Relaties
alle pijlers
Sta op het punt om te scheiden!
vrijdag 28 juni 2019 om 08:43
Hallo allemaal.
Ik ben nieuw op dit forum. Wel vaak gezocht naar dit soort onderwerpen en kwam vaak hier terecht.
Ik zal even mijn verhaal doen en hopelijk kan iemand wijze raad geven.
Ik ben 39 jaar oud en heb 2 kinderen van 10 en 11.
Ik ben 21 jaar bij mijn partner en hebben een koophuis.
Wij hebben al vanaf dat wij samen zijn een turbulente relatie, heel veel passie en liefde maar ook erg veel ruzie en conflicten, het regent en stormt of de zon schijnt.
Wij kunnen ook dagen niks tegen elkaar zeggen, de sfeer is vaak niet leuk en gezellig.
Mijn moeder die komt al niet meer graag langs omdat het gewoon niet leuk is.
Wij samen zijn niet leuk. Het ligt aan ons beiden.
Kinderen moeten dit ook voelen.
Nu is het zo dat ik de laatste 3 jaar al flink twijfel. Wil ik dit wel? Wil ik wel zo oud worden?
Kunnen wij wel zo oud worden?
Geloof me we hebben er ook alles al aan gedaan. Gepraat gepraat gepraat, afgesproken dat we het vanaf nu beter gaan doen.
Als ik nou anders reageer en hij ook dan komt het wel goed.
Altijd geloofd in een goeie afloop want uiteindelijk na ieder zware dal vonden we elkaar weer terug.
Mijn man is ook narcistische(denk ik)
Hij haalt me omhoog en ik ben de liefste leukste knapste geweldigste vrouw die er is.
Of het grootse K wijf en hij haalt me met alles onderuit.
Ik heb voortaan moeite met zijn wisselend buien en ontzettend zwart kijken.
Ik heb de afgelopen jaren heel wat coachen versleten en veel yoga en mindfullnes gedaan om erg aan mezelf te werken.
Ik kan niks meer veranderen aan mezelf dit is het gewoon.
Ik heb altijd de schuld bij mezelf gezocht voor de problemen. Als ik nou wat liever ga zijn als ik nou wat meer buig dan komt het goed.
Maar het komt niet goed.
Steeds weer komt dat diepe dal. En dat duurt weer 3 a 4 maanden ellende en ruzie en elkaar dood zwijgen.
En ineens zijn we weer in love en zijn wij het gelukkigste gezin dat er is.
Aflopen zaterdag was het dieptepunt. Met v eel drank op. Is mijn mijn man agressief geworden.
Niet geslagen maar wel hard geduwd.
De volgende dag is het via een appje sorry en ik hou van jou.
Dit was voor mijn gevoel de druppel.
Hij weet dit en wil me niet kwijt.
Hij houd van me en wil samen op vakantie om het goed te maken.
Hij kruipt door het stof om me te houden.
Hij wil het gezin niet kwijt hij heeft niks zonder mij en de kinderen.
En tuurlijk hou ik van hem en wil ik hem eigenlijk ook niet kwijt. En de kinderen pff al ik daar aan denk dan gaan we niet uit elkaar.
Maar ik heb er geen vertrouwen meer in.
Ik ben bang wat doet hij de volgende keer met drank op.
Hij heeft vaak een kwade dronk.
En nu beloofd hij beterschap. maar wacht maar
Denk ik dan.
Dit is over een half jaar vergeten en dan gaan we weer van de heilig naar beneden in een zwart diep duister gat.
Wat jullie? Wat te doen.
Ik ben nieuw op dit forum. Wel vaak gezocht naar dit soort onderwerpen en kwam vaak hier terecht.
Ik zal even mijn verhaal doen en hopelijk kan iemand wijze raad geven.
Ik ben 39 jaar oud en heb 2 kinderen van 10 en 11.
Ik ben 21 jaar bij mijn partner en hebben een koophuis.
Wij hebben al vanaf dat wij samen zijn een turbulente relatie, heel veel passie en liefde maar ook erg veel ruzie en conflicten, het regent en stormt of de zon schijnt.
Wij kunnen ook dagen niks tegen elkaar zeggen, de sfeer is vaak niet leuk en gezellig.
Mijn moeder die komt al niet meer graag langs omdat het gewoon niet leuk is.
Wij samen zijn niet leuk. Het ligt aan ons beiden.
Kinderen moeten dit ook voelen.
Nu is het zo dat ik de laatste 3 jaar al flink twijfel. Wil ik dit wel? Wil ik wel zo oud worden?
Kunnen wij wel zo oud worden?
Geloof me we hebben er ook alles al aan gedaan. Gepraat gepraat gepraat, afgesproken dat we het vanaf nu beter gaan doen.
Als ik nou anders reageer en hij ook dan komt het wel goed.
Altijd geloofd in een goeie afloop want uiteindelijk na ieder zware dal vonden we elkaar weer terug.
Mijn man is ook narcistische(denk ik)
Hij haalt me omhoog en ik ben de liefste leukste knapste geweldigste vrouw die er is.
Of het grootse K wijf en hij haalt me met alles onderuit.
Ik heb voortaan moeite met zijn wisselend buien en ontzettend zwart kijken.
Ik heb de afgelopen jaren heel wat coachen versleten en veel yoga en mindfullnes gedaan om erg aan mezelf te werken.
Ik kan niks meer veranderen aan mezelf dit is het gewoon.
Ik heb altijd de schuld bij mezelf gezocht voor de problemen. Als ik nou wat liever ga zijn als ik nou wat meer buig dan komt het goed.
Maar het komt niet goed.
Steeds weer komt dat diepe dal. En dat duurt weer 3 a 4 maanden ellende en ruzie en elkaar dood zwijgen.
En ineens zijn we weer in love en zijn wij het gelukkigste gezin dat er is.
Aflopen zaterdag was het dieptepunt. Met v eel drank op. Is mijn mijn man agressief geworden.
Niet geslagen maar wel hard geduwd.
De volgende dag is het via een appje sorry en ik hou van jou.
Dit was voor mijn gevoel de druppel.
Hij weet dit en wil me niet kwijt.
Hij houd van me en wil samen op vakantie om het goed te maken.
Hij kruipt door het stof om me te houden.
Hij wil het gezin niet kwijt hij heeft niks zonder mij en de kinderen.
En tuurlijk hou ik van hem en wil ik hem eigenlijk ook niet kwijt. En de kinderen pff al ik daar aan denk dan gaan we niet uit elkaar.
Maar ik heb er geen vertrouwen meer in.
Ik ben bang wat doet hij de volgende keer met drank op.
Hij heeft vaak een kwade dronk.
En nu beloofd hij beterschap. maar wacht maar
Denk ik dan.
Dit is over een half jaar vergeten en dan gaan we weer van de heilig naar beneden in een zwart diep duister gat.
Wat jullie? Wat te doen.
vrijdag 28 juni 2019 om 09:44
vrijdag 28 juni 2019 om 09:48
Dit!
vrijdag 28 juni 2019 om 09:50
Van drank word je geen ander mens; alleen ongeremder en somberder. Wat er dan uit komt zat er al in, alleen wordt het niet door fatsoen, mededogen en respect tegengehouden. Een nuchter persoon kan zich beter inhouden.Ik ben bang wat doet hij de volgende keer met drank op.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 28 juni 2019 om 09:52
Wat een geweldige situatie voor jullie kinderen...
Jij hebt bewust gekozen voor een huwelijk met een man waarmee de relatie nooit top is geweest. Jij hebt gekozen voor dit drama, jullie kinderen niet. Ik vind het schandalig wat jullie de kinderen aandoen met jullie gedrag. Jullie zijn beiden fout. Je kunt je man wel een narcist noemen, maar jij bent even fout bezig.
Als jullie de kinderen nog een enigszins leuk leven gunnen dan zetten jullie die scheiding snel door. Of jullie gaan beiden eens even heel snel normaal doen.
Jij hebt bewust gekozen voor een huwelijk met een man waarmee de relatie nooit top is geweest. Jij hebt gekozen voor dit drama, jullie kinderen niet. Ik vind het schandalig wat jullie de kinderen aandoen met jullie gedrag. Jullie zijn beiden fout. Je kunt je man wel een narcist noemen, maar jij bent even fout bezig.
Als jullie de kinderen nog een enigszins leuk leven gunnen dan zetten jullie die scheiding snel door. Of jullie gaan beiden eens even heel snel normaal doen.
vrijdag 28 juni 2019 om 09:57
Je kan hartstikke gek op elkaar zijn maar ook het slechtste in elkaar naar boven halen. Foeksia heeft best een punt om een lat-relatie te opperen. In het beste geval krijgt hij meer inzicht in zijn houding en heb je een leuke relatie of jij merkt hoe zalig het is om niet dag en nacht op je tenen te lopen. Voor je kinderen zou het een uitkomst zijn want het is echt vreselijk om schreeuwende ouders te hebben, het maakt kinderen angstig en vaak ook agressiever omdat ze thuis een verkeerd voorbeeld krijgen.
vrijdag 28 juni 2019 om 09:59
Jij hebt een grens gelegd, deze is overschreden, dus raap dat laatste restje zelfrespect bij elkaar en zet door die scheiding. Wees duidelijk naar hem ook, laat hem ook weten dat er door zijn dronken agressie hij jou jullie relatie van die klif heeft geduwd en er nu dus nooit meer een weg meer terug is. Dus dat hij maar beter mee kan werken en zorgen dat alles vanwege de kinderen goed geregeld wordt omdat hij anders een aanklacht voor mishandeling en huiselijk geweld voor de rest van zijn leven mee zal moeten slepen. En nee, er is geen kans meer dat het goedkomt, want jij laat je niet nog een keer ompraten om dan weer mishandeld te worden door hem na een zuipfestijn.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
vrijdag 28 juni 2019 om 10:21
Relatietherapie zou nog een optie zijn.
Naar de kinderen toe vind ik dit een vorm van geestelijk mishandeling. Wat jij accepteert moet je zelf weten maar om als kind in een gespannen en verziekte sfeer op te groeien is echt vreselijk.
Naar de kinderen toe vind ik dit een vorm van geestelijk mishandeling. Wat jij accepteert moet je zelf weten maar om als kind in een gespannen en verziekte sfeer op te groeien is echt vreselijk.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 28 juni 2019 om 10:52
En jij denkt dat het met scheiden beter wordt? Voor jezelf misschien, maar voor je kinderen niet. Nu is de situatie thuis niet goed voor hun, maar na een scheiding ben je nog steeds samen ouders. En met de manier hoe jullie met elkaar omgaan kan ik wel een schetsje maken hoe vreselijk klem die kinderen straks komen te zitten in een vechtscheiding.
Zoek hulp en leer respectvol met elkaar omgaan. Daarna kan je altijd nog scheiden.
Zoek hulp en leer respectvol met elkaar omgaan. Daarna kan je altijd nog scheiden.
patchouli_ wijzigde dit bericht op 28-06-2019 10:55
0.12% gewijzigd
vrijdag 28 juni 2019 om 11:00
Er is maar één voorwaarde waaronder ik het nog zou proberen. En dat is dat hij en/of jullie in therapie gaan. Een een gekaderd termijn waarin er verbetering van de relatie moet optreden.
Naar de kinderen toe vind ik deze situatie ook echt niet kunnen. Geen therapie = geen relatie meer.
Zoals je het omschrijft klinkt dit overigens als een recept voor een vechtscheiding. Dus relatietherapie is wellicht sowieso geen overbodige luxe. Op zijn minst om begeleiding te hebben bij 'hoe gaan wij op zo'n manier uit elkaar dat we onze kinderen niet beschadigen'.
Naar de kinderen toe vind ik deze situatie ook echt niet kunnen. Geen therapie = geen relatie meer.
Zoals je het omschrijft klinkt dit overigens als een recept voor een vechtscheiding. Dus relatietherapie is wellicht sowieso geen overbodige luxe. Op zijn minst om begeleiding te hebben bij 'hoe gaan wij op zo'n manier uit elkaar dat we onze kinderen niet beschadigen'.
vrijdag 28 juni 2019 om 11:02
Terecht punt en heel goed advies.patchouli_ schreef: ↑28-06-2019 10:52En jij denkt dat het met scheiden beter wordt? Voor jezelf misschien, maar voor je kinderen niet. Nu is de situatie thuis niet goed voor hun, maar na een scheiding ben je nog steeds samen ouders. En met de manier hoe jullie met elkaar omgaan kan ik wel een schetsje maken hoe vreselijk klem die kinderen straks komen te zitten in een vechtscheiding.
Zoek hulp en leer respectvol met elkaar omgaan. Daarna kan je altijd nog scheiden.
vrijdag 28 juni 2019 om 11:14
TO..zeg eens eerlijk..maken JULLIE veel ruzie? Of zit je in een ongelijkwaardige relatie met een moeilijke man en blijf je steeds maar bij hem? Dat zijn namelijk wel twee verschillende zaken.
Samen in therapie en de communicatie verbeteren werkt alleen als het ook echt iets van jullie samen is.
Als dit een gevalletje: agressieve man met stemmingswisselingen en moeilijk gedrag is, en jij past je al járen aan onder het mom van 'ik ben ook niet de makkelijkste' is het een héél ander verhaal. Dan is het wéér naar jezelf gaan kijken en gaan aanpassen geen oplossing. Dan zul je op zoek moeten naar je eigen grenzen en je afvragen wat je kinderen nodig hebben. En in hoeverre je kinderen nog echt op 1 staan, of staat de angst om hem te verlaten stiekem op 1?
Zeg het maar...
Samen in therapie en de communicatie verbeteren werkt alleen als het ook echt iets van jullie samen is.
Als dit een gevalletje: agressieve man met stemmingswisselingen en moeilijk gedrag is, en jij past je al járen aan onder het mom van 'ik ben ook niet de makkelijkste' is het een héél ander verhaal. Dan is het wéér naar jezelf gaan kijken en gaan aanpassen geen oplossing. Dan zul je op zoek moeten naar je eigen grenzen en je afvragen wat je kinderen nodig hebben. En in hoeverre je kinderen nog echt op 1 staan, of staat de angst om hem te verlaten stiekem op 1?
Zeg het maar...
vrijdag 28 juni 2019 om 11:48
Heel goed punt wat dekenau heeft. Helaas herken ik veel in de openingspost. Ik zat in een vergelijkbare relatie en bij mij was wat dekenau omschreef van toepassing. En maar aanpassen en aanpassen. Bij mij kwam er ook nog ontrouw bij. Nu zijn wij uit elkaar. Ik wilde zo graag een functionerend gezin maar daar heb je wel 2 volwassenen voor nodig en niet een kind en een volwassene, want zo voelde het, alsof ik twee kinderen had. Het is onwijs verdrietig dat het niet gelukt is maar ik heb er echt alles aan gedaan. Teveel! Hij wilde niet, kon niet. En nu denk ik, dit had veel eerder moeten stoppen, wat hebben wij ons kind aangedaan. Ik ook, door zoveel te slikken en goed te praten. Er is nu rust in huis en wij hoeven niet meer op eieren te lopen. Nooit deden wij het goed. Wij kunnen heerlijk onszelf zijn en daar bloei je enorm van op. Bij mij is het allemaal nog heel recent en heb er nog veel verdriet van en moet ook nog veel meer los komen van deze man, maar voel al zo'n wezenlijk verschil. Het gaat je enorm veel geven!
vrijdag 28 juni 2019 om 12:12
Dank voor jullie reacties.
Dekanau voor mij voelt het absoluut dat ik me al die jaren heb aangepast aan mijn moeilijke man.
Mijn lichtje is pas een jaar geleden aangegaan en zie nu in waar wij in hemelsnaam mee bezig zijn.
Somany succes verder en zet hem op.
Verschiet wel een beetje van de heftige (aanvallende ) reacties. Misschien maar goed dat ik zo met mijn neus op de feiten wordt geduwd.
Maar komt wel even binnen.
De rede dat ik zo lang ben gebeleven is omdat ik dacht we komen er wel.
Maar steeds weer terug bij af.
Kinderen staan voor mij natuurlijk bovenaan.
Ben me bewust wat ik ze aandoe. Dat doet al zeer genoeg. Liever wordt ik daar niet met mijn neus nog eens mee ingewreven.
Het enige wil ik graag wat advies en begrip waardeer wel jullie eerlijkheid.
Dekanau voor mij voelt het absoluut dat ik me al die jaren heb aangepast aan mijn moeilijke man.
Mijn lichtje is pas een jaar geleden aangegaan en zie nu in waar wij in hemelsnaam mee bezig zijn.
Somany succes verder en zet hem op.
Verschiet wel een beetje van de heftige (aanvallende ) reacties. Misschien maar goed dat ik zo met mijn neus op de feiten wordt geduwd.
Maar komt wel even binnen.
De rede dat ik zo lang ben gebeleven is omdat ik dacht we komen er wel.
Maar steeds weer terug bij af.
Kinderen staan voor mij natuurlijk bovenaan.
Ben me bewust wat ik ze aandoe. Dat doet al zeer genoeg. Liever wordt ik daar niet met mijn neus nog eens mee ingewreven.
Het enige wil ik graag wat advies en begrip waardeer wel jullie eerlijkheid.
vrijdag 28 juni 2019 om 12:16
Mijn reactie was ook aanvallend, sorry. Komt echt voort uit mijn onbegrip. Begrip kan ik je dus niet geven. Wel wens ik je oprecht sterkte toe. Mijn advies zou zijn om mét relatietherapie uit elkaar te gaan.
