Verbroken relatie verwerken

ik zit in dezelfde situatie.... hoewel partner de keuze heeft gemaakt en ik niet gelukkig was het laatste half jaar, heb ik het er erg moeilijk mee.... liefst wil ik het er de hele dag over hebben, twijfels, onzekerheid over de toekomst die je al samen zag.... hen vreselijk missen.... pijn, boosheid, angst en verdriet wisselen elkaar in sneltreinvaart af. ben pas 6 dagen lid en al bijna elke dag lees ik zoveel mogelijk tips van vrouwen in dezelfde siuatie of die al verder zijn met verwerken... stille hoop dat het nog goed komt... kan niet eten, slapen, werken, de hele dag zit het in mijn hoofd... ik word er zo gek van... wil smorgens mijn bed niet uit omdat de dag zo voor me ligt.... tis pas 6 weken leden en ik geloof het nog steeds niet... t doet te veel zeer....



ik heb nergens zin in en heb ook niks te doen.... vriendinnen wonen te ver weg en ik ben nu ook helemaal niet leuk, niet voor hen maar ook niet voor mezelf.... komt dit nog goed? vast wel maar god wat doet het pijn.,...

Heb je al op de relatiepijler gekeken? Daar staan heel veel berichten over verbroken relaties en hoe daar mee om te gaan.

bijna 3 jaar samen... 2 kinderen van zijn kant... hij was gisteren jarig, viert het vandaag, net voor mijn verjaardag maakt hij het uit.,.. elke dag zou rot zijn maar deze feestelijke dagen maken het gemis nog groter... ik heb al meer over dit onderwerp gepost maar heb het zo nodig dat ik reacties krijg... dit voelt zo als een hel.... ik kom de dagen niet door en kijk met angst naar de feestdagen en eigelijk naar de toekomst....



dankje voor je knuffel... zit met tranen nu....voel me zo in de steek gelaten en alleen.... en niemand kan de pijn wegnemen...

i was ook niet meer zo gelukkig maar ik was bereid nog te vechten alleen hij koos anders... uitmaken via een mail omdat hijmij niet wilde kwetsen en zichzelf beschermen... hoe bedoel je????

Heel veel sterkte.... En herkenbaar. Hier is het 8 maanden geleden gebeurd en nog steeds moeilijke momenten. Er is echter 1 troost; als je op jezelf bent aangewezen leer jezelf ook echt kennen en merk je weer wat je echt belangrijk vindt en waar je echt in geïnteresseerd bent. Ook leg je makkelijker contacten met vriendinnen en sportmaatjes waardoor je langzaamaan positiever in het leven komt te staan. Neem je tijd en durf het verdriet ook te laten komen.....

Mijn relatie is gisternacht verbroken. Ik zag het niet aankomen. Hij gaf aan dat hij niet 100% achter onze relatie staat en dat hij waarschijnlijk dingen nodig heeft die ik hem niet kan geven. Ik vind het super erg, ben echt gek op hem en hou van hem. Ook hij herhaalde dit een paar keer, de gevoelens zijn er nog. Vind dat heel lastig, aan de ene kant wil je het geloven maar aan de andere kant heeft hij me zoveel pijn gedaan..

We zijn 4 maanden bij elkaar geweest. Hij had de twijfels sinds 3 weken. Ik waardeer het wel dat hij het nu heeft gezegd en niet over 2 maanden ofzo..

na een relatie van ruim 10 jaar zijn wij sinds 5 maanden ook uit elkaar. Ik heb het uitgesproken, maar dat maakt het niet minder verdrietig. Weet nog dat het op het moment zelf zo moeilijk en zwaar was, en dat het uitzichtloos leek de weken daarna, maar de ervaring leert me dat je, wanneer je je verdriet doorleeft in ieder geval, er doorheen komt. Inderdaad is het nu nog lang niet helemaal weg, maar ik heb ook goede dagen, zelfs al een paar goede weken gekend. Langzamerhand kom je er wel, dat weet ik zeker! STerkte!

Uiteindelijk heelt de tijd alle wonden. Ik viel 5 kilo af, at en dronk nauwelijks. Er waren verschrikkelijke momenten en dan ging ik lopen. Wandelingen maken, terwijl de tranen over mijn wangen liepen. Uiteindelijk is het inderdaad dat je de pijn en het verdriet moet doorleven om gelukkig te worden. Nu ben ik best te tevreden met mezelf in mijn uppie en zie ik de positieve kanten van het leven.. Heel veel sterkte voor jullie

Ja, de pijn gaat over.... Op een dag word je wakker en voel je opeens dat de last van je schouders is gevallen. En dan weet je het: ik heb het overleefd!



Voor die tijd is het inderdaad vechten, verwerken, huilen, afleiding zoeken, erover praten en niet teveel van jezelf verwachten. In het begin ben je met je gedachten er niet bij en is het allemaal heel zwaar. Probeer het te accepteren...slechter dan dit kan het niet worden en word het ook niet. Het ergste van de verwerkingsperiode beleef je nu.



Krop je gevoelens niet op, uit ze, maar ga ook langs bij vriendinnen en ga naar buiten, ook al voelt dat loodzwaar. Dan maar af en toe een traantje wegpinken als je in de stad loopt. En als het je echt teveel wordt, ga je gewoon weer naar huis. Maar door contact te houden met de 'buitenwereld', leer je het sneller te 'relativeren' en jezelf weer op waarde te schatten en dingen te waarderen die je nog wél hebt.



Heel veel sterkte!! Je komt er echt bovenop!

Het verwerken van liefdesverdriet staat gelijk aan een rouwproces,het is immers een verlies wat je te verwerken hebt.

Dit proces heeft 5 fases, en neem er de tijd voor die je er voor nodig hebt, het zal gaan met 3 stappen vooruit enn weer 2 stappen terug....aanvaard dat.

Praat met vriendinnen of vrienden, probeer beetje bij beetje het genieten weer toe te laten.

En inderdaad wat Mickey omschrijft zal je een eind op weg helpen.

Er komt een dag dat je sterker uit de situatie komt dan dat je er voor was toen je er in kwam.

En dan komt het mooie ook weer op je af, als je je ooit weer gelukkig voelt...komt het geluk ook weer naar je toe.



Sterkte

die 3 stappen vooruit en 2 terug is zo herkenbaar! Evenals de eerste zware fase. Ik heb 2 maanden enorme baggerdagen gehad, om vervolgens best wel op te krabbelen en op een dag me te realiseren: het gaat nu eigenlijk best goed met me! Nu zit ik in de 2 stappen terug-fase. Jammer genoeg. Maar ook dat gaat weer over, wetende dat ik me ook beter heb gevoeld. Even janken, verdriet van me af kletsen of schrijven, ik ben gaan hardlopen, en ik kom er ook wel weer. Net als jullie! We komen er wel, uiteindelijk

Dat heb ik de afgelopen periode ook gedaan: veel gewerkt, geen vakantiedagen opgenomen en me gedompeld in de veilige wereld van mijn werk. Daar kan ik mijn gevoel even parkeren en gewoon bezig zijn. Maar ook dat breekt je op, uiteindelijk.



Alleen zijn is moeilijk; ik heb geprobeerd in die momenten ook echt mijn gevoel toe te laten. Veel huilen, enorm diep janken zelfs. Maar merk nu dat ik dat nu weer wat moeilijker vind; alsof ik het idee had ergens dat het nu wel weer 'klaar' zou zijn ofzo? Zit nu met een cdtje op achter de laptop, moet eigenlijk studeren, maar tranen branden toch ook weer achter mijn ogen. Alleen + mooie muziek = geen fijne combi nu zo blijkt..

Dag dames,



Mag ik hier ook meepraten over luduvudu?Had van de week mn verhaal al ergens hier opgeschreven maar zal het nog ff copy pasten voor duidelijkheid:



Ik moet even mn verhaal kwijt en tips om hiermee om te gaan zijn ook van harte welkom evenals dezelfde ervaringen want ik begrijp er niks van..



Anderhalve maand geleden kreeg ik iets met een jongen, we waren gekoppeld op een bruiloft en zijn een tijd later wat gaan drinken, was een megagezellige avond en na een paar weken als een dolle smsen met elkaar en daten (zonder zoenen) leek het een feit, we hadden iets met elkaar, he was heleaal perfect, ik voelde me zo goed bij hem en hij was vreselijk lief, vertelde me dat ie nog nooit zoiets moois had meegemaakt en zo dol om me was etc!Daarna vreselijk veel lol, goede gesprekken, veel herkenning bij elkaar etc.



Na een week stelde hij me aan zn ouders voor, dat vond ik wel snel maar hij zei dat ie zo gek op me was dat ie het wel van de daken kon schreeuwen!Ouders waren ook happy, klikte helemaal!Zo een tijd doorgevlogen op mn roze wolk, hij initieerde van alles, stelde voor me te helpen verhuizen,deed stiekem briefjes in mn zakken, smste dat ie zo gek op me was etc, afgelopen weekend ook weer heerlijk gehad, ook wel serieuse gesprekken, oa over zijn ex (enige relatie die hij voor mij had gehad) waar hij 8 jaar mee was en dat zij zo anders was dan ik en hij me zo relax vond en die relatie heel veel drama is geweest. Hij zei zelfs dat ie dacht dat samenwonen best snel kon gaan gebeuren en dat ie eigenlijk geen nacht meer zonder me wilde zijn, heerlijk allemaal!



Tot afgelopen paar dagen,zondag boekten we nog een hotelletje voor een romantisch weekend weg samen maar uit het niets was de toon volledig veranderd maandag, hij zei me aan de tel dat ie weinig tijd had en een druk leven (prima, ben zelf ook gehecht aan mn eigen ding en vind dat juist helemaal niet erg), heb hem daarna nog gesmst dat ik het jammer vonddat de toon zo was omgeslagen en ik er een beetje verdrietig door was en het niet begreep!Hij schreef terug dat de emoties toch wel heel heftig voor hem waren, dat het niet aan mij lag en hij de toekomst samen positief tegenmoet zag. toch had ik een onderbuikgevoel dat er ies niet klopte, toen hij di de hele dag (uniek voor hem) niets liet horen een sms gestuurd dat ik dit niet zomaar verdiende en of we konden praten zsm,



Dat is dus giser gebeurd, aan de tel zei hij dat ie niet goed wist of ie me een duidelijk antwoord zou kunnen geven op zn gedrag, heb gezegd dat ie daar maar over na moest denken omdat ik daar wel recht op heb na zo een plotselinge omslag.



Toen ik gister bij hem aankwam en hem omhelste en vroeg wat er nou aan de hand is vertelde hij het hoge woord; hij denkt no teveel aan zn ex en is niet toe aan een relatie..(deze jongen is 33), hij zegt het geprobeerd te hebben maar volledig n de war te zijn en dat alles wat hij heeft gezegd en gedaan gemeend was maar nie meer verder kan..



Wat voel ik me ellendig, heb zoveel scenario's door mn hoofd gehaald afgelopen dagen maar dit niet. Ben heel rustig gebleven, wel gezegd dat ik het heel laf vond hoe dit is gegaan, dat hij het spreekbaar had kunnen maken etc.



Vriendinnen zeggen dat hij hier nog wel op terug komt en gewoon in de war is, ik heb er een hard hoofd in en daarbij; wil ik iemand die me zo heeft voorgelogen wel?



Hij smste gisteravond laat nog dat het hem spiijt me zo een pijn te doen, het idd een laffe daad is en hij idd misschien spijt krijgt maar het niet meer weet, heb nummer gedelete om niet in de verleiding te komen terug te smsen dat mijn deur open staat voor hem en alles bespreekbaar is maar het zonde is zoies moois te laten schieten..



Wat denken jullie; gen contact meer hebben en proberen door te gaan of misschien etoch nog kansje dat deze jongen straks de nagels uit zn vingers trekt van spijt..?

--------------------------------------------------------------------------------------

Nou, heel verhaal dus, ben nog steeds zo in de war en moet me zo inhouden geen contact met hem te zoeken maar heb gewoon nog zoveel vraagtekens!Nu lekker bij mn ouders eventjes en daarbij dagen maar zoveel mogelijk volplempen voor de afleiding!Dit slijt en dat weet ik ook maar het is zo onverwachts dat ik echt nog in soort van shock ben!!

Weglopen voor je gevoel, zou je kunnen zien als .....je gevoelens en signalen onderdrukken en in de steek laten.

Kruip op de bank.....duik in bed onder je dekbed....en als je werkelijk verdrietig bent...jank...huil en schreeuw!..knal het eruit.

Het doet er niet toe wie het heeft uitgemaakt...het gemis blijft hetzelfde.

precies!

Zo herkenbaar. Toen mijn ex het een paar maanden geleden uitmaakte voelde ik me ook zo verdrietig, sochtends niet willen opstaan, de hele tijd op je tlfn kijken, hopen dat hij op een dag spijt krijgt, met iedereen over hem praten, huilbuien.. etc, etc.

Nu zit ik in de volgende fase. Ik kan weer normaal functioneren, voel af en toe wel een leegte maar dat gaat snel weer over.

Wat echt helpt is afstand, meer dan tijd.. Afstand. Geen contact meer, niks, en accepteren dat het over is, tegen jezelf zeggen dat het afgelopen is en dat er betere tijden zullen komen.

Sterkte!

goed gezien Sirenita.......totale afstand.....lucht!



Je eigen geluk hangt nooit van een ander af.....het geluk dat je bij de ander krijgt,is een mooie en rijke aanvulling.

Ja, ik herken het. Het is een maand of vijf uit. Ik heb het uitgemaakt en dat was goed ook. Meneertje ontpopte zich na een tijdje als gruwelijk dominant, kwam en gin als HIJ er zin in had. Sinds korte tijd maakt hij geen toespelingen meer. Niet dat ik op nieuw zou willen beginnen, maar dat gaf nog een gevoel van 'een weg terug'. Soms, op koude, kinderloze dagen denk ik aan de begin periode, waarin we heerlijk uren op de bank konden knuffelen, spetterende sex, een hele nacht slapen in elkaars armen, en dan voel ik toch nog een verlangen. Ja, naar DIE tijd, maar niet naar hoe hij zich ontpopte. Ik weet het, iedereen zegt het, het was een *** en ik moet blij zijn dat het over is, maar eerlijk is eerlijk, soms voel ik ook nog gemis en verdriet....

Ik ben sinds vrijdagnacht weer vrijgezel. Hij heeft mij de volgende dag in verwarring achter gelaten; ik had geen duidelijke antwoorden gekregen waarom. Ik heb het niet zien aankomen, ben echt gek op hem.

Vandaag met hem gesmst en ik moet zeggen, het lucht wel op. Nu ik weet waar het aan ligt, kan ik het makkelijk een plekje geven.

Ik weet niet of ik snel weer contact met hem wil. Hij zegt veel om te te geven,van me te houden en verliefd te zijn maar niet verliefd genoeg. Best verwarrend. Het liefst wil ik hem ver van me weg hebben omdat hij mij pijn heeft gedaan maar aan de andere kant wil ik in mijn armen kruipen.. Dubbel!!

Hebben jullie daar ook last van?

met die afstand heb ik nog wat moeite merk ik. We hebben veelvuldig contact, over de huisdieren maar ook over ons zelf. Tot op heden voelde dat goed, nu merk ik dat er weer een wond open getrokken wordt min of meer; dat ik hem weer mis, en hij weer meer in mijn hoofd zit dan voorheen... pfff, het valt ook echt niet allemaal mee he!

Yep....afstand opbouwen kost tijd,zolang die afstand nog niet volledig is........neem dan de tijd voor jezelf, anders word de afstand naar jezelf heel groot.

Nu bijna een jaar single........

Een jaar van bezinning....tijd genomen en gekregen om weer tot mezelf te komen, het doet een mens goed.

En missen.....nope..

Alleen ben je nooit....eenzaamheid creeer je zelf!



Laat nooit het koppie hangen,je hebt 'm nodig.

quote:BrightMind schreef op 14 november 2010 @ 13:28:

Weglopen voor je gevoel, zou je kunnen zien als .....je gevoelens en signalen onderdrukken en in de steek laten.

Kruip op de bank.....duik in bed onder je dekbed....en als je werkelijk verdrietig bent...jank...huil en schreeuw!..knal het eruit.

Het doet er niet toe wie het heeft uitgemaakt...het gemis blijft hetzelfde.Het gemis is niet geheel hetzelfde. Degene die het heeft beëindigd heeft zelf besloten dat hij/zij dat wilde, degene die aan de kant gezet wordt kan eiglijk nog heel graag verder met die persoon willen. De ander echter niet met jou. Dat is tog een andere pijn. Eeen pijn waarbij ook afwijzing een rol speelt.