me op die manier gekwetst heeft. We zien elkaar niet en spreken elkaar niet, helemaal geen contact meer. Ik ben hem een paar keer tegengekomen maar we negeren elkaar dan volledig. Soms is het best pijnlijk. We waren echt serieus toen we zeiden dat we de ware voor elkaar waren. Voor jullie is dit vast heel lastig te begrijpen en heel belachelijk, maar in mijn cultuur is het werkelijk. Mijn ouders zijn ook niet uitgehuwelijkt en ontmoetten elkaar ook op jonge leeftijd.
Anyway, ik heb het mijn ouders maar verteld na 3 maanden en ze waren geschokt..Zij waren ook bang voor de reacties van anderen, maar wilden dat ik deed wat mij gelukkig maakt. Dat was een hele opluchting. Ik bof zo met mijn ouders. In india is het normaal dat een meisje dan verbannen wordt, ook als ze niet meer in india wonen. Nog steeds weten mijn indiase familie en vrienden het niet. Het is gewoon heel moeilijk om deel uit te maken van zo’n gemeenschap.
Nu zullen jullie denken, leuk zo’n heel verhaal, maar wat wil je nu? Het probleem is nu dat ik bang ben voor mijn toekomst. Iedereen weet dat ik een intieme relatie heb gehad, dus een indiase man kan ik denk ik wel vergeten. Er zijn heel veel foto’s van ons samen. Ik heb ze verwijderd, maan anderen hebben er ook heel veel. Aan de andere kant, als het geen indiase man is, ben ik bang dat ik nog meer verhalen over me heen krijg. En ik weet niet of ik dat aan kan na alles. Ik weet van anderen dat ik een mooi uiterlijk heb, en dat geloof ik ook wel ☺, maar soms ben ik een beetje onzeker, ben namelijk nauwelijks 1.50 m. Als ik eerlijk moet zijn, hoopt een heel klein deel van mij dat mijn ex spijt krijgt van alles en toch volwassen wordt uiteindelijk. Ik hoop dat dit gevoel van mij weggaat, maar ik zie het niet gebeuren. Ik weet van hem ook dat hij heel erg aan mij gehecht was en van mij hield/houdt, maar hij heeft er te weinig voor gedaan. Hij dacht er al te zijn. Ik heb voor mijn zelfrespect gekozen.
Sorry dat mijn verhaal zo lang is en dat ik eigenlijk voor m’n gevoel niet echt een duidelijk probleem/vraag aan jullie stel. Ik wilde ook graag zo volledig mogelijk zijn, omdat het wel een apart verhaal is. Waar ik op hoop is dat jullie goede tips voor me hebben, maakt niet uit wat, als het maar nuttig is ☺
Ps. Misschien ook handig te weten dat ik studeer, dus dat dit echt extra zwaar is, omdat ik vaak gewoon slecht functioneer ☹
liefs
donderdag 10 juni 2010 om 02:00
Lief kleinpoppetje, je zit met een probleem en je klampt je nu nog vast aan twee oplossingen;
1. Je wist het verleden
2. Hij komt weer bij je terug
Het eerste is onmogelijk, er zullen altijd mensen zijn die weten dat je al een vriendje hebt gehad, en het tweede is ook onwaarschijnlijk en ik weet niet of dat sowieso een goede oplossing voor je is.
Echt advies heb ik niet voor je, behalve dat het geen zin heeft om te lang bij die twee punten stil te blijven staan. Je hebt een relatie gehad en het was helaas niet voor altijd. Zo staat je leven er nu voor en daar zal je het mee moeten doen. Je moet op de een of andere manier goed met je familie en vrienden om blijven gaan, probeer je daar op te richten.
Misschien kan het helpen om contact te zoeken met andere Indiase meisjes die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt? Zij hebben wellicht tips voor hoe je de relaties met de Indiase gemeenschap goed kunt houden. En misschien kunnen je ouders je daar nog bij helpen of advies over geven. Wel fijn dat zij achter je staan. Veel succes!
1. Je wist het verleden
2. Hij komt weer bij je terug
Het eerste is onmogelijk, er zullen altijd mensen zijn die weten dat je al een vriendje hebt gehad, en het tweede is ook onwaarschijnlijk en ik weet niet of dat sowieso een goede oplossing voor je is.
Echt advies heb ik niet voor je, behalve dat het geen zin heeft om te lang bij die twee punten stil te blijven staan. Je hebt een relatie gehad en het was helaas niet voor altijd. Zo staat je leven er nu voor en daar zal je het mee moeten doen. Je moet op de een of andere manier goed met je familie en vrienden om blijven gaan, probeer je daar op te richten.
Misschien kan het helpen om contact te zoeken met andere Indiase meisjes die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt? Zij hebben wellicht tips voor hoe je de relaties met de Indiase gemeenschap goed kunt houden. En misschien kunnen je ouders je daar nog bij helpen of advies over geven. Wel fijn dat zij achter je staan. Veel succes!
donderdag 10 juni 2010 om 02:22
donderdag 10 juni 2010 om 03:23
Als ik het goed begrijp ben je vooral bang voor de reacties van de indiase gemeenschap op de stappen die je in je leven zet?
Het is sneu dat je eerste relatie uit is gegaan, maar hij klinkt niet als de ware voor jou. Ik denk dat je niet teveel hoop moet vestigen op de mogelijkheid dat hij nog een transformatie zal ondergaan. De combinatie van jullie twee heeft gewoon niet gewerkt. Je hoeft je volgens mij ook absoluut geen zorgen te maken of je ooit nog wel iemand anders vindt. Waarschijnlijk zul je door je eerdere ervaring juist iemand kunnen vinden die beter bij jou past.
Wat betreft het omgaan met de Indiase gemeenschap kan ik je weinig advies geven. Daar betreft het denk ik vooral je ouders, die je niet wilt kwetsen, maar ook die zullen toch moeten leren accepteren dat hun dochter haar eigen leven leidt en trots op hun mooie slimme dochter zijn. Jouw leven is van jou!
Het is sneu dat je eerste relatie uit is gegaan, maar hij klinkt niet als de ware voor jou. Ik denk dat je niet teveel hoop moet vestigen op de mogelijkheid dat hij nog een transformatie zal ondergaan. De combinatie van jullie twee heeft gewoon niet gewerkt. Je hoeft je volgens mij ook absoluut geen zorgen te maken of je ooit nog wel iemand anders vindt. Waarschijnlijk zul je door je eerdere ervaring juist iemand kunnen vinden die beter bij jou past.
Wat betreft het omgaan met de Indiase gemeenschap kan ik je weinig advies geven. Daar betreft het denk ik vooral je ouders, die je niet wilt kwetsen, maar ook die zullen toch moeten leren accepteren dat hun dochter haar eigen leven leidt en trots op hun mooie slimme dochter zijn. Jouw leven is van jou!
donderdag 10 juni 2010 om 12:29
Lief dat jullie zo snel reageren.
@AliceV: het is niet zo dat ik het verleden probeer te wissen, maar als ik later een indiase man ontmoet, zullen de foto's het haast onmogelijk maken dat ik gelukkig met hem word. Verder zal degene met wie ik later samen zal zijn, ongeacht zijn afkomst, weten dat ik een vriendje heb gehad. Daar ben ik me van bewust.
Ik weet dat het niet verstandig is om verder te gaan met m'n ex. Er zou toch geen vertrouwen meer zijn. Het is ook maar een piepklein gevoel dat hem terug zou willen en zelfs dat gevoel wil ik niet, omdat ik weet dat hij 'lui' zal blijven. Volgens mij wil ik eerder dat hij spijt krijgt/heeft.
Ik weet wel dat hij aan iemand anders heeft gevraagd hoe het met me gaat. Ook heeft hij gevraagd aan diegene waarom ik hem van facebook verwijderd heb. Dat is nog niet zo lang geleden. Het doet hem dus toch wat. Op zijn hyves profiel heeft hij een foto van ons samen pas een week geleden ofzo veranderd. Onlangs is hij op vakantie geweest en nu een foto geplaatst waarop hij een shirt aan heeft dat hij van mij heeft gekregen. Ik zei altijd dat hij er mooi uitzag in dat shirt.
Stom dat ik hiermee bezig ben! Ik wil het nu gewoon loslaten..
Met de indiase gemeenschap heb ik goed contact, alleen ik ken geen indiase meisjes die dit hebben meegemaakt. Zoals ik al zei, mijn ouders - en ik ook- zijn echt vrij uniek hierin. Vandaar ook dat ik op internet niets kon vinden.
@kadushi: Daar heb je gelijk in, ik wil geen hele traditionele man. Als hij maar lief is en we samen iets goeds op kunnen bouwen. In een ding volg ik graag onze tradities, ik wil niet heel veel scharrels in mijn leven. Dat is eerder een eigenschap van mij denk ik.
@Mieomij: Je zegt echt precies waar het op neerkomt. Na deze ervaring, heb ik zo veel wijsheid. Mijn ouders willen alleen maar dat ik gelukkig ben. Ik ben bang om te verschijnen in de gemeenschap, bang dat ze gaan praten over me. Al die tijd heb ik een goede naam gehouden, zelfs toen ik een niet indiaas vriendje kreeg. Ze roddelden wel, maar goed. Nu weten ze nog niet dat het uit is, maar ik ben wel bang voor straks.
@babado: Dat is ook weer waar, we waren nog jong en andere dingen zijn ook belangrijk. Het is alleen de manier waarop. Ik hou van duidelijkheid en niet de ander laten wachten etc. Netjes met een ander omgaan. Verder mochten wij al heel blij zijn dat we bij elkaar mochten zijn, dus gaf ik hem veel liefde, want ik wist dat het heel bijzonder was. Hij heeft dit ook zo ervaren, maar heeft zich onbewust toch bedacht...
Ik weet niet wat ik met deze post wil, maar ik denk dat jullie raad wel helpt. Volgens mij is het zo makkelijker om verder te gaan met mijn leven. Toch denk ik elke dag nog aan hem, maar als ik mezelf hardop vraag: 'wil je hem terug en met hem verder'? dan antwoord ik NEE. Waarom blijf ik dan toch aan hem denken? Ik ben vrij sociaal, sport veel, heb goede vrienden etc, maar toch blijf ik aan hem denken. Ik wil dat niet meer...
@AliceV: het is niet zo dat ik het verleden probeer te wissen, maar als ik later een indiase man ontmoet, zullen de foto's het haast onmogelijk maken dat ik gelukkig met hem word. Verder zal degene met wie ik later samen zal zijn, ongeacht zijn afkomst, weten dat ik een vriendje heb gehad. Daar ben ik me van bewust.
Ik weet dat het niet verstandig is om verder te gaan met m'n ex. Er zou toch geen vertrouwen meer zijn. Het is ook maar een piepklein gevoel dat hem terug zou willen en zelfs dat gevoel wil ik niet, omdat ik weet dat hij 'lui' zal blijven. Volgens mij wil ik eerder dat hij spijt krijgt/heeft.
Ik weet wel dat hij aan iemand anders heeft gevraagd hoe het met me gaat. Ook heeft hij gevraagd aan diegene waarom ik hem van facebook verwijderd heb. Dat is nog niet zo lang geleden. Het doet hem dus toch wat. Op zijn hyves profiel heeft hij een foto van ons samen pas een week geleden ofzo veranderd. Onlangs is hij op vakantie geweest en nu een foto geplaatst waarop hij een shirt aan heeft dat hij van mij heeft gekregen. Ik zei altijd dat hij er mooi uitzag in dat shirt.
Stom dat ik hiermee bezig ben! Ik wil het nu gewoon loslaten..
Met de indiase gemeenschap heb ik goed contact, alleen ik ken geen indiase meisjes die dit hebben meegemaakt. Zoals ik al zei, mijn ouders - en ik ook- zijn echt vrij uniek hierin. Vandaar ook dat ik op internet niets kon vinden.
@kadushi: Daar heb je gelijk in, ik wil geen hele traditionele man. Als hij maar lief is en we samen iets goeds op kunnen bouwen. In een ding volg ik graag onze tradities, ik wil niet heel veel scharrels in mijn leven. Dat is eerder een eigenschap van mij denk ik.
@Mieomij: Je zegt echt precies waar het op neerkomt. Na deze ervaring, heb ik zo veel wijsheid. Mijn ouders willen alleen maar dat ik gelukkig ben. Ik ben bang om te verschijnen in de gemeenschap, bang dat ze gaan praten over me. Al die tijd heb ik een goede naam gehouden, zelfs toen ik een niet indiaas vriendje kreeg. Ze roddelden wel, maar goed. Nu weten ze nog niet dat het uit is, maar ik ben wel bang voor straks.
@babado: Dat is ook weer waar, we waren nog jong en andere dingen zijn ook belangrijk. Het is alleen de manier waarop. Ik hou van duidelijkheid en niet de ander laten wachten etc. Netjes met een ander omgaan. Verder mochten wij al heel blij zijn dat we bij elkaar mochten zijn, dus gaf ik hem veel liefde, want ik wist dat het heel bijzonder was. Hij heeft dit ook zo ervaren, maar heeft zich onbewust toch bedacht...
Ik weet niet wat ik met deze post wil, maar ik denk dat jullie raad wel helpt. Volgens mij is het zo makkelijker om verder te gaan met mijn leven. Toch denk ik elke dag nog aan hem, maar als ik mezelf hardop vraag: 'wil je hem terug en met hem verder'? dan antwoord ik NEE. Waarom blijf ik dan toch aan hem denken? Ik ben vrij sociaal, sport veel, heb goede vrienden etc, maar toch blijf ik aan hem denken. Ik wil dat niet meer...
donderdag 10 juni 2010 om 12:45
Ze roddelden NIET toen jij samen was met een man uit een andere cultuur - wat me toch meer dan genoeg reden lijkt voor speculaties. Waarom dan nu wel, nu het uit is? Je zegt dat 'iedereen' weet dat jullie 'intiem' -bedoel je hier seks mee?- waren. Hoezo 'weet' iedereen dat? hoe vanzelfsprekend is het in die Indiase gemeenschap waar jij in vertoeft, dat men a) seks heeft voor het huwelijk en b) dat ook nog eens van elkaar weet??
Vroeger of later komt het uit, je kunt het maar beter met opgeheven hoofd tegemoet gaan. Jij hebt niets misdaan toch? Ook in India is het tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend dat partners hun leven lang bij elkaar blijven. Misschien niet leuk, maar wel waar. Jij leeft jouw leven, naar eer en geweten. jouw ouders hebben je tot nu toe gesteund, ze zullen je nu heus niet laten vallen.
En die volgende man, daar zou ik me pas zorgen om maken, wanneer hij werkelijk opduikt. Zolang jij je schaamt voor je eigen keuzes in je eigen verleden, zal geen ander die keuzes accepteren. Zodra jij dat wel doet, als onderdeel van wie je bent en wat jou gevormd heeft, zal een ander dat ook doen.
Vroeger of later komt het uit, je kunt het maar beter met opgeheven hoofd tegemoet gaan. Jij hebt niets misdaan toch? Ook in India is het tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend dat partners hun leven lang bij elkaar blijven. Misschien niet leuk, maar wel waar. Jij leeft jouw leven, naar eer en geweten. jouw ouders hebben je tot nu toe gesteund, ze zullen je nu heus niet laten vallen.
En die volgende man, daar zou ik me pas zorgen om maken, wanneer hij werkelijk opduikt. Zolang jij je schaamt voor je eigen keuzes in je eigen verleden, zal geen ander die keuzes accepteren. Zodra jij dat wel doet, als onderdeel van wie je bent en wat jou gevormd heeft, zal een ander dat ook doen.
donderdag 10 juni 2010 om 13:18
Je zult je af moeten vragen in hoeverre jij deel wilt uitmaken van die indiase cultuur, in hoeverre jij compromissen wilt maken.
Als hun mening echt belangrijk is doe je jezelf te kort.
Als je een zekere afstand kunt nemen van hun waarderingen denk ik dat je veel verder komt, zeker omdat je nog jong bent.
Dit afstand nemen hoeft niet te betekenen dat je met de nek aangekeken wordt. Misscien ook wel. Hoeft ook niet te betekenen dat je drastisch alle banden verbreekt. (Misschien ook wel met een deel van die gemeenschap / familie.)
Je zegt dat je ouders je gelukkig willen zien. Ik denk dus dat ze jouw beslissingen wel zullen accepteren als ze zien dat jij er honderd procent achter staat. Misschien dat ze het er in het begin een beetje moeilijk zullen hebben, maar zoals jij hen beschrijft denk ik dat ze flexibel genoeg zijn.
Als hun mening echt belangrijk is doe je jezelf te kort.
Als je een zekere afstand kunt nemen van hun waarderingen denk ik dat je veel verder komt, zeker omdat je nog jong bent.
Dit afstand nemen hoeft niet te betekenen dat je met de nek aangekeken wordt. Misscien ook wel. Hoeft ook niet te betekenen dat je drastisch alle banden verbreekt. (Misschien ook wel met een deel van die gemeenschap / familie.)
Je zegt dat je ouders je gelukkig willen zien. Ik denk dus dat ze jouw beslissingen wel zullen accepteren als ze zien dat jij er honderd procent achter staat. Misschien dat ze het er in het begin een beetje moeilijk zullen hebben, maar zoals jij hen beschrijft denk ik dat ze flexibel genoeg zijn.
donderdag 10 juni 2010 om 13:19
@Vlammetje: ze roddelden wel, maar meer ook niet. Dus niet dat ze me voor m'n gezicht negeerden of iets. En nu zouden ze roddelen omdat iedereen me gewaarschuwd heeft dat 'ze' allemaal hetzelfde zijn.
Nee in dit opzicht bedoel ik niet dat ze weten dat we op die manier intiem waren. Zo liep ik niet te koop met mijn prive leven. Seks voor het huwelijk is daar normaler dan je zou denken, alleen gaat het allemaal in het geheim daar.
Voor m'n gevoel ben ik ook wel vrij sterk en ik heb inderdaad niets misdaan. Alleen volgens de normen van mijn gemeenschap wel.
Ik moet niet meer zo zeiken, maar er zijn soms van die momenten die ik liever niet meer heb. Ik wil liever niet meer aan hem denken.
Aan het eind van de maand hebben we namelijk een feest en dan komt er ook familie uit het buitenland. Het feest is zodanig belangrijk dat een vriendje er ook bij hoort te zijn, maar dat gaat dus niet lukken. Ik wil niet de feestelijke stemming verpesten door uit te leggen waarom hij er niet is. Toch moet er een moment zijn dat mensen het te weten komen, ook al ben ik niemand iets verschuldigd.
In ieder geval bedankt dat je zo zegt waar het op staat.
Nu weet ik dat ik blij mag zijn met wie ik ben en me eigenlijk geen zorgen meer moet maken
Nee in dit opzicht bedoel ik niet dat ze weten dat we op die manier intiem waren. Zo liep ik niet te koop met mijn prive leven. Seks voor het huwelijk is daar normaler dan je zou denken, alleen gaat het allemaal in het geheim daar.
Voor m'n gevoel ben ik ook wel vrij sterk en ik heb inderdaad niets misdaan. Alleen volgens de normen van mijn gemeenschap wel.
Ik moet niet meer zo zeiken, maar er zijn soms van die momenten die ik liever niet meer heb. Ik wil liever niet meer aan hem denken.
Aan het eind van de maand hebben we namelijk een feest en dan komt er ook familie uit het buitenland. Het feest is zodanig belangrijk dat een vriendje er ook bij hoort te zijn, maar dat gaat dus niet lukken. Ik wil niet de feestelijke stemming verpesten door uit te leggen waarom hij er niet is. Toch moet er een moment zijn dat mensen het te weten komen, ook al ben ik niemand iets verschuldigd.
In ieder geval bedankt dat je zo zegt waar het op staat.
Nu weet ik dat ik blij mag zijn met wie ik ben en me eigenlijk geen zorgen meer moet maken
donderdag 10 juni 2010 om 13:48
@HansHier: Ik leid graag mijn eigen leven, heb dat tot nu toe ook gedaan. Daarbij heb ik wel zo veel mogelijk geprobeerd om het contact met de mensen die mij lief hebben goed te houden, ook in moeilijke tijden. Eigenlijk hebben wij thuis niet veel indiase mensen om ons heen, maar de weinigen die we kennen, wil ik het liefst niet kwijt. Voor hen was het ook een schok dat ik opeens met een blanke jongen aankwam zetten, maar ik denk dat ik ze met mijn persoonlijkheid toch voor me gewonnen heb tot nu. Ik vraag me alleen af wat voor sommigen de grens is. Door jullie reacties ben ik me bewuster geworden dat ik me eigenlijk niet zo druk moet maken om hen, maar ik wil ze niet kwijt.
Wat mijn ouders betreft: het lijkt nu of mijn moeder volledig achter me staat en ik kan nu beter met haar praten dan ooit. Ik heb dit altijd met mijn vader gehad, maar sinds het uit is, is dit veranderd. Hij voelt zich in zekere zin ook bedrogen door mijn ex, wat ik vanuit zijn ogen gezien wel snap. Hij heeft het er nog moeilijk mee en hem kennende zal dit zo blijven. Daarom word er bij ons thuis ook niet meer hardop over gesproken, ik voel de spanning soms gewoon.
Ondanks dat mijn ouders flexibel zijn, ben ik streng voor mezelf (misschien ook gedeeltelijk omdat ik mijn ouders een plezier wil doen). Ik maak me nu al zo druk over de toekomst, maar dat komt omdat ik graag rond m'n 25e wil trouwen. Een beetje raar dat ik dat nu zo wil, maar ik mag best eens wat willen toch
...
Ik maak het jullie maar lastig. Misschien hebben jullie nog tips over hoe ik van de gedachten over mijn ex afkom? Ik heb zelf al zo veel mogelijk gedaan..
liefs
Wat mijn ouders betreft: het lijkt nu of mijn moeder volledig achter me staat en ik kan nu beter met haar praten dan ooit. Ik heb dit altijd met mijn vader gehad, maar sinds het uit is, is dit veranderd. Hij voelt zich in zekere zin ook bedrogen door mijn ex, wat ik vanuit zijn ogen gezien wel snap. Hij heeft het er nog moeilijk mee en hem kennende zal dit zo blijven. Daarom word er bij ons thuis ook niet meer hardop over gesproken, ik voel de spanning soms gewoon.
Ondanks dat mijn ouders flexibel zijn, ben ik streng voor mezelf (misschien ook gedeeltelijk omdat ik mijn ouders een plezier wil doen). Ik maak me nu al zo druk over de toekomst, maar dat komt omdat ik graag rond m'n 25e wil trouwen. Een beetje raar dat ik dat nu zo wil, maar ik mag best eens wat willen toch
...Ik maak het jullie maar lastig. Misschien hebben jullie nog tips over hoe ik van de gedachten over mijn ex afkom? Ik heb zelf al zo veel mogelijk gedaan..
liefs
donderdag 10 juni 2010 om 14:08
Meis, jeetje....heftig verhaal & ik weet heel goed in wat voor positie je verkeert. Heb zelf ook in een cultuur-situatie gezeten, alleen dan aan 'de andere kant' (een andere cultuur overigens).
Vergeet niet dat in India de situatie de laatste jaren ook aan het veranderen is hè. Het wordt steeds makkelijker om te scheiden, want de gearrangeerde huwelijken lopen steeds vaker stuk doordat mensen te jong trouwen, kinderen krijgen etc. Daarnaast worden ook de vrouwen in India steeds mondiger en ontwikkelen zich steeds verder. Terwijl India ontwikkelt, blijven de Indiase mensen hier in Nederland, zich vasthouden aan de traditionele normen en waarden zoals ze die meegekregen hebben tijdens hun opvoeding.
Ik kan je maar één ding meegeven en dat is; geloof in jezelf!! Heus, dit is geen schande. Heel veel sterkte en een
Vergeet niet dat in India de situatie de laatste jaren ook aan het veranderen is hè. Het wordt steeds makkelijker om te scheiden, want de gearrangeerde huwelijken lopen steeds vaker stuk doordat mensen te jong trouwen, kinderen krijgen etc. Daarnaast worden ook de vrouwen in India steeds mondiger en ontwikkelen zich steeds verder. Terwijl India ontwikkelt, blijven de Indiase mensen hier in Nederland, zich vasthouden aan de traditionele normen en waarden zoals ze die meegekregen hebben tijdens hun opvoeding.
Ik kan je maar één ding meegeven en dat is; geloof in jezelf!! Heus, dit is geen schande. Heel veel sterkte en een
donderdag 10 juni 2010 om 20:18
zo het duurde even, maar moest ook andere dingen doen.
@yarabelle:
Wat voor cultuur heb jij in gezeten? En hoe heb jij het allemaal aangepakt? Zou je zo weer met iemand van een andere cultuur iets beginnen als de kans ervoor bestaat? Of heb je het zo gehad, dat je het niet meer aan zou durven als je weer verliefd wordt op iemand van een andere cultuur? Zoveel vragen, ik weet het.
Het is in India inderdaad aan het veranderen en het is ook zeker waar dat de mensen hier juist zich zo vastklampen aan de tradities. Dat vind ik zelf nog het meest belachelijke.
Dankjewel voor je bemoedigende woorden doet me goed.
@yarabelle:
Wat voor cultuur heb jij in gezeten? En hoe heb jij het allemaal aangepakt? Zou je zo weer met iemand van een andere cultuur iets beginnen als de kans ervoor bestaat? Of heb je het zo gehad, dat je het niet meer aan zou durven als je weer verliefd wordt op iemand van een andere cultuur? Zoveel vragen, ik weet het.
Het is in India inderdaad aan het veranderen en het is ook zeker waar dat de mensen hier juist zich zo vastklampen aan de tradities. Dat vind ik zelf nog het meest belachelijke.
Dankjewel voor je bemoedigende woorden doet me goed.
donderdag 10 juni 2010 om 20:25
Ik zou zelf zonder aarzelen weer met iemand van een andere cultuur in zee gaan. uiteindelijk heb je met de persoon te maken en pas in 2e instantie met de gemeenschap en gebruiken.
En je begint er niet aan als je niet in ieder geval positief tegenover de traditionele achtergrond staat.
Neemt niet weg dat ik ook mijn eigen ideeën meenam en dat een van de breekpunten wel is geweest het al of niet traditioneel (moslim) opvoeden van eventuele toekomstige dochters (met uithuwelijken en alles erbij, dat ging mij toch echt te ver! We wonen in NL, we zijn moderner dan dat wat mij betreft). Nou ja, hij dacht daar anders over en dat mag, maar niet met mijn kinderen.
Waarmee ik maar wil zeggen dat, zelfs met positieve attitude, hele klassieke verschillen heel fundamenteel kunnen zijn. Goed overleg is altijd nodig.
En je begint er niet aan als je niet in ieder geval positief tegenover de traditionele achtergrond staat.
Neemt niet weg dat ik ook mijn eigen ideeën meenam en dat een van de breekpunten wel is geweest het al of niet traditioneel (moslim) opvoeden van eventuele toekomstige dochters (met uithuwelijken en alles erbij, dat ging mij toch echt te ver! We wonen in NL, we zijn moderner dan dat wat mij betreft). Nou ja, hij dacht daar anders over en dat mag, maar niet met mijn kinderen.
Waarmee ik maar wil zeggen dat, zelfs met positieve attitude, hele klassieke verschillen heel fundamenteel kunnen zijn. Goed overleg is altijd nodig.
donderdag 10 juni 2010 om 23:11
quote:kleinpoppetje schreef op 10 juni 2010 @ 20:18:
zo het duurde even, maar moest ook andere dingen doen.
@yarabelle:
Wat voor cultuur heb jij in gezeten? En hoe heb jij het allemaal aangepakt? Zou je zo weer met iemand van een andere cultuur iets beginnen als de kans ervoor bestaat? Of heb je het zo gehad, dat je het niet meer aan zou durven als je weer verliefd wordt op iemand van een andere cultuur? Zoveel vragen, ik weet het.
Het is in India inderdaad aan het veranderen en het is ook zeker waar dat de mensen hier juist zich zo vastklampen aan de tradities. Dat vind ik zelf nog het meest belachelijke.
Dankjewel voor je bemoedigende woorden doet me goed.Uhmm dat wil ik best in een privé-bericht zetten Maar ja, ik zou er wel weer zo aan beginnen....al zijn er wel 1001 dingen die ik eerst wil weten voor ik eraan begin. En de kans dat ik er weer in stap is wel heel groot...aangezien die aantrekkingskracht gewoon sterker is. M'n betoog aangaande India is er overigens één uit ervaring, dus probeer je niet zomaar iets wijs te maken. Lekker complicated, maar voor details mag je me best een bericht sturen!
zo het duurde even, maar moest ook andere dingen doen.
@yarabelle:
Wat voor cultuur heb jij in gezeten? En hoe heb jij het allemaal aangepakt? Zou je zo weer met iemand van een andere cultuur iets beginnen als de kans ervoor bestaat? Of heb je het zo gehad, dat je het niet meer aan zou durven als je weer verliefd wordt op iemand van een andere cultuur? Zoveel vragen, ik weet het.
Het is in India inderdaad aan het veranderen en het is ook zeker waar dat de mensen hier juist zich zo vastklampen aan de tradities. Dat vind ik zelf nog het meest belachelijke.
Dankjewel voor je bemoedigende woorden doet me goed.Uhmm dat wil ik best in een privé-bericht zetten
Maar ja, ik zou er wel weer zo aan beginnen....al zijn er wel 1001 dingen die ik eerst wil weten voor ik eraan begin. En de kans dat ik er weer in stap is wel heel groot...aangezien die aantrekkingskracht gewoon sterker is. M'n betoog aangaande India is er overigens één uit ervaring, dus probeer je niet zomaar iets wijs te maken. Lekker complicated, maar voor details mag je me best een bericht sturen!
