Relaties
alle pijlers
Noodgedwongen een punt gezet achter mooie relatie
donderdag 21 januari 2010 om 22:14
Ik heb even behoefte aan steun, zinnige woorden, want ik zie het allemaal niet zo helder meer op het moment.
Mijn intuïtie bleek te kloppen...ik had de laatste tijd het gevoel dat ik niet het echte contact meer met hem kreeg, hij sloot zich meer af, was stiller en zo anders dan in de eerste maanden van onze relatie.
Ik weet nu alles! Gister is alles eruit gekomen. Mijn vriend heeft jaren geleden, toen hij nog een kind was, iets vreselijks meegemaakt (hij is verkracht door 2 mannen). Een tijd geleden heeft hij me in een dronken en emotionele bui vertelt dat hij misbruikt was, maar ik wist niet dat het om een verkrachting ging.
In het begin van onze relatie was hij erg verliefd, iets wat hij 10 jaar niet meer had gevoeld. Onze relatie was toen super, en voelde heel snel erg vertrouwd en zo goed.
De afgelopen 3 maanden had ik in de gaten dat hij niet in zn doen was, anders dan normaal...zoals ik hierboven heb beschreven. De laatste tijd dronk hij ook enorm veel....dat zag ik ook, en we wisten allebei dat hij zoveel dronk om het verdriet we te drinken. Hij loopt weg voor die heftige gebeurtenis. Hij heeft er ook nooit over gesproken, of het verwerkt.
Nu onze relatie steeds verder ging, en de diepte in zeg maar...sloot hij zich meer af. Nu weet ik waarom...hij heeft me alles verteld, zn gevoelens die hij steeds verborgen hield...hij kan geen intieme relatie aangaan.
Hij wil het zo graag, heeft het zolang geprobeerd, maar hij kan het niet. Ik kom te dichtbij! Hij heeft de laatste maanden van onze relatie de schijn opgehouden voor zichzelf, ik had het ook niet door. Achteraf vallen veel dingen op hun plek hoor. Het vele drinken, als hij gedronken had kwam hij los en ging hij praten, dan voelde hij de pijn niet, en kon hij het even vergeten.
Als wij sex hadden, was het altijd als hij (veel) gedronken had. Wij zien elkaar alleen in het weekend, dus dan was het altijd extra gezellig 's avonds, met een drankje erbij enz....en dat werd steeds meer en meer.
Gisteravond is alles dus naar buiten gekomen. Hij heeft voor onze relatie nooit gepraat over zn gevoelens, over zn ervaringen. Door mij (ik ben een prater) is ie wel gaan praten, en werd hij geconfronteerd met zijn verdriet,wat blijkbaar nog zo diep zit.
Hij kan geen relatie aan nu, als we met zn 2-en zijn en het wordt closer of intiemer, dan ziet ie zijn verkrachting weer letterlijk voor zich. Hij ervaard het dan weer....daarmee begrijp ik nu ook zijn weinige interesse in sex.
Hij durft niet, hij wilde vaak het liefst hard wegrennen als wij met zn 2-en waren en het te close werd.
Niet om mij, want hij vond het ook heel fijn om samen met mij te zijn..maar om het intieme..ik kom te dichtbij voor hem!
Hij vind het een hele moeilijke beslissing om de relatie nu te stoppen, maar hij kan niet anders..hij gaat er aan onderdoor. Ik kan er alleen maar respect voor hebben, en het accepteren. Maar wanneer ga ik dat ook voelen? ppff...
Het ligt niet aan mij, hij is echt gek op mij en houdt van me. En hij wil het zo graag, maar het lukt hem niet. Hij dacht telkens dat zijn verdriet en het opnieuw beleven van die gebeurtenis vanzelf weg zouden gaan, dat het wel goed zou komen. Maar dat kan dus niet!
Ik weet en voel dat hij absoluut oprecht is tegen me, hij heeft nog nooit gelogen, en ik begrijp in welke moeilijke situatie hij zit.
Heel heftig dus, en ik zit er helemaal doorheen!
Hij kan nu niet met mij verder, hij kan geen relatie hebben nu. Hij heeft hulp nodig, dat ziet hij zelf ook in. Hij wil ook stappen gaan nemen om die hulp te zoeken, ik hoop van harte dat hij dat doet! Door onze relatie is hij gaan inzien dat hij zo niet verder kan leven, dat hij het moet verwerken.
Ik begrijp alles..maar...ik ben zo machteloos!
Het doet me veel pijn om hem zo te zien worstelen, zoveel verdriet en pijn dat hij heeft! Hij moet nu alleen verder, dat weet ik, en ik weet voor zijn eigen bestwil dat het nu het beste is om afstand te nemen. Ik word zelf ook niet gelukkig als we zo doorgaan (ik hield me de laatste tijd al in wat betreft uitspreken van gevoelens, om hem te sparen, om hem niet nog meer gezeur te geven).
Dus ik begrijp dat het zo beter is, dat hij aan zichzelf moet werken, en vooral dingen moet verwerken!
Dan pas is hij in staat een gelukkige relatie aan te gaan.
Ik voel me zo ellendig...ik kan niks doen, behalve hem de ruimte geven.Dat doe ik.
Ik vond in hem de man waarmee ik mijn leven wilde delen, het voelde zo goed..van beide kanten. We waren een prachtkoppel, maar op dit moment kan het niet verder.
Voor zijn bestwil! Maar oh wat is het zwaar!
Ik hoop dat ik mijn maatje niet verlies. Ik zie echt in dat een relatie niet kan nu, daar leg ik me bij neer, maar ik zou graag mijn maatje willen houden, vriendschap, ook omdat ik hem graag wil helpen en een luisterend oor wil bieden! Hij wil dat ook, maar we moeten maar zien hoe dat zich gaat vormgeven.
Hij is net weg, we hebben erover gepraat vanavond, en ik voel me helemaal leeg. Machteloos, ik kan totaal niks doen.
Heb het gevoel dat hij nu wegloopt van de relatie, omdat het te heftig is. Ik begrijp het allemaal, maar ik zou zo graag willen dat ik iets kon doen, hem helpen, of wat dan ook.....
Mijn intuïtie bleek te kloppen...ik had de laatste tijd het gevoel dat ik niet het echte contact meer met hem kreeg, hij sloot zich meer af, was stiller en zo anders dan in de eerste maanden van onze relatie.
Ik weet nu alles! Gister is alles eruit gekomen. Mijn vriend heeft jaren geleden, toen hij nog een kind was, iets vreselijks meegemaakt (hij is verkracht door 2 mannen). Een tijd geleden heeft hij me in een dronken en emotionele bui vertelt dat hij misbruikt was, maar ik wist niet dat het om een verkrachting ging.
In het begin van onze relatie was hij erg verliefd, iets wat hij 10 jaar niet meer had gevoeld. Onze relatie was toen super, en voelde heel snel erg vertrouwd en zo goed.
De afgelopen 3 maanden had ik in de gaten dat hij niet in zn doen was, anders dan normaal...zoals ik hierboven heb beschreven. De laatste tijd dronk hij ook enorm veel....dat zag ik ook, en we wisten allebei dat hij zoveel dronk om het verdriet we te drinken. Hij loopt weg voor die heftige gebeurtenis. Hij heeft er ook nooit over gesproken, of het verwerkt.
Nu onze relatie steeds verder ging, en de diepte in zeg maar...sloot hij zich meer af. Nu weet ik waarom...hij heeft me alles verteld, zn gevoelens die hij steeds verborgen hield...hij kan geen intieme relatie aangaan.
Hij wil het zo graag, heeft het zolang geprobeerd, maar hij kan het niet. Ik kom te dichtbij! Hij heeft de laatste maanden van onze relatie de schijn opgehouden voor zichzelf, ik had het ook niet door. Achteraf vallen veel dingen op hun plek hoor. Het vele drinken, als hij gedronken had kwam hij los en ging hij praten, dan voelde hij de pijn niet, en kon hij het even vergeten.
Als wij sex hadden, was het altijd als hij (veel) gedronken had. Wij zien elkaar alleen in het weekend, dus dan was het altijd extra gezellig 's avonds, met een drankje erbij enz....en dat werd steeds meer en meer.
Gisteravond is alles dus naar buiten gekomen. Hij heeft voor onze relatie nooit gepraat over zn gevoelens, over zn ervaringen. Door mij (ik ben een prater) is ie wel gaan praten, en werd hij geconfronteerd met zijn verdriet,wat blijkbaar nog zo diep zit.
Hij kan geen relatie aan nu, als we met zn 2-en zijn en het wordt closer of intiemer, dan ziet ie zijn verkrachting weer letterlijk voor zich. Hij ervaard het dan weer....daarmee begrijp ik nu ook zijn weinige interesse in sex.
Hij durft niet, hij wilde vaak het liefst hard wegrennen als wij met zn 2-en waren en het te close werd.
Niet om mij, want hij vond het ook heel fijn om samen met mij te zijn..maar om het intieme..ik kom te dichtbij voor hem!
Hij vind het een hele moeilijke beslissing om de relatie nu te stoppen, maar hij kan niet anders..hij gaat er aan onderdoor. Ik kan er alleen maar respect voor hebben, en het accepteren. Maar wanneer ga ik dat ook voelen? ppff...
Het ligt niet aan mij, hij is echt gek op mij en houdt van me. En hij wil het zo graag, maar het lukt hem niet. Hij dacht telkens dat zijn verdriet en het opnieuw beleven van die gebeurtenis vanzelf weg zouden gaan, dat het wel goed zou komen. Maar dat kan dus niet!
Ik weet en voel dat hij absoluut oprecht is tegen me, hij heeft nog nooit gelogen, en ik begrijp in welke moeilijke situatie hij zit.
Heel heftig dus, en ik zit er helemaal doorheen!
Hij kan nu niet met mij verder, hij kan geen relatie hebben nu. Hij heeft hulp nodig, dat ziet hij zelf ook in. Hij wil ook stappen gaan nemen om die hulp te zoeken, ik hoop van harte dat hij dat doet! Door onze relatie is hij gaan inzien dat hij zo niet verder kan leven, dat hij het moet verwerken.
Ik begrijp alles..maar...ik ben zo machteloos!
Het doet me veel pijn om hem zo te zien worstelen, zoveel verdriet en pijn dat hij heeft! Hij moet nu alleen verder, dat weet ik, en ik weet voor zijn eigen bestwil dat het nu het beste is om afstand te nemen. Ik word zelf ook niet gelukkig als we zo doorgaan (ik hield me de laatste tijd al in wat betreft uitspreken van gevoelens, om hem te sparen, om hem niet nog meer gezeur te geven).
Dus ik begrijp dat het zo beter is, dat hij aan zichzelf moet werken, en vooral dingen moet verwerken!
Dan pas is hij in staat een gelukkige relatie aan te gaan.
Ik voel me zo ellendig...ik kan niks doen, behalve hem de ruimte geven.Dat doe ik.
Ik vond in hem de man waarmee ik mijn leven wilde delen, het voelde zo goed..van beide kanten. We waren een prachtkoppel, maar op dit moment kan het niet verder.
Voor zijn bestwil! Maar oh wat is het zwaar!
Ik hoop dat ik mijn maatje niet verlies. Ik zie echt in dat een relatie niet kan nu, daar leg ik me bij neer, maar ik zou graag mijn maatje willen houden, vriendschap, ook omdat ik hem graag wil helpen en een luisterend oor wil bieden! Hij wil dat ook, maar we moeten maar zien hoe dat zich gaat vormgeven.
Hij is net weg, we hebben erover gepraat vanavond, en ik voel me helemaal leeg. Machteloos, ik kan totaal niks doen.
Heb het gevoel dat hij nu wegloopt van de relatie, omdat het te heftig is. Ik begrijp het allemaal, maar ik zou zo graag willen dat ik iets kon doen, hem helpen, of wat dan ook.....
vrijdag 22 januari 2010 om 00:18
Ik snap dat je je machteloos voelt. Weet ook dat -als het zo hoort te zijn - dat hij weer bij je terug komt. probeer vertrouwen te hebben. blijkbaar heeft hij veel te verwerkern. ja, dat moet hij alleen doen. wat hij heeft meegemaakt, is niet zomaar op te lossen. het is niet onlogisch dat hij - door deze ervaring - moeite heeft met de intimiteit, die een realtie met zich mee brengt. Nee, het ligt niet aan jou, het is echt: de beerput is open gegaan en hij moet het voor nu en voor altijd gaan oplossen als hij ooit weer een (intieme) relatie aan wil gaan. je doet het goed: geef hem ruimte. En over een week of twee kun je best eens bellen hoe het met hem gaat... Zonder verwachtingen... als je dat kunt... maar wees en blijf er intussen ook voor jezelf. Probeer je leven verder op te pakken. Geen oordeel naar hem toe, maar jij bent en blijft er zelf ook nog! Zoek afleiding en bel hem niet om de haverklap. Wees zorgzaam en lief... voor jezelf nu... Hij heeft issues op te lossen en als het klopt, komt hij bij je terug... Sterkte!
Only dead fish go with the flow
vrijdag 22 januari 2010 om 05:58
vrijdag 22 januari 2010 om 08:06
Inderdaad, het lijkt op een klassiek geval van PTSS. De grootste groep slachtoffers daarvan zijn verkrachte vrouwen. Dus het is niet zo gek dat hij er last van heeft. PTSS kenmerkt zich door hele bedreigende herbelevingen en dat is precies wat je beschrijft. Nu schijnt PTSS behoorlijk goed behandelbaar te zijn, dus er is hoop voor je vriend. Zoals mevrS schrijft is EMDR de eerst aangewezen methode. Daarvoor moet je een psycholoog vinden die die methode geleerd heeft.
Het niet uitgesloten dat hij na die behandeling wel toe is aan een relatie, inclusief de seksuele kant die daarbij hoort. Of dat met jou is? Dat weet je nooit, je mag er natuurlijk best op hopen, als het maar niet omslaat in wanhopen.
Sterkte.
Het niet uitgesloten dat hij na die behandeling wel toe is aan een relatie, inclusief de seksuele kant die daarbij hoort. Of dat met jou is? Dat weet je nooit, je mag er natuurlijk best op hopen, als het maar niet omslaat in wanhopen.
Sterkte.
vrijdag 22 januari 2010 om 09:04
Hoewel het je presenteert als een logische zaak van oorzaak-gevolg zie ik dat eerlijk gezegd anders.
Talloze mensen maken iets traumatisch mee, velen van hen zoeken hulp en een behoorlijke groep is in staat dat hulptraject te doorlopen met een partner aan hun zijde.
Dus waarom zou een relatie nu niet kunnen? Waarom wil hij nou precies stoppen? Hoelang waren jullie al bij elkaar? Waarom heeft hij niet al lang hulp gezocht? Hou oud zijn jullie? Etcetera.
Talloze mensen maken iets traumatisch mee, velen van hen zoeken hulp en een behoorlijke groep is in staat dat hulptraject te doorlopen met een partner aan hun zijde.
Dus waarom zou een relatie nu niet kunnen? Waarom wil hij nou precies stoppen? Hoelang waren jullie al bij elkaar? Waarom heeft hij niet al lang hulp gezocht? Hou oud zijn jullie? Etcetera.
vrijdag 22 januari 2010 om 09:31
vrijdag 22 januari 2010 om 09:55
Ik ben het niet per sé met Wuiles en Luna1 eens. Een klassieke manier van 'omgaan' met PTSS is vluchten uit de bedreigende situatie en dat is voor de vriend van TO jist als het met hem en TO intiem wordt. Zijn gedrag is (voor iemand met PTSS) logisch, niet dat het hem zal helpen, maar voor hem is het 'logisch'. Ik denk dat het voor TO's vriend op dit moment echt niet mogelijk is om een relatie in stand te houden, vooral geen goede relatie. Als vriend niet in therapie gaat dan raad ik TO aan om deze relatie af te sluiten en verder te gaan met haar eigen leven. Als hij wel in therapie gaat, en hij geneest echt, dan kan TO het gerust opnieuw proberen. Goede kans dat hij dat dan ook graag wil.
Overigens PTSS kan met EMDR snel en afdoend verholpen worden.
Overigens PTSS kan met EMDR snel en afdoend verholpen worden.
vrijdag 22 januari 2010 om 10:15
Lieve Granny, wat zal jij je verdrietig voelen. Hij heeft met jou zijn schaamte, pijn, onmacht en eenzaamheid gedeeld. Bedenk hoe bijzonder dat is. Hij heeft nog nooit zijn hart geopend voor iemand en dat heeft hij wel bij jou gedaan. Ik denk ook dat hij heel veel van je houdt, anders was dit niet gebeurd. Tegelijk moet hij ook afstand van je nemen. Hij staat op een keerpunt in zijn leven. Hij zal voelen dat hij hier iets mee moet gaan doen, om zijn leven een nieuwe wending te kunnen geven. De kans is groot dat hij door zijn vroegere ervaringen ook op andere gebieden op sociaal vlak disfunctioneert. En wss zal dat ook heel confronterend voor hem zijn.
De afstand die hij nu gaat nemen begrijp je en ik lees ook dat je weet dat je hem die ruimte wilt geven. Ook al wil je maar één ding: je armen om hem heen slaan en zeggen dat je dit samen wilt oplossen. Dat moet je zeker niet doen, want dan zal hij zich los willen wrikken. Ik kan alleen maar één ding adviseren en dat is dat je hem als gelijkwaardig aan jou moet blijven beschouwen. De kans is groot dat je de rol van hulpverlener wilt aannemen, omdat je maar één ding wilt en dat is hem helpen. Daarmee breng je je verhouding met hem in disbalans, omdat hij zich dan 'minder' dan jou gaat voelen.
Ga mee in de beëindiging van de relatie en stop je hoop op een mogelijk herstel hiervan goed weg. Dat is moeilijk want onbewust zal je mogelijk toch signalen aan hem afgeven die verwijzen naar een nieuwe start samen. De andere kant is dat je hem moet laten weten dat hij hierin niet alleen staat. De kans is groot dat nu hij zijn hart geopend heeft, toch weer kiest voor de -voor hem- veilige weg: het probleem wegstoppen en overleven. Want dat heeft hij tot nu toe gedaan: overleven. Kijk of het je lukt om hem die steun te geven om zijn leven opnieuw op te pakken. Wellicht kan het je helpen om voor jezelf hiervoor één of twee gesprkekken met een therapeut aan te gaan die als onpartijdige deskundige jou kan helpen om hierin een geschikte rol te spelen. En ik sluit me aan bij Dreamglass. Als het 'ment to be' is, komt hij bij je terug.
De afstand die hij nu gaat nemen begrijp je en ik lees ook dat je weet dat je hem die ruimte wilt geven. Ook al wil je maar één ding: je armen om hem heen slaan en zeggen dat je dit samen wilt oplossen. Dat moet je zeker niet doen, want dan zal hij zich los willen wrikken. Ik kan alleen maar één ding adviseren en dat is dat je hem als gelijkwaardig aan jou moet blijven beschouwen. De kans is groot dat je de rol van hulpverlener wilt aannemen, omdat je maar één ding wilt en dat is hem helpen. Daarmee breng je je verhouding met hem in disbalans, omdat hij zich dan 'minder' dan jou gaat voelen.
Ga mee in de beëindiging van de relatie en stop je hoop op een mogelijk herstel hiervan goed weg. Dat is moeilijk want onbewust zal je mogelijk toch signalen aan hem afgeven die verwijzen naar een nieuwe start samen. De andere kant is dat je hem moet laten weten dat hij hierin niet alleen staat. De kans is groot dat nu hij zijn hart geopend heeft, toch weer kiest voor de -voor hem- veilige weg: het probleem wegstoppen en overleven. Want dat heeft hij tot nu toe gedaan: overleven. Kijk of het je lukt om hem die steun te geven om zijn leven opnieuw op te pakken. Wellicht kan het je helpen om voor jezelf hiervoor één of twee gesprkekken met een therapeut aan te gaan die als onpartijdige deskundige jou kan helpen om hierin een geschikte rol te spelen. En ik sluit me aan bij Dreamglass. Als het 'ment to be' is, komt hij bij je terug.
vrijdag 22 januari 2010 om 10:30
@wuiles, wel goede vragen van jouw kant. Voordat er 'conclusies' getrokken worden, moeten bepaalde zaken wel duidelijk zijn. Aan de andere kant kan ik me wel voorstellen dat een relatie aangaan te moeilijk is voor iemand, waarbij er van alles los komt, wat je een hele tijd onder een kleedje hebt geschoven. De combinatie om iets te verwerken, wat direct een weerslag geeft op hoe je in een relatie staat, en toch de relatie blijven aangaan, is voor hem blijkbaar niet mogelijk.
Waarom zou je iemand de ruimte niet geven? Hij voelt dat hij niet datgene kan bieden wat voor een relatie nu nodig is. Ook dat is houden van: iemand loslaten, die aangeeft het niet aan te kunnen op dit moment. Misschien wil hij juist heel graag een relatie met TO, maar heeft hij telkens het gevoel dat hij het niet kan 'waarmaken' naar haar toe. Als ineens de beerput open gaat, kan ik me daar wel iets bij voorstellen. De verhoudingen kunnen dan gemakkelijk scheef groeien: hij wordt de hulpbehoevende en zij de helper. het is wel bijzonder dat hij zulke intieme zaken gedeeld heeft met TO, dan heeft hij waarschijnlijk serieuze bedoelingen gehad met haar. Het 'closer' worden binnen de relatie, is voor hem dan erg ingewikkeld, te ingewikkeld op dit moment.
Ik ben echter ook wel benieuwd of hij zich nu definitief uit intieme relaties wil terug trekken of dat hij de komende tijd aan de slag wilt gaan met de verwerking van zijn trauma om uiteindelijk toch een relatie aan te kunnen gaan. Is dat uit jullie gesprek duidelijk geworden, granny? En hoe lang waren jullie bij elkaar? Leeftijd vind ik in dit verhaal dan weer niet erg relevant: ervaringen en volwassenheid in relaties zijn in heel veel gevallen niet afhankelijk van leeftijd.
Waarom zou je iemand de ruimte niet geven? Hij voelt dat hij niet datgene kan bieden wat voor een relatie nu nodig is. Ook dat is houden van: iemand loslaten, die aangeeft het niet aan te kunnen op dit moment. Misschien wil hij juist heel graag een relatie met TO, maar heeft hij telkens het gevoel dat hij het niet kan 'waarmaken' naar haar toe. Als ineens de beerput open gaat, kan ik me daar wel iets bij voorstellen. De verhoudingen kunnen dan gemakkelijk scheef groeien: hij wordt de hulpbehoevende en zij de helper. het is wel bijzonder dat hij zulke intieme zaken gedeeld heeft met TO, dan heeft hij waarschijnlijk serieuze bedoelingen gehad met haar. Het 'closer' worden binnen de relatie, is voor hem dan erg ingewikkeld, te ingewikkeld op dit moment.
Ik ben echter ook wel benieuwd of hij zich nu definitief uit intieme relaties wil terug trekken of dat hij de komende tijd aan de slag wilt gaan met de verwerking van zijn trauma om uiteindelijk toch een relatie aan te kunnen gaan. Is dat uit jullie gesprek duidelijk geworden, granny? En hoe lang waren jullie bij elkaar? Leeftijd vind ik in dit verhaal dan weer niet erg relevant: ervaringen en volwassenheid in relaties zijn in heel veel gevallen niet afhankelijk van leeftijd.
Only dead fish go with the flow
vrijdag 22 januari 2010 om 10:32
De suggestie die wordt gewekt dat dit een heel bevredigende relatie was tot het moment dat de ex van TO hiermee op de proppen kwam wordt niet bevestigd door haar andere topic. En dat is mijn voornaamste punt: de relatie werkte niet. Het is nog maar de vraag of zijn jeugdervaring daaraan ten grondslag ligt.
vrijdag 22 januari 2010 om 12:18
Ik begrijp waarom sommige van jullie denken dat deze relatie gewoon niet werkte, en dat dat de reden is van de breuk. Dat is echter niet zo! Ik zal het proberen uit te leggen.
3 maanden geleden ongeveer hebben wij een heftig gesprek gehad, daarin heeft hij verteld over zijn misbruik en over zijn nare jeugd (veel gepest, slecht huwelijk ouders) Je moet je voorstellen dat hij dit 18 jaar heeft weggestopt, 2 vrienden weten het, maar daarnaast heeft hij er nooit over gesproken.
Na dit gesprek tussen ons, is het bergafwaarts gegaan...dat zie ik nu achteraf helder, hij geeft dat ook toe.
Ik ''voelde'' dat er iets was, maar kon mn vinger er niet op leggen. Voorheen kreeg ik regelmatig smsjes, mailtjes enz dat hij me miste, graag bij me wilde zijn, van me hield enz. De laatste 3 maanden was dit minder, en had ik het gevoel dat ik niet meer echt tot hem doordrong.
Daar wordt ik dus onzeker van! Ik vroeg me af of ik gegronde twijfels had over zijn liefde voor mij, of dat ik spoken zag en het normaal was dat na een jaar (we zijn bijna een jaar samen) dit allemaal minder werd. Het lastige was, dat als wij in de weekenden samen waren, ik die bevestiging wel kreeg. Dan was het allemaal leuk, en voelde ik dat hij van me houdt!
Achteraf heeft mijn intuïtie gelijk gehad, want er was dus wel degelijk iets aan de hand. Ik heb toen dat topic geopend omdat ik het kwijt moest, het even van me afwilde schrijven, want ik zat er behoorlijk mee.
Dus geloof me, het is absoluut niet zo dat deze relatie gewoon niet werkte. Het werkte wel, we hadden echt een leuke relatie. Ik ben 27, hij 30...men kan nu zeggen dat we jong zijn, of nog niet zo heel lang samen. Dat vind ik niet relevant nu, want in dat jaar samen is het een hele mooie relatie geworden, waarin we beide een duidelijk zelfde toekomstbeeld hadden.
En nu, tja! We hebben nu 2 vonden lang gesproken, veel gehuild samen. Ik moet hem loslaten!
Ik heb ook nog gezegd, een relatie gaat ook door minder leuke dingen, daar ga je samen je schouders onder zetten en eraan werken. Hij zegt, ik zou het zo graag willen en hij begrijpt mij ook volledi, maar het KAN niet. Hoe makkelijk dit misschien ook gezegd is, maar zo zit het wel.
Wat voor relatie zouden we hebben als we nu doorgaan...hij kan niet samen met mij in 1 bed liggen. En dan is het niet om mij als persoon, dat heeft ie wel 100x gezegd, maar om het feit dat iemand dan zo dichtbij is. Hij zegt ook, met mijn vrienden hoef ik niet in een bed te liggen, die hoef ik niet te knuffelen, te kussen of intieme gesprekken te voeren...die zijn in bepaalde mate toch op afstand van mij.
Maar ik, een relatiepartner, staat veel dichterbij en daar kan hij niet mee omgaan. Hij zei gisteravond letterlijk: ''ik kan niet omgaan met liefde te krijgen. Dat ken ik niet, ik ben vroeg behandeld als een ding, als object, niet als mens. Ik ken het niet om zoveel liefde te ontvangen, en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan''
(hartverscheurend om een kerel van bijna 2 meter groot en breed zo te zien huilen en dit te horen zeggen)
Als wij de weekenden samen waren, was het oprecht leuk. We deden leuke dingen, gingen naar vrienden, of op stap...kortom gezellig! Maar wat deed hij, op het moment dat wij samen allee thuis kwamen 's avonds/ 's nachts dan zorgde hij dat hij genoeg gedronken had, of hij ging dan thuis nog wat drinken, om maar over die grens van aangeschoten naar dronken te komen, want dan voelde hij zich vrij, dan voelde hij het verdriet niet en kon hij praten.
Achteraf valt veel op zn plek...idd als wij echte gesprekken voerden, had hij veel gedronken. Als wij sex hadden, had hij veel gedronken.
Hij geeft het zelf allemaal toe, en geeft ook aan dat bewust te hebben gedaan, want anders kon het niet.
Als hij nuchter was, en ik lag naast hem dan was zn enige gedachte 'zoek geen toenadering, blijf van me af'.
Als ik hem smste dat ik hem miste, dan vond hij dat ook benauwend en eng.
(voor de duidelijkheid, dit is dus iets van de laatst 3-4 maanden..daarvoor kon hij het nog wel goed weggestopt houden)
Hij zegt, het is echt niet om jou als persoon, maar ik kan nu niet omgaan met deze heftige gevoelens. Als we samen op de bank zitten, in bed liggen, als ik hem aanraak, dan ziet hij de verkrachting compleet terug. Dan krijg hij het spaans benauwd.
Ik zei, waarom heb je het dan niet eerder gezegd dat je je zo rot voelde op die momenten.
Maar hij zegt, ik drukte die gevoelens weg, ik zei tegen mezelf 'je kan het wel, het zijn maar gedachten/ gevoelens, gewoon doorgaan schop onder je reet, en het gewoon doen, want ik wil het wel heel graag'.
Maar hoe harder hij zich er tegen verzette, hoe harder het terugkwam. Ook de dagen na zijn drink buien, kwam de kater dubbel zo hard aan.
Ik heb ook gevraagd, ligt het dan echt niet aan mij..dat je niet met MIJ verder wil. Maar hij zegt ik wil niet liever, ik hou van je, en ik vind het onzettend moeilijk om deze beslissing te moeten nemen, maar...ik kan niet anders.
Hij zit er compleet doorheen, weet niet meer wat ie voelt, wat ie wil, hij kan niet helder denken.
Ik heb gezegd, je moet hulp zoeken...maar dat heeft ie eerder al tegen mij gezegd. Zijn ogen zijn open gegaan, de put is idd open. Hij weet en is ook overtuigd dat hij er wat mee moet gaan doen, dat zijn leven zo niks waard is en ook niks wordt!
Waar hij op dit moment behoefte aan heeft...rust! In zijn hoofd, zorgen dat die heftige gevoelens, angst en het herbeleven van de gebeurtenis even wegzakken. Hij weet dat dit niet weggaat, maar door afstan van onze relatie te nemen neemt de intensiteit wel af.
Hij zegt, dan voel ik me weer wat sterker en dan ben ik klaar om naar een therapeut, psycholoog, of wat dan ook te gaan. Hij weet in zijn hoofd heel goed wat hij moet doen, het is nu alleen de stap nog zetten!
Het is ook door mijn hoofd gegaan, en ik ben ook een beetje bang dat hij nu stopt met de relatie, zn oude vertrouwde leven weer oppakt (alleen zijn, geen relatie, niet praten over gevoelens enz) en dat er dan niks gebeurd. Maar toch moet ik ook vertrouwen hebben, en heeft hij zelf ook duidelijk aangegeven hulp nodig te hebben, zo niet verder willen leven. Hij gaat zijn beste vriend er ook in betrekken, hij wil vragen of hij hem wil helpen met het zoeken van di goede hulp.
Dus hij is er wel mee bezig, en ik denk dat hij het ook echt gaat doen! Ik zie het alleen liever vandaag, maar hij zal er denk ik wat tijd overheen laten gaan.
Ik kan het ook niet voor hem bepalen, hij moet eraan toe zijn! Hij moet dit ook zelf doen. Ik zou hem maar wat graag helpen, hem er doorheen slepen.
Ik heb 2 jaar geleden in een dal gezeten (burn out) waarmee ik door hulp van therapie veel sterker ben uitgekomen. Dus ik wéét dat therapie hem zal helpen, dat het hem zal opluchten, maar dat kan ik wel zeggen, hij moet het uiteindelijk doen!
Er is nog geen diagnose gesteld, dus we kunnen alleen maar raden naar wat het. Naar zijn gedrag kijken, en daaruit kan misschien opgemaakt worden dat hij PTSS heeft. IK weet het niet, ik ben geen arts. Ik vermoed ook dat hij hier last van heeft, maar dat zal straks blijken.
Al met al, erg moeilijk. Het doet mij verdriet dat de relatie nu stopt, maar misschien nog meer dat ik hem zo zie worstelen met zijn verdriet en pijn, waar ik machteloos in ben. Ik zou het zo graag uit hem willen trekken, dat ik het kan oplossen, maar dat gaat niet!
Ik waardeer het dat hij eerlijk is geweest, en dit met mij gedeeld heeft. Hij denkt nu ook aan mij! Hij heeft ook nog nooit tegen me gelogen, ik weet en voel daarom ook oprecht dat hij nu eerlijk is. Dat het voor zijn bestwil beter is om deze beslissing te nemen. Hij gaat er echt aan onderdoor, hoe graag we beiden ook zouden willen dat we met elkaar door kunnen!
We weten niet wat de toekomst brengt. Prioriteit is nu dat hij beter wordt, geneest, zodat hij weer een leuk leven kan krijgen. Met daarin wat hij diep in zijn hart wil, een leven met een vriendin/ vrouw, en kinderen. Dat wil hij zo graag, hij zegt ook dat graag met mij te hebben gewild, maar het is nu niet de juiste tijd.
Ik weet dat het zo beter is, ik kan niet meer doen dan hem de ruimte geven. Tuurlijk heb ik hoop dat het ooit weer goedkomt, maar wanneer dat zal zijn en of het gaat gebeuren, ik weet het niet. Ik weet wel dat het nu niet aan mij ligt, of aan zijn liefde voor hem. Ik ga verder met mijn leven, ik heb geen keus.
Ik ben er voor hem als hij me nodig heeft. We hebben afgesproken contact te houden, hij wil mij blijven volgen als ware, en ik hem, ben zo benieuwd hoe het straks met hem gaat. Heb gezegd dat hij altijd bij me aan kan kloppen, ik weet nu alles du misschien vind ie het straks fijn om zn hart te luchten bij me. Als goede vriendin dan, en niet als relatie-vriendin.
De tijd zal het leren!
Ik ben erg blij dat ik het hier van me af kan schrijven, bedankt voor jullie steun en eerlijke reacties!
3 maanden geleden ongeveer hebben wij een heftig gesprek gehad, daarin heeft hij verteld over zijn misbruik en over zijn nare jeugd (veel gepest, slecht huwelijk ouders) Je moet je voorstellen dat hij dit 18 jaar heeft weggestopt, 2 vrienden weten het, maar daarnaast heeft hij er nooit over gesproken.
Na dit gesprek tussen ons, is het bergafwaarts gegaan...dat zie ik nu achteraf helder, hij geeft dat ook toe.
Ik ''voelde'' dat er iets was, maar kon mn vinger er niet op leggen. Voorheen kreeg ik regelmatig smsjes, mailtjes enz dat hij me miste, graag bij me wilde zijn, van me hield enz. De laatste 3 maanden was dit minder, en had ik het gevoel dat ik niet meer echt tot hem doordrong.
Daar wordt ik dus onzeker van! Ik vroeg me af of ik gegronde twijfels had over zijn liefde voor mij, of dat ik spoken zag en het normaal was dat na een jaar (we zijn bijna een jaar samen) dit allemaal minder werd. Het lastige was, dat als wij in de weekenden samen waren, ik die bevestiging wel kreeg. Dan was het allemaal leuk, en voelde ik dat hij van me houdt!
Achteraf heeft mijn intuïtie gelijk gehad, want er was dus wel degelijk iets aan de hand. Ik heb toen dat topic geopend omdat ik het kwijt moest, het even van me afwilde schrijven, want ik zat er behoorlijk mee.
Dus geloof me, het is absoluut niet zo dat deze relatie gewoon niet werkte. Het werkte wel, we hadden echt een leuke relatie. Ik ben 27, hij 30...men kan nu zeggen dat we jong zijn, of nog niet zo heel lang samen. Dat vind ik niet relevant nu, want in dat jaar samen is het een hele mooie relatie geworden, waarin we beide een duidelijk zelfde toekomstbeeld hadden.
En nu, tja! We hebben nu 2 vonden lang gesproken, veel gehuild samen. Ik moet hem loslaten!
Ik heb ook nog gezegd, een relatie gaat ook door minder leuke dingen, daar ga je samen je schouders onder zetten en eraan werken. Hij zegt, ik zou het zo graag willen en hij begrijpt mij ook volledi, maar het KAN niet. Hoe makkelijk dit misschien ook gezegd is, maar zo zit het wel.
Wat voor relatie zouden we hebben als we nu doorgaan...hij kan niet samen met mij in 1 bed liggen. En dan is het niet om mij als persoon, dat heeft ie wel 100x gezegd, maar om het feit dat iemand dan zo dichtbij is. Hij zegt ook, met mijn vrienden hoef ik niet in een bed te liggen, die hoef ik niet te knuffelen, te kussen of intieme gesprekken te voeren...die zijn in bepaalde mate toch op afstand van mij.
Maar ik, een relatiepartner, staat veel dichterbij en daar kan hij niet mee omgaan. Hij zei gisteravond letterlijk: ''ik kan niet omgaan met liefde te krijgen. Dat ken ik niet, ik ben vroeg behandeld als een ding, als object, niet als mens. Ik ken het niet om zoveel liefde te ontvangen, en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan''
(hartverscheurend om een kerel van bijna 2 meter groot en breed zo te zien huilen en dit te horen zeggen)
Als wij de weekenden samen waren, was het oprecht leuk. We deden leuke dingen, gingen naar vrienden, of op stap...kortom gezellig! Maar wat deed hij, op het moment dat wij samen allee thuis kwamen 's avonds/ 's nachts dan zorgde hij dat hij genoeg gedronken had, of hij ging dan thuis nog wat drinken, om maar over die grens van aangeschoten naar dronken te komen, want dan voelde hij zich vrij, dan voelde hij het verdriet niet en kon hij praten.
Achteraf valt veel op zn plek...idd als wij echte gesprekken voerden, had hij veel gedronken. Als wij sex hadden, had hij veel gedronken.
Hij geeft het zelf allemaal toe, en geeft ook aan dat bewust te hebben gedaan, want anders kon het niet.
Als hij nuchter was, en ik lag naast hem dan was zn enige gedachte 'zoek geen toenadering, blijf van me af'.
Als ik hem smste dat ik hem miste, dan vond hij dat ook benauwend en eng.
(voor de duidelijkheid, dit is dus iets van de laatst 3-4 maanden..daarvoor kon hij het nog wel goed weggestopt houden)
Hij zegt, het is echt niet om jou als persoon, maar ik kan nu niet omgaan met deze heftige gevoelens. Als we samen op de bank zitten, in bed liggen, als ik hem aanraak, dan ziet hij de verkrachting compleet terug. Dan krijg hij het spaans benauwd.
Ik zei, waarom heb je het dan niet eerder gezegd dat je je zo rot voelde op die momenten.
Maar hij zegt, ik drukte die gevoelens weg, ik zei tegen mezelf 'je kan het wel, het zijn maar gedachten/ gevoelens, gewoon doorgaan schop onder je reet, en het gewoon doen, want ik wil het wel heel graag'.
Maar hoe harder hij zich er tegen verzette, hoe harder het terugkwam. Ook de dagen na zijn drink buien, kwam de kater dubbel zo hard aan.
Ik heb ook gevraagd, ligt het dan echt niet aan mij..dat je niet met MIJ verder wil. Maar hij zegt ik wil niet liever, ik hou van je, en ik vind het onzettend moeilijk om deze beslissing te moeten nemen, maar...ik kan niet anders.
Hij zit er compleet doorheen, weet niet meer wat ie voelt, wat ie wil, hij kan niet helder denken.
Ik heb gezegd, je moet hulp zoeken...maar dat heeft ie eerder al tegen mij gezegd. Zijn ogen zijn open gegaan, de put is idd open. Hij weet en is ook overtuigd dat hij er wat mee moet gaan doen, dat zijn leven zo niks waard is en ook niks wordt!
Waar hij op dit moment behoefte aan heeft...rust! In zijn hoofd, zorgen dat die heftige gevoelens, angst en het herbeleven van de gebeurtenis even wegzakken. Hij weet dat dit niet weggaat, maar door afstan van onze relatie te nemen neemt de intensiteit wel af.
Hij zegt, dan voel ik me weer wat sterker en dan ben ik klaar om naar een therapeut, psycholoog, of wat dan ook te gaan. Hij weet in zijn hoofd heel goed wat hij moet doen, het is nu alleen de stap nog zetten!
Het is ook door mijn hoofd gegaan, en ik ben ook een beetje bang dat hij nu stopt met de relatie, zn oude vertrouwde leven weer oppakt (alleen zijn, geen relatie, niet praten over gevoelens enz) en dat er dan niks gebeurd. Maar toch moet ik ook vertrouwen hebben, en heeft hij zelf ook duidelijk aangegeven hulp nodig te hebben, zo niet verder willen leven. Hij gaat zijn beste vriend er ook in betrekken, hij wil vragen of hij hem wil helpen met het zoeken van di goede hulp.
Dus hij is er wel mee bezig, en ik denk dat hij het ook echt gaat doen! Ik zie het alleen liever vandaag, maar hij zal er denk ik wat tijd overheen laten gaan.
Ik kan het ook niet voor hem bepalen, hij moet eraan toe zijn! Hij moet dit ook zelf doen. Ik zou hem maar wat graag helpen, hem er doorheen slepen.
Ik heb 2 jaar geleden in een dal gezeten (burn out) waarmee ik door hulp van therapie veel sterker ben uitgekomen. Dus ik wéét dat therapie hem zal helpen, dat het hem zal opluchten, maar dat kan ik wel zeggen, hij moet het uiteindelijk doen!
Er is nog geen diagnose gesteld, dus we kunnen alleen maar raden naar wat het. Naar zijn gedrag kijken, en daaruit kan misschien opgemaakt worden dat hij PTSS heeft. IK weet het niet, ik ben geen arts. Ik vermoed ook dat hij hier last van heeft, maar dat zal straks blijken.
Al met al, erg moeilijk. Het doet mij verdriet dat de relatie nu stopt, maar misschien nog meer dat ik hem zo zie worstelen met zijn verdriet en pijn, waar ik machteloos in ben. Ik zou het zo graag uit hem willen trekken, dat ik het kan oplossen, maar dat gaat niet!
Ik waardeer het dat hij eerlijk is geweest, en dit met mij gedeeld heeft. Hij denkt nu ook aan mij! Hij heeft ook nog nooit tegen me gelogen, ik weet en voel daarom ook oprecht dat hij nu eerlijk is. Dat het voor zijn bestwil beter is om deze beslissing te nemen. Hij gaat er echt aan onderdoor, hoe graag we beiden ook zouden willen dat we met elkaar door kunnen!
We weten niet wat de toekomst brengt. Prioriteit is nu dat hij beter wordt, geneest, zodat hij weer een leuk leven kan krijgen. Met daarin wat hij diep in zijn hart wil, een leven met een vriendin/ vrouw, en kinderen. Dat wil hij zo graag, hij zegt ook dat graag met mij te hebben gewild, maar het is nu niet de juiste tijd.
Ik weet dat het zo beter is, ik kan niet meer doen dan hem de ruimte geven. Tuurlijk heb ik hoop dat het ooit weer goedkomt, maar wanneer dat zal zijn en of het gaat gebeuren, ik weet het niet. Ik weet wel dat het nu niet aan mij ligt, of aan zijn liefde voor hem. Ik ga verder met mijn leven, ik heb geen keus.
Ik ben er voor hem als hij me nodig heeft. We hebben afgesproken contact te houden, hij wil mij blijven volgen als ware, en ik hem, ben zo benieuwd hoe het straks met hem gaat. Heb gezegd dat hij altijd bij me aan kan kloppen, ik weet nu alles du misschien vind ie het straks fijn om zn hart te luchten bij me. Als goede vriendin dan, en niet als relatie-vriendin.
De tijd zal het leren!
Ik ben erg blij dat ik het hier van me af kan schrijven, bedankt voor jullie steun en eerlijke reacties!
vrijdag 22 januari 2010 om 12:25
quote:Kooken schreef op 22 januari 2010 @ 10:50:
Heb dat andere topic even doorgenomen. Je hebt zelfs nog gereageerd DG. Hierin beschrijft TO haar onzekere gevoelens over haar relatie die dus nu gegrond blijken te zijn.
Oh dat topic. ja, die is vrij recent. Had niet onthouden dat die ook van granny was...
Ik kan daar niet gelijk uithalen dat de relatie niet goed zou zitten. Als dit trauma van vriend van TO erachter hangt, is het wel voor te stellen dat hij steeds meer afstand nam...
Ga nu de laatste post van granny lezen.
Heb dat andere topic even doorgenomen. Je hebt zelfs nog gereageerd DG. Hierin beschrijft TO haar onzekere gevoelens over haar relatie die dus nu gegrond blijken te zijn.
Oh dat topic. ja, die is vrij recent. Had niet onthouden dat die ook van granny was...
Ik kan daar niet gelijk uithalen dat de relatie niet goed zou zitten. Als dit trauma van vriend van TO erachter hangt, is het wel voor te stellen dat hij steeds meer afstand nam...
Ga nu de laatste post van granny lezen.
Only dead fish go with the flow
