Relaties
alle pijlers
Nee zeggen tegen ouders
woensdag 19 mei 2010 om 11:07
Ik moet dit even kwijt.Sorry het is een heel verhaal.Maar met alleen het lezen van de tweede en de laatste alinea moet het ook goedkomen.
Ik heb een moeder die nogal pusht ofwel haar zin soms probeert door te drijven.We hebben geen makkelijke of normale moeder dochter relatie ook al weet ik dat zij op haar manier haar best doet.
Daarnaast zegt ze soms dingen die behoorlijk kwetsend zijn ook al bedoelt ze het niet zo.Het gaat ook even vaak wel goed, dan hebben we samen een uitje en probeer ik de negatieve dingen die ze dan zegt te negeren.
Klein stukje voorgeschiedenis
Vroeger is er aardig wat gebeurd en moeder kon behoorlijk agressief zijn.Toen ik later van me af begon te bijten begon moeder direct te hyperventileren en te schreeuwen(echt hard te schreeuwen ,een soort langdurige kreet) vervolgens zij ze dan dat ik haar dood zou laten vallen .Ze heeft geen contact met verdere familie en binnen ons gezin heeft ze geen contact met een andere broers of zussen.Een broer of zus (de enige in ons gezin waar ik goed mee overwerg kon) is een aantal jaar terug overleden, de .Ze hadden geen contact met elkaar,dat wilde hij/zij niet.Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder verbied me contact te zoeken met mijn vader.Hoeft ook niet ik heb mijn handen vol aan haar alleen
Nu ben ik vanaf vrijdag ziek,maar ik red me prima,vrienden, buren en projectgenoten doen mijn boodschappen.
Ik heb een chronische ziekte waar ik soms zoals nu dus last van heb,moeder zegt elke keer dat het overgaat(euh nee het is chronisch),of ze zegt dat ik wel vitamientjes moet innemen(doe ik ook maar daar wordt het niet beter van),draag ik wel een hemd onder mijn kleren want dat is wel belangrijk(ja doe ik maar dat helpt niet tegen hetgeen ik heb) evenals een sjawl.
Daarna begint ze over het feit dat ik 2/3 weken terug wel met een vriend de kroeg in ben geweest,dat ik naar een bruiloft ben geweest etc etc
.Ik ben jong ,halverwege de 20 ik ga zelden tot nooit uit,ik lever aardig wat in.Ik doe mijn best.Nu weer een verhaal dat ze iemand kent die een dochter heeft met de zelfde aandoening,maar haar dochter ligt vaak in het ziekenhuis.Ik heb inmiddels mijn ik heb 1,5 jaar niet in het ziekenhuis jubileum gevierd dus eigenlijk valt het wel mee.
Het probleem nu:
Moeder wil naar me toe komen, ik wil het niet ,echt niet.Ik wil haar nu even niet om me heen hebben. Maar ze zei, ik kom donderdag naar je toe of je het nu wil of niet, treinkaartjes heb ik al besteld en als je deur niet voor me open doet is het jouw zaak,maar ik kom. Ze woont aan de andere kant van het land,dus ze blijft geen uurtje en reist ook geen uurtje.
Ik heb geen energie voor een discussie, ik heb 5 dagen slecht geslapen ik weet niet wat ik moe doen.Hoe los ik dit op?Wie herkent dit?Hoe gaan anderen hier mee om?
Ik heb een moeder die nogal pusht ofwel haar zin soms probeert door te drijven.We hebben geen makkelijke of normale moeder dochter relatie ook al weet ik dat zij op haar manier haar best doet.
Daarnaast zegt ze soms dingen die behoorlijk kwetsend zijn ook al bedoelt ze het niet zo.Het gaat ook even vaak wel goed, dan hebben we samen een uitje en probeer ik de negatieve dingen die ze dan zegt te negeren.
Klein stukje voorgeschiedenis
Vroeger is er aardig wat gebeurd en moeder kon behoorlijk agressief zijn.Toen ik later van me af begon te bijten begon moeder direct te hyperventileren en te schreeuwen(echt hard te schreeuwen ,een soort langdurige kreet) vervolgens zij ze dan dat ik haar dood zou laten vallen .Ze heeft geen contact met verdere familie en binnen ons gezin heeft ze geen contact met een andere broers of zussen.Een broer of zus (de enige in ons gezin waar ik goed mee overwerg kon) is een aantal jaar terug overleden, de .Ze hadden geen contact met elkaar,dat wilde hij/zij niet.Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder verbied me contact te zoeken met mijn vader.Hoeft ook niet ik heb mijn handen vol aan haar alleen
Nu ben ik vanaf vrijdag ziek,maar ik red me prima,vrienden, buren en projectgenoten doen mijn boodschappen.
Ik heb een chronische ziekte waar ik soms zoals nu dus last van heb,moeder zegt elke keer dat het overgaat(euh nee het is chronisch),of ze zegt dat ik wel vitamientjes moet innemen(doe ik ook maar daar wordt het niet beter van),draag ik wel een hemd onder mijn kleren want dat is wel belangrijk(ja doe ik maar dat helpt niet tegen hetgeen ik heb) evenals een sjawl.
Daarna begint ze over het feit dat ik 2/3 weken terug wel met een vriend de kroeg in ben geweest,dat ik naar een bruiloft ben geweest etc etc
.Ik ben jong ,halverwege de 20 ik ga zelden tot nooit uit,ik lever aardig wat in.Ik doe mijn best.Nu weer een verhaal dat ze iemand kent die een dochter heeft met de zelfde aandoening,maar haar dochter ligt vaak in het ziekenhuis.Ik heb inmiddels mijn ik heb 1,5 jaar niet in het ziekenhuis jubileum gevierd dus eigenlijk valt het wel mee.
Het probleem nu:
Moeder wil naar me toe komen, ik wil het niet ,echt niet.Ik wil haar nu even niet om me heen hebben. Maar ze zei, ik kom donderdag naar je toe of je het nu wil of niet, treinkaartjes heb ik al besteld en als je deur niet voor me open doet is het jouw zaak,maar ik kom. Ze woont aan de andere kant van het land,dus ze blijft geen uurtje en reist ook geen uurtje.
Ik heb geen energie voor een discussie, ik heb 5 dagen slecht geslapen ik weet niet wat ik moe doen.Hoe los ik dit op?Wie herkent dit?Hoe gaan anderen hier mee om?
woensdag 19 mei 2010 om 11:15
Bah, wat een vervelende situatie!
Het enige praktische advies dat ik je kan geven, is: nogmaals bellen en zeggen dat je niet wilt dat ze komt. Dat is wel een hele moeilijke opgave, maar denk je eens in wat de gevolgen zijn als je wel toegeeft. Dan voel je je waarschijnlijk nog slechter dan nu.
Er is echt niets mis met je grenzen aangeven. Mocht ze blijven beweren dat ze komt, probeer dan ook te zeggen dat je dan de deur gewoon niet open doet.
Heel lastig, maar nogmaals: je hebt er echt recht op om te bepalen wie je wel en niet om je heen wilt. Niemand heeft het recht om zichzelf aan je op te dringen! Ook je moeder niet.
Het enige praktische advies dat ik je kan geven, is: nogmaals bellen en zeggen dat je niet wilt dat ze komt. Dat is wel een hele moeilijke opgave, maar denk je eens in wat de gevolgen zijn als je wel toegeeft. Dan voel je je waarschijnlijk nog slechter dan nu.
Er is echt niets mis met je grenzen aangeven. Mocht ze blijven beweren dat ze komt, probeer dan ook te zeggen dat je dan de deur gewoon niet open doet.
Heel lastig, maar nogmaals: je hebt er echt recht op om te bepalen wie je wel en niet om je heen wilt. Niemand heeft het recht om zichzelf aan je op te dringen! Ook je moeder niet.
woensdag 19 mei 2010 om 11:18
Nou niet in deze sterke mate. Ik heb ooit mijn ouders gebeld om ze te zeggen dat ik nu wel eens behoefte had aan een weekeindje zonder ze en of ze maar thuis wilden blijven. Dat deden ze. 's Avonds belden ze op of ze mij soms te veel verstikten of het niet goed deden. dat viel allemaal wel mee, maar ik had geen behoefte aan de aandacht op dat moment.
WEET jouw moeder dat je niet wil dat ze komt? Ik bedoel, heb je ook letterlijk gezegd: 'ik wil dat je thuis blijft, ik wil rust'? Als niet, dan zou dat een goed begin als zijn.
Als wel, dan zou ik zorgen dat ik vanaf woensdagavond ergens anders ben, waar ze je niet weet te vinden. Is een beetje cru, dat weet ik, maar als jij het niet aan kunt, dan moet je jezelf in bescherming nemen, desnoods met minder fraaie maatregelen. (bel eraf halen en niet opendoen kan ook, maar dan kun je zelf ook niet naar buiten)
Overigens, slightly OT: omdat jouw moeder lastig is en jaloers en bezitterig, verkies jij om geen contact met je vader te hebben? Ik ken hem niet, maar is het mogelijk dat je in hem een steun ipv een extra vijand zou vinden? Hij kent in ieder geval je moeder en heeft wel geleerd om nee tegen haar te zeggen.
De rest van de familie heeft het contact met jouw moeder verbroken. Jij niet en mede daarom claimt ze jou helemaal voor zichzelf. Daar ben jij dan lekker mee. Heb je zelf niet eens overwogen om het contact te verbreken?
Als je niet van huis wilt of kunt, kun je dan iemand bij jou hebben die je moeder vriendelijk maar beslist terug naar huis kan sturen? Je hoeft dit niet helemaal alleen te doen, weet je. Maar ik heb de indruk dat je dat wel doet, uit eigen keuze ook nog.
Tot slot: kijk een keertje, wanneer je je sterk voelt, in hoeverre de eindeloze energieverspilling aan jouw moeder gevolgen heeft voor jouw eigen gezondheid. Zoals ik het lees, teert ze op jouw levenskracht. Beetje zonde, vind je niet.
WEET jouw moeder dat je niet wil dat ze komt? Ik bedoel, heb je ook letterlijk gezegd: 'ik wil dat je thuis blijft, ik wil rust'? Als niet, dan zou dat een goed begin als zijn.
Als wel, dan zou ik zorgen dat ik vanaf woensdagavond ergens anders ben, waar ze je niet weet te vinden. Is een beetje cru, dat weet ik, maar als jij het niet aan kunt, dan moet je jezelf in bescherming nemen, desnoods met minder fraaie maatregelen. (bel eraf halen en niet opendoen kan ook, maar dan kun je zelf ook niet naar buiten)
Overigens, slightly OT: omdat jouw moeder lastig is en jaloers en bezitterig, verkies jij om geen contact met je vader te hebben? Ik ken hem niet, maar is het mogelijk dat je in hem een steun ipv een extra vijand zou vinden? Hij kent in ieder geval je moeder en heeft wel geleerd om nee tegen haar te zeggen.
De rest van de familie heeft het contact met jouw moeder verbroken. Jij niet en mede daarom claimt ze jou helemaal voor zichzelf. Daar ben jij dan lekker mee. Heb je zelf niet eens overwogen om het contact te verbreken?
Als je niet van huis wilt of kunt, kun je dan iemand bij jou hebben die je moeder vriendelijk maar beslist terug naar huis kan sturen? Je hoeft dit niet helemaal alleen te doen, weet je. Maar ik heb de indruk dat je dat wel doet, uit eigen keuze ook nog.
Tot slot: kijk een keertje, wanneer je je sterk voelt, in hoeverre de eindeloze energieverspilling aan jouw moeder gevolgen heeft voor jouw eigen gezondheid. Zoals ik het lees, teert ze op jouw levenskracht. Beetje zonde, vind je niet.
woensdag 19 mei 2010 om 11:23
Er is blijkbaar een verhouding tussen jullie gegroeid waarin je moeder steeds haar zin doordrijft en jij daar niet ferm tegen optreedt. Jij maakt je grenzen niet duidelijk en zij dendert daar (dus) steeds weer overheen. Grenzen stellen is niet alleen een kwestie van woorden, maar ook van daden als je grens niet gerespecteerd wordt.
Je kunt nog één keer heel duidelijk tegen je moeder zeggen dat je niet wilt dat ze komt, dat je genoeg hulp hebt nu je ziek bent en dat het voor jou vooral een belasting zou zijn als ze langskomt. En dat het haar eigen verantwoordelijkheid is als ze het hele land door reist om tegen jouw wil toch te komen, maar dat jij niet opendoet.
Heel moeilijk lijkt me dat hoor, maar ik denk echt dat je een keer duidelijk moet aangeven dat ze niet de baas is over jou en dat ze jouw grenzen moet respecteren. Als je haar laat komen, houd je jezelf en je moeder in het oude patroon zitten. Dat is voor niemand prettig.
Je kunt nog één keer heel duidelijk tegen je moeder zeggen dat je niet wilt dat ze komt, dat je genoeg hulp hebt nu je ziek bent en dat het voor jou vooral een belasting zou zijn als ze langskomt. En dat het haar eigen verantwoordelijkheid is als ze het hele land door reist om tegen jouw wil toch te komen, maar dat jij niet opendoet.
Heel moeilijk lijkt me dat hoor, maar ik denk echt dat je een keer duidelijk moet aangeven dat ze niet de baas is over jou en dat ze jouw grenzen moet respecteren. Als je haar laat komen, houd je jezelf en je moeder in het oude patroon zitten. Dat is voor niemand prettig.
Ga in therapie!
woensdag 19 mei 2010 om 11:33
quote:Vlammetje1203 schreef op 19 mei 2010 @ 11:18:
Nou niet in deze sterke mate. Ik heb ooit mijn ouders gebeld om ze te zeggen dat ik nu wel eens behoefte had aan een weekeindje zonder ze en of ze maar thuis wilden blijven. Dat deden ze. 's Avonds belden ze op of ze mij soms te veel verstikten of het niet goed deden. dat viel allemaal wel mee, maar ik had geen behoefte aan de aandacht op dat moment.
WEET jouw moeder dat je niet wil dat ze komt? Ik bedoel, heb je ook letterlijk gezegd: 'ik wil dat je thuis blijft, ik wil rust'? Als niet, dan zou dat een goed begin als zijn.
Als wel, dan zou ik zorgen dat ik vanaf woensdagavond ergens anders ben, waar ze je niet weet te vinden. Is een beetje cru, dat weet ik, maar als jij het niet aan kunt, dan moet je jezelf in bescherming nemen, desnoods met minder fraaie maatregelen. (bel eraf halen en niet opendoen kan ook, maar dan kun je zelf ook niet naar buiten)
Overigens, slightly OT: omdat jouw moeder lastig is en jaloers en bezitterig, verkies jij om geen contact met je vader te hebben? Ik ken hem niet, maar is het mogelijk dat je in hem een steun ipv een extra vijand zou vinden? Hij kent in ieder geval je moeder en heeft wel geleerd om nee tegen haar te zeggen.
De rest van de familie heeft het contact met jouw moeder verbroken. Jij niet en mede daarom claimt ze jou helemaal voor zichzelf. Daar ben jij dan lekker mee. Heb je zelf niet eens overwogen om het contact te verbreken?
Als je niet van huis wilt of kunt, kun je dan iemand bij jou hebben die je moeder vriendelijk maar beslist terug naar huis kan sturen? Je hoeft dit niet helemaal alleen te doen, weet je. Maar ik heb de indruk dat je dat wel doet, uit eigen keuze ook nog.
Tot slot: kijk een keertje, wanneer je je sterk voelt, in hoeverre de eindeloze energieverspilling aan jouw moeder gevolgen heeft voor jouw eigen gezondheid. Zoals ik het lees, teert ze op jouw levenskracht. Beetje zonde, vind je niet.
Ik vind het wel knap dat je zo duidelijk kunt en durft te zijn.
Mijn moeder heeft het contact verbroken met de rest van de familie,Mijn broers/zussen met haar.Daarnaast is ze een kind kwijt.Haar moeder,mijn oma heeft haar eigenlijk verstoten, dus ik vermoed dat er sprake is van psychische schade
.Dat is het grootste probleem ze heeft verder niemand!
Ik ga het vanavond proberen,maar ik zie zo ontzettend op tegen de discussie die overgaat in het "niemand waardeert me "verhaal , veranderend in het daarom doe ik vrijwilligers werk want zij houden wel van me, vreemden zien wat ik doe "
en eindigend in het " half huilende dan zal je me voor de deur laten staant'(stunt van zowel mijn overleden medegezins lid ,als het andere medegezinslid).
Nou niet in deze sterke mate. Ik heb ooit mijn ouders gebeld om ze te zeggen dat ik nu wel eens behoefte had aan een weekeindje zonder ze en of ze maar thuis wilden blijven. Dat deden ze. 's Avonds belden ze op of ze mij soms te veel verstikten of het niet goed deden. dat viel allemaal wel mee, maar ik had geen behoefte aan de aandacht op dat moment.
WEET jouw moeder dat je niet wil dat ze komt? Ik bedoel, heb je ook letterlijk gezegd: 'ik wil dat je thuis blijft, ik wil rust'? Als niet, dan zou dat een goed begin als zijn.
Als wel, dan zou ik zorgen dat ik vanaf woensdagavond ergens anders ben, waar ze je niet weet te vinden. Is een beetje cru, dat weet ik, maar als jij het niet aan kunt, dan moet je jezelf in bescherming nemen, desnoods met minder fraaie maatregelen. (bel eraf halen en niet opendoen kan ook, maar dan kun je zelf ook niet naar buiten)
Overigens, slightly OT: omdat jouw moeder lastig is en jaloers en bezitterig, verkies jij om geen contact met je vader te hebben? Ik ken hem niet, maar is het mogelijk dat je in hem een steun ipv een extra vijand zou vinden? Hij kent in ieder geval je moeder en heeft wel geleerd om nee tegen haar te zeggen.
De rest van de familie heeft het contact met jouw moeder verbroken. Jij niet en mede daarom claimt ze jou helemaal voor zichzelf. Daar ben jij dan lekker mee. Heb je zelf niet eens overwogen om het contact te verbreken?
Als je niet van huis wilt of kunt, kun je dan iemand bij jou hebben die je moeder vriendelijk maar beslist terug naar huis kan sturen? Je hoeft dit niet helemaal alleen te doen, weet je. Maar ik heb de indruk dat je dat wel doet, uit eigen keuze ook nog.
Tot slot: kijk een keertje, wanneer je je sterk voelt, in hoeverre de eindeloze energieverspilling aan jouw moeder gevolgen heeft voor jouw eigen gezondheid. Zoals ik het lees, teert ze op jouw levenskracht. Beetje zonde, vind je niet.
Ik vind het wel knap dat je zo duidelijk kunt en durft te zijn.
Mijn moeder heeft het contact verbroken met de rest van de familie,Mijn broers/zussen met haar.Daarnaast is ze een kind kwijt.Haar moeder,mijn oma heeft haar eigenlijk verstoten, dus ik vermoed dat er sprake is van psychische schade
.Dat is het grootste probleem ze heeft verder niemand!
Ik ga het vanavond proberen,maar ik zie zo ontzettend op tegen de discussie die overgaat in het "niemand waardeert me "verhaal , veranderend in het daarom doe ik vrijwilligers werk want zij houden wel van me, vreemden zien wat ik doe "
en eindigend in het " half huilende dan zal je me voor de deur laten staant'(stunt van zowel mijn overleden medegezins lid ,als het andere medegezinslid).
woensdag 19 mei 2010 om 11:38
Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder verbied me contact te zoeken met mijn vader.Hoeft ook niet ik heb mijn handen vol aan haar alleen
Moeder wil naar me toe komen, ik wil het niet ,echt niet.Ik wil haar nu even niet om me heen hebben. Maar ze zei, ik kom donderdag naar je toe of je het nu wil of niet, treinkaartjes heb ik al besteld en als je deur niet voor me open doet is het jouw zaak,maar ik kom
Eerste stuk dat ik van je topiv heb gecopieerd zegt mij dat je onder de duim gehouden wordt terwijl je het misschien niet eens zo voelt. er is immers geen ruimte voor?
En vraag me af wat jij zou willen als je moeder jou niet zo in beslag nam?
Punt twee hier laat ze haar dominantie zien, en jij zou zomaar eens een keer niet open kunnen doen. Want jouw nee telt ook gewoon als volwaardige en volwassen nee.
Maar ik begrijp dat je dit heel moeilijk vind.
Toch hoort jouw moeder je niet emotioneel te chanteren op deze manier, vind ik.
Is er een manier waardoor jij je grenzen beter kan bewaken?
Je ben haar kind maar wel volwassen en zeer zeker niet verantwoordelijk voor hoe zij zich voelt.
Knuffel voor jou
Moeder wil naar me toe komen, ik wil het niet ,echt niet.Ik wil haar nu even niet om me heen hebben. Maar ze zei, ik kom donderdag naar je toe of je het nu wil of niet, treinkaartjes heb ik al besteld en als je deur niet voor me open doet is het jouw zaak,maar ik kom
Eerste stuk dat ik van je topiv heb gecopieerd zegt mij dat je onder de duim gehouden wordt terwijl je het misschien niet eens zo voelt. er is immers geen ruimte voor?
En vraag me af wat jij zou willen als je moeder jou niet zo in beslag nam?
Punt twee hier laat ze haar dominantie zien, en jij zou zomaar eens een keer niet open kunnen doen. Want jouw nee telt ook gewoon als volwaardige en volwassen nee.
Maar ik begrijp dat je dit heel moeilijk vind.
Toch hoort jouw moeder je niet emotioneel te chanteren op deze manier, vind ik.
Is er een manier waardoor jij je grenzen beter kan bewaken?
Je ben haar kind maar wel volwassen en zeer zeker niet verantwoordelijk voor hoe zij zich voelt.
Knuffel voor jou
..popcorn?
woensdag 19 mei 2010 om 11:41
quote:dubiootje schreef op 19 mei 2010 @ 11:23:
Er is blijkbaar een verhouding tussen jullie gegroeid waarin je moeder steeds haar zin doordrijft en jij daar niet ferm tegen optreedt. Jij maakt je grenzen niet duidelijk en zij dendert daar (dus) steeds weer overheen. Grenzen stellen is niet alleen een kwestie van woorden, maar ook van daden als je grens niet gerespecteerd wordt.
Je kunt nog één keer heel duidelijk tegen je moeder zeggen dat je niet wilt dat ze komt, dat je genoeg hulp hebt nu je ziek bent en dat het voor jou vooral een belasting zou zijn als ze langskomt. En dat het haar eigen verantwoordelijkheid is als ze het hele land door reist om tegen jouw wil toch te komen, maar dat jij niet opendoet.
Heel moeilijk lijkt me dat hoor, maar ik denk echt dat je een keer duidelijk moet aangeven dat ze niet de baas is over jou en dat ze jouw grenzen moet respecteren. Als je haar laat komen, houd je jezelf en je moeder in het oude patroon zitten. Dat is voor niemand prettig.
Ik heb heel vaak mijn grens aangegeven.Ik zeg het zelfs erbij,mama dit is mijn grens waarom ga je er overheen hou er mee op.Ze walst er gewoon overheen.Soms laat ik inderdaad over me heen lopen omdat de stress van een dergelijke conversatie ook invloed heeft op mijn fysieke stabiliteit.
Ze was een tijdje(tot halverwege voig jaar) in therapie ik heb toen gevraagd om een keer mee te gaan zodat we onder begeleiding over bepaalde zaken konden praten.Vond ze eerst een goed idee, toen ik er een paar maanden later(tegen het einde van het jaar) weer over begon zei ze dat ze het niet kon, dat ze er niet aan toe was, dat ze moe was van alles.
Toen vroeg ik het een maand geleden in de veronderstelling dat ze nog in therapie zat.
Antwoord;Ja maar daar kom ik al bijna een jaar niet meer.Nou ik moest toch even slikken.
Er is blijkbaar een verhouding tussen jullie gegroeid waarin je moeder steeds haar zin doordrijft en jij daar niet ferm tegen optreedt. Jij maakt je grenzen niet duidelijk en zij dendert daar (dus) steeds weer overheen. Grenzen stellen is niet alleen een kwestie van woorden, maar ook van daden als je grens niet gerespecteerd wordt.
Je kunt nog één keer heel duidelijk tegen je moeder zeggen dat je niet wilt dat ze komt, dat je genoeg hulp hebt nu je ziek bent en dat het voor jou vooral een belasting zou zijn als ze langskomt. En dat het haar eigen verantwoordelijkheid is als ze het hele land door reist om tegen jouw wil toch te komen, maar dat jij niet opendoet.
Heel moeilijk lijkt me dat hoor, maar ik denk echt dat je een keer duidelijk moet aangeven dat ze niet de baas is over jou en dat ze jouw grenzen moet respecteren. Als je haar laat komen, houd je jezelf en je moeder in het oude patroon zitten. Dat is voor niemand prettig.
Ik heb heel vaak mijn grens aangegeven.Ik zeg het zelfs erbij,mama dit is mijn grens waarom ga je er overheen hou er mee op.Ze walst er gewoon overheen.Soms laat ik inderdaad over me heen lopen omdat de stress van een dergelijke conversatie ook invloed heeft op mijn fysieke stabiliteit.
Ze was een tijdje(tot halverwege voig jaar) in therapie ik heb toen gevraagd om een keer mee te gaan zodat we onder begeleiding over bepaalde zaken konden praten.Vond ze eerst een goed idee, toen ik er een paar maanden later(tegen het einde van het jaar) weer over begon zei ze dat ze het niet kon, dat ze er niet aan toe was, dat ze moe was van alles.
Toen vroeg ik het een maand geleden in de veronderstelling dat ze nog in therapie zat.
Antwoord;Ja maar daar kom ik al bijna een jaar niet meer.Nou ik moest toch even slikken.
woensdag 19 mei 2010 om 11:47
quote:nola schreef op 19 mei 2010 @ 11:42:
Ik heb heel vaak mijn grens aangegeven.Ik zeg het zelfs erbij,mama dit is mijn grens waarom ga je er overheen hou er mee op.Ze walst er gewoon overheen.
En wat doe jij dan?
Zeggen dat ik een wisselgesprek heb, of als we bij elkaar zijn niet luisteren afleiding zoeken,negeren.Weglopen heb ik ook een keer geprobeerd toen we tijdens het shoppen een aanvaring krijgen,maar ze roept echt keihard mijn naam(genant), iedereen kijkt om. Een scene dus.
ALs ik echt op ben dan zeg ik gewoon ja en amen.
Ah bedankt voor de knuffel en een knuffel voor jou omdat je de tijd neemt om te reageren
Ik heb heel vaak mijn grens aangegeven.Ik zeg het zelfs erbij,mama dit is mijn grens waarom ga je er overheen hou er mee op.Ze walst er gewoon overheen.
En wat doe jij dan?
Zeggen dat ik een wisselgesprek heb, of als we bij elkaar zijn niet luisteren afleiding zoeken,negeren.Weglopen heb ik ook een keer geprobeerd toen we tijdens het shoppen een aanvaring krijgen,maar ze roept echt keihard mijn naam(genant), iedereen kijkt om. Een scene dus.
ALs ik echt op ben dan zeg ik gewoon ja en amen.
Ah bedankt voor de knuffel en een knuffel voor jou omdat je de tijd neemt om te reageren
woensdag 19 mei 2010 om 11:51
quote:ardni schreef op 19 mei 2010 @ 11:33:
[...]
Ik vind het wel knap dat je zo duidelijk kunt en durft te zijn.
Mijn moeder heeft het contact verbroken met de rest van de familie,Mijn broers/zussen met haar.Daarnaast is ze een kind kwijt.Haar moeder,mijn oma heeft haar eigenlijk verstoten, dus ik vermoed dat er sprake is van psychische schade
.Dat is het grootste probleem ze heeft verder niemand!
Even met de botte bijl, sorry alvast daarvoor: zou het mogelijk kunnen zijn dat ze daar zelf medeverantwoordelijk voor is, dat ze niemand meer heeft?
Zolang zij zich als een slachtoffer gedraagt en jij haar als een slachtoffer behandelt, zal zij zich kunnen blijven wentelen in haar zelfgecreëerde zieligheid. En wie gaat er aan onderdoor? Jij.
Lieve lieve meid, denk alsjeblieft om jezelf, zet jezelf op de eerste plaats en ga jezelf respecteren. Dat is de enige manier om volwassen te worden na het jarenlange schrikbewind van je moeder. Geloof me, ik spreek uit jarenlange ervaring. Ik had precies zo'n moeder.
Heel veel sterkte! Setter
Ik ga het vanavond proberen,maar ik zie zo ontzettend op tegen de discussie die overgaat in het "niemand waardeert me "verhaal , veranderend in het daarom doe ik vrijwilligers werk want zij houden wel van me, vreemden zien wat ik doe "
en eindigend in het " half huilende dan zal je me voor de deur laten staant'(stunt van zowel mijn overleden medegezins lid ,als het andere medegezinslid).
[...]
Ik vind het wel knap dat je zo duidelijk kunt en durft te zijn.
Mijn moeder heeft het contact verbroken met de rest van de familie,Mijn broers/zussen met haar.Daarnaast is ze een kind kwijt.Haar moeder,mijn oma heeft haar eigenlijk verstoten, dus ik vermoed dat er sprake is van psychische schade
.Dat is het grootste probleem ze heeft verder niemand!
Even met de botte bijl, sorry alvast daarvoor: zou het mogelijk kunnen zijn dat ze daar zelf medeverantwoordelijk voor is, dat ze niemand meer heeft?
Zolang zij zich als een slachtoffer gedraagt en jij haar als een slachtoffer behandelt, zal zij zich kunnen blijven wentelen in haar zelfgecreëerde zieligheid. En wie gaat er aan onderdoor? Jij.
Lieve lieve meid, denk alsjeblieft om jezelf, zet jezelf op de eerste plaats en ga jezelf respecteren. Dat is de enige manier om volwassen te worden na het jarenlange schrikbewind van je moeder. Geloof me, ik spreek uit jarenlange ervaring. Ik had precies zo'n moeder.
Heel veel sterkte! Setter
Ik ga het vanavond proberen,maar ik zie zo ontzettend op tegen de discussie die overgaat in het "niemand waardeert me "verhaal , veranderend in het daarom doe ik vrijwilligers werk want zij houden wel van me, vreemden zien wat ik doe "
en eindigend in het " half huilende dan zal je me voor de deur laten staant'(stunt van zowel mijn overleden medegezins lid ,als het andere medegezinslid).
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 19 mei 2010 om 11:55
Dit is zo herkenbaar voor mij.
Ik heb ook zo'n moeder. Wil niet in therapie. Continu over je grenzen heen gaan en als je er wat van zegt, krijg je de verwijten. Op een bepaald moment voel je je zelf schuldig. Ik herken ook wel dat je op een gegeven moment er geestelijk zo moe van bent dat je er niet eens tegen in gaat. Daarnaast komt ook dat er soms weinig begrip is van vrienden en familie.
Met hulp geef ik nu mijn grenzen beter aan.
Het enige wat helpt, is toch in telefonisch gesprek aan te geven dat je niet wilt dat ze komt. Dat als ze toch komt je niet open zal doen. Bij huilen zeggen dat als ze zo doorgaat je het gesprek onmiddellijk beeindigt.
Lijkt me echt de enige manier. Als het even kan, proberen op dat tijdstip ergens anders te zijn. Als ze echt voor de deur staat, ga je voor de bijl, ook omdat je je schaamt voor de buren.
Ik heb ook zo'n moeder. Wil niet in therapie. Continu over je grenzen heen gaan en als je er wat van zegt, krijg je de verwijten. Op een bepaald moment voel je je zelf schuldig. Ik herken ook wel dat je op een gegeven moment er geestelijk zo moe van bent dat je er niet eens tegen in gaat. Daarnaast komt ook dat er soms weinig begrip is van vrienden en familie.
Met hulp geef ik nu mijn grenzen beter aan.
Het enige wat helpt, is toch in telefonisch gesprek aan te geven dat je niet wilt dat ze komt. Dat als ze toch komt je niet open zal doen. Bij huilen zeggen dat als ze zo doorgaat je het gesprek onmiddellijk beeindigt.
Lijkt me echt de enige manier. Als het even kan, proberen op dat tijdstip ergens anders te zijn. Als ze echt voor de deur staat, ga je voor de bijl, ook omdat je je schaamt voor de buren.
woensdag 19 mei 2010 om 12:05
ik denk dat die (gesloten) deur echt je fysieke grens moet worden. Als ze niet naar je wil luisteren, dan heb je gewoon tastbare grenzen nodig. Ik zeg: deur niet open doen!!
Het kost veel energie, ik weet het, maar dan loopt ze er lettelijk tegenaan.
Eventueel een briefje op de deur plakken waarin je zegt dat je niet thuis bent, dat je naar een vriendin bent, dan weet ze ook dat het geen zin heeft om een scéne te trappen voor je deur.
Het kost veel energie, ik weet het, maar dan loopt ze er lettelijk tegenaan.
Eventueel een briefje op de deur plakken waarin je zegt dat je niet thuis bent, dat je naar een vriendin bent, dan weet ze ook dat het geen zin heeft om een scéne te trappen voor je deur.
woensdag 19 mei 2010 om 12:06
quote:Leergierig schreef op 19 mei 2010 @ 11:55:
Dit is zo herkenbaar voor mij.
Ik heb ook zo'n moeder. Wil niet in therapie. Continu over je grenzen heen gaan en als je er wat van zegt, krijg je de verwijten. Op een bepaald moment voel je je zelf schuldig. Ik herken ook wel dat je op een gegeven moment er geestelijk zo moe van bent dat je er niet eens tegen in gaat. Daarnaast komt ook dat er soms weinig begrip is van vrienden en familie.
Met hulp geef ik nu mijn grenzen beter aan.
Het enige wat helpt, is toch in telefonisch gesprek aan te geven dat je niet wilt dat ze komt. Dat als ze toch komt je niet open zal doen. Bij huilen zeggen dat als ze zo doorgaat je het gesprek onmiddellijk beeindigt.
Lijkt me echt de enige manier. Als het even kan, proberen op dat tijdstip ergens anders te zijn. Als ze echt voor de deur staat, ga je voor de bijl, ook omdat je je schaamt voor de buren.
Tja proberen ergens anders te zijn gaat,niet op helaas.
Ik kan de deur niet uit . Waarschijnlijk gaat ze ook van alles en nog wat kopen.Maar ik ga ervoor vanavond.
Dit is zo herkenbaar voor mij.
Ik heb ook zo'n moeder. Wil niet in therapie. Continu over je grenzen heen gaan en als je er wat van zegt, krijg je de verwijten. Op een bepaald moment voel je je zelf schuldig. Ik herken ook wel dat je op een gegeven moment er geestelijk zo moe van bent dat je er niet eens tegen in gaat. Daarnaast komt ook dat er soms weinig begrip is van vrienden en familie.
Met hulp geef ik nu mijn grenzen beter aan.
Het enige wat helpt, is toch in telefonisch gesprek aan te geven dat je niet wilt dat ze komt. Dat als ze toch komt je niet open zal doen. Bij huilen zeggen dat als ze zo doorgaat je het gesprek onmiddellijk beeindigt.
Lijkt me echt de enige manier. Als het even kan, proberen op dat tijdstip ergens anders te zijn. Als ze echt voor de deur staat, ga je voor de bijl, ook omdat je je schaamt voor de buren.
Tja proberen ergens anders te zijn gaat,niet op helaas.
Ik kan de deur niet uit . Waarschijnlijk gaat ze ook van alles en nog wat kopen.Maar ik ga ervoor vanavond.
woensdag 19 mei 2010 om 12:12
overigens, ik heb precies hetzelfde meegemaakt een keer. Moeder dreigde naar mij toe te komen "ik heb de tickets al gekocht" (woont in het buitenland). Ik heb toen gezegd dat dat echt haar probleem is en niet mijn probleem, ik had immers aangegeven dat ze dat niet moest doen. Toen opgehangen en een hele avond huilend op de bank doorgebracht. Maar het heeft geholpen, ze is toen niet gekomen.
En hoe hard het ook klinkt (want ik ken ook al de schuldgevoelens waar dit gedoe mee gepaard gaat), het is echt haar probleem en niet het jouwe.
En hoe hard het ook klinkt (want ik ken ook al de schuldgevoelens waar dit gedoe mee gepaard gaat), het is echt haar probleem en niet het jouwe.
donderdag 20 mei 2010 om 21:48
Nou ik heb het geprobeerd en ik ben gezwicht.De afgelopen dagen was ze onbereikbaar en toen ik vanavond belde zat mevrouw dus al doodleuk in de trein.
Ik heb haar(want haar voor de deur laten staan en een scene schoppen in combinatie met de blik van mijn buren zag ik nu even niet zo ziten) ben de stad ingeweest omdat ik simpelweg niet trek dat ze zegt wat ik allemaal moet.Erg verstandig in mijn huidige conditie, maar ik zag geen andere uitweg.
Ik heb haar gepoogd te vertellen dat ze dit niet meer moet doen en dat ze zich aan me opdringt,maar goed ze praat er volledig doorheen en aangezien praten voor mij al erg vermoeiend is,tja.
Volgende keer pak ik het anders aan en pik ik het niet.Nu heb ik daar de kracht niet voor.
Ik heb haar(want haar voor de deur laten staan en een scene schoppen in combinatie met de blik van mijn buren zag ik nu even niet zo ziten) ben de stad ingeweest omdat ik simpelweg niet trek dat ze zegt wat ik allemaal moet.Erg verstandig in mijn huidige conditie, maar ik zag geen andere uitweg.
Ik heb haar gepoogd te vertellen dat ze dit niet meer moet doen en dat ze zich aan me opdringt,maar goed ze praat er volledig doorheen en aangezien praten voor mij al erg vermoeiend is,tja.
Volgende keer pak ik het anders aan en pik ik het niet.Nu heb ik daar de kracht niet voor.
vrijdag 21 mei 2010 om 12:54
Als jij alleen de kracht niet hebt, dan zul je er echt hulp bij moeten halen. want volgende keer heb je ook de kracht niet, en de keer daarop ook niet.
En die buren: laat ze maar lekker kijken. wat een ander vindt, is helemaal niet belangrijk. Wat je moeder vndt, is ook niet belangrijk.
Wat JIJ vindt, dat is belangrijk. En continu over je heen laten lopen, dat is niet goed voor je eigenwaarde. Stap uit je kind-rol! Zeg niet 'mama dit is de grens', maar spreek je moeder maar aan met de voornaam. Ga op haar niveau staan en benader haar als volwassene met eigen grenzen.
Als dat niet helpt, kun je m.i. nog altijd beter het contact verbreken, dan afwachten tot het jou uitgeteerd en opgebruikt heeft. Of had jij behoefte om het volgende kind te zijn dat moeders verliest?
En die buren: laat ze maar lekker kijken. wat een ander vindt, is helemaal niet belangrijk. Wat je moeder vndt, is ook niet belangrijk.
Wat JIJ vindt, dat is belangrijk. En continu over je heen laten lopen, dat is niet goed voor je eigenwaarde. Stap uit je kind-rol! Zeg niet 'mama dit is de grens', maar spreek je moeder maar aan met de voornaam. Ga op haar niveau staan en benader haar als volwassene met eigen grenzen.
Als dat niet helpt, kun je m.i. nog altijd beter het contact verbreken, dan afwachten tot het jou uitgeteerd en opgebruikt heeft. Of had jij behoefte om het volgende kind te zijn dat moeders verliest?
vrijdag 21 mei 2010 om 17:39
quote:ardni schreef op 20 mei 2010 @ 21:48:
Ik heb haar(want haar voor de deur laten staan en een scene schoppen in combinatie met de blik van mijn buren zag ik nu even niet zo ziten) ben de stad ingeweest omdat ik simpelweg niet trek dat ze zegt wat ik allemaal moet.Erg verstandig in mijn huidige conditie, maar ik zag geen andere uitweg.
Volgens mij ben je een woord vergeten. Zeg ik niet om te muggenziften, maar ik snap het stukje niet helemaal.
Ik krijg het spaans benauwd bij het lezen van je stukje. Mijn moeder is ook wel eens lastig in zekere zin, maar dit is 1000 x erger. Ik zou al eerder gezwicht zijn, al wanneer ze vertelde dat ze de kaartjes al had, omdat ik het anders zielig zou vinden dat ze die kaartjes voor niks had.
Poeh wat een lastige situatie. Goed dat je je eigen leven leidt en aan de andere kant van het land bent gaan wonen. Maar hoe je er verder mee om moet gaan: geen idee.
Misschien kun je proberen om dingen te leren loslaten. Dus dat je wel naar haar luistert (om het verhaal aan te horen) maar het daarna weer van je af laat glijden. Zijn vast wel coaches voor. (ik ben er zelf ook niet goed in)
Sterkte.
Ik heb haar(want haar voor de deur laten staan en een scene schoppen in combinatie met de blik van mijn buren zag ik nu even niet zo ziten) ben de stad ingeweest omdat ik simpelweg niet trek dat ze zegt wat ik allemaal moet.Erg verstandig in mijn huidige conditie, maar ik zag geen andere uitweg.
Volgens mij ben je een woord vergeten. Zeg ik niet om te muggenziften, maar ik snap het stukje niet helemaal.
Ik krijg het spaans benauwd bij het lezen van je stukje. Mijn moeder is ook wel eens lastig in zekere zin, maar dit is 1000 x erger. Ik zou al eerder gezwicht zijn, al wanneer ze vertelde dat ze de kaartjes al had, omdat ik het anders zielig zou vinden dat ze die kaartjes voor niks had.
Poeh wat een lastige situatie. Goed dat je je eigen leven leidt en aan de andere kant van het land bent gaan wonen. Maar hoe je er verder mee om moet gaan: geen idee.
Misschien kun je proberen om dingen te leren loslaten. Dus dat je wel naar haar luistert (om het verhaal aan te horen) maar het daarna weer van je af laat glijden. Zijn vast wel coaches voor. (ik ben er zelf ook niet goed in)
Sterkte.
zaterdag 22 mei 2010 om 15:31
Ja ik denk dat ik een paar woordjes heb gewist.
Maar ik heb mijn moeder van het station gehaald omdat ik haar niet in huis wilde.
Mijn moeder is donderdag weer op de trein gegaan.Waarschijnlijk boos en beledigd want ze neemt haar telefoon niet op en belt me ook niet, terwijl ze mij normaal gesproken minstens 1 keer per dag belt en als ik niet opneem belt ze net zo lang tot ik dat wel doe.
Wel even fijn die rust, althans voor even.
Het vervelende is nl. dat ik me nu alweer zorgen begin te maken, nog vervelender is het feit dat ze dat ook weet.
Moonlight, ik probeer het van me af te laten glijden, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Vlammetje,ik wil graag samen met haar in therapie,maar dat wil ze niet.Ik heb in het verleden een aantal keer met een psycholoog gepraat en die heeft me aangeraden afstand te creëren.
Contact verbreken is geen optie, ze is over de zestig en alleen.Ik voel me hoe dan ook verantwoordelijk voor haar en ik ben eigenlijk de enige die haar geestelijke en fysieke gesteldheid in de gaten kan houden.
Ik wel even zeggen dat ze op haar manier haar best doet, en een goede moeder is.Ze is als kind geestelijk mishandeld,heeft een slechte relatie gehad met haar moeder,en de andere broers en zussen hebben(vroeger) ook apart gedrag vertoond
.Daarnaast heeft ze gedurende het huwelijk met mijn vader ook de nodige portie ellende gehad.Dus ik snap dat ze het zwaar heeft, wat niet zegt dat ik haar gedrag normaal vind.
Er zijn in het verleden veel rare dingen gebeurd.
Ik heb overigens een broer/zus met borderline en heel veel gedragingen zie ik terug bij mijn moeder.Ik ben geen psycholoog maar ik zou haast denken dat ook zij borderline heeft.
Maar ik heb mijn moeder van het station gehaald omdat ik haar niet in huis wilde.
Mijn moeder is donderdag weer op de trein gegaan.Waarschijnlijk boos en beledigd want ze neemt haar telefoon niet op en belt me ook niet, terwijl ze mij normaal gesproken minstens 1 keer per dag belt en als ik niet opneem belt ze net zo lang tot ik dat wel doe.
Wel even fijn die rust, althans voor even.
Het vervelende is nl. dat ik me nu alweer zorgen begin te maken, nog vervelender is het feit dat ze dat ook weet.
Moonlight, ik probeer het van me af te laten glijden, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Vlammetje,ik wil graag samen met haar in therapie,maar dat wil ze niet.Ik heb in het verleden een aantal keer met een psycholoog gepraat en die heeft me aangeraden afstand te creëren.
Contact verbreken is geen optie, ze is over de zestig en alleen.Ik voel me hoe dan ook verantwoordelijk voor haar en ik ben eigenlijk de enige die haar geestelijke en fysieke gesteldheid in de gaten kan houden.
Ik wel even zeggen dat ze op haar manier haar best doet, en een goede moeder is.Ze is als kind geestelijk mishandeld,heeft een slechte relatie gehad met haar moeder,en de andere broers en zussen hebben(vroeger) ook apart gedrag vertoond
.Daarnaast heeft ze gedurende het huwelijk met mijn vader ook de nodige portie ellende gehad.Dus ik snap dat ze het zwaar heeft, wat niet zegt dat ik haar gedrag normaal vind.
Er zijn in het verleden veel rare dingen gebeurd.
Ik heb overigens een broer/zus met borderline en heel veel gedragingen zie ik terug bij mijn moeder.Ik ben geen psycholoog maar ik zou haast denken dat ook zij borderline heeft.
zaterdag 22 mei 2010 om 15:49
Wat je nu doet is allemaal excusesen (?) aanvoeren voor haar gedrag, maar ze is echt zelf verantwoordelijk voor haar gedrag!
Ze is een meester in manipulatie en ze gaat er mee door zolang het werkt, en zo te zien gaat ze er nog heel lang mee door.
Zie het als een soort leerproces om nee te leren zeggen. Ik weet dat het verschrikkelijk moeilijk is, maar de enige die voor jezelf op kan komen ben je zelf.
Ze is een meester in manipulatie en ze gaat er mee door zolang het werkt, en zo te zien gaat ze er nog heel lang mee door.
Zie het als een soort leerproces om nee te leren zeggen. Ik weet dat het verschrikkelijk moeilijk is, maar de enige die voor jezelf op kan komen ben je zelf.
