Punt erachter

De kogel is door de kerk: het is over en uit.

We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega. 



Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.



Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.



We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.



Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.



Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.



Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.



Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.



Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.



De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.



Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen. 



Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.



Reacties zijn welkom.

Waarom dan die brief aan mij "we moeten praten want ik mis je"?

Ze begon het gesprek heel duidelijk met dat ik er niet van uit moest gaan dat het allemaal weer koek en ei is. En dat denk ik ook niet - no way! Veel te veel schade geleden! Is ze dan gewoon de deur naar mij aan het open houden, mocht Collega toch tegenvallen? Ik kan haar nog zo missen, maar daar laat ik me echt niet voor gebruiken. Mocht haar motivatie zijn dat ze denkt dat ze bij mij haar kind kan krijgen, ook dan heeft ze het mis: ik ga niet voor Spermabank spelen.



Mijn bericht aan haar sluit ik af met: "ik wil niet op je blijven wachten als daar geen reden voor is".



Wellicht is het inderdaad beter om die mail helemaal niet te sturen, maar ik wil een aantal dingen gezegd en opgehelderd hebben. Ik denk dat ik daar wel recht op heb. Rekenen op een goede afloop doe ik allang niet meer. Maar ik wil wel de antwoorden die ik al 4 maanden niet meer krijg. Ja, ik ben kwaad.

Ik weet niet hoor, maar volgens mij was zij de gene die wilde gaan praten en vervolgens vreselijk dubbel is. Lees de rest van het topic ook ff door voor je wat zegt.

Hoi Summerdance.



Na een adempauze zie ik in dat je helemaal gelijk hebt. Ik heb helemaal nergens meer recht op, aangezien ze mij geen uitleg meer verschuldigd is. Desalniettmin wil zij wel met mij praten over het redden van wat er nog van "ons" over is.



Ik heb de mail nog niet verstuurd; ik blijf me er maar niet goed bij voelen. Het gesprek wat we hebben gehad heeft bij mij een vieze nasmaak achter gelaten en dat wil ik laten merken. Of in ieder geval de boodschap afgeven dat mijn grens is bereikt.



Gisteren heb ik met een erg goede vriend hierover gesproken. Hij stelde twee dingen voor. De eerste was om maar helemaal niets meer van me te laten horen. Als ze werkelijk serieus is over "ons" (of wat daar nog van over is) dat neemt ze vanzelf wel contact op. Ik heb alleen geen goed gevoel over praten over "ons", wetende dat ze met die collega een weekend weg gaat. Dat ondermijnt bij mij alle motivatie het nog een kans te geven. ALS ze werkelijk serieus is (en of ze dat is, merk ik dan snel genoeg) moet ze dat weten, anders is het bij voorbaat kansloos. Als het dat nu al niet is...



Daarom was zijn tweede suggestie toch een brief of email te sturen, maar dan een korte. Eén waarin ik kort uitleg dat ik twijfel aan haar oprechtheid te willen praten over ons, vanwege de dingen die ze heeft gezegd in het gesprek. Verder doe ik er volgens hem verstandig aan (en hij heeft gelijk - dat ik daar zelf niet op gekomen ben!) haar heel duidelijk te maken dat er niet verder over "ons" wordt gepraat, zolang Collega nog in de picture is als fling of relatiemateriaal. Ze zijn nou eenmaal collega's, dus van hem afkomen zal ik wel nooit doen. Vervolgens is zij aan zet.



De tweede optie voelt voor mij het beste. Wat jullie? Of hebben jullie überhaupt het idee dat ik mijn tijd en energie aan het verspillen ben?

Hey, lui.



Ff tijdje afwezig geweest. Behoorlijk depressief geweest, dieptepunt zat rond het moment van mijn laatste posting voor deze. Ik heb me inderdaad knap gek laten maken door tweestrijd. Ik werd verscheurd door mijn aanhoudende liefde voor haar en de wetenschap dat het niet meer te redden was en is. Daar kan ik slecht mee omgaan. Ik ben niet iemand die snel opgeeft. Als ik ergens mijn zinnen op zet, dan is mijn intentie ook om dat doel te bereiken. Mijn doel was een lang en gelukkig leven met mijn ex. Op het moment dat zij de stekker er uit trok en mij met een boek vol vragen achter liet, kon ik dat niet verwerken.



Inmiddels zijn we bijna een half jaar verder en mis ik haar nog steeds af en toe. Maar veel minder hevig dan voorheen. Er zijn inmiddels dagen dat ik niet meer aan haar denk. En dat vind ik wel een belangrijk keerpunt. Ik heb er dan ook vrede mee, al vind ik het nog steeds af en toe jammer. Mijn leven alleen is geen vetpot, maar ik vermaak me goed en doe leuke dingen met leuke vrienden.



Wel hebben we nog een keer of twee zakelijk afgesproken om te praten over het verdelen van de spullen. Uiteindelijk kwam het gesprek 1x toch nog over waarom ze nou bij me weg wilde. Haar antwoord was dat ze er van overtuigd was dat ik niet volledig voor haar zou kiezen. Mijn reactie daarop: "Hoe kom je in GODSNAAM aan DIE ONZIN?!??!" Waarop ik geen eenduidig antwoord kreeg. Het zal wel. Uiteindelijk nodigde ze me nog uit om een keer te komen eten wanneer ze haar nieuwe huis op orde heeft. Weet nog niet wat ik daarmee doe, sta er nogal ambivalent in. En dat weet ze.



Geen idee of ze nog steeds met die collega aan rommelt. En feitelijk interesseert me dat ook niet echt, eigenlijk. Ze is nog steeds haar zooi niet komen halen, omdat ze geen andere woning kon vinden. Inmiddels heeft ze die wel en voor het eind van deze maand ben ik van haar spullen verlost. En dat zal voor mij ook beter zijn, omdat dit huis dan eindelijk echt "van mij" is.



Inmiddels ben ik een beetje aan het internet daten. Heb onlangs een leuke date gehad en die wordt misschien vervolgd. Ze is een paar dagen weg en zou, wanneer ze terug is, iets leuks gaan verzinnen. Heb ook nog een tweede lijntje uit liggen. Ook zij ziet mij wel zitten, als ik haar (chat-) signalen tenminste goed interpreteer. Maar eerlijk gezegd voel ik onder de oppervlakte bij mezelf niet te drang of wens om met deze dames serieus iets te gaan doen. Ik sta er blijkbaar nog niet (voldoende) voor open. Afwachten, dus, hoe dit verder gaat.



Verder afgelopen week nieuws gehad dat ik ben aangenomen voor de opleiding die ik wilde gaan doen. Wordt eerste half jaar een financieel drama (moet rondkomen van een leergeld vergoeding) maar daarna wordt het snel veel beter dan het nu is en ooit kan worden bij deze werkgever!



Kortom: Langzaam maar zeker gaat het steeds een beetje beter met James!



Zijn jullie weer op de hoogte! Dank je wel voor alle support en schoppen onder mijn overigens welgevormde kont.