Relatie uitgeblust

Mijn man en ik zijn bijna 25 jaar samen. We zijn beiden in de veertig. We hebben een dochter van 20 jaar en dan nog twee jonge tieners. We hebben veel om gelukkig mee te zijn, een prettig gezinsleven, beiden een goede job, stabiliteit. Relationeel blijft er niet zo veel meer over. De laatste maal dat we 'betekenisvolle' één op één tijd hebben gehad, is zo lang geleden dat ik het mij niet meer herinner. De laatste keer seks is maanden geleden. In 2018 hebben we misschien vijfmaal gevreeën, hoe het er nu voor staat, halen we dit zelfs niet in 2019. Hoe dit zo is ontstaan weet ik niet juist.

Er zit een relatief groot leeftijdsverschil tussen oudste en tweede kind. Dit komt door vruchtbaarheidsproblemen zonder duidelijke oorsprong. Ik heb toen verschillende miskramen gehad en een buitenbaarmoedelijke zwangerschap. We zijn toen ook een kindje verloren na 20weken zwangerschap. Dit heeft diepe sporen nagelaten. De medische molen deed heel veel met mij. Op den duur voelde ik mij geen vrouw meer, maar een probleem dat moest opgelost worden. Om de zoveel dagen met je blote kont op een koude stoel gaan zitten voor de zoveelste mislukking, viel mij zwaar. Uiteindelijk is de behandeling gelukt en ik ben zelfs onverwacht nog een derde keer (natuurlijk) zwanger geraakt. De relatie en de seks leek toen geen prioriteit meer, waardoor ik niet in de gaten had, dat het minder werd. We gingen nergens meer naartoe met zijn tweetjes, we deden meer ons eigen ding.

Mijn man kreeg problemen met zijn erectie. We hebben toen wat aangeklooid met therapie en pillen. Uiteindelijk veranderde er niets. De mislukkingen leidden tot faalangst, waardoor hij minder initiatief nam. Het werd alsmaar minder en ik dacht dat hij geen zin meer had en dat het niet zo belangrijk was. Erover praten deden we niet veel.

Toen ik gisteren de kamer binnenkwam was mijn man porno aan het kijken. Het ergste was dat hij zelfs zijn best niet deed om dit te verstoppen. Hij liet het gewoon opstaan en klikte het pas na een tijdje weg. Zijn sekslust is duidelijk niet weg, maar het komt er niet meer van bij mij. Het voelde alsof we twee vreemden naast elkaar waren, ipv man en vrouw.

Ik maak me zorgen over de toekomst, eenmaal de kinderen de deur uit zijn. Ik ben bang dat er helemaal niets meer gaat overblijven van ons huwelijk. Kan dit nog hersteld worden?