Relaties
alle pijlers
Scheiden: en nu?
maandag 24 augustus 2026 om 18:47
Volgende week ben ik 29 jaar samen. En vanmorgrn om 7 uur viel het woord. Scheiden.
Ik hou van mijjn man. Ik denk dat hij van mij houdt. Maar we hebben niet meer dezelfde dromen. Daarnaast ben ik ziek geworden, waardoor ik minder flexibel ben (ben ondertussen grotendeels afgekeurd) en steeds minder in staat om me aan hem aan te passen.
En nu gaan we geloof ik scheiden. Om een huis. Een huis waar ik stress van krijg, niet meer schoon kan houden, wat we grkocht hebben als klushuis maar ondertussen vooral een geldvreter is. En waar ik door ziekte niet meer aan kan klussen. Het is zijn droomhuis, zijn droomplek. En hij wil niet weg. Verwijt mij dat ik het geen kans meer geef. Ik verwijt hem dat hij het huis belangrijker vindt dan mij.
Het was een gesprek van zo'n 10 minuten. Daarna zijn we aan het werk gegaan. Hij is nog niet thuis. Normaal belt of appt hij hoe laat hij ongeveer thuis is. Nu niet, en ik begrijp het. En tegelijkertijd wil ik duidelijkheid, praten, ruzie, iets. Hebben over wie wat hoe.
En misschien wel uitspreken of dit écht is wat we willen. No way back. Maar ergens voelt het ook laf: er nu weer op terug komen.
Ik voel me schuldig. Als ik niet zo moeilijk doe, en gewoon hier wil blijven wonen is er geen probleem. Dus ligt dit aan mij. Ik ben veranderd. Ik kan niet meer mee in zijn perfecte leven.
Scheiden: dat was iets voor andere mensen. Nu is het kennelijk iets voor mij.
Ik weet dat er al 300 topics zijn over dit onderwerp. Ik hoop dat ik mijn ei, emoties, angsten, vragen, onzekerheden kwijt mag in topic 301....
Ik hou van mijjn man. Ik denk dat hij van mij houdt. Maar we hebben niet meer dezelfde dromen. Daarnaast ben ik ziek geworden, waardoor ik minder flexibel ben (ben ondertussen grotendeels afgekeurd) en steeds minder in staat om me aan hem aan te passen.
En nu gaan we geloof ik scheiden. Om een huis. Een huis waar ik stress van krijg, niet meer schoon kan houden, wat we grkocht hebben als klushuis maar ondertussen vooral een geldvreter is. En waar ik door ziekte niet meer aan kan klussen. Het is zijn droomhuis, zijn droomplek. En hij wil niet weg. Verwijt mij dat ik het geen kans meer geef. Ik verwijt hem dat hij het huis belangrijker vindt dan mij.
Het was een gesprek van zo'n 10 minuten. Daarna zijn we aan het werk gegaan. Hij is nog niet thuis. Normaal belt of appt hij hoe laat hij ongeveer thuis is. Nu niet, en ik begrijp het. En tegelijkertijd wil ik duidelijkheid, praten, ruzie, iets. Hebben over wie wat hoe.
En misschien wel uitspreken of dit écht is wat we willen. No way back. Maar ergens voelt het ook laf: er nu weer op terug komen.
Ik voel me schuldig. Als ik niet zo moeilijk doe, en gewoon hier wil blijven wonen is er geen probleem. Dus ligt dit aan mij. Ik ben veranderd. Ik kan niet meer mee in zijn perfecte leven.
Scheiden: dat was iets voor andere mensen. Nu is het kennelijk iets voor mij.
Ik weet dat er al 300 topics zijn over dit onderwerp. Ik hoop dat ik mijn ei, emoties, angsten, vragen, onzekerheden kwijt mag in topic 301....
vrijdag 4 september 2026 om 17:11
Elize2 schreef: ↑04-09-2026 16:15Ik ben een beetje van slag. Vanmorgen bij mijn psych geweest.
Psych is van mening dat ik nog steeds dingen mag voelen, ook als ik ziek ben. En dat het nog al diskwalificerend is als man zegt: ik ben bang dat als ik voor jou verhuis, je je wel weer druk ga maken over iets anders. En nu is er verwarring.
Maandag relatietherapie. Ben er bang voor en kijk er naar uit tegelijkertijd.
Natuurlijk ma je nog steeds dingen voelen. Maar dat mag voor je man ook opgaan hè. En dingen mogen voelen betekent niet hetzelfde als ernaar handelen en/of je zin krijgen. Wederom voor jullie allebei dus.
Ik zou echt geen grote beslissingen gaan nemen nu, je zit nog midden in je rouw- en acceptatieproces aangaande je ziekte en alle vergaande veranderingen die het met zich meebrengt.
Ik vind het helemaal niet diskwalificerend trouwens. Die angst mag man toch hebben? Ik vind het ook helemaal niet gek dat hij die angst heeft. Wil niet zeggen dat hij dan niet naar jouw angsten/gedachten hoeft te luisteren, dat zou wel diskwalificerend zijn, maar de angst op zich vind ik dat echt niet.
vrijdag 4 september 2026 om 17:33
Ik weet het niet S-groot. Echt niet.
Ik weet wel dat het stil voelt. Dat hrt voelt dat als ik voor hem kies, ik mijzelf in de steek laat. En als ik voor mijzelf kies, ik hem kwijt raak. Dat er niets meer tussen zit.
Dat ik dus kennelijk niet mag voelen dat ik dit niet wil, omdat er altijd wel iets met me is. En dat ik daarin dus niet serieus te nemen ben.
En misschien heeft hij gelijk. Misschien ben ik ook niet serieus te nemen. Misschien heb jij ook gelijk. En is zijn gevoel hierin meer gerechtigd dan de mijne.
Ik weet het oprecht niet.
Ik weet wel dat het stil voelt. Dat hrt voelt dat als ik voor hem kies, ik mijzelf in de steek laat. En als ik voor mijzelf kies, ik hem kwijt raak. Dat er niets meer tussen zit.
Dat ik dus kennelijk niet mag voelen dat ik dit niet wil, omdat er altijd wel iets met me is. En dat ik daarin dus niet serieus te nemen ben.
En misschien heeft hij gelijk. Misschien ben ik ook niet serieus te nemen. Misschien heb jij ook gelijk. En is zijn gevoel hierin meer gerechtigd dan de mijne.
Ik weet het oprecht niet.
vrijdag 4 september 2026 om 17:50
Elize2 schreef: ↑04-09-2026 17:33Ik weet het niet S-groot. Echt niet.
Ik weet wel dat het stil voelt. Dat hrt voelt dat als ik voor hem kies, ik mijzelf in de steek laat. En als ik voor mijzelf kies, ik hem kwijt raak. Dat er niets meer tussen zit.
Dat ik dus kennelijk niet mag voelen dat ik dit niet wil, omdat er altijd wel iets met me is. En dat ik daarin dus niet serieus te nemen ben.
En misschien heeft hij gelijk. Misschien ben ik ook niet serieus te nemen. Misschien heb jij ook gelijk. En is zijn gevoel hierin meer gerechtigd dan de mijne.
Ik weet het oprecht niet.
Ik zeg niet dat zijn gevoel meer gerechtigd is dan de jouwe hè! Ik geef juist aan dat het allebei ruimte moet krijgen. Ik snap zijn gevoel én ik snap jouw gevoel.
Als je NU een beslissing wil maken dan moet je inderdaad kiezen tussen handelen naar jouw OF naar zijn gevoel. Maar waarom zou je dat doen? Waarom die haast? Nogmaals, je zit nog midden in het mentale proces rondom je ziekte. Dat is niet bepaald het juiste moment om een vergaande beslissing te nemen. Waarom niet het de tijd geven?
Is het noodzakelijk om nu een extra lening aan te gaan? Nee toch? Waarom niet pas op de plaats? Jij geen extra stress over een lening die je niet kunt overzien en hij geen spijt over een huis verkopen wat hij niet wil.
vrijdag 4 september 2026 om 17:51
Dat schrijft S groot helemaal niet, juist dat jullie allebei prima alles mogen voelen, maar dat jullie daar niet onmiddellijk aktie op hoeven te ondernemen.
En volgens mij is dat ook heel gewoon, mensen gaan best vaak eerst in de weerstand en worden pas iets later weer meer genuanceerd, gaan relativeren. Dat is niet hetzelfde als jezelf verliezen omdat je altijd maar toegeeft.
En volgens mij is dat ook heel gewoon, mensen gaan best vaak eerst in de weerstand en worden pas iets later weer meer genuanceerd, gaan relativeren. Dat is niet hetzelfde als jezelf verliezen omdat je altijd maar toegeeft.
vrijdag 4 september 2026 om 18:32
Ik denk dat het juist heelgoed is dat hij zijn angst open op tafel legt. Ik hoop dat jij jouw angst daarbij kunt leggen. Jij bent bang of hem te verliezen of jezelf. Zijn angst is dat er altijd weer wat nieuws is met jou klinkt best zwart wit. Jouw angst ook. Dus als jullie elkaar kunnen helpen om meer grijstinten te vinden, dan kunnen jullie elkaar wellicht ook weer meer vinden.
vrijdag 4 september 2026 om 20:10
Wat ik je hoor zeggen is: leer verdragen. Verdraag de uitzichtloosheid die ik nu voel. Het verdwijnen. Leer verdragen dat je toekomstperspectief niet (meer) hetzelfde is.
Een van de constante interne discussies is: hoe lang moet je dan verdragen?
Ik hou van hem. Echt. Hij is de persoon die ik bel als ik iets moois heb meegemaakt. Of iets verdrietigs. Hij kent me meer dan mijn halve leven. We zijn met elkaar vergroeit.
Maar wat als je niet meer dezelfde dingen wil? Of kan? Wanneer moet ik dat wat ik wil, of voel, diskwalificeren en mijzelf opzij zetten voor het groter goed, voor wat hij wil, en wanneer is het gerechtigd om,ondanks het enorme verdriet wat ook zal volgen, toch je eigen pad te kiezen?
Ik weet het oprecht niet. En ook niet waar ik goed aan doe. Of dat de invloed die het op onze omgeving zal hebben het waard is.
En verdragen... is best pijnlijk. En ongemakkelijk
Een van de constante interne discussies is: hoe lang moet je dan verdragen?
Ik hou van hem. Echt. Hij is de persoon die ik bel als ik iets moois heb meegemaakt. Of iets verdrietigs. Hij kent me meer dan mijn halve leven. We zijn met elkaar vergroeit.
Maar wat als je niet meer dezelfde dingen wil? Of kan? Wanneer moet ik dat wat ik wil, of voel, diskwalificeren en mijzelf opzij zetten voor het groter goed, voor wat hij wil, en wanneer is het gerechtigd om,ondanks het enorme verdriet wat ook zal volgen, toch je eigen pad te kiezen?
Ik weet het oprecht niet. En ook niet waar ik goed aan doe. Of dat de invloed die het op onze omgeving zal hebben het waard is.
En verdragen... is best pijnlijk. En ongemakkelijk
vrijdag 4 september 2026 om 22:57
Zou je ervoor openstaan om naar een mediator te gaan? Bij alles wat je hier schrijft denk ik steeds dat jullie zowel door jouw veranderde gezondheid als door de veranderende financiële eisen die jullie huis met zich meebrengt een nieuw soort "contract" met elkaar zullen moeten te zien te onderhandelen. De basis leek jaren lang duidelijk en was voor jullie beiden ok. Maar inmiddels zijn er te grote veranderingen om nog voort te borduren op dat oude raamwerk.
Jij zegt dat je niet klaar bent met hem. Ik hoop en gok dat dat voor jouw man ook geldt richting jou. Hij kan het huis niet houden in zijn eentje, jij kan het niet meer (vol)houden op de manier waarop jullie het eerder hadden bedacht.
Dus er is voedingsbodem voor bij elkaar blijven en er moet sowieso gepraat worden over het huis want nu is de keus huis kwijt + vrouw kwijt of water bij de wijn en in ieder geval zijn huwelijk houden.
In deze fase is er nog een hoop mogelijk, zodra de beslissing tot scheiden is genomen vallen er een hoop opties weg. Een goede mediator heeft meerdere manieren van onderhandelen in haar arsenaal. En kan gesprekken zo insteken en begeleiden dat er maximale ruimte ontstaat om samen creatief te kijken naar hoe een zo groot mogelijke win/win gecreëerd kan worden.
Veel mensen denken bij een mediator meteen aan een scheiding, en dat kan maar dan staan de neuzen al niet meer echt dezelfde kant op. Bij jullie klinkt het meer alsof jullie beiden juist heel graag dezelfde kant op willen maar niet goed kunnen ontdekken hoe. Dat is een veel betere uitgangspositie voor een meditation.
Mocht je er voor kiezen zorg dan dat het een MfN geaccrediteerde mediator is die zich heeft toegelegd op onderhandelingen of daar in ieder geval energie uit haalt
Jij zegt dat je niet klaar bent met hem. Ik hoop en gok dat dat voor jouw man ook geldt richting jou. Hij kan het huis niet houden in zijn eentje, jij kan het niet meer (vol)houden op de manier waarop jullie het eerder hadden bedacht.
Dus er is voedingsbodem voor bij elkaar blijven en er moet sowieso gepraat worden over het huis want nu is de keus huis kwijt + vrouw kwijt of water bij de wijn en in ieder geval zijn huwelijk houden.
In deze fase is er nog een hoop mogelijk, zodra de beslissing tot scheiden is genomen vallen er een hoop opties weg. Een goede mediator heeft meerdere manieren van onderhandelen in haar arsenaal. En kan gesprekken zo insteken en begeleiden dat er maximale ruimte ontstaat om samen creatief te kijken naar hoe een zo groot mogelijke win/win gecreëerd kan worden.
Veel mensen denken bij een mediator meteen aan een scheiding, en dat kan maar dan staan de neuzen al niet meer echt dezelfde kant op. Bij jullie klinkt het meer alsof jullie beiden juist heel graag dezelfde kant op willen maar niet goed kunnen ontdekken hoe. Dat is een veel betere uitgangspositie voor een meditation.
Mocht je er voor kiezen zorg dan dat het een MfN geaccrediteerde mediator is die zich heeft toegelegd op onderhandelingen of daar in ieder geval energie uit haalt
zaterdag 5 september 2026 om 09:20
Dit, wij zijn 10 jaar geleden in relatie therapie gegaan omdat het niet meer leuk was en ons kind toen 2 was.SinPermiso schreef: ↑04-09-2026 22:57Zou je ervoor openstaan om naar een mediator te gaan? Bij alles wat je hier schrijft denk ik steeds dat jullie zowel door jouw veranderde gezondheid als door de veranderende financiële eisen die jullie huis met zich meebrengt een nieuw soort "contract" met elkaar zullen moeten te zien te onderhandelen. De basis leek jaren lang duidelijk en was voor jullie beiden ok. Maar inmiddels zijn er te grote veranderingen om nog voort te borduren op dat oude raamwerk.
Jij zegt dat je niet klaar bent met hem. Ik hoop en gok dat dat voor jouw man ook geldt richting jou. Hij kan het huis niet houden in zijn eentje, jij kan het niet meer (vol)houden op de manier waarop jullie het eerder hadden bedacht.
Dus er is voedingsbodem voor bij elkaar blijven en er moet sowieso gepraat worden over het huis want nu is de keus huis kwijt + vrouw kwijt of water bij de wijn en in ieder geval zijn huwelijk houden.
In deze fase is er nog een hoop mogelijk, zodra de beslissing tot scheiden is genomen vallen er een hoop opties weg. Een goede mediator heeft meerdere manieren van onderhandelen in haar arsenaal. En kan gesprekken zo insteken en begeleiden dat er maximale ruimte ontstaat om samen creatief te kijken naar hoe een zo groot mogelijke win/win gecreëerd kan worden.
Veel mensen denken bij een mediator meteen aan een scheiding, en dat kan maar dan staan de neuzen al niet meer echt dezelfde kant op. Bij jullie klinkt het meer alsof jullie beiden juist heel graag dezelfde kant op willen maar niet goed kunnen ontdekken hoe. Dat is een veel betere uitgangspositie voor een meditation.
Mocht je er voor kiezen zorg dan dat het een MfN geaccrediteerde mediator is die zich heeft toegelegd op onderhandelingen of daar in ieder geval energie uit haalt
Deze man vroeg als eerste naar ons einddoel: willen jullie scheiden of samen blijven? Wij wisten al: samen blijven. Maar hij vertelde inderdaad letterlijk dat hij verschillende ' behandelingen' voor de verschillende einddoelen. Ik denk nog erg vaak aan hem en de sessies.
zaterdag 5 september 2026 om 12:04
In periodes dat ik met mijn man niet op 1 lijn zat, heb ik voor mezelf inderdaad tijdsperiodes gedefinieerd. Man was negatief, zwaar, had een donkere wolk om zich heen. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik hem een jaar ging geven. Eerste 6 maanden zou ik het vooral verdragen, ik had hem aangeraden hulp te zoeken, maar dat deed hij niet. Ik heb mijn deadline niet met hem gedeeld. Ik was van plan de 2e 6 maanden wel sterk aan te dringen op hulp en ook aan te geven dat mijn geduld eindig was. Dat was niet nodig, gelukkig, hij kwam er zelf weer uit. Mij gaf die interne deadline heel veel rust. Ik wist dat het eindig was en ik wist ook dat ik niet de rest van mijn leven met mijn man in die toestand wilde doorbrengen. Dus als er echt geen verbetering was geweest had ik me daar wel aan gehouden, denk ik.Elize2 schreef: ↑04-09-2026 20:10Wat ik je hoor zeggen is: leer verdragen. Verdraag de uitzichtloosheid die ik nu voel. Het verdwijnen. Leer verdragen dat je toekomstperspectief niet (meer) hetzelfde is.
Een van de constante interne discussies is: hoe lang moet je dan verdragen?
En verdragen... is best pijnlijk. En ongemakkelijk
Zou je voor jezelf ook kunnen bedenken wat jij wil doen en hoeveel tijd je het wil geven?
donderdag 10 september 2026 om 12:46
Ik heb jullie woorden laten bezinken.
Misschien wordt hrt ondertussrn meer een topic voor de psychepijler.
Maar.
Verdragen. Ik denk dat wat het me het meeste dwars zit, is dat er niet over gepraat kan worden. Hij mij min of meer ontoerekeningsvatbaar heeft verklaard. "Ik hoef hier niets mee te doen, want als dit opgelost is komt er wel iets anders". En daarmee word ik uitgeschakeld.
Het maakt dat alles in mij stil is. En niet op een goede manier. Mijn lijf staat strak van de spanning, maar ik voel niets.
Het is bekend: door mijn moeder werd ook gezien als "niet serieus te nemen". "Jantje lacht, Jantje huilt". Ik werd belachelijk gemaakt om wat ik wilde. Wat ik voelde.
Dus naast dat ik vrdrietig ben over dat ik zo vaak in grote keuzes hem zijn zin heb gegeven, maar nu ik vraag om rekening met mij te houden in een grote keuze, ik opzij geschoven wordt (of zo voelt het tenminste), betekent het ook dat bij hrm blijven betekent dat mijn mening, als het er op aan komr, er eigenlijk iet toe doet. Tuurlijk, in kleine dingen mag ik een stem hebben. Maar kennelijk niet op keuzes die echt iets veranderen.
Morgen komt de hypotheekadviseur. En het ontneemt me de adem.
Maandag relatietherapie. En ook dat hangt als een donkere wolk boven me.
Ik ben met hem vervlochten. Ik hou van hem. Maar hoe het er nu voorstaat, maakt het me ontzettend verdrietig. En ik heb geen idee hoe ik het om moet keren.
Dus ja. Zijn gevoel doet er ook toe. En een ukrimatum... maar welke dan? Tot mijn dochter uit huis is? Verbouwen en afwachten hoe ik me dan voel? Wachten tot de volgende grote beslissing en kijken hoe hij daar meeom gaat? Wat zou het ultimatum moeten zijn?
Misschien wordt hrt ondertussrn meer een topic voor de psychepijler.
Maar.
Verdragen. Ik denk dat wat het me het meeste dwars zit, is dat er niet over gepraat kan worden. Hij mij min of meer ontoerekeningsvatbaar heeft verklaard. "Ik hoef hier niets mee te doen, want als dit opgelost is komt er wel iets anders". En daarmee word ik uitgeschakeld.
Het maakt dat alles in mij stil is. En niet op een goede manier. Mijn lijf staat strak van de spanning, maar ik voel niets.
Het is bekend: door mijn moeder werd ook gezien als "niet serieus te nemen". "Jantje lacht, Jantje huilt". Ik werd belachelijk gemaakt om wat ik wilde. Wat ik voelde.
Dus naast dat ik vrdrietig ben over dat ik zo vaak in grote keuzes hem zijn zin heb gegeven, maar nu ik vraag om rekening met mij te houden in een grote keuze, ik opzij geschoven wordt (of zo voelt het tenminste), betekent het ook dat bij hrm blijven betekent dat mijn mening, als het er op aan komr, er eigenlijk iet toe doet. Tuurlijk, in kleine dingen mag ik een stem hebben. Maar kennelijk niet op keuzes die echt iets veranderen.
Morgen komt de hypotheekadviseur. En het ontneemt me de adem.
Maandag relatietherapie. En ook dat hangt als een donkere wolk boven me.
Ik ben met hem vervlochten. Ik hou van hem. Maar hoe het er nu voorstaat, maakt het me ontzettend verdrietig. En ik heb geen idee hoe ik het om moet keren.
Dus ja. Zijn gevoel doet er ook toe. En een ukrimatum... maar welke dan? Tot mijn dochter uit huis is? Verbouwen en afwachten hoe ik me dan voel? Wachten tot de volgende grote beslissing en kijken hoe hij daar meeom gaat? Wat zou het ultimatum moeten zijn?
donderdag 10 september 2026 om 13:50
Elize2 schreef: ↑10-09-2026 12:46
Verdragen. Ik denk dat wat het me het meeste dwars zit, is dat er niet over gepraat kan worden. Hij mij min of meer ontoerekeningsvatbaar heeft verklaard. "Ik hoef hier niets mee te doen, want als dit opgelost is komt er wel iets anders". En daarmee word ik uitgeschakeld.
Het maakt dat alles in mij stil is. En niet op een goede manier. Mijn lijf staat strak van de spanning, maar ik voel niets.
Het is bekend: door mijn moeder werd ook gezien als "niet serieus te nemen". "Jantje lacht, Jantje huilt". Ik werd belachelijk gemaakt om wat ik wilde. Wat ik voelde.
Vooropgesteld dat ik met je mee wil denken, maar misschien is het heel vervelend om te lezen.
Zijn opstelling geeft je het gevoel dat er niet over gepraat kan worden het gevoel dat je ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard en het gevoel dat je bent uitgeschakeld.
Dat gevoel heeft, zoals je zelf aangeeft, een hele oude bron. In het nu is hij afhankelijk van jouw handtekening onder jullie eventuele nieuwe hypotheekakte. Je hebt dus als ultimum remedium een veto in handen. Dat zal niet leuk zijn voor je huwelijk en heeft zat haken en ogen, maar het bestaat wel. Je bent geen willoze speelbal en je hebt inspraak.
Als een emotie zo'n oude heftige bron heeft dan duikt hij vaak op allerlei plaatsen op omdat je hersenen als belangrijkste taak hebben om je veilig te houden en te laten overleven. Gevaar zien is stap één. En soms gebeuren er dingen in iemands leven waardoor dat in een soort hyper drive terechtkomt en je gevaar gaat zien op plaatsen waar er wel risico is maar geen acuut gevaar.
Ik lees hier natuurlijk maar een minuscule momentopname van je leven, dus ik moet echt geen al te grote broek aantrekken. Maar als ik lees dat je heel je lichaam zo straks als een snaar staat en je tegelijkertijd niets meer voelt en je alleen maar de verkeerde soort stilte in je lichaam ervaart dan lijkt het me zo fijn voor je als je de uitdagingen van het leven (zoals deze financiële stap) het hoofd zou kunnen bieden zonder deze fysiek en mental heftige extra ballast om doorheen te moeten ploegen.
En dan kom je inderdaad misschien meer bij de psychepijler terecht. Want dit leeft in jou. Dus als je heel het huis en heel je man achter je zou laten dan duikt het, waar je ook naartoe gaat, vanzelf weer op.
Zou je in plaats van je buitenspel gezet voelen een nieuwsgierig gesprek met je man kunnen hebben over de situaties waarin hij je ziet terugtrekken en watvoor gevoel hem dat geeft? Want als buitenstaander leest het nu alsof jij serieus genomen wil worden in de risico's die je ziet en hij serieus genomen wil worden in de mogelijkheden die hij ziet. Jullie vechten dus dezelfde kant op en dat biedt echt kansen.
donderdag 10 september 2026 om 16:11
Natuurlijk ben k niet willoos. En ik ben me zeer bewust van mijn triggers, daarom benoem ik ze.
Ik lees dat jullie openingen zien. Terwijl ik vooral een soort kruising zie. Voor man kiezen is in dit huis blijven, lening aangaan, niet meer zeuren. Slikken dat dit de keuze is die ik heb gemaakt.
Weggaan betekent iemand achterlaten waar ik mee verbonden ben, van hou. Maar ook: mijn eigen weg gaan, mijn eigen keuzes maken, mijn eigen leven kunnen inrichten.
En natuurlijk neem jk mijzelf mee. Toevallig kan ik best heel goed met mijzelf, als ik alleen ben. In relaties vind ik mijzelf een stuk minder leuk.
En ik weet dat ik, als het om mijzelf gaat, ik best een zwart/wit denker ben. Dus heel misschien is er grijs. Maar ik kan het grijs niet vinden. Niet ontdekken.
En ik heb het idee dat ik geen tijd meer heb. Of ik ga mee in de lening. Of ik ga weg. Meer smaken zijn er voor mijn geboel niet. Of nouja: ik ga mee in de lening en daarna weg. Maar of dat, qua overwaarde, dan weer een slimme keus is? Want zonder overwaarde wordt weggaan wel een heel stuk lastiger. Maar is er nog wel wat langer rust voor mijn dochter.
Ik weet het echt niet.
Ik lees dat jullie openingen zien. Terwijl ik vooral een soort kruising zie. Voor man kiezen is in dit huis blijven, lening aangaan, niet meer zeuren. Slikken dat dit de keuze is die ik heb gemaakt.
Weggaan betekent iemand achterlaten waar ik mee verbonden ben, van hou. Maar ook: mijn eigen weg gaan, mijn eigen keuzes maken, mijn eigen leven kunnen inrichten.
En natuurlijk neem jk mijzelf mee. Toevallig kan ik best heel goed met mijzelf, als ik alleen ben. In relaties vind ik mijzelf een stuk minder leuk.
En ik weet dat ik, als het om mijzelf gaat, ik best een zwart/wit denker ben. Dus heel misschien is er grijs. Maar ik kan het grijs niet vinden. Niet ontdekken.
En ik heb het idee dat ik geen tijd meer heb. Of ik ga mee in de lening. Of ik ga weg. Meer smaken zijn er voor mijn geboel niet. Of nouja: ik ga mee in de lening en daarna weg. Maar of dat, qua overwaarde, dan weer een slimme keus is? Want zonder overwaarde wordt weggaan wel een heel stuk lastiger. Maar is er nog wel wat langer rust voor mijn dochter.
Ik weet het echt niet.
donderdag 10 september 2026 om 17:17
S-Groot schreef: ↑04-09-2026 17:50Als je NU een beslissing wil maken dan moet je inderdaad kiezen tussen handelen naar jouw OF naar zijn gevoel. Maar waarom zou je dat doen? Waarom die haast? Nogmaals, je zit nog midden in het mentale proces rondom je ziekte. Dat is niet bepaald het juiste moment om een vergaande beslissing te nemen. Waarom niet het de tijd geven?
Is het noodzakelijk om nu een extra lening aan te gaan? Nee toch? Waarom niet pas op de plaats? Jij geen extra stress over een lening die je niet kunt overzien en hij geen spijt over een huis verkopen wat hij niet wil.
Geen idee of het zin heeft om mijn vraag te herhalen, ik heb het gevoel dat je niet echt goed leest en/of je moeilijk uit kunt drukken wat je bedoelt. Maar ik probeer het toch nog een keer.
Verder: vooral in relatietherapie blijven inbrengen wat jou dwars zit en hoe je het graag zou willen. Hopelijk sta je daarbij ook open voor wat man echt zegt (en niet wat jij denkt te horen).
donderdag 10 september 2026 om 17:23
De houten panelen aan de buitenkant van het huis moeten vervangen worden. Er zit houtrot in, dit kan niet nog maanden wachten. We hebben niet de financiele middelen om dit op dit moment uit eigen middelen tr betalen.
En als we dan toch een extra lening moeten aanvragen, wil man deze meteen hoger maken om ook de bestrating buiten in orde te brengen (we hrbben 1200 m2 grond en er ligt nu geen bestrating, dus het gaat niet over 5m2...) en de badkamer aan te pakken. De laatste twee zijn nodig, maar niet hoogst noodzakelijk.
Beantwoord dit je vraag over de lening? Of beantwoord ik een andere vraag niet?
En als we dan toch een extra lening moeten aanvragen, wil man deze meteen hoger maken om ook de bestrating buiten in orde te brengen (we hrbben 1200 m2 grond en er ligt nu geen bestrating, dus het gaat niet over 5m2...) en de badkamer aan te pakken. De laatste twee zijn nodig, maar niet hoogst noodzakelijk.
Beantwoord dit je vraag over de lening? Of beantwoord ik een andere vraag niet?
donderdag 10 september 2026 om 17:32
Overigens: ik voel me hier niet thuis. De financiële situatie mbt lening, maar ook alle kosten die er sowieso bij zo'n groot huis horen (energie, onderhoud) vliegen me aan. Dat deed het al. De lening heeft het erger gemaakt en maakt dat ik nu dus het gevoel heb een keuze tr moeten maken. Maar los van de financieën is dit nooit mijn plek geweest.
Man neemt mij dat kwalijk, want zijn droomhuis en ik heb het nooit echt geprobeerd in zijn ogen. Tsja: hij heeft in het westen gewoond maar kon dsar niet aarden, dus ben ik voor hem (we hebben elkaar leren kennen toen hij in het westen woonde) naar de andere kant van Nederland verhuisd. Had ik toen ook moeten zeggen: je hebt het niet echt geprobeerd?
Het gaat niet alleen om de lening. Het gaat erom dat bij grote keuzes ik altijd achter hrm ben gaan staan en me heb aangepast. Woonplaats, zorg voor kinderen, zelfs mijn baan veranderd omdat hij een functie kon krijgen en meer naar het buitenland moest, maar dat niet te doen was met de kinderen.
En nu ik écht dit niet meer wil, ik niet serieus te nemen ben en er niet eens in overweging wordt genomen of verhuizen een optie is.
Ik heb hem altijd gezien. Ik heb me altijd aangepast aan wat voor hem écht belangrijk was.
Maar kennelijk is dat geen tweerichtingsverkeer. En dat doet zeer. Zeker het mij weg zetten alsof ik geen capabele overwegingen kan maken.
Man neemt mij dat kwalijk, want zijn droomhuis en ik heb het nooit echt geprobeerd in zijn ogen. Tsja: hij heeft in het westen gewoond maar kon dsar niet aarden, dus ben ik voor hem (we hebben elkaar leren kennen toen hij in het westen woonde) naar de andere kant van Nederland verhuisd. Had ik toen ook moeten zeggen: je hebt het niet echt geprobeerd?
Het gaat niet alleen om de lening. Het gaat erom dat bij grote keuzes ik altijd achter hrm ben gaan staan en me heb aangepast. Woonplaats, zorg voor kinderen, zelfs mijn baan veranderd omdat hij een functie kon krijgen en meer naar het buitenland moest, maar dat niet te doen was met de kinderen.
En nu ik écht dit niet meer wil, ik niet serieus te nemen ben en er niet eens in overweging wordt genomen of verhuizen een optie is.
Ik heb hem altijd gezien. Ik heb me altijd aangepast aan wat voor hem écht belangrijk was.
Maar kennelijk is dat geen tweerichtingsverkeer. En dat doet zeer. Zeker het mij weg zetten alsof ik geen capabele overwegingen kan maken.
donderdag 10 september 2026 om 18:00
Wat verdrietig om je zo te voelen. Het klinkt eenzaam.
Kan het zijn dat je inmiddels door de therapie steeds beter leert onderkennen wat jij nodig hebt, in plaats van altijd af te stemmen op belangrijke anderen? Dat je daardoor ook beter durft aan te geven wat je níet wilt en je partner daardoor ineens iets ervaart wat hij nog niet van je kende?
Het lijkt me heel goed en belangrijk dat je wel blijft uitspreken waar je angsten, twijfels, zorgen liggen en wat je nodig hebt om die te verminderen. Daarnaast ook waar je wél blij mee bent en wat je in hem waardeert.
Het kan goed zijn dat jullie langzaam uit elkaar aan het groeien zijn, maar mogelijk biedt relatietherapie ingangen om een nieuw evenwicht te zoeken met elkaar.
Heel veel sterkte gewenst
Kan het zijn dat je inmiddels door de therapie steeds beter leert onderkennen wat jij nodig hebt, in plaats van altijd af te stemmen op belangrijke anderen? Dat je daardoor ook beter durft aan te geven wat je níet wilt en je partner daardoor ineens iets ervaart wat hij nog niet van je kende?
Het lijkt me heel goed en belangrijk dat je wel blijft uitspreken waar je angsten, twijfels, zorgen liggen en wat je nodig hebt om die te verminderen. Daarnaast ook waar je wél blij mee bent en wat je in hem waardeert.
Het kan goed zijn dat jullie langzaam uit elkaar aan het groeien zijn, maar mogelijk biedt relatietherapie ingangen om een nieuw evenwicht te zoeken met elkaar.
Heel veel sterkte gewenst
donderdag 10 september 2026 om 18:01
Je latere post geeft het antwoord al. Jullie huwelijk gaat richting een scheiding, jij voelt je niet thuis in dit huis en deze omgeving. En je man walst op meerdere vlakken over jou heen. Niet alleen mbt het huis. Ga dus absoluut geen lening aan!! Je stort jezelf in de financiële ellende. En nee je kunt niet altijd wennen aan een huis of omgeving. Soms lukt het gewoon niet. In een goede relatie heb je begrip!Elize2 schreef: ↑10-09-2026 17:23De houten panelen aan de buitenkant van het huis moeten vervangen worden. Er zit houtrot in, dit kan niet nog maanden wachten. We hebben niet de financiele middelen om dit op dit moment uit eigen middelen tr betalen.
En als we dan toch een extra lening moeten aanvragen, wil man deze meteen hoger maken om ook de bestrating buiten in orde te brengen (we hrbben 1200 m2 grond en er ligt nu geen bestrating, dus het gaat niet over 5m2...) en de badkamer aan te pakken. De laatste twee zijn nodig, maar niet hoogst noodzakelijk.
Beantwoord dit je vraag over de lening? Of beantwoord ik een andere vraag niet?
donderdag 10 september 2026 om 18:02
donderdag 10 september 2026 om 18:07
Ja, dat klopturim schreef: ↑10-09-2026 18:00Wat verdrietig om je zo te voelen. Het klinkt eenzaam.
Kan het zijn dat je inmiddels door de therapie steeds beter leert onderkennen wat jij nodig hebt, in plaats van altijd af te stemmen op belangrijke anderen? Dat je daardoor ook beter durft aan te geven wat je níet wilt en je partner daardoor ineens iets ervaart wat hij nog niet van je kende?
Het lijkt me heel goed en belangrijk dat je wel blijft uitspreken waar je angsten, twijfels, zorgen liggen en wat je nodig hebt om die te verminderen. Daarnaast ook waar je wél blij mee bent en wat je in hem waardeert.
Het kan goed zijn dat jullie langzaam uit elkaar aan het groeien zijn, maar mogelijk biedt relatietherapie ingangen om een nieuw evenwicht te zoeken met elkaar.
Heel veel sterkte gewenst
donderdag 10 september 2026 om 18:12
Nee, dat verwacht ik niet. Ik ben geen 20 meer he.NogsteedsSlekire schreef: ↑10-09-2026 18:02Je vind jezelf niet leuk in een relatie, maar je hebt nu al 29 jaar een relatie?! Dat vind ik een hele bijzondere opmerking, verwacht je dat weer dezelfde persoon bent als je gaat scheiden, dat je leven weer zo wordt als 30 jaar geleden?
In een (of deze) relatie word ik constant geconfronteerd met wat ik niet meer kan, waar ik tekort schiet.
Als ik alleen ben, gaan dingen op mijn tempo en is niemand teleurgesteld. Denk dat dat het beste samenvat wat ik bedoel.
(En jk vergelijk niet met 29 jaar geleden, maar met de periodes dat hij voor het werk in het buitenland zit).
donderdag 10 september 2026 om 19:16
To ik denk dat het voor jou enorm veel rust gaat geven. Je eigen leven in je eigen tempo. Ipv iemand die je continu onder druk zetten. Zie ook niet wat therapie hierin nog gaat veranderen. Jullie zijn zoals je bent. En verandering op zo'n leeftijd is lastig. Zeker omdat het huis een hangijzer is en gaat blijven. Iemand moet toegeven en de ander gaat dat verwijten.
vrijdag 11 september 2026 om 13:19
TO, ik denk dat het heel verstandig is om op dit moment geen financiële lening aan te gaan. De houten panelen zijn niet noodzakelijk. In mijn ogen is bestrating ook niet noodzakelijk, ik heb 2 jaar met een wildernis voor mijn deur geleefd voordat ik geld had om een hovenier te betalen.Elize2 schreef: ↑10-09-2026 17:23De houten panelen aan de buitenkant van het huis moeten vervangen worden. Er zit houtrot in, dit kan niet nog maanden wachten. We hebben niet de financiele middelen om dit op dit moment uit eigen middelen tr betalen.
En als we dan toch een extra lening moeten aanvragen, wil man deze meteen hoger maken om ook de bestrating buiten in orde te brengen (we hrbben 1200 m2 grond en er ligt nu geen bestrating, dus het gaat niet over 5m2...) en de badkamer aan te pakken. De laatste twee zijn nodig, maar niet hoogst noodzakelijk.
Beantwoord dit je vraag over de lening? Of beantwoord ik een andere vraag niet?
Wat betreft de badkamer: kun je er douchen, tandenpoetsen en eventueel plassen? Dan heb je een functionele badkamer en is verbouwen niet noodzakelijk.
Als jouw man niet inziet dat de onzekerheid te groot is, nu het woord scheiding gevallen is, dan heeft hij m.i. weinig inlevingsvermogen.
zaterdag 12 september 2026 om 09:05
Eens.evelien2010 schreef: ↑24-08-2026 23:31Ik denk dat het probleem is dat jullie steeds meer uit elkaar groeien. Eerder was jij gezond en flexibel en kon je hem aan. Nu ben jij beperkt en moet jij je leven en toekomst daarop aanpassen. Je zult niet zomaar afgekeurd zijn. Ziekte vraagt om rust en stabiliteit. Niet om continu stress. En de meeste mensen krijgen stress van verbouwingen. Een chronische ziekte vraagt om aanpassingen op alle levensgebieden. Het continu leven in een bouwval, de financiële druk en de rommel. Dat is voor weinig mensen goed.
Het lijkt alsof hij dat niet wil en kan zien. Hij stoomt maar door. En dat huis is belangrijker dan jou en jouw welzijn. Ook is het de vraag of hij wel zin heeft in een beperkte partner. De aanpassingen en veranderingen wil of kan niet iedereen aan.
Een bouwval/klushuis brengt veel stress met zich mee.
Alleen al het stof van bv sloopwerk is slecht voor de luchtwegen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in