Relaties
alle pijlers
stommer dans stom!
maandag 2 augustus 2010 om 18:48
Hallo,
Wat ben ik stom geweest zeg! Vorige week heb ik mijn relatie van 6 jaar beeindigd omdat de situatie onhoudbaar was...komt er kort op neer dat er sprake was van verbaal en fysiek geweld, vreemdgaan, leugens etc.
De bom is bij mij gebarsten omdat ik erachter kwam dat hij al 3 jaar achter mijn rug met zijn ex het bed deelde en dit altijd ontkent heeft tot ik vorige week smsjes vond die er niet om logen..
Afijn, hij is vertrokken naar elders en ik was bedroefd maar zeker ook opgelucht!
Ik had mijn rust in huis terug en had het toch wel naar mijn zin ookal stond de wereld even op zijn kop.
Nu is hij gisteravond gekomen, we hebben gepraat, hij heeft alles toegegeven, spijt betuigd, hand in eigen boezem gestoken, zeker ook voor het fysieke geweldm
Beloftes gedaan, hij gaat in therapie,alles wordt anders bla bla bla!
En ik? Ik heb toegegeven en hem nog een kans gegeven, de laatste...
Heb hem verteld dat ik niets meer pik, we gaan het volgens mijn regels doen en hij ging ermee accoord..
Maar nu voelt deze beslissing zzo fout, ben weer terug bij af en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er weer in getrapt ben..
Wat nu? Moet ik hem idd die laatste kans geven, moet ik weer energie stoppen om te redeen wat er te redden valt? Ik heb 2 kids, ik wil rust in huis!!
Ik weet toch wel dat hij niet aan mijn eisen voldoet..dit voelt tijdverspilling..
Voel me echt zwaar verneukt, letterlijk en figuurlijk...
Wat ben ik stom geweest zeg! Vorige week heb ik mijn relatie van 6 jaar beeindigd omdat de situatie onhoudbaar was...komt er kort op neer dat er sprake was van verbaal en fysiek geweld, vreemdgaan, leugens etc.
De bom is bij mij gebarsten omdat ik erachter kwam dat hij al 3 jaar achter mijn rug met zijn ex het bed deelde en dit altijd ontkent heeft tot ik vorige week smsjes vond die er niet om logen..
Afijn, hij is vertrokken naar elders en ik was bedroefd maar zeker ook opgelucht!
Ik had mijn rust in huis terug en had het toch wel naar mijn zin ookal stond de wereld even op zijn kop.
Nu is hij gisteravond gekomen, we hebben gepraat, hij heeft alles toegegeven, spijt betuigd, hand in eigen boezem gestoken, zeker ook voor het fysieke geweldm
Beloftes gedaan, hij gaat in therapie,alles wordt anders bla bla bla!
En ik? Ik heb toegegeven en hem nog een kans gegeven, de laatste...
Heb hem verteld dat ik niets meer pik, we gaan het volgens mijn regels doen en hij ging ermee accoord..
Maar nu voelt deze beslissing zzo fout, ben weer terug bij af en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er weer in getrapt ben..
Wat nu? Moet ik hem idd die laatste kans geven, moet ik weer energie stoppen om te redeen wat er te redden valt? Ik heb 2 kids, ik wil rust in huis!!
Ik weet toch wel dat hij niet aan mijn eisen voldoet..dit voelt tijdverspilling..
Voel me echt zwaar verneukt, letterlijk en figuurlijk...
maandag 2 augustus 2010 om 19:35
@habibti: de dingen die jij zegt heb ik gisteren ook gezegd, ik weet hoe ver deze dingen gaan en wil hen niet aan zon jeugd blootstellen met de kans later ook in een cirkel van geweld en bedrog te komen.
Hij zei ook te willen veranderen voor hen maar toen had ik zoiets van: halloohoo!! En ik dan, was ik niet belangrijk genoeg om te veranderen..want natuurlijk heb ik hem in al de jaren heus wel verteld wat de consequenties kunnen zijn, hij schrok hier dan vanzn heyt geweld stopte, soms zelfs voor een jaar, maar altijd weer die terugval...daarom, ik geloof er niet meer in.
Het water staat aan zijn lippen en eigenlijk wil ik hem gewoon laten verzuipen, al was het maar voor alle tranen die ik henb gelaten..
Ik kom later terug, alvast bedankt voor de reacties!
Hij zei ook te willen veranderen voor hen maar toen had ik zoiets van: halloohoo!! En ik dan, was ik niet belangrijk genoeg om te veranderen..want natuurlijk heb ik hem in al de jaren heus wel verteld wat de consequenties kunnen zijn, hij schrok hier dan vanzn heyt geweld stopte, soms zelfs voor een jaar, maar altijd weer die terugval...daarom, ik geloof er niet meer in.
Het water staat aan zijn lippen en eigenlijk wil ik hem gewoon laten verzuipen, al was het maar voor alle tranen die ik henb gelaten..
Ik kom later terug, alvast bedankt voor de reacties!
maandag 2 augustus 2010 om 19:40
Mavis, je tekens zijn verstandelijk wel genoeg voor je, maar gevoelsmatig heb je nog angst hem kwijt te raken. Het was wel even fijn dat alleen zijn, maar toch zeg je, heb je hem de zooooveelste kans gegeven.
Je bent gewoon mens. Je bent beschadigd en gevoelig, daarom krijgt hij weer voet tussen de deur. Heel begrijpelijk. Je ego wordt gestreeld als hij weer terug komt voor jou.
Het is gewoon nog steeds niet genoeg en dat het op een dag wel genoeg is, die komt. Maar dan is het nog aanpoten hoor. In mijn situatie, ik heb eindelijk ook het besluit gemaakt (zonder kinderen in het spel) maar shit wat voel ik me soms zwak. Ik denk ook nog veel te veel over die rotvent na, dat ik hem ook bijna weer een kans wil geven. Maar het laatste wat hij heeft geflikt, nadat ik het besluit had gemaakt, houd me sterk dat ik geen contact meer zoek.
In therapie, pffff, zou hij ook in therapie gaan zonder die kans? Doet hij het voor jou of voor zichzelf. Ik had er ook zo een, die ging in therapie, 3 dagen per week. Ik snapte er niets van, dat was zelfs te zwaar voor hem. Dus verdenk ik hem ervan dat hij het deed voor de uitkering die hij ervoor kreeg. Uiteindelijk kwam hij niet meer op therapie opdagen....
Pffff ik ga nu topic openen want hier ga ik weer...
Je bent gewoon mens. Je bent beschadigd en gevoelig, daarom krijgt hij weer voet tussen de deur. Heel begrijpelijk. Je ego wordt gestreeld als hij weer terug komt voor jou.
Het is gewoon nog steeds niet genoeg en dat het op een dag wel genoeg is, die komt. Maar dan is het nog aanpoten hoor. In mijn situatie, ik heb eindelijk ook het besluit gemaakt (zonder kinderen in het spel) maar shit wat voel ik me soms zwak. Ik denk ook nog veel te veel over die rotvent na, dat ik hem ook bijna weer een kans wil geven. Maar het laatste wat hij heeft geflikt, nadat ik het besluit had gemaakt, houd me sterk dat ik geen contact meer zoek.
In therapie, pffff, zou hij ook in therapie gaan zonder die kans? Doet hij het voor jou of voor zichzelf. Ik had er ook zo een, die ging in therapie, 3 dagen per week. Ik snapte er niets van, dat was zelfs te zwaar voor hem. Dus verdenk ik hem ervan dat hij het deed voor de uitkering die hij ervoor kreeg. Uiteindelijk kwam hij niet meer op therapie opdagen....
Pffff ik ga nu topic openen want hier ga ik weer...
maandag 2 augustus 2010 om 20:07
maandag 2 augustus 2010 om 20:54
dinsdag 3 augustus 2010 om 02:21
Begrijpelijk maar niet echt handig. Je hebt 2 kinderen, en ook zonder zou je het niet moeten willen accepteren dat hij slaat, bedriegt, liegt, vreemdgaan enz.
Verstandelijk weet je dat ook wel. Als het nog niet zo voelt, zoek hulp. Ik vind het kwalijk als je je kinderen zoveel te kort doet. En uiteraard jezelf ook. Maar je moet nu even praktisch denken en handelen. Stop hiermee. Al is het maar voor je kinderen, dat jij het accepteert ala, maar voor je kinderen kan je dit echt niet doen. Er is ook een leven na deze man. Geloof me, en een mooier leven dan je nu hebt.
Verstandelijk weet je dat ook wel. Als het nog niet zo voelt, zoek hulp. Ik vind het kwalijk als je je kinderen zoveel te kort doet. En uiteraard jezelf ook. Maar je moet nu even praktisch denken en handelen. Stop hiermee. Al is het maar voor je kinderen, dat jij het accepteert ala, maar voor je kinderen kan je dit echt niet doen. Er is ook een leven na deze man. Geloof me, en een mooier leven dan je nu hebt.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
dinsdag 3 augustus 2010 om 03:05
Wat misschien helpt om in je achterhoofd te houden:
Bedenk dat je vriend 6 JAAR de tijd heeft gehad om iets aan zijn gedrag te doen. Maar al die tijd vond hij het blijkbaar niet belangrijk genoeg om jou gelukkig te maken. En nu opeens wel?! Dat is alleen omdat hij er zelf opeens bij in gaat schieten.Dit betekent echt niet dat hij opeens jou en de kinderen zo belangrijk vindt, het gaat nog steeds alleen om hemzelf.
Bedenk dat je vriend 6 JAAR de tijd heeft gehad om iets aan zijn gedrag te doen. Maar al die tijd vond hij het blijkbaar niet belangrijk genoeg om jou gelukkig te maken. En nu opeens wel?! Dat is alleen omdat hij er zelf opeens bij in gaat schieten.Dit betekent echt niet dat hij opeens jou en de kinderen zo belangrijk vindt, het gaat nog steeds alleen om hemzelf.
dinsdag 3 augustus 2010 om 10:54
Je topictitel is ook: stommer dan stom.
Je hebt niet geschreven: Geweldigste keuze ooit, hoera!
Dat zegt duidelijk hoe je erin staat.
Je weet dat het geen goede keuze is. Je verschuilt je achter het feit; 'oh wat dom, nu kan ik niet meer terug'.
Maar dat kan je wel, als je dat zou willen. Als je de keuze maakt om weer door te gaan, is dat een bewuste keuze.
Een bewuste keuze om je kinderen, en jezelf in een wereld van geweld, leugens, minachting, onveiligheid te sleuren.
Je schrijft over de gevolgen van geweld voor kinderen:
'want natuurlijk heb ik hem in al de jaren heus wel verteld wat de consequenties kunnen zijn, hij schrok hier dan vanzn heyt geweld stopte, soms zelfs voor een jaar, maar altijd weer die terugval...'
Hij is blijkbaar niet in staat, om verantwoordelijkheid te tonen en te handelen naar dit inzicht. Het geweld blijft blijkbaar.
Maar jij doet eigenlijk hetzelfde.
Je verwijt het hem, maar jij handelt hierin ook niet naar het belang van je kinderen. Jij redt ze ook niet uit de situatie.
Jij kiest er, samen met je partner, voor om je kinderen te confronteren met geweld en onveiligheid.
Dit heeft een levenslange impact op je kinderen.
Vergis je niet.
Je hebt niet geschreven: Geweldigste keuze ooit, hoera!
Dat zegt duidelijk hoe je erin staat.
Je weet dat het geen goede keuze is. Je verschuilt je achter het feit; 'oh wat dom, nu kan ik niet meer terug'.
Maar dat kan je wel, als je dat zou willen. Als je de keuze maakt om weer door te gaan, is dat een bewuste keuze.
Een bewuste keuze om je kinderen, en jezelf in een wereld van geweld, leugens, minachting, onveiligheid te sleuren.
Je schrijft over de gevolgen van geweld voor kinderen:
'want natuurlijk heb ik hem in al de jaren heus wel verteld wat de consequenties kunnen zijn, hij schrok hier dan vanzn heyt geweld stopte, soms zelfs voor een jaar, maar altijd weer die terugval...'
Hij is blijkbaar niet in staat, om verantwoordelijkheid te tonen en te handelen naar dit inzicht. Het geweld blijft blijkbaar.
Maar jij doet eigenlijk hetzelfde.
Je verwijt het hem, maar jij handelt hierin ook niet naar het belang van je kinderen. Jij redt ze ook niet uit de situatie.
Jij kiest er, samen met je partner, voor om je kinderen te confronteren met geweld en onveiligheid.
Dit heeft een levenslange impact op je kinderen.
Vergis je niet.
