Scheiden?

03-03-2026 08:49 111 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi, it’s me.

Mijn man en ik zijn al heel lang samen. Aan het begin van onze relatie bleek dat hij een bipolaire stoornis heeft. Dat ging met ups en downs maar over het algemeen goed. Getrouwd, huis, kind. Daarna ging het minder goed met flinke pieken en dalen. Dat trok ik dat niet meer en hebben we aan de bel getrokken. Medicatie is aangepast en het ging veel beter. Hij heeft geen depressies meer maar in de mindere periodes is hij heel erg boos, respectloos en onaardig naar mij, scheldt me uit waar ons kind bij is en is totaal niet betrokken. In de normale en piekperiodes gaat het goed en zie ik de man waarvan ik hou. Hij vindt het erg belangrijk dat mensen hem aardig vinden, als je hem zou zien merk je niks aan hem. Hij is een vriendelijke, sociale en knappe man. Maar ik wil het niet meer, wie is hij om mij iedere keer uit te schelden, dat heb ik niet verdiend. Relatietherapie en alles hebben we al gehad, hij geeft zijn aandeel direct toe maar uiteindelijk verandert er niks. Ons kind heeft gisteren gezegd het niet meer fijn te vinden thuis en heeft tegen mijn man gezegd dat hij het niet leuk vindt dat hij zo doet tegen z’n moeder. Hij wuift alles weg nu. Ik voel me nu heel sterk om te scheiden, maar zometeen breekt er weer een fijne fase aan waarin we het zo 3 maanden gezellig hebben samen, waarin hij zich heel rot voelt in zijn gedrag om vervolgens weer hierin terecht te komen. Ik wil niet meer dat ons levensgeluk samenhangt met zijn buien. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan voor ons gezin en hij roept nu maar hoe egoïstisch ik ben. Ik snap dat hij minder in zijn vel kan zitten en ik heb daar begrip voor maar niet op deze manier. Ik ben bang, ik weet het niet meer. Ik wil vooral het beste voor ons kind, die verdient het allerbeste.
Alle reacties Link kopieren Quote
Buren worden, schrijf je.

Woonunit maken in de tuin? Voor mijn moeder is er inmiddels een 'echte' mantelzorgwoning, maar we zijn ooit begonnen met zo'n rechthoekig vakantiehuis op wielen.
Het leven is een gekke samenloop van tegenstrijdigheden
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik denk dat je moet beseffen dat zijn woorden geen waarde hebben. Hij zegt het nu omdat hij in een goede periode is. Maar je weet dat er in de hierop volgende periode weer alles kan omklappen. Misschien kan je opnames maken als bewijs maar ook om hem te laten zien welke schade het aanricht. Gaan latten is waarschijnlijk onbetaalbaar maar heeft ook geen zin. Aangezien hij zich niet aan afspraken kan houden. Hij is in die periodes niet aan te sturen en buiten zijn eigen controle. Dan heeft een 2e huis geen zin. En belangrijk is dat je dan nooit los van hem komt. Je blijft angst en spanning houden. En kunt geen andere partner vinden om een gezonde relatie mee op te bouwen in de toekomst.

Voor nu zou ik gaan kijken naar vervangende huisvesting. Zorg dat je afspraken hebt in zijn goede periode. En vraag eventueel bescherming als hij weer los gaat. Kan je veiligheid afspraken maken met zijn familie? Desnoods de politie bellen als het weer zo ver is? Hij zal door de scheiding ook extra spanning krijgen en zich gaan afreageren.
Alle reacties Link kopieren Quote
De politie hoef ik natuurlijk niet te bellen voor een enorm chagrijnige vent die zijn vrouw een idioot noemt. We zijn niet onveilig, hij geen agressief persoon.

Woonunit in de tuin kan, we hebben een groot huis met een grote zolder waar hij zich al terugtrekt als het niet lekker gaat.

Maar het is zijn stoornis, ik wil die niet meer voor hem dragen. Heb gisteren weer een lang gesprek met hem gehad en ook met een vriendin. Ik ga sowieso meer voor mezelf kiezen en dingen voor mezelf doen.
Alle reacties Link kopieren Quote
In mijn familie is een soortgelijke situatie aan de orde, die LAT-ten structureel. Als je nog verder wil in een relatie met deze man maar onder andere voorwaarden zou dit misschien een optie zijn? Structureel twee huizen, ook in goede periodes? Hier moeten wel goede afspraken onder ten grondslag liggen natuurlijk.

Sowieso mag je besluiten hiermee te stoppen.

Ik herken het deels, mijn man heeft depressieve buien, dat is afschuwelijk voor mij. Voor de kinderen weet hij het nog uit zijn tenen te halen maar daar betaal ik later de prijs voor. Heel naar, maar tot op heden houdbaar. Ik kan me helemaal voorstellen dat je op een keer tegen een grens aanloopt en dat je dan zeker met het oog op je kinderen gedwongen wordt te handelen.
Johanna schreef:
09-03-2026 07:38
Opnieuw contact met psychiater, zijn ouders. Ik laat het voor nu bij hem. Vooral in januari en februari zijn het moeilijke tijden.
Heeft hij een spv’er oid?
Alle reacties Link kopieren Quote
Maar met een plek elders, in de tuin of desnoods op zolder blijf je in de relatie. Dan blijft de onveiligheid en spanning bestaan. Ook omdat to aangeeft dat er met haar man geen afspraken te maken zijn als hij in zo'n bui zit. En je bent niet vrij om je leven zelf weer op te pakken als er continu een donderwolk boven je hangt. Uiteindelijk ben je gebonden aan iemand voor een paar leuke momenten tot alles weer opnieuw begint. En je kunt uiteraard geen andere leuke relatie beginnen met zo'n blok aan je been.
Volgens mij zijn er vooral leuke momenten en een paar niet leuke.
Met die niet leuke momenten kan hij, met goede begeleiding, leren omgaan. En eventueel een aanpassing in de medicatie. Het is dan fijn om een psychiater te hebben die out of the box kan denken.
Alle reacties Link kopieren Quote
Geen spv-er of andere zorg meer. Wellicht dat hem dat kan helpen. Hij geeft aan heel gefrustreerd te worden als ik hem niet begrijp. Maar we begrijpen elkaar niet, het heeft op dat moment ook geen zin. Hij ziet niet in dat hij zo doet. Hij heeft zichzelf gehoord op een filmpje en vond dat niet fijn om te horen.

Er zijn inderdaad meer leuke periodes dan niet leuke, maar de niet leuke vind ik zwaar. Ik ben dan ook hypergefocust op zijn stemming, dat helpt natuurlijk ook niet.

Dat is voor jou ook heftig Beabob. Hoe ga je daar zelf mee om? Sterkte voor jou.
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat lief Johanna.

Ik ga er verschillend mee om. Soms maak ik scenario's en berekeningen in mijn hoofd om te scheiden, maar dan kijk ik naar mijn kinderen en dan houdt het op. Het lastige is ook gewoon dat het echt (in goede tijden) een heel fijne partner is, daar herken ik jouw situatie ook volledig in.

Soms speelt er een scenario waarin ik in gesprek ga met zijn familie rondom een scheiding en ik denk dat niemand het zou begrijpen. Soms voelt dat heel eenzaam.

Ik word vaak getroost door de gedachte dat hij het nét zo graag anders zou willen als ik en dat we eigenlijk samen in hetzelfde bootje zitten als het ware. Het voelt zo oneerlijk, maar voor hem net zo goed.

Als we geen kinderen hadden was ik opgestapt, maar zo lang mijn kinderen er (nog) geen last van hebben houd ik koers op over 10-15 jaar mogelijkheden tot andere keuzes.
Alle reacties Link kopieren Quote
Trouwens nog een stomme heel concrete tip, waar mensen wellicht ook iets van zullen vinden. Ik "praat" soms met ChatGPT. Het helpt me mijn gedachten te ordenen, ik krijg wat concrete tips voor mijn eigen handelen en de bevestiging die ik soms zoek.

Soms zit ik heel hoog in de emotie en ik kom er altijd beter uit na zo'n gesprek.
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat een herkenbaarheid. Wat moeilijk voor jou maar ook voor je partner. Kunnen jullie samen goed praten? Kies je genoeg voor jezelf?

Ik praat ook met ChatGPT! Die heeft echt hele fijne adviezen hè, ik heb daar al zoveel aan gehad. Maar ook praktische tips voor het geval de scheiding doorgezet gaat worden.

Gebruikersavatar
Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven