Onbegrip vanuit mijn vriend

Je spullen pakken en hard wegrennen. Dit type man gaat niet veranderen en zoekt een nieuwe moeder/sloof en geen gelijkwaardige relatie. Wanneer dit al binnen twee maanden al zo gaat verwacht ik niet veel goeds voor de toekomst.

Jouw hysterische gedrag komt niet door hem, dat doe je inderdaad zelf.

Jullie klinken als een gezellig setje dat het beste bij elkaar naar boven haalt

Waarom ben je nog bij hem? Heeft hij ook leuke kanten?

Al na twee maanden dit soort gedoe?

Ruzie maken moet je ook leren. Het is niet meer zoals wanneer je bij je ouders woont. Die relatie zet je niet zo makkelijk op het spel door zo uit je dak te gaan. Maar als je een volwassen relatie wilt, dan hoort daar volwassen gedrag bij. (Geldt natuurlijk ook voor ruzie maken met je ouders.) Met het hysterische gedrag bereik je niets, of het tegenovergestelde van wat je wilt: gehoord worden en serieus genomen worden.



Van je vriend mag je ook verwachten dat hij zich volwassen gedraagt. Hij kan dus luisteren naar wat je te zeggen hebt, je uit laten praten en je serieus nemen. Andersom doe jij dat bij hem.



Het is oefenen en heel veel zelfbeheersing op weten te brengen. Maar als je de relatie de moeite waard vindt, is dit de moeite die je er o.a. voor moet doen.



Hoeveel dagen in de week werk jij en hoeveel dagen werkt je vriend? (En welke tijden?) Ik begrijp dat jij iedere dag kookt. Wat doe jij nog meer? Boodschappen, opruimen, schoonmaken, bed opmaken, de was...? Wat doet je vriend? Vuilnis naar buiten, financiele administratie, budgetplanning? (Zo is nogal vaak de verdeling geregeld )

Als dit nu al na 2 mnd zo is, verwacht ik niet dat het beter word. Ik snap je frustratie, maar daar schiet je niks

mee op. Heeft hij op zichzelf gewoond voordat jullie gingen samenwonen? Dit was denk ik wel verstandig ook omdat je aangeeft dat hij zo verwend is. Probeer als jullie allebei rustig zijn eens

Je probleem te bespreken, werkt dit niet sorry maar dan denk ik toch echt dat jullie niet voor elkaar gemaakt zijn...

Inderdaad,ruzie maken moet je leren. Ik zou ten eerste al totaal geen kritiek willen op mijn manier van schoonmaken, vooral omdat hij er niets aan doet. Jij kookt, ruimen jullie wel samen af b.v.?

Je zult eerst iets aan je hysterisch gedrag moeten doen. Daarmee stoot je hem alleen maar af. Zeker als je ook woorden gebruikt waar je achteraf spijt van hebt.



Als je dit onder controle hebt kun je op een veel betere manier ruzie maken en je standpunten duidelijker maken. Dit zal meer effect sorteren.



Er zijn 2 partijen nodig voor een ruzie, maar kijk naar je eigen aandeel hierin. Die kun jij veranderen. Actie = reactie.



Zorg er wel voor dat op korte termijn alle taken worden herverdeeld, anders wordt je echt zijn sloof.

Jullie gedragen je allebei niet voorbeeldig. Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat deze relatie een lang leven beschonken is. Straks gaat hij bij jou weg, en voel je je daar nog lullig over ook. Ik zou eieren voor mezelf kiezen en, hoe pijnlijk ook, de relatie verbreken.

Hoe denk je daar zelf over?

Hoe komt zoiets er nu twee keer op te staan, naja, hoop dat je er een constructief gesprek over hebt gehad TO.

En aanvullend op Dahlia denk ik dat je het gevoel hebt dat je over je eigen grenzen heen laat gaan. Maar realiseer je dat je dat zelf doet. Bijvoorbeeld met 7 dagen in de week koken. Je kunt ook op een moment dat er geen ruzie is, op een liefdevolle of normale toon vragen, of hij een keer voor jullie wilt koken.

Maar het kan ook zijn dat hij niet kan koken, of onzeker is over zijn kookkunsten en hij zich nu dus in de hoek gedrukt voelt. Misschien is je vriend niet zo gemakzuchtig als het lijkt, maar weet hij niet hoe hij dingen moet doen. Of doet hij zoals eerder gezegd, andere dingen. Is hij er weleens over gevallen, dat hij de enige is die het huisvuil buiten zet (bijvoorbeeld)?

Los van dit alles, je hebt alleen invloed op je eigen aandeel.

Klinkt voor jou misschien alsof jij dan de enige bent, die hier wat aan doet, maar niets is minder waar. Het zal zich dan ook vanzelf op kunnen lossen, doordat hij mee verandert, omdat de toon in jullie communicatie anders wordt.



Begin er wel nu mee, anders sta je over drie maanden op dit topic met een liefdesverdriet verhaal.

Het is nl geen klein probleem, ik denk dat het probleem voor jouw vriend iig best groot is, anders was hij vannacht wel thuisgebleven. En waarschijnlijk is het voor jou ook best groot, anders vroeg je nu geen advies.



Maak er wat moois van! Je bent niet voor niets gaan samenwonen.

quote:problemgirl 13 augustus 2011 :

-Ik kook 7x per week voor mijn vriend. Nu was ik van de week een uur later thuis, dus ik vroeg of hij alvast wilde beginnen, maar dit was teveel gevraagd. Hij zuchtte en zei uiteindelijk; kunnen we het niet samen doen?

Ik had ja gezegd. Door samen te werken, leer je elkaar wel beter kennen en elkaar aanvullen.



-Als we ruzie hebben en hij gaat weg... en ik ben aan de telefoon als hij thuis komt, dan is hij boos dat ik niet meteen ophang.

Negeer (in dit geval) die boosheid van hem.



-Hij laat spullen rondslingeren. En als ik dat 1x doe, dan krijg ik commentaar.

Ik had zijn spullen in een vuilniszak gedumpt en bij hem naast zijn bed gelegd.

Mijn reactie: 'Ruim eerst je eigen zooi op'.



WE willen de ruzies wel elke keer samen uitpraten, maar het lukt niet. Het is werkelijk waar altijd mijn fout (terwijl toch echt 2 mensen samen ruzie maken), hij vind dat ik altijd zeur.



Van huis uit is hij erg verwend (moeder deed alles voor hem). Ik doe dit ook (koken, huishouden, wassen etc). omdat ik minder werk dan hem. dit was ook de afspraak toen we 2 maanden geleden gingen samenwonen.



Omdat het altijd mijn schuld is volgens hem, voel ik mij onbegrepen en dit maakt mij hysterisch (ik ga dan een soort van schreeuwen, gillen en huilen). Ik weet dat ik dit absoluut niet moet doen. Hij helpt niet om het oplossen en hij zorgt ervoor dat het escaleert.



Vanavond was het echt erg, knallende ruzie, hard gegil en hij ging alleen naar een verjaardag (nadat hij een uur had zitten x-boxen) en ik zit nu bij een vriendin. Ik heb dingen gezegd (lelijke woorden) waar ik spijt van heb. Hij zei ook dat hij vanavond niet thuis slaapt en dat ik over mijn gedrag moet nadenken. maar hij snapt niet dat hysterie komt door zijn gedrag.



Actie -> reactie enz.

Hij leeft in zijn eigen wereld. Werd altijd in de watten gelegd. Alles moet op zijn manier gebeuren, ook het HH en kookgedeelte.



Waarom kan je niet boven je emoties staan?



Als hij het HH/koken op zijn manier wilt zien gebeuren, dan moet hij het maar zelf doen.

Even ter info voor de posters hier: er is ook een ander topic (waarin meer gereageerd is en waarin TO gereageerd heeft)

Het is een kunst om rustig te blijven als jouw partner begint te mopperen en negatief te doen en vooral wanneer je weet dat jij gelijk hebt.

Negeren werkt het beste, werkt ook bij honden.

Als hij uitgeraasd is, dan kan je praten. Blijf bij je eigen gevoel en ga niet vingertje wijzen of met verwijten aankomen.