Relaties
alle pijlers
Unhappy single
donderdag 28 juli 2011 om 23:28
Als veel mee-lezer en soms mee-schrijver stuitte ik net op een oud topic waarin verwezen werd naar een topic met dezelfde naam als deze, helaas dateert deze uit 2007, ik had er waarschijnlijk veel aan gehad.
Ik ben een jonge meid en het leven zou me toe moeten lachen, maar ik voel me de laaste tijd steeds vaker te veel.
Mijn vriendinnen van thuis uit zijn intussen bijna allemaal afgestudeerd en hebben een baan en vriend. Ik ben vrijwel de enige die in een andere stad is gaan studeren. Door omstandigheden ben ik tussentijds een keer verhuisd en heb ik dus twee keer opnieuw wat op moeten bouwen in deze steden en dat is nooit helemaal gelukt. In de eerste plaats omdat ik door een knipperlicht relatie met mijn exvriend ontzettend onzeker ben geworden en klasgenoten, collega's etc. vaak afstoot als zij toenadering zochten, ik besteedde mijn tijd liever alleen door series te kijken, te internetten e.d. (dan kon niemand me teleurstellen denk ik, nasleep van mijn ex..)
Toen ik ging verhuizen nam ik me voor een nieuwe start te maken met een nieuwe bijbaan, nieuwe collega's, meer met klasgenoten te ondernemen en wie weet een beetje daten.
Dit is me een beetje tegengevallen.. Ik heb een leuke nieuwe bijbaan en leuke collega's. Alleen zijn dit mensen waarvoor dit hun vaste baan is en hebben zij daarnaast een vast (gezins)leven. Zij zijn ook een stukje ouder dan ik.
Mijn klasgenoten zijn heel lief en leuk maar er zitten geen mensen bij waar ik écht mijn ei bij kwijt kan, we zitten niet helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn een aantal jaren jonger dan ik en komen pas net kijken in het studentenleven.
Ik ben zelf een onbezonnen type die niet vies is van een drankje, een nacht doortrekken of een one night stand. Maar daarnaast ben ik heel zelfstandig, woon al wat jaren op mezelf, en ben door die jaren heen wat zelfstandiger en serieuzer geworden. Ik ben een beetje van het aan de bar hangen/op het terras zitten met een goed wijntje of lekker uiteten.
Het komt er dus een op neer dat ik er een beetje tussenin hang. Te oud om het studentenleven helemaal in te gaan en er op los te feesten, maar te jong voor de nieuwe fase: ik heb immers mijn studie nog niet afgerond en geen vaste vriend om mee te gaan samenwonen o.i.d.
Omdat het zo tegen viel in de nieuwe stad ben ik veel toenadering gaan zoeken tot mijn vriendinnenclub van thuis uit (waar de band overigens al die tijd prima mee is geweest) maar ook dat valt erg tegen. Zoals ik als aangaf hebben zij allemaal een vaste vriend en hangen zij zaterdagen met hen op de bank. Stappen zit er vrijwel niet meer in.
Ditzelfde geldt voor goede vrienden los van dat vaste kliekje (zowel mannelijke als vrouwelijke) die ik door de jaren heen heb leren kennen.
Ik voel me nu dus nergens meer echt 'thuis'. Ik voel me vaak teleurgesteld in vrienden die een relatie hebben omdat hun geliefde opeens voor alles gaat. Stappen, uitjes, vakanties.. Het zit er niet meer in want het geld kan maar een keer worden uitgegeven en die spaarzame uurtjes in het weekend gaan ook naar de relatie.
Ik voel me steeds meer alsof ik achter loop, terwijl ik nog hardstikke jong bent. Maar als niemand iets leuks wil/kan ondernemen (zelfs grote feesten als koninginnedag enz.) worden niet meer met de vrienden gevierd maar met de relaties. Bij sommigen word ik met zulke dingen weleens meegevraagd maar ben ik altijd het vijfde wiel aan de wagen (staan ze te kleffen bijvoorbeeld). Als ik een ergens een introducé voor mag meenemen gaat niemand mee want al plannen met vriend/vriendin.. Ik voel me dus nogal eenzaam. Het is net of alles waar ik in heb geïnvesteerd al die tijd opeens overboord word gegooid omdat zij een nieuwe liefde hebben.
Het daten bij mij zelf wil niet zo lukken, als ik iemand ben tegengekomen is dit steevast op het verkeerde moment (man niet toe aan een relatie/ik ben alleen leuk voor de neuk/enz.) Ook hiervoor vind ik weinig empathie van mijn vrienden omdat zij allemaal zo gelukkig zijn met hun vriend/vriendin of omdat zij in een heel andere fase van hun leven zitten (klasgenoten)..
Het is een lang verhaal geworden, maar wat ik dus eigenlijk wil zeggen is dat ik niet helemaal weet wat ik nu met mezelf aan moet. Ik hoef niet persé een relatie, maar nu mijn single leven zo ontzettend saai is vraag ik me steeds meer af wanneer die man voor mij nou eens komt aanwaaien.. Ik wil ook die persoon waar ik leuke dingen mee kan delen, weekendjes mee weg kan en de weekenden mee kan doorbrengen!
Ik ben zelf altijd degene die het hardst roept dat een relatie een aanvulling moet zijn, geen invulling, en werkelijk waar, als ik dan een keer op stap ben met een vrijgezelle vriendin met wat drankjes en wat sjansen voel ik me prima! Totdat die vriendin dan weer een nieuwe vlam krijgt en ik weer naar de achtergrond geschoven word. Het is zelfs zo erg dat ik vanuit mijn omgeving steeds vaker opmerkingen krijg waarom ik nog geen vriend heb..
Zijn er mensen die dit herkennen? Hierover mee willen babbelen?
Ik ben een jonge meid en het leven zou me toe moeten lachen, maar ik voel me de laaste tijd steeds vaker te veel.
Mijn vriendinnen van thuis uit zijn intussen bijna allemaal afgestudeerd en hebben een baan en vriend. Ik ben vrijwel de enige die in een andere stad is gaan studeren. Door omstandigheden ben ik tussentijds een keer verhuisd en heb ik dus twee keer opnieuw wat op moeten bouwen in deze steden en dat is nooit helemaal gelukt. In de eerste plaats omdat ik door een knipperlicht relatie met mijn exvriend ontzettend onzeker ben geworden en klasgenoten, collega's etc. vaak afstoot als zij toenadering zochten, ik besteedde mijn tijd liever alleen door series te kijken, te internetten e.d. (dan kon niemand me teleurstellen denk ik, nasleep van mijn ex..)
Toen ik ging verhuizen nam ik me voor een nieuwe start te maken met een nieuwe bijbaan, nieuwe collega's, meer met klasgenoten te ondernemen en wie weet een beetje daten.
Dit is me een beetje tegengevallen.. Ik heb een leuke nieuwe bijbaan en leuke collega's. Alleen zijn dit mensen waarvoor dit hun vaste baan is en hebben zij daarnaast een vast (gezins)leven. Zij zijn ook een stukje ouder dan ik.
Mijn klasgenoten zijn heel lief en leuk maar er zitten geen mensen bij waar ik écht mijn ei bij kwijt kan, we zitten niet helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn een aantal jaren jonger dan ik en komen pas net kijken in het studentenleven.
Ik ben zelf een onbezonnen type die niet vies is van een drankje, een nacht doortrekken of een one night stand. Maar daarnaast ben ik heel zelfstandig, woon al wat jaren op mezelf, en ben door die jaren heen wat zelfstandiger en serieuzer geworden. Ik ben een beetje van het aan de bar hangen/op het terras zitten met een goed wijntje of lekker uiteten.
Het komt er dus een op neer dat ik er een beetje tussenin hang. Te oud om het studentenleven helemaal in te gaan en er op los te feesten, maar te jong voor de nieuwe fase: ik heb immers mijn studie nog niet afgerond en geen vaste vriend om mee te gaan samenwonen o.i.d.
Omdat het zo tegen viel in de nieuwe stad ben ik veel toenadering gaan zoeken tot mijn vriendinnenclub van thuis uit (waar de band overigens al die tijd prima mee is geweest) maar ook dat valt erg tegen. Zoals ik als aangaf hebben zij allemaal een vaste vriend en hangen zij zaterdagen met hen op de bank. Stappen zit er vrijwel niet meer in.
Ditzelfde geldt voor goede vrienden los van dat vaste kliekje (zowel mannelijke als vrouwelijke) die ik door de jaren heen heb leren kennen.
Ik voel me nu dus nergens meer echt 'thuis'. Ik voel me vaak teleurgesteld in vrienden die een relatie hebben omdat hun geliefde opeens voor alles gaat. Stappen, uitjes, vakanties.. Het zit er niet meer in want het geld kan maar een keer worden uitgegeven en die spaarzame uurtjes in het weekend gaan ook naar de relatie.
Ik voel me steeds meer alsof ik achter loop, terwijl ik nog hardstikke jong bent. Maar als niemand iets leuks wil/kan ondernemen (zelfs grote feesten als koninginnedag enz.) worden niet meer met de vrienden gevierd maar met de relaties. Bij sommigen word ik met zulke dingen weleens meegevraagd maar ben ik altijd het vijfde wiel aan de wagen (staan ze te kleffen bijvoorbeeld). Als ik een ergens een introducé voor mag meenemen gaat niemand mee want al plannen met vriend/vriendin.. Ik voel me dus nogal eenzaam. Het is net of alles waar ik in heb geïnvesteerd al die tijd opeens overboord word gegooid omdat zij een nieuwe liefde hebben.
Het daten bij mij zelf wil niet zo lukken, als ik iemand ben tegengekomen is dit steevast op het verkeerde moment (man niet toe aan een relatie/ik ben alleen leuk voor de neuk/enz.) Ook hiervoor vind ik weinig empathie van mijn vrienden omdat zij allemaal zo gelukkig zijn met hun vriend/vriendin of omdat zij in een heel andere fase van hun leven zitten (klasgenoten)..
Het is een lang verhaal geworden, maar wat ik dus eigenlijk wil zeggen is dat ik niet helemaal weet wat ik nu met mezelf aan moet. Ik hoef niet persé een relatie, maar nu mijn single leven zo ontzettend saai is vraag ik me steeds meer af wanneer die man voor mij nou eens komt aanwaaien.. Ik wil ook die persoon waar ik leuke dingen mee kan delen, weekendjes mee weg kan en de weekenden mee kan doorbrengen!
Ik ben zelf altijd degene die het hardst roept dat een relatie een aanvulling moet zijn, geen invulling, en werkelijk waar, als ik dan een keer op stap ben met een vrijgezelle vriendin met wat drankjes en wat sjansen voel ik me prima! Totdat die vriendin dan weer een nieuwe vlam krijgt en ik weer naar de achtergrond geschoven word. Het is zelfs zo erg dat ik vanuit mijn omgeving steeds vaker opmerkingen krijg waarom ik nog geen vriend heb..
Zijn er mensen die dit herkennen? Hierover mee willen babbelen?
zaterdag 30 juli 2011 om 12:02
Hierbij een bebricht van een happy en single persoon.
Ik ben eind 20 en een paar jaar vrijgezel. Eerlijk gezegd denk ik dat het de komende jaren zo zal blijven, misschien wel voor altijd. Heb ik er moeite mee? Nee. Ik heb een leuke baan, ben gezond en kan mezelf goed vermaken in mijn eentje. Ik heb wel een relatie gehad (2 keer), maar dat was geen succes. Ik was mezelf niet in relaties en heb nare dingen meegemaakt. Waarom zou ik een relatie aangaan als ik op dit moment gewoon blij ben met mijn leven. Als ik mijn relaties vergelijk met mijn leven als single, dan kan ik met hand op mijn hart zeggen dat ik zonder een relatie veel gelukkiger ben. Wat ik wel mis is sex, daar ben ik eerlijk in. Het gevoel komt en het gaat weer haha.
De kans dat ik iemand zal tegen komen acht ik klein, omdat ik graag alleen ben en veel thuis zit. Waarom? omdat ik zo ben en me daar prettig bij voel. Veel dingen doe ik alleen en ik heb geen vriendinnen. Ik heb een kennis met wie ik af en toe spreek, maar we zijn geen stappers. Ik probeer me niets aan te trekken van de buitenwereld, want je word toch als wereldvreemd gezien.
Je bent echt niet afstotelijk, omdat je niet aan de man bent. Je doet er inderdaad goed aan om je voorlopig op jezelf te richten en meer zelfvertrouwen te creeeren. Succes!
Ik ben eind 20 en een paar jaar vrijgezel. Eerlijk gezegd denk ik dat het de komende jaren zo zal blijven, misschien wel voor altijd. Heb ik er moeite mee? Nee. Ik heb een leuke baan, ben gezond en kan mezelf goed vermaken in mijn eentje. Ik heb wel een relatie gehad (2 keer), maar dat was geen succes. Ik was mezelf niet in relaties en heb nare dingen meegemaakt. Waarom zou ik een relatie aangaan als ik op dit moment gewoon blij ben met mijn leven. Als ik mijn relaties vergelijk met mijn leven als single, dan kan ik met hand op mijn hart zeggen dat ik zonder een relatie veel gelukkiger ben. Wat ik wel mis is sex, daar ben ik eerlijk in. Het gevoel komt en het gaat weer haha.
De kans dat ik iemand zal tegen komen acht ik klein, omdat ik graag alleen ben en veel thuis zit. Waarom? omdat ik zo ben en me daar prettig bij voel. Veel dingen doe ik alleen en ik heb geen vriendinnen. Ik heb een kennis met wie ik af en toe spreek, maar we zijn geen stappers. Ik probeer me niets aan te trekken van de buitenwereld, want je word toch als wereldvreemd gezien.
Je bent echt niet afstotelijk, omdat je niet aan de man bent. Je doet er inderdaad goed aan om je voorlopig op jezelf te richten en meer zelfvertrouwen te creeeren. Succes!
