Relaties
alle pijlers
Van samenwonen terug naar LAT...werkt dat?
vrijdag 4 juni 2010 om 17:13
Na zes jaar relatie waarvan drie jaar samenwonend, gaat het al een tijdje niet zo lekker. Allebei gewoon niet zo happy om een optelsom van dingen.
Ik ben er van overtuigd dat een relatie een totaalpakket is waarbij je er heel bewust voor kiest om bij iemand te zijn, ook al is dat waarschijnlijk lang niet altijd even leuk. Mijn vriend is daarentegen iemand die denkt in uitersten én altijd twijfelt, wat een moeilijke combinatie is. Het is of samen 100% altijd geweldig gelukkig, of dan maar uit elkaar.
Nu is de bom deze week definitief gebarsten: hij wil niet meer verder zo omdat het dus op dit moment al een tijd lang lang niet altijd leuk is en hij denkt dat dit nooit meer goed komt (het denken in uitersten) Zijn oplossing is om weg te gaan, een andere woning te zoeken (het huis staat op mijn naam want ik verdien meer...een van de strijdpunten trouwens, de financien). Ik ben - zie mijn kijk op onze relatie hierboven - er natuurlijk ook van overtuigd dat het op dit moment niet meer zo leuk is maar hey: je kan toch in een dip zitten en er aan proberen te werken?
Maar...een dag nadat de kogel door de kerk was sloeg de twijfel natuurlijk alweer toe. Want we hebben toen heel veel zaken eerlijk voor elkaars voeten gegooid en dat klaart de lucht natuurlijk. Hij wil nog steeds graag een eigen huis, de vrijheid om 'op zichzelf' te kunnen zijn, maar is toch ook wel heel gek op mij... Hij wil uitzoeken of het voor ons misschien kan werken om toch een stel te blijven, maar dan ieder in ons eigen huis. Een LAT relatie.
Laat ik voorop stellen dat ik nog helemaal niet zeker weet óf ik dit wel wil. Het is een emotionele achtbaan momenteel. Ik hou heel veel van hem maar doordat hij steeds twijfelt aan vanalles, dus ook aan ons, kwetst hij mij natuurlijk! En ik wil niet bij iemand zijn die uiteindelijk nooit zeker weet of hij wel bij mij wil zijn. Hij slaapt nu al een paar dagen op de bank, want ik wil weten waar we aan toe zijn voordat ik kan zeggen: kom maar weer gezellig samen slapen, maar verder doen we wel redelijk normaal tegen elkaar. En soms is hij opeens helemaal in paniek en ben ik de rust zelve...
Maar stel dat we proberen of een LAT-relatie werkt...wat denken jullie? Zijn er hier dames (of heren ) met slechte dan wel goede ervaringen met na samenwonen weer gaan LAT-ten? Of is het gewoon een soort laffe stap omdat je eigenlijk niet gelijk helemaal uit elkaar durft te gaan?
Ik vind het nu zo'n rotsituatie, ik kan het niet zo goed meer overzien allemaal...
Liefs, Loonie
Ik ben er van overtuigd dat een relatie een totaalpakket is waarbij je er heel bewust voor kiest om bij iemand te zijn, ook al is dat waarschijnlijk lang niet altijd even leuk. Mijn vriend is daarentegen iemand die denkt in uitersten én altijd twijfelt, wat een moeilijke combinatie is. Het is of samen 100% altijd geweldig gelukkig, of dan maar uit elkaar.
Nu is de bom deze week definitief gebarsten: hij wil niet meer verder zo omdat het dus op dit moment al een tijd lang lang niet altijd leuk is en hij denkt dat dit nooit meer goed komt (het denken in uitersten) Zijn oplossing is om weg te gaan, een andere woning te zoeken (het huis staat op mijn naam want ik verdien meer...een van de strijdpunten trouwens, de financien). Ik ben - zie mijn kijk op onze relatie hierboven - er natuurlijk ook van overtuigd dat het op dit moment niet meer zo leuk is maar hey: je kan toch in een dip zitten en er aan proberen te werken?
Maar...een dag nadat de kogel door de kerk was sloeg de twijfel natuurlijk alweer toe. Want we hebben toen heel veel zaken eerlijk voor elkaars voeten gegooid en dat klaart de lucht natuurlijk. Hij wil nog steeds graag een eigen huis, de vrijheid om 'op zichzelf' te kunnen zijn, maar is toch ook wel heel gek op mij... Hij wil uitzoeken of het voor ons misschien kan werken om toch een stel te blijven, maar dan ieder in ons eigen huis. Een LAT relatie.
Laat ik voorop stellen dat ik nog helemaal niet zeker weet óf ik dit wel wil. Het is een emotionele achtbaan momenteel. Ik hou heel veel van hem maar doordat hij steeds twijfelt aan vanalles, dus ook aan ons, kwetst hij mij natuurlijk! En ik wil niet bij iemand zijn die uiteindelijk nooit zeker weet of hij wel bij mij wil zijn. Hij slaapt nu al een paar dagen op de bank, want ik wil weten waar we aan toe zijn voordat ik kan zeggen: kom maar weer gezellig samen slapen, maar verder doen we wel redelijk normaal tegen elkaar. En soms is hij opeens helemaal in paniek en ben ik de rust zelve...
Maar stel dat we proberen of een LAT-relatie werkt...wat denken jullie? Zijn er hier dames (of heren ) met slechte dan wel goede ervaringen met na samenwonen weer gaan LAT-ten? Of is het gewoon een soort laffe stap omdat je eigenlijk niet gelijk helemaal uit elkaar durft te gaan?
Ik vind het nu zo'n rotsituatie, ik kan het niet zo goed meer overzien allemaal...
Liefs, Loonie
anoniem_91511 wijzigde dit bericht op 04-06-2010 17:19
Reden: ik was de heren vergeten...thanks Hans!
Reden: ik was de heren vergeten...thanks Hans!
% gewijzigd
vrijdag 4 juni 2010 om 17:16
Latten is zeker niet laf.
De meeste mensen denken dat ze, zo gauw ze een paartje vormen, moeten veranderen in een siameste tweeling.
In sommige andere culturen leven mannen en vrouwen gescheiden.
Beetje extreem natuurlijk, maar het is dus een mogelijkheid.
Wanhopig bij elkaar blijven is eerder laf dan serieus latten.
Sterkte.
De meeste mensen denken dat ze, zo gauw ze een paartje vormen, moeten veranderen in een siameste tweeling.
In sommige andere culturen leven mannen en vrouwen gescheiden.
Beetje extreem natuurlijk, maar het is dus een mogelijkheid.
Wanhopig bij elkaar blijven is eerder laf dan serieus latten.
Sterkte.
vrijdag 4 juni 2010 om 17:22
In mijn situatie is het goed gegaan, toch nog toe dan Maar daar lagen grotendeels praktische redenen aan ten grondslag. In het kort; we woonden samen in huis van vriend, vriend vertrekt voor werk naar buitenland (binnen EU), ik wilde graag weer in eigen woning wonen (was iemand anders tijdelijk ingetrokken). Dit alles omdat ik gewoon niet 100% het gevoel had; dit is onze plek. En dat is het ook niet echt, als je bij iemand intrekt. Hij is ook momenteel zoveel weg voor werk, dat een relatie en elkaar zien dan heel anders is dan toen we samenwoonden. Meer heen en weer gereis, ik naar hem, hij naar hier/mij. In de perioden dat hij weg is woon ik het fijnste weer op mijn 'eigen plekkie'.
In jouw geval; jouw vriend wil alles of niets. Nu toch weer op zichzelf wonen, en de toekomst dan? Blijft het dan altijd een LAT-relatie of zouden jullie dan ooit weer gaan samenwonen. Hoe ziet hij dit voor zich allemaal?
In jouw geval; jouw vriend wil alles of niets. Nu toch weer op zichzelf wonen, en de toekomst dan? Blijft het dan altijd een LAT-relatie of zouden jullie dan ooit weer gaan samenwonen. Hoe ziet hij dit voor zich allemaal?
vrijdag 4 juni 2010 om 17:22
@Enneaaa goede vraag...voelt ergens toch als een stap terug...heb (merk ik nu dus)een soort idee in mijn hoofd dat je samen iets opbouwt als stel (Hanshier merkt terecht op dat dat helemaal niet overal zo wordt gezien...zet me toch ook weer aan het denken...) en dat uit elkaar gaan wonen een soort afbouw is.
vrijdag 4 juni 2010 om 17:24
quote:Loonie schreef op 04 juni 2010 @ 17:22:
@Enneaaa goede vraag...voelt ergens toch als een stap terug...heb (merk ik nu dus)een soort idee in mijn hoofd dat je samen iets opbouwt als stel (Hanshier merkt terecht op dat dat helemaal niet overal zo wordt gezien...zet me toch ook weer aan het denken...) en dat uit elkaar gaan wonen een soort afbouw is.het is een stap nemen naar een andere vorm van samenzijn, of jullie het een stap terug in de relatie vinden, dat is iets waar jullie beiden heel goed over moeten nadenken en eerlijk over moeten zijn. Waarom?
@Enneaaa goede vraag...voelt ergens toch als een stap terug...heb (merk ik nu dus)een soort idee in mijn hoofd dat je samen iets opbouwt als stel (Hanshier merkt terecht op dat dat helemaal niet overal zo wordt gezien...zet me toch ook weer aan het denken...) en dat uit elkaar gaan wonen een soort afbouw is.het is een stap nemen naar een andere vorm van samenzijn, of jullie het een stap terug in de relatie vinden, dat is iets waar jullie beiden heel goed over moeten nadenken en eerlijk over moeten zijn. Waarom?
vrijdag 4 juni 2010 om 17:24
Soms werkt het gewoon beter als je elkaar niet al te veel op de lip zit. Je moet je wel afvragen of jij dit wilt. Stel dat het heel goed gaat, en hij wil niet anders meer, en jij wil diep in je hart toch graag weer samenwonen. Kan jij er dan mee leven?
En bespreek met elkaar wat jullie verwachtingen zijn van het latten.
En bespreek met elkaar wat jullie verwachtingen zijn van het latten.
vrijdag 4 juni 2010 om 17:27
quote:Loonie schreef op 04 juni 2010 @ 17:22:
voelt ergens toch als een stap terug...heb (merk ik nu dus)een soort idee in mijn hoofd dat je samen iets opbouwt als stel
en dat uit elkaar gaan wonen een soort afbouw is.
Dat kan en jullie zullen niet de eersten zijn die dit mogelijk ontdekken.
Echter het kan ook de start zijn van een relatie die voor beiden wél bevredigender werkt. Het gaat er om hoe jullie het zien.
Wellicht vergt het aanpassing van jouw "kleine meisjes"idee dat een relatie op bepaalde wijze moet worden ingevuld. Een relatie is in mijn ogen een verbintenis die twee personen een goed gevoel geeft en waarin je aangevuld wordt door de ander.
Of je dan in een of twee huizen woont, 13 of geen kinderen hebt, een strooien dak of een pannendak hebt hoeft dan van geen belang te zijn, als jullie het maar eens zijn over de practische en emotionele invulling.
voelt ergens toch als een stap terug...heb (merk ik nu dus)een soort idee in mijn hoofd dat je samen iets opbouwt als stel
en dat uit elkaar gaan wonen een soort afbouw is.
Dat kan en jullie zullen niet de eersten zijn die dit mogelijk ontdekken.
Echter het kan ook de start zijn van een relatie die voor beiden wél bevredigender werkt. Het gaat er om hoe jullie het zien.
Wellicht vergt het aanpassing van jouw "kleine meisjes"idee dat een relatie op bepaalde wijze moet worden ingevuld. Een relatie is in mijn ogen een verbintenis die twee personen een goed gevoel geeft en waarin je aangevuld wordt door de ander.
Of je dan in een of twee huizen woont, 13 of geen kinderen hebt, een strooien dak of een pannendak hebt hoeft dan van geen belang te zijn, als jullie het maar eens zijn over de practische en emotionele invulling.
vrijdag 4 juni 2010 om 17:33
vrijdag 4 juni 2010 om 18:42
Ik zou nooit iets anders willen dan LAT. Maar van samenwonen naar LAT dat lijkt me een symptoom van het begin van het einde.
Je bent immers begonnen aan samenwonen omdat je dat wou. Als je LAT had gewild had je daar wel voor geopteerd.
Dus ik zou zeggen, voel je vrij om elders te gaan rondkijken als je een relatie wil.
Je bent immers begonnen aan samenwonen omdat je dat wou. Als je LAT had gewild had je daar wel voor geopteerd.
Dus ik zou zeggen, voel je vrij om elders te gaan rondkijken als je een relatie wil.
vrijdag 4 juni 2010 om 20:16
Ik ben met mijn ex (uitgegaan om een heel andere reden) na 2 jaar gaan samen wonen, na een half jaar weer apart gaan wonen en daarna nog 8 jaar een relatie gehad. Wij voelden ons daar allebei veel beter bij. Wel woonden wij in die 8 jaar steeds op loopafstand bij elkaar vandaan. Ik vond het fijn.
Met mijn huidige vriend vind ik het samenwonen juist weer heel fijn, dus bij mij is het erg afhankelijk van de persoon....(of ik ben veranderd?!)
Met mijn huidige vriend vind ik het samenwonen juist weer heel fijn, dus bij mij is het erg afhankelijk van de persoon....(of ik ben veranderd?!)
vrijdag 4 juni 2010 om 20:59
quote:Groll schreef op 04 juni 2010 @ 18:42:
Ik zou nooit iets anders willen dan LAT. Maar van samenwonen naar LAT dat lijkt me een symptoom van het begin van het einde.
Je bent immers begonnen aan samenwonen omdat je dat wou. Als je LAT had gewild had je daar wel voor geopteerd.
Dus ik zou zeggen, voel je vrij om elders te gaan rondkijken als je een relatie wil.
Mmm niet mee eens. Ze hebben misschien eerst ge-LAT en daarna besloten om samen te wonen. En je kunt niet weten hoe het is om samen te wonen, als je het niet probeert. Als het niet werkt, hoeft dit niet direct einde relatie te betekenen. Je geeft zelf aan dat je niets anders zou willen dan LAT-ten, waarom zou een stel dan een stapje terug doen als zij kiezen voor LAT? Daarmee geef je eigenlijk aan, dat jouw relatie minder waard is (een stapje naar beneden) vergeleken met samenwonen. Volgens mij is de samenlevingsvorm geen overtreffende trap, maar gewoon één van de vormen van een relatie hebben.
Ik zie meer problemen in zijn houding van alles of niets. Of het moet spetteren, of het moet maar gelijk over zijn als het minder gaat. En het gevoel hebben dat iemand niet echt 100% voor je gaat, dat lijken me de obstakels in deze relatie.
Ik zou nooit iets anders willen dan LAT. Maar van samenwonen naar LAT dat lijkt me een symptoom van het begin van het einde.
Je bent immers begonnen aan samenwonen omdat je dat wou. Als je LAT had gewild had je daar wel voor geopteerd.
Dus ik zou zeggen, voel je vrij om elders te gaan rondkijken als je een relatie wil.
Mmm niet mee eens. Ze hebben misschien eerst ge-LAT en daarna besloten om samen te wonen. En je kunt niet weten hoe het is om samen te wonen, als je het niet probeert. Als het niet werkt, hoeft dit niet direct einde relatie te betekenen. Je geeft zelf aan dat je niets anders zou willen dan LAT-ten, waarom zou een stel dan een stapje terug doen als zij kiezen voor LAT? Daarmee geef je eigenlijk aan, dat jouw relatie minder waard is (een stapje naar beneden) vergeleken met samenwonen. Volgens mij is de samenlevingsvorm geen overtreffende trap, maar gewoon één van de vormen van een relatie hebben.
Ik zie meer problemen in zijn houding van alles of niets. Of het moet spetteren, of het moet maar gelijk over zijn als het minder gaat. En het gevoel hebben dat iemand niet echt 100% voor je gaat, dat lijken me de obstakels in deze relatie.
zaterdag 5 juni 2010 om 00:47
Ik ben in een vergelijkbare situatie, waarin de keuze tussen apart wonen of helemaal geen relatie meer ging, elders gaan wonen, wel in dezelfde flat trouwens. Voor ons heeft dat echt ontzettend goed gewerkt, omdat een van onze problemen was dat ik op dat moment nog ontzettend jong was en mijn hele volwassen leven (slechts drie jaar op dat moment) al bij hem was en daardoor mijn leven nogal op hem gericht had. Mijn eigen stekkie heeft me zelfstandiger gemaakt en me geleerd mijn leven om mijzelf te laten draaien. Daarnaast speelde ook nog mee dat hij, hoewel hij wat ouder is dan ik, óók nog nooit helemaal op zichzelf had gewoond, alleen maar bij ouders en daarna in een studentenhuis; hij voelde dat echt als een gemis.
Ik zag het indertijd ook als een stap achteruit in de relatie, en achteraf gezien was het dat ook. Het was was alleen wel een stap die noodzakelijk was om op de lange termijn samen door te kunnen gaan.
Ik zag het indertijd ook als een stap achteruit in de relatie, en achteraf gezien was het dat ook. Het was was alleen wel een stap die noodzakelijk was om op de lange termijn samen door te kunnen gaan.
zaterdag 5 juni 2010 om 01:05
Pff...Lastig.
Ik zit nu ook op het punt dat samenwonen niet meer gaat.
Welke oplossing gaat volgen is even onbekend.
Apart wonen logisch dan.
Maar ik moet dan een kamer zoeken, dat is erg lastig en eigenlijk te duur voor mij (niet perse de huur, maar de kosten die in eerste instantie dan er even bij komen).
Of een LAT-Relatie zou werken, weet ik niet.
Misschien wel.
Maar ben bang dat ik me dan eenzaam ga voelen.
Ik zit nu ook op het punt dat samenwonen niet meer gaat.
Welke oplossing gaat volgen is even onbekend.
Apart wonen logisch dan.
Maar ik moet dan een kamer zoeken, dat is erg lastig en eigenlijk te duur voor mij (niet perse de huur, maar de kosten die in eerste instantie dan er even bij komen).
Of een LAT-Relatie zou werken, weet ik niet.
Misschien wel.
Maar ben bang dat ik me dan eenzaam ga voelen.
zaterdag 5 juni 2010 om 22:32
Hier zo iemand die van samenwonen weer naar LAT is gegaan.
Het is alweer 4 jaar geleden dat we even samenwoonden (toen waren we 2 jaar samen)... Ik was net klaar met mn opleiding (toen net 22 jaar) had nog nooit op mezelf gewoond... Hij is 10 jaar ouder, woont aan de andere kant van het land en ik trok bij hem in. Ik had al snel werk en hij was net begonnen met zijn eigen bedrijf... Conclusie na een half jaar: ik voelde me moederziel alleen.. wist amper wat het woord communicatie inhield dus dat ging niet lekker.
We zijn uit elkaar gegaan in de zin van 'het is nu even klaar' maar het hoofdstuk is nog niet afgesloten. Want met de liefde zat het wel goed. Het was bij ons meer 'het verkeerde moment'.
Ik ben op mezelf gaan wonen en nu, 4 jaar later kan ik zeker zeggen dat deze 'stap terug' ons erg goed heeft gedaan.
Samenwonen gaan we nog wel een keer, maar ik ben in de tussentijd gegroeid als persoon... Onze relatie is ook veel beter geworden. En wordt nog altijd sterker.
Het is alweer 4 jaar geleden dat we even samenwoonden (toen waren we 2 jaar samen)... Ik was net klaar met mn opleiding (toen net 22 jaar) had nog nooit op mezelf gewoond... Hij is 10 jaar ouder, woont aan de andere kant van het land en ik trok bij hem in. Ik had al snel werk en hij was net begonnen met zijn eigen bedrijf... Conclusie na een half jaar: ik voelde me moederziel alleen.. wist amper wat het woord communicatie inhield dus dat ging niet lekker.
We zijn uit elkaar gegaan in de zin van 'het is nu even klaar' maar het hoofdstuk is nog niet afgesloten. Want met de liefde zat het wel goed. Het was bij ons meer 'het verkeerde moment'.
Ik ben op mezelf gaan wonen en nu, 4 jaar later kan ik zeker zeggen dat deze 'stap terug' ons erg goed heeft gedaan.
Samenwonen gaan we nog wel een keer, maar ik ben in de tussentijd gegroeid als persoon... Onze relatie is ook veel beter geworden. En wordt nog altijd sterker.
zondag 6 juni 2010 om 00:14
Veel stof tot nadenken, bedankt voor de reacties! Merk dat vooral colalight en Igoneh een gevoelig punt aansnijden: wil ik wel met iemand zijn die zo twijfelt, waarbij de stap willen zetten van samenwonen naar LAT ook een teken is van twijfel, en niet van 'dit heb ik nodig om er dan helemaal voor te kunnen gaan'. Vindt het ook mooi wat jij zegt Enigme: niet het goede moment maar het hoofdstuk was nog niet af...vraagt wel van je om de oude situatie los te kunnen laten.
dinsdag 8 juni 2010 om 11:29
Hier weer even een update van de situatie. Vriend heeft via-via een appartementje gevonden waar hij 2 maanden in kan wonen, omdat de bewoonster op reis gaat. Ik heb tegen hem gezegd dat hij het moet doen, lijkt me voor ons allebei goed om even uit elkaar te zijn en uit te vinden hoe dit voelt. Ik wil dan liever ook even geen contact, om echt helemaal 'met mezelf' uit te zoeken wat ik nu wil in deze relatie.
Alleen...ik heb het gevoel dat hij nu bang wordt. Omdat ik me niet huilend op de grond werp en schreeuw 'Ga niet weg!!!' Hij gooit me voor mijn voeten 'Nou, het lijkt wel of je niet kunt wachten tot ik weg ben!' (omdat ik zei: doe maar) en 'Wil je dan ook de vrijheid om echt vrijgezel te zijn en met andere mannen af te spreken? Zeg maar ja, dan weet ik zeker dat je me daarna niet meer terug hoeft!' Nou moe! Ik moet me echt inhouden om hier niet heftig of verdedigend op te reageren, hij wilde toch bij mij weg?
In mijn ogen is het de enige manier om er achter te komen of deze relatie nog te redden, hij wil vrijheid, hij denkt dat er niet voldoende 'connectie' is om door te gaan...laat hem dat dan maar voelen hoe het echt is om de daad bij het woord te voegen! Het is een risico, maar bij elkaar blijven en alles laten zoals het was is nog een groter risico op allebei doodongelukkig nog een paar jaar aanmodderen...
En ik wil ook vrijheid, om na te denken, om te voelen hoe het is om zonder hem te zijn...Heel eng, maar voel me ook sterk! En nu lijkt hij dus wel steeds minder sterk te worden.
Alleen...ik heb het gevoel dat hij nu bang wordt. Omdat ik me niet huilend op de grond werp en schreeuw 'Ga niet weg!!!' Hij gooit me voor mijn voeten 'Nou, het lijkt wel of je niet kunt wachten tot ik weg ben!' (omdat ik zei: doe maar) en 'Wil je dan ook de vrijheid om echt vrijgezel te zijn en met andere mannen af te spreken? Zeg maar ja, dan weet ik zeker dat je me daarna niet meer terug hoeft!' Nou moe! Ik moet me echt inhouden om hier niet heftig of verdedigend op te reageren, hij wilde toch bij mij weg?
In mijn ogen is het de enige manier om er achter te komen of deze relatie nog te redden, hij wil vrijheid, hij denkt dat er niet voldoende 'connectie' is om door te gaan...laat hem dat dan maar voelen hoe het echt is om de daad bij het woord te voegen! Het is een risico, maar bij elkaar blijven en alles laten zoals het was is nog een groter risico op allebei doodongelukkig nog een paar jaar aanmodderen...
En ik wil ook vrijheid, om na te denken, om te voelen hoe het is om zonder hem te zijn...Heel eng, maar voel me ook sterk! En nu lijkt hij dus wel steeds minder sterk te worden.
