Relatie

Hallo allemaal,



Voor de verandering een keer een man die een bericht plaatst.



Graag wil ik iets met jullie delen en hoop op een paar mooie en bruikbare reacties...



Ik ben onlangs de vrouw van mijn leven tegengekomen terwijl ik nog in een relatie zat en zelfs op het punt stond om te gaan trouwen. Zij heeft veel in mij losgemaakt en op een gegeven moment kon ik niet anders dan mijn relatie verbreken. Deze keuze stond zoveel als mogelijk los van gevoelens voor deze prachtige andere vrouw. Omdat ik mij heb opengesteld voor deze gevoelens, ben ik namelijk gaan nadenken over mijn relatie en tot de conclusie gekomen dat er een aantal essentiele zaken ontbraken.



De relatie is nu voorbij, maar al het geregel uiteraard nog niet... Ik loop echter wel met mijn hoofd in de wolken, en denk de hele tijd aan mijn nieuwe liefde. Ik ben veel bij haar en ze weet wat ik voor haar voel en inmiddels ook wel wat ik te bieden heb. Ik kan zelfs te zeggen dat ik na een relatief korte periode al zielsveel van haar houd. Nu is het zo dat zij mij al vanaf het begin heeft verteld dat ze niet gemaakt is voor relaties en dat niets voor eeuwig is. Desondanks heeft mij dit er niet van weerhouden om mijn gevoel de vrije loop te laten gaan.



Ik zie liefde in haar ogen als ze naar me kijkt... Kan het zelfbescherming zijn?



Ook geeft ze aan dat ze ruimte nodig heeft en mij nog niet met de buitenwereld wil delen. Dat kan ik mij wel voorstellen, want we hebben natuurlijk ook samen een hectische tijd achter de rug waarin we (heel) intens en langdurig samen zijn geweest, mede omdat er thuis spanningen heersten i.v.m. het beeindigen van mijn relatie. Alles moet nu weer zijn 'gewone' plekje gaan vinden.



Gisteren hadden wij weer een gesprek over 'ons'. Ze heeft al eerder relaties gehad en is al eerder gehuwd geweest en heeft nog steeds een sterke band met een aantal van haar ex(en). Ook is er een andere man met wie ze smst. Ze geeft stellig aan, net als bij het niet geschikt zijn voor relaties en dat niets voor eeuwig is, en dat ze vreemd zal gaan... Misschien niet vandaag of morgen maar het kan gebeuren.... Ze vraagt me of ik het lastig vindt over wat ze zegt en met wie ze smst. Ik vertelde haar dat ik vooral nieuwsgierig ben naar deze berichten, maar eigenlijk doet het me zeker wat. Ben ik niet genoeg, kan ik je niet gelukkig maken? Ik heb met een schuin oog wel eens een bericht gelezen en deze hebben soms een seksueel geladen inslag... Wat moet ik hiermee...? Ik heb namelijk zoveel liefde te geven!



Het enige wat ik op dit moment kan doen, is haar laten zien wat ik voel, maar haar ook de de ruimte te geven die ze nodig heeft en elke keer als ik bij haar ben te genieten alsof het de laatste keer is... Ik zoek bevestiging van mijn gevoel en dat geeft ze me ook als ik bij haar ben, maar wordt soms zo onzeker als ik er niet ben...



Ik ben namelijk wel gemaakt voor een duurzame relatie en zoek daarbij niet de spanning van het smsen met een andere vrouw. Zeker niet in de fase als je nog smoorverliefd bent, en dat ben ik... Uiteindelijk zoek ik wel commitment van mijn partner...



We hebben in de afgelopen periode ook (gekscherend) over toekomstplannen gehad en ze is toe aan kinderen, en ik hoop van mij.... Om in deze toekomst te geloven, heb ik uiteindelijk wel meer nodig dan wat ze me op dit moment vertelt....



Wat vinden jullie hiervan? Doe ik goed zo? Moet ik van mijn hart geen moordkuil maken, of stoot ik haar daarmee alleen maar weg?



Groetjes,



(Op zoek naar...) Liefdesgeluk.

Hoi allemaal,



Onder het motto beter laat dan nooit, bij deze een update:



Ik heb met haar gesproken over mijn gevoel, verwachtingen en toekomstplannen en zij over die van haar. Ze is me zeer waardevol en ondanks het feit dat onze verwachtingen uiteen lopen had ik graag de kans gegrepen of dat zij en ik een wij hadden kunnen worden.



Helaas vertelde ze mij dat ze door het intensieve en intense contact haar gevoel is kwijtgeraakt. Daar waar het voor mij een bevestiging van mijn gevoel was, gaf het haar een beklemmend gevoel. Er is teveel gebeurd in de korte periode (3 mnd). Ze heeft ruimte nodig.



Mijn hart is gebroken.... Het is nu bijna twee weken geleden en ze spookt nog continu door mijn hoofd. We hebben dagelijks nog contact via sms en telefoon. Ik weet dat ik eigenlijk meer afstand moet nemen maar het valt me zwaar, want de enige momenten waarop ik rustig ben zijn de momenten waarop ik haar spreek.



Ze zegt me dat ze van me houdt, dat ze ook niet snapt waarom het gevoel weg is en dat ze me graag wil zien en bij zich wil hebben. Het frustreert me als ze dit zegt. En nogmaals, ik weet dat dit bij mij ligt... Maar mijn hoofd en hart liggen niet op dezelfde golflengte.



Ik wist niet dat liefdesverdriet zo zwaar kon vallen...



Iemand nog tips?



Gr. Liefdes(on)geluk.