Relaties
alle pijlers
Vage situatie...
donderdag 17 juni 2010 om 11:47
Hallo Allemaal,
Ik zit al een tijdje mee te lezen om te kijken of er een situatie is die een beetje op de mijne lijkt, maar helaas.. daarom besluit ik zelf mijn situatie te beschrijven!
Ik ben sinds 5 maanden vrijgezel, en heb daarvoor een relatie gehad van 6 jaar. Er is nooit ruzie geweest, het klikte ergens niet meer en heb ik toen samen met mijn nu ex-vriendin besloten er een punt achter te zetten.
Nu ongeveer 2 maanden terug, kwam ik in contact met een super lieve meid/collega. We besloten af te spreken, en ik ben diezelfde week nog bij haar thuis blijven eten. De 3 weken daaropvolgend heb ik bij haar geslapen en hebben we ook een aantal keer seks gehad.
Na ongeveer 4 weken had ik het gevoel dat het wel goed zat, en zij liet mij denken dat het voor haar gevoel ook goed zat! Echter begon ze afstand te creeëren. Ik merkte dit al vrij snel aan haar en vroeg haar ook wat haar dwars zat. Ze vertelde me dat ik geweldig zou zijn maar dat ze niet verliefd was en mij meer als maatje zag.
Nu heeft zij ook een aantal relaties achter de rug en is ze hierin vaak teleur gesteld. Ze is het vertrouwen kwijt in een goeie relatie en weet ook niet of ze hier op dit moment wel aan toe zou zijn.
Ik kan mij hierin wel vinden en heb aangegeven dat ik het begrijp maar dat ik wel afstand wou, omdat ik denk ik toch wel verliefd was.
Na een week of 2 weinig tot geen contact te hebben gehad had ik nog de verplichting om kaartjes naar haar toe te brengen voor een concert/feest. Ik ben ongeveer 2 uurtjes bij haar over de vloer geweest en we hadden eigenlijk meteen weer de klik die daarvoor al was. ( is logisch natuurlijk... na 2 weken is dat gevoel nog niet weg ) Echter gaf ze nu wel aan dat ze spijt had en dat zij niet degene was die ze wilde zijn in die 4 weken. Ze vertelde me dat ze spijt had van de periode die zich daarvoor afspeelde ( ze hing de vlierevluiter uit.. elke week een andere jongen zeg maar.. ). Ik kon wel begrijpen dat ze hier spijt van had.. maar heb haar verteld dat ze niet naar het verleden moest kijken maar naar de toekomst!
Diezelfde avond kreeg ik nog een sms van haar.. hierin gaf ze aan dat ik speciaal voor haar was, dat ze weet dat ik het waard ben om haar best voor te doen en dat ze het geen tijdverspilling vind om bij mij te zijn.
( natuurlijk vond ik dit een geweldig smsje maar heb mezelf voorgenomen om hier niet teveel van te verwachten aangezien ze deze dingen in die 4 weken waarin we elkaar leerden kennen ook al zei.. en dit liep op niets uit )
Gisteravond heb ik nog bij haar gegeten.. hebben we op de bank gehangen, weer gezoend, en een goed gesprek gehad... en hieruit kwam naar voren dat ze nog steeds moeite heeft om zich te laten gaan. Er is ergens een angst maar wat precies weet ik niet en kan ze mij ook niet vertellen.. Wel heeft ze me verteld dat het deze keer beter voelt dan in het begin.
Nu zit ik alleen met het dilemma... moet ik het de tijd geven zodat het misschien wat kan worden? of heb ik een ontzettend bord voor mijn kop en moet ik het opgegeven?
Ik hoop dat het verhaal een beetje te lezen en te begrijpen is en dat jullie er een reactie op hebben!
Ik zit al een tijdje mee te lezen om te kijken of er een situatie is die een beetje op de mijne lijkt, maar helaas.. daarom besluit ik zelf mijn situatie te beschrijven!
Ik ben sinds 5 maanden vrijgezel, en heb daarvoor een relatie gehad van 6 jaar. Er is nooit ruzie geweest, het klikte ergens niet meer en heb ik toen samen met mijn nu ex-vriendin besloten er een punt achter te zetten.
Nu ongeveer 2 maanden terug, kwam ik in contact met een super lieve meid/collega. We besloten af te spreken, en ik ben diezelfde week nog bij haar thuis blijven eten. De 3 weken daaropvolgend heb ik bij haar geslapen en hebben we ook een aantal keer seks gehad.
Na ongeveer 4 weken had ik het gevoel dat het wel goed zat, en zij liet mij denken dat het voor haar gevoel ook goed zat! Echter begon ze afstand te creeëren. Ik merkte dit al vrij snel aan haar en vroeg haar ook wat haar dwars zat. Ze vertelde me dat ik geweldig zou zijn maar dat ze niet verliefd was en mij meer als maatje zag.
Nu heeft zij ook een aantal relaties achter de rug en is ze hierin vaak teleur gesteld. Ze is het vertrouwen kwijt in een goeie relatie en weet ook niet of ze hier op dit moment wel aan toe zou zijn.
Ik kan mij hierin wel vinden en heb aangegeven dat ik het begrijp maar dat ik wel afstand wou, omdat ik denk ik toch wel verliefd was.
Na een week of 2 weinig tot geen contact te hebben gehad had ik nog de verplichting om kaartjes naar haar toe te brengen voor een concert/feest. Ik ben ongeveer 2 uurtjes bij haar over de vloer geweest en we hadden eigenlijk meteen weer de klik die daarvoor al was. ( is logisch natuurlijk... na 2 weken is dat gevoel nog niet weg ) Echter gaf ze nu wel aan dat ze spijt had en dat zij niet degene was die ze wilde zijn in die 4 weken. Ze vertelde me dat ze spijt had van de periode die zich daarvoor afspeelde ( ze hing de vlierevluiter uit.. elke week een andere jongen zeg maar.. ). Ik kon wel begrijpen dat ze hier spijt van had.. maar heb haar verteld dat ze niet naar het verleden moest kijken maar naar de toekomst!
Diezelfde avond kreeg ik nog een sms van haar.. hierin gaf ze aan dat ik speciaal voor haar was, dat ze weet dat ik het waard ben om haar best voor te doen en dat ze het geen tijdverspilling vind om bij mij te zijn.
( natuurlijk vond ik dit een geweldig smsje maar heb mezelf voorgenomen om hier niet teveel van te verwachten aangezien ze deze dingen in die 4 weken waarin we elkaar leerden kennen ook al zei.. en dit liep op niets uit )
Gisteravond heb ik nog bij haar gegeten.. hebben we op de bank gehangen, weer gezoend, en een goed gesprek gehad... en hieruit kwam naar voren dat ze nog steeds moeite heeft om zich te laten gaan. Er is ergens een angst maar wat precies weet ik niet en kan ze mij ook niet vertellen.. Wel heeft ze me verteld dat het deze keer beter voelt dan in het begin.
Nu zit ik alleen met het dilemma... moet ik het de tijd geven zodat het misschien wat kan worden? of heb ik een ontzettend bord voor mijn kop en moet ik het opgegeven?
Ik hoop dat het verhaal een beetje te lezen en te begrijpen is en dat jullie er een reactie op hebben!
donderdag 17 juni 2010 om 11:52
Ik persoonlijk vind dat een beginnende relatie vooral leuk moet zijn, zonder gedoe, getwijfel en gezanik.
Als je het dus aan mij vraagt ; of je houdt het zo'n beetje los vast en je benoemt het ook zo ( we zien elkaar wel als we " er " zin in hebben maar het is geen relatie dus we mogen allebei ook verder kijken ) of je zegt dat ze je maar weer eens belt als ze het zeker weet.
Als je het dus aan mij vraagt ; of je houdt het zo'n beetje los vast en je benoemt het ook zo ( we zien elkaar wel als we " er " zin in hebben maar het is geen relatie dus we mogen allebei ook verder kijken ) of je zegt dat ze je maar weer eens belt als ze het zeker weet.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 juni 2010 om 11:53
Zo heel vaag is het niet hoor, dit soort dingen gebeuren wel eens in prille relaties.
Zij weet niet goed wat ze wil, met deze relatie en misschien ook wel meer in het algemeen. Toon begrip, geef het wat tijd en probeer ook af en toe wat samen te blijven doen. Maar ga jezelf vooral niet opdringen. Dat werkt altijd averechts.
Zij weet niet goed wat ze wil, met deze relatie en misschien ook wel meer in het algemeen. Toon begrip, geef het wat tijd en probeer ook af en toe wat samen te blijven doen. Maar ga jezelf vooral niet opdringen. Dat werkt altijd averechts.
donderdag 17 juni 2010 om 11:58
Een vriend van me zit in een zelfde soort situatie (en al wat langer dan jij). Ik heb daaraan wel gemerkt dat het heel belangrijk is dat zij besluit of ze er nou wel of niet voor wil gaan. Anders krijg je dat stapje naar voren, stapje terug gedoe elke keer wanneer het weer wat intiemer wordt.
Je hebt geen bord voor je kop, ik denk dat ze je wel echt leuk vindt, alleen idd wel met reserve en angst. En dat is altijd lastig, jij moet dan 10 keer zo hard gaan rennen om dat vertrouwen te winnen. En in feite is dat oneerlijk en ook niet een lekkere, zorgeloze, gelijkwaardige start van een relatie.
Ik ken haar verder niet, ik weet niet in hoeverre zij verantwoordelijkheid neemt voor haar gevoelens, twijfels en angsten en in hoeverre ze jou daar verantwoordelijk voor zou kunnen maken. Ik denk dat dat vertrouwen wel kan groeien maar dat dat veel afhangt van in hoeverre zij zelf beseft dat dit haar probleem is en niet teveel het jouwe mag zijn.
Heb je hier zin in op deze manier? Denk dat dat een belangrijke vraag is die jij alleen kunt beantwoorden .
Je hebt geen bord voor je kop, ik denk dat ze je wel echt leuk vindt, alleen idd wel met reserve en angst. En dat is altijd lastig, jij moet dan 10 keer zo hard gaan rennen om dat vertrouwen te winnen. En in feite is dat oneerlijk en ook niet een lekkere, zorgeloze, gelijkwaardige start van een relatie.
Ik ken haar verder niet, ik weet niet in hoeverre zij verantwoordelijkheid neemt voor haar gevoelens, twijfels en angsten en in hoeverre ze jou daar verantwoordelijk voor zou kunnen maken. Ik denk dat dat vertrouwen wel kan groeien maar dat dat veel afhangt van in hoeverre zij zelf beseft dat dit haar probleem is en niet teveel het jouwe mag zijn.
Heb je hier zin in op deze manier? Denk dat dat een belangrijke vraag is die jij alleen kunt beantwoorden .
donderdag 17 juni 2010 om 12:00
Heel erg herkenbaar! Alleen, ben ik dat meisje dan zeg maar..
Heb nu iets soortgelijks met een jongen. Ik vind hem geweldig, speciaal, leuk etc... Maar toch overheerst die soort van angst en drang naar vrijheid. Ik ben ook een zogenaamde flierefluiter, en vind het moeilijk daarvan af te stappen.
Tips, tja, geef haar in ieder geval heeel veeel ruimte. Ik merk zelf dat hoe dwingender deze jongen wordt (als in te vaak zeggen dat ie me zo geweldig vind en ik de ware voor hem ben etc.)hoe meer ik de neiging krijg om het helemaal af te kappen en weg te rennen.
Nou is iedereen anders natuurlijk, dus misschien heb je wel een kans. Maar ik persoonlijk heb deze jongen geadviseerd vooral niks te verwachten van me, aangezien ik mezelf ken en ik hem dan alleen maar meer pijn zou kunnen doen.
Maar de tijd zal het leren.
Succes in ieder geval!
Heb nu iets soortgelijks met een jongen. Ik vind hem geweldig, speciaal, leuk etc... Maar toch overheerst die soort van angst en drang naar vrijheid. Ik ben ook een zogenaamde flierefluiter, en vind het moeilijk daarvan af te stappen.
Tips, tja, geef haar in ieder geval heeel veeel ruimte. Ik merk zelf dat hoe dwingender deze jongen wordt (als in te vaak zeggen dat ie me zo geweldig vind en ik de ware voor hem ben etc.)hoe meer ik de neiging krijg om het helemaal af te kappen en weg te rennen.
Nou is iedereen anders natuurlijk, dus misschien heb je wel een kans. Maar ik persoonlijk heb deze jongen geadviseerd vooral niks te verwachten van me, aangezien ik mezelf ken en ik hem dan alleen maar meer pijn zou kunnen doen.
Maar de tijd zal het leren.
Succes in ieder geval!
donderdag 17 juni 2010 om 12:33
donderdag 17 juni 2010 om 14:18
Het ligt eraan hoelang je dit zelf kunt volhouden....
Ik heb anderhalf jaar op mijn huidige vriend moeten "wachten".
Hij had een slechte relatie achter de rug wat al jaren geleden is... En toch was hij nog steeds bang om zich weer helemaal voor de 100% aan iemand te geven. Ik ben weer zijn 1e vriendinnetje na 8 jaar...
Maar goed, iedereen verklaarde mij voor gek. Dat ik zo'n geduld met hem had. Dat ik het allemaal pikte etc. Want inderdaad, iedere keer als ik te dichtbij kwam, stootte hij mij weer af. Vervolgens ging ik hem compleet negeren omdat ik niet wou dat hij een spelletje met mij speelde, maar dan kwam hij weer op hangende pootjes terug. Dit ging zo'n anderhalf jaar door.
Totdat ik er genoeg van had. Toen heb ik hem de keuze gegeven, of 100% bij mij blijven, of resoluut al het contact verbreken en elkaar een prettig leven verder wensen. Toen was zijn keuze snel gemaakt... We zijn nu eindelijk een dik half jaar een serieus stel. En heel gelukkig samen.
Maar als ik hem een half jaar eerder om die keuze had gevraagd, had hij nog niet voor mij kunnen kiezen...
Ik denk dat je zelf het beste aan voelt hoe je ermee om moet gaan. Maar je moet het wel kunnen, de geduld ervoor hebben. En begrip kunnen tonen...
Ik heb anderhalf jaar op mijn huidige vriend moeten "wachten".
Hij had een slechte relatie achter de rug wat al jaren geleden is... En toch was hij nog steeds bang om zich weer helemaal voor de 100% aan iemand te geven. Ik ben weer zijn 1e vriendinnetje na 8 jaar...
Maar goed, iedereen verklaarde mij voor gek. Dat ik zo'n geduld met hem had. Dat ik het allemaal pikte etc. Want inderdaad, iedere keer als ik te dichtbij kwam, stootte hij mij weer af. Vervolgens ging ik hem compleet negeren omdat ik niet wou dat hij een spelletje met mij speelde, maar dan kwam hij weer op hangende pootjes terug. Dit ging zo'n anderhalf jaar door.
Totdat ik er genoeg van had. Toen heb ik hem de keuze gegeven, of 100% bij mij blijven, of resoluut al het contact verbreken en elkaar een prettig leven verder wensen. Toen was zijn keuze snel gemaakt... We zijn nu eindelijk een dik half jaar een serieus stel. En heel gelukkig samen.
Maar als ik hem een half jaar eerder om die keuze had gevraagd, had hij nog niet voor mij kunnen kiezen...
Ik denk dat je zelf het beste aan voelt hoe je ermee om moet gaan. Maar je moet het wel kunnen, de geduld ervoor hebben. En begrip kunnen tonen...
donderdag 17 juni 2010 om 14:30
donderdag 17 juni 2010 om 14:34
quote:sunrise53 schreef op 17 juni 2010 @ 14:18:
Maar als ik hem een half jaar eerder om die keuze had gevraagd, had hij nog niet voor mij kunnen kiezen...
Ik denk dat je zelf het beste aan voelt hoe je ermee om moet gaan. Maar je moet het wel kunnen, de geduld ervoor hebben. En begrip kunnen tonen...
Hier ben ik het helemaal mee eens. Zoiets moet je de tijd geven en er niet in een te vroeg stadium gelijk bovenop gaan zitten. Dan schrikt ze af.
Ik herken het wel zit zelf een beetje in dezelfde situatie. Pril vriendje (3 maanden). Ik kan er ontzettend van genieten, we hebben het heel leuk samen. Maar als hij te dichtbij komt door garanties te vragen over mijn gevoelens en de toekomst dan krijg ik het echt heel benauwd. Daar kan ik nu gewoon nog niks over zeggen. Als hij dit te vaak zou doen dan zou hij me heel hard wegjagen. Dat komt wel als het komt...maar voorlopig wil ik gewoon kijken hoe het zich ontwikkeld en er van genieten.
Maar als ik hem een half jaar eerder om die keuze had gevraagd, had hij nog niet voor mij kunnen kiezen...
Ik denk dat je zelf het beste aan voelt hoe je ermee om moet gaan. Maar je moet het wel kunnen, de geduld ervoor hebben. En begrip kunnen tonen...
Hier ben ik het helemaal mee eens. Zoiets moet je de tijd geven en er niet in een te vroeg stadium gelijk bovenop gaan zitten. Dan schrikt ze af.
Ik herken het wel zit zelf een beetje in dezelfde situatie. Pril vriendje (3 maanden). Ik kan er ontzettend van genieten, we hebben het heel leuk samen. Maar als hij te dichtbij komt door garanties te vragen over mijn gevoelens en de toekomst dan krijg ik het echt heel benauwd. Daar kan ik nu gewoon nog niks over zeggen. Als hij dit te vaak zou doen dan zou hij me heel hard wegjagen. Dat komt wel als het komt...maar voorlopig wil ik gewoon kijken hoe het zich ontwikkeld en er van genieten.
donderdag 17 juni 2010 om 14:41
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 juni 2010 @ 11:52:
Ik persoonlijk vind dat een beginnende relatie vooral leuk moet zijn, zonder gedoe, getwijfel en gezanik.
Als je het dus aan mij vraagt ; of je houdt het zo'n beetje los vast en je benoemt het ook zo ( we zien elkaar wel als we " er " zin in hebben maar het is geen relatie dus we mogen allebei ook verder kijken ) of je zegt dat ze je maar weer eens belt als ze het zeker weet.Hier ben ik het dus niet helemaal mee eens. Natuurlijk wel met dat een beginnende relatie vooral leuk moet zijn. Maar waarom zou je gelijk moeten weten of je zeker bent? Als je te snel allerlei gevoelens wil gaan labelen, aankomt met verhalen over de ware, de toekomst etc. etc. dan vind ik niet perse dat de persoon die daar van afschrikt moeilijk doet. Ik vind dan met name dat de persoon die deze zekerheden afdwingt iets wat leuk en zorgeloos zou moeten zijn (een beginnende relatie) onder druk zet. Volgens mij begint daar het moeilijke gedoe...
Ik persoonlijk vind dat een beginnende relatie vooral leuk moet zijn, zonder gedoe, getwijfel en gezanik.
Als je het dus aan mij vraagt ; of je houdt het zo'n beetje los vast en je benoemt het ook zo ( we zien elkaar wel als we " er " zin in hebben maar het is geen relatie dus we mogen allebei ook verder kijken ) of je zegt dat ze je maar weer eens belt als ze het zeker weet.Hier ben ik het dus niet helemaal mee eens. Natuurlijk wel met dat een beginnende relatie vooral leuk moet zijn. Maar waarom zou je gelijk moeten weten of je zeker bent? Als je te snel allerlei gevoelens wil gaan labelen, aankomt met verhalen over de ware, de toekomst etc. etc. dan vind ik niet perse dat de persoon die daar van afschrikt moeilijk doet. Ik vind dan met name dat de persoon die deze zekerheden afdwingt iets wat leuk en zorgeloos zou moeten zijn (een beginnende relatie) onder druk zet. Volgens mij begint daar het moeilijke gedoe...
donderdag 17 juni 2010 om 15:23
Thnx Letgo.
Zo is ook hoe ik het zelf ervaren heb met mijn partner... Dus vandaar dat ik het als tip geef...
Maar ja, nu is iedereen er anders in natuurlijk. Maar ik denk dat het principe wel een beetje hetzelfde is. En dat het dus inderdaad benauwend werkt als je er te dik boven op zit.
Geniet van het moment en kijk hoe het gaat verlopen...
Zo is ook hoe ik het zelf ervaren heb met mijn partner... Dus vandaar dat ik het als tip geef...
Maar ja, nu is iedereen er anders in natuurlijk. Maar ik denk dat het principe wel een beetje hetzelfde is. En dat het dus inderdaad benauwend werkt als je er te dik boven op zit.
Geniet van het moment en kijk hoe het gaat verlopen...
zaterdag 19 juni 2010 om 17:55
Hallo allen!
Ik zou jullie op de hoogte houden.. en bij deze
Ik ga uiteindelijk voor mijzelf kiezen.. ze heeft me verteld dat ik niet de enige in haar leven ben... en dan ben ik heel kort.. en heb ik er al geen zin meer in.. heb dit al eerder meegemaakt en dit doet mij alleen verdriet.. (hoop dat dit te begrijpen is) !
Ik zou jullie op de hoogte houden.. en bij deze
Ik ga uiteindelijk voor mijzelf kiezen.. ze heeft me verteld dat ik niet de enige in haar leven ben... en dan ben ik heel kort.. en heb ik er al geen zin meer in.. heb dit al eerder meegemaakt en dit doet mij alleen verdriet.. (hoop dat dit te begrijpen is) !
zondag 20 juni 2010 om 15:47
Hey, ik vind het ontzettend goed van je dat je die keuze voor jezelf hebt kunnen maken. Helaas zit ik in zo'n soortgelijke situatie, maar dan anderhalf jaar verder. De een zegt doorgaan, ander zegt stoppen. Maakt het voor mezelf niet echt duidelijk. Het punt is dat je zelf die keuze moet maken, zoals eigenlijk alles in het leven. Vandaar dat ik het heel goed van je vindt dat je dat inmiddels hebt kunnen maken! Sterkte.
