Relaties
alle pijlers
Vader is vreemdgegaan
woensdag 22 juni 2011 om 21:36
Tijdens de zomervakantie had ik al dingen door wat niet pluis was bij mijn vader. Hij sms'te in mijn ogen heel stiekem. We waren met een grote groep op vakantie en ben toen eens naast hem neer geploft in de stoel toen hij aan het sms'en was en keek me toen heel betrapt aan. Dit waren mijn eerste vermoedens. Ik ben gaan nadenken wat het zou kunnen zijn. Ik dacht aan vreemd gaan en ben verder gaan malen met wie dat zou kunnen. Mijn ouders hebben een grote vriendengroep en ben hem in de gaten gaan houden. Hij deed over het algemeen wel normaal. Alleen bij een vrouw deed hij wel heel close. Om het nog gecompliceerder te maken, is het de moeder van mijn beste vriend.
Steeds vaker vielen mij dingen op. Op feestjes of als mijn ouders samen met hun vrienden waren en ik was daar ook bij, zat mijn vader altijd naast die vrouw en nooit naast mijn moeder. Op een gegeven moment zaten mijn vader en die vrouw stijf tegen elkaar aan en zaten een beetje stiekem te smoezen. Het klopte gewoon niet voor mijn gevoel. Ik kwam in een heel lastig pakket. Er gebeuren dingen voor je ogen waar je niks tegen kan doen of niks op kan zeggen.
Als je eenmaal de vermoedens hebt, dan ga je er ook de hele tijd opletten. Steeds vaker zag ik dingen en toch dacht ik steeds het zal wel meevallen. Ik zie dingen die er niet zijn. Foto's van die twee, kon ik niet normaal kijken. Je zag het in hun blikken. Elke aanraking die ze elkaar gaven, was in mijn ogen te lang. Ik dacht de hele tijd dat het aan mijzelf lag.
Totdat ik een keer bij mijn ouders had geslapen. In dezelfde kamer als ik sliep, is ook het kantoor van mijn vader. Hij was daar zijn mobiel aan het opladen. Ik was me aan het omkleden om te gaan douchen en hij kreeg een sms'je binnen. Meteen trokken mijn ogen naar het scherm toe en las haar naam met de eerste paar regels van het sms'je en toen werden alle vermoedens bevestigd. Ik ben meteen onder de douche gegaan, maar stond op een gegeven moment zo te trillen op mijn benen dat ik moest gaan zitten.
Ik vond dat het niet aan mij was om het te vertellen aan mijn moeder en mijn broertjes moest ik er ook maar niet bij betrekken. Mijn vader durfde ik er niet op aan te spreken. Het is een heel raar gevoel. Je vader hoort je te wijzen op je fouten en niet andersom. Ik vond het omgaan met mijn beste vriend ook steeds moeilijker. Mensen uit het dorp waar onze ouders wonen, dachten dat wij een relatie hadden maar eigenlijk was het dus je vader en zijn moeder. Steeds meer vrat het aan me.
Uiteindelijk is het uitgekomen. Ik was met een grote groep weg samen met mijn broertje en vader en een grote groep vrienden. ook die vrouw. Toen is de boel geëscaleerd. Mijn moeder wist echter nog van niks. Ook toen we thuis kwamen, wist mijn moeder van niks ook deed mijn vader alsof ik van niks wist. Ben 's avonds naar mijn eigen huisje gegaan. Uiteindelijk heb ik te horen gekregen toen ik weer bij mijn ouders op visite was dat mijn moeder het ook wist. De hele tijd heb ik een rot gevoel gehad. Ik heb ook laten weten dat ik het ook al heel lang wist.
Ik voel me op dit moment echt een wrak. Naast dat ik boos ben op mijn vader en die vrouw. Heb ik ook een hele zware tijd gehad. Mijn broertjes moed in praten. Bijna een jaar heb ik vermoedens voor me gehouden. Er gebeuren dingen voor je neus waar je niks over kan zeggen. Daarnaast ben ik ook een hele goede vriend kwijt geraakt. Ook ben ik het vertrouwen in mijn vader kwijt. Vind dus ook wel heel makkelijk van mijn ouders dat ze zeggen we hebben erover gepraat en het komt allemaal goed. Dan is het klaar en we moeten dit afsluiten en niet meer terug kijken.
Ik vind aan de ene kant ook dat ze gelijk hebben. Maar ik heb het idee dat ik het voor mezelf nog geen plekje kan geven en dat ze niet beseffen wat ik heb meegemaakt het afgelopen jaar.
Steeds vaker vielen mij dingen op. Op feestjes of als mijn ouders samen met hun vrienden waren en ik was daar ook bij, zat mijn vader altijd naast die vrouw en nooit naast mijn moeder. Op een gegeven moment zaten mijn vader en die vrouw stijf tegen elkaar aan en zaten een beetje stiekem te smoezen. Het klopte gewoon niet voor mijn gevoel. Ik kwam in een heel lastig pakket. Er gebeuren dingen voor je ogen waar je niks tegen kan doen of niks op kan zeggen.
Als je eenmaal de vermoedens hebt, dan ga je er ook de hele tijd opletten. Steeds vaker zag ik dingen en toch dacht ik steeds het zal wel meevallen. Ik zie dingen die er niet zijn. Foto's van die twee, kon ik niet normaal kijken. Je zag het in hun blikken. Elke aanraking die ze elkaar gaven, was in mijn ogen te lang. Ik dacht de hele tijd dat het aan mijzelf lag.
Totdat ik een keer bij mijn ouders had geslapen. In dezelfde kamer als ik sliep, is ook het kantoor van mijn vader. Hij was daar zijn mobiel aan het opladen. Ik was me aan het omkleden om te gaan douchen en hij kreeg een sms'je binnen. Meteen trokken mijn ogen naar het scherm toe en las haar naam met de eerste paar regels van het sms'je en toen werden alle vermoedens bevestigd. Ik ben meteen onder de douche gegaan, maar stond op een gegeven moment zo te trillen op mijn benen dat ik moest gaan zitten.
Ik vond dat het niet aan mij was om het te vertellen aan mijn moeder en mijn broertjes moest ik er ook maar niet bij betrekken. Mijn vader durfde ik er niet op aan te spreken. Het is een heel raar gevoel. Je vader hoort je te wijzen op je fouten en niet andersom. Ik vond het omgaan met mijn beste vriend ook steeds moeilijker. Mensen uit het dorp waar onze ouders wonen, dachten dat wij een relatie hadden maar eigenlijk was het dus je vader en zijn moeder. Steeds meer vrat het aan me.
Uiteindelijk is het uitgekomen. Ik was met een grote groep weg samen met mijn broertje en vader en een grote groep vrienden. ook die vrouw. Toen is de boel geëscaleerd. Mijn moeder wist echter nog van niks. Ook toen we thuis kwamen, wist mijn moeder van niks ook deed mijn vader alsof ik van niks wist. Ben 's avonds naar mijn eigen huisje gegaan. Uiteindelijk heb ik te horen gekregen toen ik weer bij mijn ouders op visite was dat mijn moeder het ook wist. De hele tijd heb ik een rot gevoel gehad. Ik heb ook laten weten dat ik het ook al heel lang wist.
Ik voel me op dit moment echt een wrak. Naast dat ik boos ben op mijn vader en die vrouw. Heb ik ook een hele zware tijd gehad. Mijn broertjes moed in praten. Bijna een jaar heb ik vermoedens voor me gehouden. Er gebeuren dingen voor je neus waar je niks over kan zeggen. Daarnaast ben ik ook een hele goede vriend kwijt geraakt. Ook ben ik het vertrouwen in mijn vader kwijt. Vind dus ook wel heel makkelijk van mijn ouders dat ze zeggen we hebben erover gepraat en het komt allemaal goed. Dan is het klaar en we moeten dit afsluiten en niet meer terug kijken.
Ik vind aan de ene kant ook dat ze gelijk hebben. Maar ik heb het idee dat ik het voor mezelf nog geen plekje kan geven en dat ze niet beseffen wat ik heb meegemaakt het afgelopen jaar.
woensdag 22 juni 2011 om 21:50
woensdag 22 juni 2011 om 21:52
Tja. Lastige, gecompliceerde situatie.
Weet niet hoe oud je bent. Maar op gegeven moment wordt duidelijk dat je ouders niet onfeilbaar zijn. Fouten maken en dus menselijk zijn.
Als jij er nog verder over wil praten met je ouders zou ik dat vooral doen en proberen.
Waar voel je je het rotst over? Dat je je moeder niks hebt verteld? Of dat je goede vriend bent kwijt geraakt? Dat je je vader niet meer vertrouwt?
Weet niet hoe oud je bent. Maar op gegeven moment wordt duidelijk dat je ouders niet onfeilbaar zijn. Fouten maken en dus menselijk zijn.
Als jij er nog verder over wil praten met je ouders zou ik dat vooral doen en proberen.
Waar voel je je het rotst over? Dat je je moeder niks hebt verteld? Of dat je goede vriend bent kwijt geraakt? Dat je je vader niet meer vertrouwt?
woensdag 22 juni 2011 om 21:54
woensdag 22 juni 2011 om 21:55
Mijn moeder ging ook vreemd, ik woonde nog thuis en was een puber.
Maar ondanks dat ik vermoedens had: hwt is hun liefdesleven, niet dat van jou...
Ik heb me er niet mee bemoeid, ook niet toen mijn moeder er vandoor ging met haar nieuwe vlam, scheiden komt meer voor om welke reden dan ook.
Tuurlijk is het moeilijk om te liegen en dingen voor je te houden, maar misschien had je of niet moeten lezen of je vader meteen moeten confronteren met dat wat je wist?
Dat is nu te laat, dat snap ik, maar laat het los.
Jij vindt dat je ouders nogal makkelijk zijn, ze willen samen proberen door te gaan na dit alles. Ik vind dat knap, jij vind het maar vreemd geloof ik, maar ben blij dat ze dat in elk geval nog willen proberen. En of jij het er nu wel of niet mee eens bent: het is hun leven!
Maar ondanks dat ik vermoedens had: hwt is hun liefdesleven, niet dat van jou...
Ik heb me er niet mee bemoeid, ook niet toen mijn moeder er vandoor ging met haar nieuwe vlam, scheiden komt meer voor om welke reden dan ook.
Tuurlijk is het moeilijk om te liegen en dingen voor je te houden, maar misschien had je of niet moeten lezen of je vader meteen moeten confronteren met dat wat je wist?
Dat is nu te laat, dat snap ik, maar laat het los.
Jij vindt dat je ouders nogal makkelijk zijn, ze willen samen proberen door te gaan na dit alles. Ik vind dat knap, jij vind het maar vreemd geloof ik, maar ben blij dat ze dat in elk geval nog willen proberen. En of jij het er nu wel of niet mee eens bent: het is hun leven!
woensdag 22 juni 2011 om 21:58
Volgens mij wil TO zich niet met de relatie van haar ouders (op dit moment bemoeien), maar zit ze nog wel met allerlei gevoelens. Praten met iemand lijkt me verstandig, want uit ervaring kan ik zeggen dat het lastig kan zijn om je vreemdgaande ouder weer op een 'normale' manier te zien; je bent teleurgesteld (hoe raar dat mag klinken). Merken je ouders nu iets van je afstandelijkheid? Zou je tegen je ouders kunnen zeggen dat jij er nog moeite mee hebt?
woensdag 22 juni 2011 om 21:58
Ik denk ook: niet mee bemoeien, wel er zijn voor je moeder, maar ook voor je vader als hij het nodig heeft.
Maar niet het je leven zo laten beïnvloeden dat je je de dingen die je moet doen, niet meer kan uitvoeren.
En hoe moeilijk het ook is, als het met jou niet goed gaat (of je studie/werk) niet op de problemen van je ouders afschuiven.
Pas op voor het hellende vlak.
Maar heel veel sterkte.
Maar niet het je leven zo laten beïnvloeden dat je je de dingen die je moet doen, niet meer kan uitvoeren.
En hoe moeilijk het ook is, als het met jou niet goed gaat (of je studie/werk) niet op de problemen van je ouders afschuiven.
Pas op voor het hellende vlak.
Maar heel veel sterkte.
woensdag 22 juni 2011 om 22:02
Praat er met je vader over, laat hem weten dat je het er moeilijk mee hebt. Meer kun je eigenlijk niet doen, als jouw ouders er samen voor kiezen om er voor te vechten kun je ze eigenlijk alleen maar steunen. Snap wel echt dat het ontzettend zwaar voor je geweest is/is en dat je het vertrouwen in je vader kwijtgeraakt bent.
woensdag 22 juni 2011 om 22:04
Wat een vervelende situatie...
Misschien helpt het om hier eens met je vader over te praten, want weet hij wel dat jij hier al zolang van op de hoogte was?
Het is inderdaad het liefdesleven van je ouders, maar jij bent hier wel bij betrokken geraakt..
Ik heb zelf ongeveer hetzelfde meegemaakt met mijn ouders, (10 jaar geleden) en mij heeft het erg geholpen om al mijn woede en boosheid eruit te gooien tegenover mijn vader, hierdoor kwam er een verhelderend gesprek, ook omdat mijn vader geen idee had, dat ik hier zo erg mee zat!
Sterkte!
Misschien helpt het om hier eens met je vader over te praten, want weet hij wel dat jij hier al zolang van op de hoogte was?
Het is inderdaad het liefdesleven van je ouders, maar jij bent hier wel bij betrokken geraakt..
Ik heb zelf ongeveer hetzelfde meegemaakt met mijn ouders, (10 jaar geleden) en mij heeft het erg geholpen om al mijn woede en boosheid eruit te gooien tegenover mijn vader, hierdoor kwam er een verhelderend gesprek, ook omdat mijn vader geen idee had, dat ik hier zo erg mee zat!
Sterkte!
woensdag 22 juni 2011 om 22:06
Ik ben niet boos op mijn ouders dat ze het samen weer gaan proberen. Ik vind het juist heel sterk. Ik heb gisteren mijn moeder aan de telefoon gehad en ik heb haar verteld dat ik er toch wel moeite mee had dat het zo is afgesloten. Ik heb wel een hele last met mij gehad en dat ik er meer dan een jaar mee heb gelopen. Voor de rest bemoei ik me er niet zo mee. Het is alleen wel nog heel vers en kan ik het niet loslaten en het beïnvloedt mijn leven op dit moment wel.
woensdag 22 juni 2011 om 22:36
Ach Mavgirl wat een ongelofelijke rotsituatie zeg! Je hebt het een jaar voor je moeten houden en dat lijkt me een ontzettend vervelend iets.. Vooral omdat ook die vrouw zo dicht bij je staat, wat moet dat erg zijn geweest. Allereerst een hele dikke virtuele knuffel voor jou!
Ik vind dat je er heel verstandig mee om gaat. Het moet niet niks zijn geweest dit zolang in je eentje te moeten doorstaan. Hoe is de situatie in de vriendengroep nu je ouders het weer gaan proberen? Kun je nog wel met je beste vriend op een normale manier omgaan, kan me namelijk voorstellen dat dat niet heel gemakkelijk kan zijn..
Ik weet niet wat voor band je met je vader hebt maar ik zou inderdaad proberen een keer met hem te praten en uitleggen hoe jij je hebt gevoeld. Ook fijn om de lucht geklaard te hebben tussen jullie en samen te werken aan de toekomst.
heel veel sterkte!
Ik vind dat je er heel verstandig mee om gaat. Het moet niet niks zijn geweest dit zolang in je eentje te moeten doorstaan. Hoe is de situatie in de vriendengroep nu je ouders het weer gaan proberen? Kun je nog wel met je beste vriend op een normale manier omgaan, kan me namelijk voorstellen dat dat niet heel gemakkelijk kan zijn..
Ik weet niet wat voor band je met je vader hebt maar ik zou inderdaad proberen een keer met hem te praten en uitleggen hoe jij je hebt gevoeld. Ook fijn om de lucht geklaard te hebben tussen jullie en samen te werken aan de toekomst.
heel veel sterkte!
woensdag 22 juni 2011 om 23:52
Ik zou ook met een professional gaan praten.
Je hebt een jaar lang op je tenen gelopen, het geheim van je vader bij je gedragen.
Je ouders hebben gesprekken gehad over hun gevoelens en het vreemdgaan, en jij moet het maar opzij schuiven.
Ik zou dat ook heel moeilijk vinden, plus het feit dat een vader zo van zijn voetstuk is gevallen.
Je hebt een jaar lang op je tenen gelopen, het geheim van je vader bij je gedragen.
Je ouders hebben gesprekken gehad over hun gevoelens en het vreemdgaan, en jij moet het maar opzij schuiven.
Ik zou dat ook heel moeilijk vinden, plus het feit dat een vader zo van zijn voetstuk is gevallen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
donderdag 23 juni 2011 om 06:37
Je kan je vader ook een brief schrijven, als je het moeilijk vindt om hem aan te spreken. Ik denk wel dat je uiteindelijk een keer met hem moet praten. Een brief kan het begin zijn van een gesprek. Als jij opschrijft wat het met jou gedaan heeft, dan vermoed ik dat hij vanzelf naar je toe komt.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
donderdag 23 juni 2011 om 09:00
Heftig hoor. Niet verwonderlijk dat je er zo mee zit. Anderen zeiden het geloof ik ook al, maar weet je vader (en je moeder) wel dat jij al heel lang wist van zijn vreemdgaan? En wat dat met je heeft gedaan? Want dat mag hij zich best realiseren, dat zijn vreemdgaan ook anderen heeft geraakt dan jouw moeder. Misschien helpt het als hij dat erkent. Anders zou ik zeker met een prof gaan praten. Dat hoeft niet meteen uit te draaien op jarenlange sessies, soms is 1 gesprek (of een paar) al genoeg om dingen een plek te geven.
