Relaties
alle pijlers
Scheiden of blijven?
zondag 11 december 2011 om 13:54
Ik weet niet of ik nog getrouwd wil blijven (we hebben één kind van acht), maar weet ook niet of ik wil scheiden.
Ik ben financieel onafhankelijk, sterker nog ik ben kostwinnaar en mijn man is vrijwillig werkloos en zorgt voor het huishouden en onze dochter. We wonen in een groot huis, twee auto's voor de deur en financieel geen zorgen.
Ik weet alleen niet of ik gelukkig ben en of ik wel wil blijven. Ik ben een paar jaar geleden verliefd geworden op een andere man, maar dat is nooit verder gegaan dan sms-en. Gevoelens zijn toen wel uitgesproken, maar er is fysiek nooit iets gebeurd. Stekker is eruit getrokken voordat het mis is gegaan. Na uiteraard wat hart- en zielenpijn, ging het hierna wel beter thuis, maar recentelijk is het me weer overkomen dat contact met een andere man helemaal uit de hand is gelopen. Ook dit is nu weer helemaal gestopt, maar niet voordat ik mij alweer helemaal verloren had in de aandacht. Het heeft me natuurlijk wel (weer!) enorm aan het denken gezet. Want ik mis dus duidelijk iets in mijn relatie dat ik dit mezelf twee keer aandoe (ik weet dat dit me niet overkomt, maar dat ik kies voor dit vluchtgedrag).
Het is thuis een soort status quo die voor mijn man volgens mij helemaal goed is, maar is natuurlijk ook wel een beetje prinsesse gedrag. Voor mijn gevoel spelen we vader en moedertje en wordt de band tussen ons steeds dunner en koeler. Intiem zijn we al jaren niet heel intensief, maar was op zich wel okay. Mijn man is nooit een knuffelaar geweest en zal zelden een compliment maken en is behoorlijk op zichzelf gericht. Ik weet zeker dat hij van mij houd, maar zijn manier van houden van is voor mij steeds en steeds minder genoeg.
In het verleden zijn er heftige situaties geweest waarbij hij wilde vertrekken en ik in blinde paniek de boel aan het lijmen ben geslagen. Hij heeft 6-7 jaar geleden een verhouding gehad (zeker 6-12maanden) met een andere vrouw, maar ook daar zijn we uitgekomen. Ik heb 2 jaar geleden al eens uitgesproken dat ik niet weet of ik nog wel gelukkig ben en zijn reactie was behoorlijk koel (maar is ook wel weer kenmerkend voor hem) dat hij het allemaal prima vond zoals het was en als ik dat niet meer vond, ik dat maar moest beslissen. Heeft ie natuurlijk wel gelijk in, maar voelde ook wel als een koude douche omdat ik helemaal niks terugkreeg van 'ik ga voor je vechten' of uberhaupt een vraag waarom ik niet meer gelukkig was.
Ik denk wel eens dat ik per saldo heel veel buig om de boel niet te laten barsten, maar hoeveel kost dat van mij.
Ik heb heel sterkte gedachtes om het bespreekbaar te maken dat is misschien wel zou willen scheiden, maar vind dat tegelijk zo ongeveer onmogelijk omdat hem pijn doen, mij zwaar valt en daarnaast denk ik veel over hoe dat er voor hem dan uitkomt te zien.
Eigenlijk wil ik het wel (denk ik), maar durf ik het niet. Stom he, ben je financieel compleet onafhankelijk en dan durf je als vrouw nog niet voor jezelf te kiezen...??
Heeft iemand hier ervaring mee? Hoe maak ik dit bespreekbaar thuis en moet ik dat wel doen? Ik weet niet of ik het wel aankan om een ander pijn te doen?
Ik ben financieel onafhankelijk, sterker nog ik ben kostwinnaar en mijn man is vrijwillig werkloos en zorgt voor het huishouden en onze dochter. We wonen in een groot huis, twee auto's voor de deur en financieel geen zorgen.
Ik weet alleen niet of ik gelukkig ben en of ik wel wil blijven. Ik ben een paar jaar geleden verliefd geworden op een andere man, maar dat is nooit verder gegaan dan sms-en. Gevoelens zijn toen wel uitgesproken, maar er is fysiek nooit iets gebeurd. Stekker is eruit getrokken voordat het mis is gegaan. Na uiteraard wat hart- en zielenpijn, ging het hierna wel beter thuis, maar recentelijk is het me weer overkomen dat contact met een andere man helemaal uit de hand is gelopen. Ook dit is nu weer helemaal gestopt, maar niet voordat ik mij alweer helemaal verloren had in de aandacht. Het heeft me natuurlijk wel (weer!) enorm aan het denken gezet. Want ik mis dus duidelijk iets in mijn relatie dat ik dit mezelf twee keer aandoe (ik weet dat dit me niet overkomt, maar dat ik kies voor dit vluchtgedrag).
Het is thuis een soort status quo die voor mijn man volgens mij helemaal goed is, maar is natuurlijk ook wel een beetje prinsesse gedrag. Voor mijn gevoel spelen we vader en moedertje en wordt de band tussen ons steeds dunner en koeler. Intiem zijn we al jaren niet heel intensief, maar was op zich wel okay. Mijn man is nooit een knuffelaar geweest en zal zelden een compliment maken en is behoorlijk op zichzelf gericht. Ik weet zeker dat hij van mij houd, maar zijn manier van houden van is voor mij steeds en steeds minder genoeg.
In het verleden zijn er heftige situaties geweest waarbij hij wilde vertrekken en ik in blinde paniek de boel aan het lijmen ben geslagen. Hij heeft 6-7 jaar geleden een verhouding gehad (zeker 6-12maanden) met een andere vrouw, maar ook daar zijn we uitgekomen. Ik heb 2 jaar geleden al eens uitgesproken dat ik niet weet of ik nog wel gelukkig ben en zijn reactie was behoorlijk koel (maar is ook wel weer kenmerkend voor hem) dat hij het allemaal prima vond zoals het was en als ik dat niet meer vond, ik dat maar moest beslissen. Heeft ie natuurlijk wel gelijk in, maar voelde ook wel als een koude douche omdat ik helemaal niks terugkreeg van 'ik ga voor je vechten' of uberhaupt een vraag waarom ik niet meer gelukkig was.
Ik denk wel eens dat ik per saldo heel veel buig om de boel niet te laten barsten, maar hoeveel kost dat van mij.
Ik heb heel sterkte gedachtes om het bespreekbaar te maken dat is misschien wel zou willen scheiden, maar vind dat tegelijk zo ongeveer onmogelijk omdat hem pijn doen, mij zwaar valt en daarnaast denk ik veel over hoe dat er voor hem dan uitkomt te zien.
Eigenlijk wil ik het wel (denk ik), maar durf ik het niet. Stom he, ben je financieel compleet onafhankelijk en dan durf je als vrouw nog niet voor jezelf te kiezen...??
Heeft iemand hier ervaring mee? Hoe maak ik dit bespreekbaar thuis en moet ik dat wel doen? Ik weet niet of ik het wel aankan om een ander pijn te doen?
zondag 11 december 2011 om 14:01
zondag 11 december 2011 om 14:10
Hoe maak je het bespreekbaar: door een goed moment te kiezen (als jullie dochter op bed ligt) en tegen je man te zeggen, ga even zitten, ik wil graag iets belangrijks met je bespreken
Moet ik dat wel doen? Ja, wat wil je: doorgaan zoals je nu doet, in een relatie waarin je niet (echt) gelukkig bent en je ook oneerlijk bent tegen je man. Is dat hoe je het leven voor je ziet? Wat je echt wil?
Of wil je eerlijkheid en respect, de realiteit niet uit de weg gaan ook al is deze pijnlijk? Of te kijken of je samen kunt groeien, of desnoods alleen, maar met de wetenschap dat je ervoor geknokt hebt?
Of je het aankan om een ander pijn te doen... doe je hem nu geen pijn dan, door maar halfslachtige verhoudingen aan te gaan met andere mannen? Door een essentieel deel van jouw bestaan- jouw wensen, verlangens - voor hem verborgen te houden?
Bovendien: je doet in het leven, en zeker in een relatie, elkaar wel eens pijn. Dat is ook volwassenheid. Aanvaard de conseqenties van je daden, en accepteer dat. Het hoeft niet meteen het einde van de wereld te zijn.
Maak je man eerst eens goed duidelijk wat je nodig hebt van hem. Misschien kan of wil hij dat inderdaad niet geven. Maar een echte kans heeft hij m.i. nog niet gehad.
Moet ik dat wel doen? Ja, wat wil je: doorgaan zoals je nu doet, in een relatie waarin je niet (echt) gelukkig bent en je ook oneerlijk bent tegen je man. Is dat hoe je het leven voor je ziet? Wat je echt wil?
Of wil je eerlijkheid en respect, de realiteit niet uit de weg gaan ook al is deze pijnlijk? Of te kijken of je samen kunt groeien, of desnoods alleen, maar met de wetenschap dat je ervoor geknokt hebt?
Of je het aankan om een ander pijn te doen... doe je hem nu geen pijn dan, door maar halfslachtige verhoudingen aan te gaan met andere mannen? Door een essentieel deel van jouw bestaan- jouw wensen, verlangens - voor hem verborgen te houden?
Bovendien: je doet in het leven, en zeker in een relatie, elkaar wel eens pijn. Dat is ook volwassenheid. Aanvaard de conseqenties van je daden, en accepteer dat. Het hoeft niet meteen het einde van de wereld te zijn.
Maak je man eerst eens goed duidelijk wat je nodig hebt van hem. Misschien kan of wil hij dat inderdaad niet geven. Maar een echte kans heeft hij m.i. nog niet gehad.
zondag 11 december 2011 om 14:15
Alimentatie gaat naar draagkracht, dus ja, dat kan ik wel betalen. Of ik dan hier kan blijven wonen, weet ik niet, maar kom denk wel een heel eind. Nu verkopen is ook niet verstandig en behoorlijke kapitaalvernietiging (wonen hier nog geen 2 jaar). Hoofdverblijf geen idee, is dat waar je kind de meeste nachten slaapt? Ik denk bij mij.
Spanningen lopen thuis best een beetje op, doordat ik al een week behoorlijk loop te denken en niet de gezelligste ben. Ik merk dat ik dat nu al lastig vind, dus hoe 'handel' en een situatie die ongetwijfeld nog erger wordt als je de handdoek in de ring gooit?
Spanningen lopen thuis best een beetje op, doordat ik al een week behoorlijk loop te denken en niet de gezelligste ben. Ik merk dat ik dat nu al lastig vind, dus hoe 'handel' en een situatie die ongetwijfeld nog erger wordt als je de handdoek in de ring gooit?
zondag 11 december 2011 om 14:18
bij mijn schoonzusje was de situatie vergelijkbaar (zij werkend, hij huisman) De kinderen wonen nu bij hem en zij betaalt er flink voor. Ondanks diverse rechtzaken heeft zij nooit de voogdij over de kinderen gekregen.
Besef je wel dat het heel goed mogelijk is dat dit de consequentie is...dat je niet als mama automatisch het kind toegewezen krijgt...(het lijkt vaak dat mensen dat wel denken)
Besef je wel dat het heel goed mogelijk is dat dit de consequentie is...dat je niet als mama automatisch het kind toegewezen krijgt...(het lijkt vaak dat mensen dat wel denken)
zondag 11 december 2011 om 14:21
[quote]tjester1 schreef op 11 december 2011 @ 14:15:
Spanningen lopen thuis best een beetje op, doordat ik al een week behoorlijk loop te denken en niet de gezelligste ben. Ik merk dat ik dat nu al lastig vind, dus hoe 'handel' en een situatie die ongetwijfeld nog erger wordt als je de handdoek in de ring gooit?[/quote]
Wat bedoel je hiermee?
Spanningen lopen thuis best een beetje op, doordat ik al een week behoorlijk loop te denken en niet de gezelligste ben. Ik merk dat ik dat nu al lastig vind, dus hoe 'handel' en een situatie die ongetwijfeld nog erger wordt als je de handdoek in de ring gooit?[/quote]
Wat bedoel je hiermee?
zondag 11 december 2011 om 14:21
zondag 11 december 2011 om 14:22
" Ik heb 2 jaar geleden al eens uitgesproken dat ik niet weet of ik nog wel gelukkig ben en zijn reactie was behoorlijk koel (maar is ook wel weer kenmerkend voor hem) dat hij het allemaal prima vond zoals het was en als ik dat niet meer vond, ik dat maar moest beslissen. Heeft ie natuurlijk wel gelijk in"
Wat herkenbaar! Ik zou scheiden, zeker als je voor jezelf kan zorgen. Sterkte en veel wijsheid
Wat herkenbaar! Ik zou scheiden, zeker als je voor jezelf kan zorgen. Sterkte en veel wijsheid
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
zondag 11 december 2011 om 14:26
Ik denk dat een belangrijk deel van het probleem komt door zijn "vrijwillige werkloosheid". Hij is hierdoor afhankelijk van jou en dat is niet goed voor de gelijkwaardigheid. Waarom gaat hij niet aan het werk?
Bekend hoe dit ook tot emotionele ongelijkwaardigheid kan leiden. Je krijgt een soort moeder-kindverhouding.
Ik zou een gesprek met hem voeren over hoe hij zijn leven nu echt vindt. Zou hij niet financieel zelfstandig willen zijn? Een eigen pensioen opbouwen, zich ontwikkelen, deel uitmaken van de arbeidsmarkt?
Bekend hoe dit ook tot emotionele ongelijkwaardigheid kan leiden. Je krijgt een soort moeder-kindverhouding.
Ik zou een gesprek met hem voeren over hoe hij zijn leven nu echt vindt. Zou hij niet financieel zelfstandig willen zijn? Een eigen pensioen opbouwen, zich ontwikkelen, deel uitmaken van de arbeidsmarkt?
Ga in therapie!
zondag 11 december 2011 om 14:28
Ik kijk hier tegenaan van de andere kant. Mijn man was kostwinner en ik ben thuisgebleven voor de kinderen. Na 27 jaar samenzijn kiest hij er plotseling voor om met iemand anders verder te gaan. Het kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. Het ging niet altijd even goed tussen ons, maar ik dacht dat overal wel wat was.
Als hij me voordat hij vreemd ging had gezegd dat hij vond dat het niet goed ging, hadden we nog iets kunnen doen. Hij zegt dat hij nog steeds van me houdt maar toch niet met mij doorwil. Ik hoor niet van jou of je nog echt van hem houdt of niet of dat gewoon het spanning uit jullie relatie is. Als je nog oprecht van hem houdt zou ik toch proberen dmv gesprekken of relatietherapie te kijken of je het samen kunt redden. Lukt dat niet dan hebben jullie het geprobeerd, dan kun je het ook samen afsluiten en kom je er allebei beter uit.
Houd je inmiddels niet meer van hem, dan moet je hem dat laten weten.
En degene die zefgt dat je in het leven altijd wel iemand pijn doet, heeft nog niet meegemaakt hoe het voelt als de bodem onder je bestaan wordt uitgehaald.
Als hij me voordat hij vreemd ging had gezegd dat hij vond dat het niet goed ging, hadden we nog iets kunnen doen. Hij zegt dat hij nog steeds van me houdt maar toch niet met mij doorwil. Ik hoor niet van jou of je nog echt van hem houdt of niet of dat gewoon het spanning uit jullie relatie is. Als je nog oprecht van hem houdt zou ik toch proberen dmv gesprekken of relatietherapie te kijken of je het samen kunt redden. Lukt dat niet dan hebben jullie het geprobeerd, dan kun je het ook samen afsluiten en kom je er allebei beter uit.
Houd je inmiddels niet meer van hem, dan moet je hem dat laten weten.
En degene die zefgt dat je in het leven altijd wel iemand pijn doet, heeft nog niet meegemaakt hoe het voelt als de bodem onder je bestaan wordt uitgehaald.
zondag 11 december 2011 om 14:29
Zo, Aureel, die komt binnen. Dank voor je wel, dat helpt me zeker.
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn man, onze dochter nooit haar moeder (mij dus) zou ontzeggen, zo goed ken ik hem dan wel weer. Ik weet wel dat een kat in het nauw rare sprongen maakt, maar dat geloof ik echt niet.
Ik werk vier dagen en met hulp van mijn ouders en een dagje BSO zou ik zeker 3 dagen van de week zeker voor rekening kunnen nemen en bijvoorbeeld om het weekend. Zoiets.
Naast alimentatie zou hij zeker ook moeten gaan werken (lijkt me) en dus werken we allebei en is co-ouderschap mi een goede oplossing.
Ik heb al eens gestimuleerd dat hij wat gaat oppakken, maar er is totaal geen prikkel, want financieel is het niet nodig en onze dochter zou dan naar opvang moeten en dan is zijn logica dat werken niks oplevert.......
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn man, onze dochter nooit haar moeder (mij dus) zou ontzeggen, zo goed ken ik hem dan wel weer. Ik weet wel dat een kat in het nauw rare sprongen maakt, maar dat geloof ik echt niet.
Ik werk vier dagen en met hulp van mijn ouders en een dagje BSO zou ik zeker 3 dagen van de week zeker voor rekening kunnen nemen en bijvoorbeeld om het weekend. Zoiets.
Naast alimentatie zou hij zeker ook moeten gaan werken (lijkt me) en dus werken we allebei en is co-ouderschap mi een goede oplossing.
Ik heb al eens gestimuleerd dat hij wat gaat oppakken, maar er is totaal geen prikkel, want financieel is het niet nodig en onze dochter zou dan naar opvang moeten en dan is zijn logica dat werken niks oplevert.......
zondag 11 december 2011 om 14:33
quote:dubiootje schreef op 11 december 2011 @ 14:26:
Ik denk dat een belangrijk deel van het probleem komt door zijn "vrijwillige werkloosheid". Hij is hierdoor afhankelijk van jou en dat is niet goed voor de gelijkwaardigheid. Waarom gaat hij niet aan het werk?
Bekend hoe dit ook tot emotionele ongelijkwaardigheid kan leiden. Je krijgt een soort moeder-kindverhouding.
Ik zou een gesprek met hem voeren over hoe hij zijn leven nu echt vindt. Zou hij niet financieel zelfstandig willen zijn? Een eigen pensioen opbouwen, zich ontwikkelen, deel uitmaken van de arbeidsmarkt?Nou zeg, Dubiootje.... Waar is de geëmancipeerde inslag?; er zijn ontelbare vrouwen in de situatie van de man van TO.
Ik denk dat een belangrijk deel van het probleem komt door zijn "vrijwillige werkloosheid". Hij is hierdoor afhankelijk van jou en dat is niet goed voor de gelijkwaardigheid. Waarom gaat hij niet aan het werk?
Bekend hoe dit ook tot emotionele ongelijkwaardigheid kan leiden. Je krijgt een soort moeder-kindverhouding.
Ik zou een gesprek met hem voeren over hoe hij zijn leven nu echt vindt. Zou hij niet financieel zelfstandig willen zijn? Een eigen pensioen opbouwen, zich ontwikkelen, deel uitmaken van de arbeidsmarkt?Nou zeg, Dubiootje.... Waar is de geëmancipeerde inslag?; er zijn ontelbare vrouwen in de situatie van de man van TO.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zondag 11 december 2011 om 14:34
Mali30, hoezo herkenbaar? Heb je hetzelfde meegemaakt? Zou graag willen weten hoe dat is afgelopen.
Kunstje. Ik weet hoe het is om de bodem onder je voeten weg te voelen zakken. Hij heeft mij op valentijnsdag 2005 verteld dat hij een ander had. Ik werkte toen net voor mezelf en had een dochter van 1,5jaar.....
Misschien omdat ik weet hoe het voelt, kost het me wel zoveel moeite
Kunstje. Ik weet hoe het is om de bodem onder je voeten weg te voelen zakken. Hij heeft mij op valentijnsdag 2005 verteld dat hij een ander had. Ik werkte toen net voor mezelf en had een dochter van 1,5jaar.....
Misschien omdat ik weet hoe het voelt, kost het me wel zoveel moeite
zondag 11 december 2011 om 14:36
quote:tjester1 schreef op 11 december 2011 @ 14:29:
Zo, Aureel, die komt binnen. Dank voor je wel, dat helpt me zeker.
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn man, onze dochter nooit haar moeder (mij dus) zou ontzeggen, zo goed ken ik hem dan wel weer. Ik weet wel dat een kat in het nauw rare sprongen maakt, maar dat geloof ik echt niet.
Ik werk vier dagen en met hulp van mijn ouders en een dagje BSO zou ik zeker 3 dagen van de week zeker voor rekening kunnen nemen en bijvoorbeeld om het weekend. Zoiets.
Naast alimentatie zou hij zeker ook moeten gaan werken (lijkt me) en dus werken we allebei en is co-ouderschap mi een goede oplossing.
Ik heb al eens gestimuleerd dat hij wat gaat oppakken, maar er is totaal geen prikkel, want financieel is het niet nodig en onze dochter zou dan naar opvang moeten en dan is zijn logica dat werken niks oplevert.......
Dat is de theorie.
Wanner je man geen motivatie heeft om te gaan werken en zijn zorgfunctie benadrukt dan heb jij het probleem wat normaalgesproken de man heeft.
Die draagkracht zou ik ook niet zomaar onderschatten, google eens wat op Trema normen.
Ik zeg je dit omdat je beter voorbereid kan zijn, niet alleen emotioneel maar ook zakelijk.
Zo, Aureel, die komt binnen. Dank voor je wel, dat helpt me zeker.
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn man, onze dochter nooit haar moeder (mij dus) zou ontzeggen, zo goed ken ik hem dan wel weer. Ik weet wel dat een kat in het nauw rare sprongen maakt, maar dat geloof ik echt niet.
Ik werk vier dagen en met hulp van mijn ouders en een dagje BSO zou ik zeker 3 dagen van de week zeker voor rekening kunnen nemen en bijvoorbeeld om het weekend. Zoiets.
Naast alimentatie zou hij zeker ook moeten gaan werken (lijkt me) en dus werken we allebei en is co-ouderschap mi een goede oplossing.
Ik heb al eens gestimuleerd dat hij wat gaat oppakken, maar er is totaal geen prikkel, want financieel is het niet nodig en onze dochter zou dan naar opvang moeten en dan is zijn logica dat werken niks oplevert.......
Dat is de theorie.
Wanner je man geen motivatie heeft om te gaan werken en zijn zorgfunctie benadrukt dan heb jij het probleem wat normaalgesproken de man heeft.
Die draagkracht zou ik ook niet zomaar onderschatten, google eens wat op Trema normen.
Ik zeg je dit omdat je beter voorbereid kan zijn, niet alleen emotioneel maar ook zakelijk.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zondag 11 december 2011 om 14:36
quote:kunstje schreef op 11 december 2011 @ 14:28:
Ik kijk hier tegenaan van de andere kant. Mijn man was kostwinner en ik ben thuisgebleven voor de kinderen. Na 27 jaar samenzijn kiest hij er plotseling voor om met iemand anders verder te gaan. Het kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. Het ging niet altijd even goed tussen ons, maar ik dacht dat overal wel wat was.
Als hij me voordat hij vreemd ging had gezegd dat hij vond dat het niet goed ging, hadden we nog iets kunnen doen. Hij zegt dat hij nog steeds van me houdt maar toch niet met mij doorwil. Ik hoor niet van jou of je nog echt van hem houdt of niet of dat gewoon het spanning uit jullie relatie is. Als je nog oprecht van hem houdt zou ik toch proberen dmv gesprekken of relatietherapie te kijken of je het samen kunt redden. Lukt dat niet dan hebben jullie het geprobeerd, dan kun je het ook samen afsluiten en kom je er allebei beter uit.
Houd je inmiddels niet meer van hem, dan moet je hem dat laten weten.
En degene die zefgt dat je in het leven altijd wel iemand pijn doet, heeft nog niet meegemaakt hoe het voelt als de bodem onder je bestaan wordt uitgehaald.
Pardon? Daar weet jij echt helemaal niks van.
Bovendien: je kunt het goed of slecht vinden, maar het gaat niet om een oordeel, het gaat erom dat dit de realiteit is.
Je leest ook niet goed wat ik geef precies hetzelfde advies als jij: eerst PRATEN met elkaar, proberen en DAN pas opgeven.
Ik kijk hier tegenaan van de andere kant. Mijn man was kostwinner en ik ben thuisgebleven voor de kinderen. Na 27 jaar samenzijn kiest hij er plotseling voor om met iemand anders verder te gaan. Het kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. Het ging niet altijd even goed tussen ons, maar ik dacht dat overal wel wat was.
Als hij me voordat hij vreemd ging had gezegd dat hij vond dat het niet goed ging, hadden we nog iets kunnen doen. Hij zegt dat hij nog steeds van me houdt maar toch niet met mij doorwil. Ik hoor niet van jou of je nog echt van hem houdt of niet of dat gewoon het spanning uit jullie relatie is. Als je nog oprecht van hem houdt zou ik toch proberen dmv gesprekken of relatietherapie te kijken of je het samen kunt redden. Lukt dat niet dan hebben jullie het geprobeerd, dan kun je het ook samen afsluiten en kom je er allebei beter uit.
Houd je inmiddels niet meer van hem, dan moet je hem dat laten weten.
En degene die zefgt dat je in het leven altijd wel iemand pijn doet, heeft nog niet meegemaakt hoe het voelt als de bodem onder je bestaan wordt uitgehaald.
Pardon? Daar weet jij echt helemaal niks van.
Bovendien: je kunt het goed of slecht vinden, maar het gaat niet om een oordeel, het gaat erom dat dit de realiteit is.
Je leest ook niet goed wat ik geef precies hetzelfde advies als jij: eerst PRATEN met elkaar, proberen en DAN pas opgeven.
zondag 11 december 2011 om 14:45
quote:palanja schreef op 11 december 2011 @ 14:33:
[...]
Nou zeg, Dubiootje.... Waar is de geëmancipeerde inslag?; er zijn ontelbare vrouwen in de situatie van de man van TO.
Nou, inderdaad.
Als een vrouw thuis blijft voor de kinderen is het begrijpelijk. Als een man in die situatie zit is het opeens slecht voor de onderlinge relatie?
[...]
Nou zeg, Dubiootje.... Waar is de geëmancipeerde inslag?; er zijn ontelbare vrouwen in de situatie van de man van TO.
Nou, inderdaad.
Als een vrouw thuis blijft voor de kinderen is het begrijpelijk. Als een man in die situatie zit is het opeens slecht voor de onderlinge relatie?
zondag 11 december 2011 om 14:46
@Kunstje:
Wat ik namelijk schreef, was dat het JUIST pijnlijk is voor iemand om de waarheid achter te houden. Om niet te zeggen wat er aan de hand is zodat je er nog iets aan kunt doen voor het te laat is. Precies zoals jij schrijft.
Alleen, bij iemand blijven terwijl ALLE liefde weg is, alleen maar om de confrontatie te vermijden, lijkt mij geen goede motivatie. Ik zou niet eens WILLEN dat iemand bij mij bleef om die reden. Hoe denigrerend is dat!
Sorry dat ik er nogmaals op terugkom maar ik vind je opmerking echt volkomen belachelijk.
Wat ik namelijk schreef, was dat het JUIST pijnlijk is voor iemand om de waarheid achter te houden. Om niet te zeggen wat er aan de hand is zodat je er nog iets aan kunt doen voor het te laat is. Precies zoals jij schrijft.
Alleen, bij iemand blijven terwijl ALLE liefde weg is, alleen maar om de confrontatie te vermijden, lijkt mij geen goede motivatie. Ik zou niet eens WILLEN dat iemand bij mij bleef om die reden. Hoe denigrerend is dat!
Sorry dat ik er nogmaals op terugkom maar ik vind je opmerking echt volkomen belachelijk.
zondag 11 december 2011 om 14:49
Wat mij vooral opviel, was het stukje, dat jij heel erg je best hebt gedaan om het huwelijk te redden toen hij weg wilde.
Kan het misschien zo zijn, dat hij er daardoor van overtuigd is geraakt, dat je nu misschien wel 'een beetje moeilijk doet' maar dat je toch wel zult blijven?
En in een echtscheiding doen mensen dingen die je niet van ze verwacht, of het nou om de kinderen of om de alimentatie gaat
Kan het misschien zo zijn, dat hij er daardoor van overtuigd is geraakt, dat je nu misschien wel 'een beetje moeilijk doet' maar dat je toch wel zult blijven?
En in een echtscheiding doen mensen dingen die je niet van ze verwacht, of het nou om de kinderen of om de alimentatie gaat
zondag 11 december 2011 om 14:50
quote:tjester1 schreef op 11 december 2011 @ 14:29:
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn man, onze dochter nooit haar moeder (mij dus) zou ontzeggen, zo goed ken ik hem dan wel weer. Ik weet wel dat een kat in het nauw rare sprongen maakt, maar dat geloof ik echt niet.
Hij is nu de primaire verzorger van jullie kind, dus misschien gaat hij voor de traditionele verdeling in plaats van co-ouderschap. Dat is financieel voor hem ook gunstiger.
Ik werk vier dagen en met hulp van mijn ouders en een dagje BSO zou ik zeker 3 dagen van de week zeker voor rekening kunnen nemen en bijvoorbeeld om het weekend. Zoiets.
Naast alimentatie zou hij zeker ook moeten gaan werken (lijkt me) en dus werken we allebei en is co-ouderschap mi een goede oplossing.
En als hij niet gaat werken krijgt hij bijstand als aanvulling op de alimentatie die hij van jouw gaat krijgen.
Ik heb al eens gestimuleerd dat hij wat gaat oppakken, maar er is totaal geen prikkel, want financieel is het niet nodig en onze dochter zou dan naar opvang moeten en dan is zijn logica dat werken niks oplevert.......Jouw man praat en denkt als een vrouw. Dat klinkt wel bijzonder.
Ik weet eigenlijk wel zeker dat mijn man, onze dochter nooit haar moeder (mij dus) zou ontzeggen, zo goed ken ik hem dan wel weer. Ik weet wel dat een kat in het nauw rare sprongen maakt, maar dat geloof ik echt niet.
Hij is nu de primaire verzorger van jullie kind, dus misschien gaat hij voor de traditionele verdeling in plaats van co-ouderschap. Dat is financieel voor hem ook gunstiger.
Ik werk vier dagen en met hulp van mijn ouders en een dagje BSO zou ik zeker 3 dagen van de week zeker voor rekening kunnen nemen en bijvoorbeeld om het weekend. Zoiets.
Naast alimentatie zou hij zeker ook moeten gaan werken (lijkt me) en dus werken we allebei en is co-ouderschap mi een goede oplossing.
En als hij niet gaat werken krijgt hij bijstand als aanvulling op de alimentatie die hij van jouw gaat krijgen.
Ik heb al eens gestimuleerd dat hij wat gaat oppakken, maar er is totaal geen prikkel, want financieel is het niet nodig en onze dochter zou dan naar opvang moeten en dan is zijn logica dat werken niks oplevert.......Jouw man praat en denkt als een vrouw. Dat klinkt wel bijzonder.
zondag 11 december 2011 om 14:53
quote:tjester1 schreef op 11 december 2011 @ 14:15:
Alimentatie gaat naar draagkracht, dus ja, dat kan ik wel betalen. Of ik dan hier kan blijven wonen, weet ik niet, maar kom denk wel een heel eind. Nu verkopen is ook niet verstandig en behoorlijke kapitaalvernietiging (wonen hier nog geen 2 jaar). Hoofdverblijf geen idee, is dat waar je kind de meeste nachten slaapt? Ik denk bij mij.
Je man is de primaire verzorger van jullie kind. Kijk er dus niet raar van op als het erop uitdraait dat jij in beginsel een ander huis kan zoeken en dat man en kind op jouw kosten middels een voorlopige voorziening in het huis blijven wonen.
Alimentatie gaat naar draagkracht, dus ja, dat kan ik wel betalen. Of ik dan hier kan blijven wonen, weet ik niet, maar kom denk wel een heel eind. Nu verkopen is ook niet verstandig en behoorlijke kapitaalvernietiging (wonen hier nog geen 2 jaar). Hoofdverblijf geen idee, is dat waar je kind de meeste nachten slaapt? Ik denk bij mij.
Je man is de primaire verzorger van jullie kind. Kijk er dus niet raar van op als het erop uitdraait dat jij in beginsel een ander huis kan zoeken en dat man en kind op jouw kosten middels een voorlopige voorziening in het huis blijven wonen.
zondag 11 december 2011 om 15:00
Weet niet of hij echt bijstand zal krijgen. Zit geloof ik een kapitaal limiet aan van 11kE en ik verwacht dat ik hem afkoop voor het huis, inboedel en dergelijke minimaal het dubbele zou moeten overleggen......ik gok dat ie gewoon aan het werk zal moeten.
@Sijtje, grappig, dat zei mijn vriendin ook al. Als hij mijn gedrag gaat spiegelen en dat doe hij nu (ligt met m.i. geveinsde griep in bed) heb ik de neiging te gaan compenseren en alles weer te lijmen. Ben voornemens dat nu maar eens niet te doen.
Het gesprek aan gaan lijkt me zeker een verstandige oplossing, maar dat wilde ik eigenlijk even over de feestdagen heen trekken.....die zijn al lastig zat zijn omdat hij niet meer bij mijn ouders over de vloer komt.
Vind het ook zo irritant dat je steeds weer terugkomt bij financiele issues. Als we de staatloterij winnen morgen zou ik het wel doen......ik vraag me af welk excuus ik dan weer vind.
Wat zijn sommige keuze in het leven toch moeilijk en wat is vluchtgedrag soms toch een heerlijke roes om op weg te zweven.....
@Sijtje, grappig, dat zei mijn vriendin ook al. Als hij mijn gedrag gaat spiegelen en dat doe hij nu (ligt met m.i. geveinsde griep in bed) heb ik de neiging te gaan compenseren en alles weer te lijmen. Ben voornemens dat nu maar eens niet te doen.
Het gesprek aan gaan lijkt me zeker een verstandige oplossing, maar dat wilde ik eigenlijk even over de feestdagen heen trekken.....die zijn al lastig zat zijn omdat hij niet meer bij mijn ouders over de vloer komt.
Vind het ook zo irritant dat je steeds weer terugkomt bij financiele issues. Als we de staatloterij winnen morgen zou ik het wel doen......ik vraag me af welk excuus ik dan weer vind.
Wat zijn sommige keuze in het leven toch moeilijk en wat is vluchtgedrag soms toch een heerlijke roes om op weg te zweven.....
zondag 11 december 2011 om 15:08
Tjester,
jij kent je man natuurlijk. Ik niet. Maar op het moment dat je wil scheiden is hij niet meer de man die je kent. Als hij nu de zorgfunctie heeft is het heel naïef om te denken dat hij straks ineens jou je kind gunt en zonder slag of stoot gaat werken.
Dat hij niet lijkt te willen investeren in jullie relatie vind ik erg naar voor je. En zou absoluut kijken wat er nog mogelijk is qua gesprekken, eventueel therapie of mediation.
Maar bedenk dat als je wilt scheiden dat jij straks kinder en partneralimentatie betaald en geen hoofdverzorger bent, je kind dus veel minder zult zien dan je nu doet. Het spijt me maar nogmaals, ik vind het echt heel naïef om te denken dat ' je man jou jullie kind wel gunt'.
Als je zeker weet dat je de fase van investeren en redden voorbij bent, laat je dan heel goed voorlichten over de consequenties.
jij kent je man natuurlijk. Ik niet. Maar op het moment dat je wil scheiden is hij niet meer de man die je kent. Als hij nu de zorgfunctie heeft is het heel naïef om te denken dat hij straks ineens jou je kind gunt en zonder slag of stoot gaat werken.
Dat hij niet lijkt te willen investeren in jullie relatie vind ik erg naar voor je. En zou absoluut kijken wat er nog mogelijk is qua gesprekken, eventueel therapie of mediation.
Maar bedenk dat als je wilt scheiden dat jij straks kinder en partneralimentatie betaald en geen hoofdverzorger bent, je kind dus veel minder zult zien dan je nu doet. Het spijt me maar nogmaals, ik vind het echt heel naïef om te denken dat ' je man jou jullie kind wel gunt'.
Als je zeker weet dat je de fase van investeren en redden voorbij bent, laat je dan heel goed voorlichten over de consequenties.
