Vertrouwen?

Hoi!



Ik heb sinds kort een relatie. Over het algemeen gaat het goed tussen ons en ik ben ook erg blij met hem.



Het probleem is dat hij veel te dominant en bezitterig is. Hij controleert van alles (mail, telefoon) en hij probeert mij ook bepaalde dingen te verbieden zoals minder uitgaan.



Ik ben het met hem eens dat mijn levensstijl moet veranderen. Ik ben iets te ‘’los’’ en ik geniet feitelijk teveel van het leven. Ik ben niet bezig met mijn studie maar meer met feesten en uitgaan, eigenlijk gewoon met leuke dingen doen samen met vriendinnen. Hij is juist weer heel erg serieus in het leven. Woont op zichzelf, goed bezig met zijn studie en focust zich op de toekomst. Ik probeer mijn leven wel – met behulp van hem - te verbeteren aangezien ik weet dat dit niet zo door kan gaan.



Hij vindt het niet goed dat ik contact heb met andere jongens/mannen. Hij wordt al boos als ik bijvoorbeeld dans met andere jongens/mannen of als ik onschuldig flirt terwijl ik dit eigenlijk altijd al heb gedaan. Gelukkig wordt hij niet boos als er jongens/mannen zijn die mij iets té lang aankijken of mij aanspreken en ik niet reageer dus dat is in feite al een ‘’opluchting’’. In ieder geval, vele discussies over gehad en we zijn het erover eens dat ik niet meer ga dansen of onschuldig flirten met andere jongens, ook ga ik minder uit (niet meer op de donderdagavond) en drink ik minder. Dit doe ik vóór hem en ik moet eerlijk zeggen dat het mezelf ook een bepaalde rust geeft.



Goed, dat is een beetje de situatieschets van ons probleem binnen de relatie.



Vanavond was ik bij hem en heb ik hem verteld dat ik met mijn vriendinnen in de zomervakantie naar Spanje (Lloret de mar) ga. Hier is hij – wat een verrassing ook – het niet mee eens. Na deze mededeling heeft hij me verteld dat hij (over het algemeen) bang is om mij kwijt te raken en onzeker is binnen de relatie. Hij vindt dat ik teveel aandacht krijg van mannen en dit in zekere zin ook zo uitdaag terwijl ik dit zelf helemaal niet zo ervaar en daar ook niet mee bezig ben. Ik ben me er bewust van dat ik vaak en veel aandacht krijg van mannen, maar niet dat ik dit uitdaag. Ook heeft hij me naïef genoemd (wat ik een regelrechte belediging vind) en uiteindelijk kregen we een kleine ruzie.



Het is duidelijk dat hij mij niet vertrouwd terwijl dat juist de basis van een goede relatie is. Ik wil bepaalde dingen voor hem opgeven en hem ook echt proberen het gevoel te geven dat hij de enige is (aangezien dit ook zo is) maar ik wil ook kunnen genieten van uitgaan, vakanties, veel drank en ik wil eigenlijk ook wel een beetje kunnen flirten. Ik vind het niet leuk voor hem dat hij zich altijd druk maakt over wat ik doe wanneer ik met vriendinnen uitga en dat hij altijd zo stressed.



Ik vraag me af wat ik kan doen en of mensen misschien in zo'n situatie zitten of hebben gezeten? Moet ik me nou helemaal aanpassen aan hem en (misschien) ongelukkig worden of moet ik er een punt achter zetten? Een balans vinden zit er volgens mij niet in, hij is veel te onzeker. Het liefst wil ik hem niet kwijt want buiten dit probleem om is het echt perfect tussen ons.

quote:gaia9 schreef op 27 oktober 2011 @ 23:22:

[...]





Hem loslaten omdat je niet aan zijn verwachtingen kunt voldoen en hem niet gelukkig kan maken.Dat is misschien wel het meest logische en praktische máár dat zou ik zelf ook erg vinden. Ik vind hem leuk, lief, grappig, knap. Ik krijg kriebels in mijn buik van hem. Het is een moeilijke situatie. Ik ga slapen nu in ieder geval, slaap lekker iedereen.

quote:MonaTwist schreef op 27 oktober 2011 @ 23:28:

Realiseer jij je wel dat je met die aandachtstrekkerij ook een keer de verkeerde tegen kan komen?

Ik hoop het niet voor je hoor, laat dat duidelijk zijn.De verkeerde ben ik ook al eens tegengekomen. Ook van geleerd

quote:gaia9 schreef op 27 oktober 2011 @ 23:28:

[...]





In dat geval komt het vast wel goed met jullie, toch?Ligt allemaal aan hem.

Ik heb hem vanochtend/vanmiddag gedumpt. Heb er 's nachts nog goed over na gedacht en de voors en tegens tegen elkaar afgewogen en ben tot de conclusie gekomen dat het nooit gaat werken tussen ons. Hoe leuk we het ook hebben/hadden, er zijn teveel verschillen tussen ons qua opvattingen. Er zijn vast wel jongens die mij wel vrijer laten.



Snel gehandeld, hoop dat ik er geen spijt van ga krijgen maar gek genoeg zit ik er helemaal niet mee. Het voelt eerder als een opluchting. Vanavond ga ik naar Amsterdam naar Jimmy Woo met vriendinnen, erg zin in en nu voel ik ook geen druk om hem. Ik voel me nu vrijer.



Zijn reactie was raar; eerst werd hij heel boos, ging hij zowat smeken dat ik het niet moest uitmaken en moest blijven, liet hij een paar tranen (vind ik echt een afknapper) en vervolgens kwam hij met de verwijten dat ik mogelijk iemand anders heb maar dat ik bij hem moet blijven en die ander moet dumpen en dat ik moet zeggen dat het me spijt blabla. Duidelijk gemaakt dat het echt menens is en toen ben ik weggegaan, hij verdrietig/boos maar ik kan d'r niet mee zitten eerlijk gezegd. Hij gaat zich wel weer beter voelen binnenkort.



Nu word ik constant gebeld en gesmst met de raarste smeek dingen dus heb mijn telefoon maar uitgezet. En ik hoop dat het snel overgaat maar dat moet wel!

Misschien is het trouwens wel een impulsieve actie en ga ik er spijt van krijgen maar dat is dan mijn eigen schuld.

Koelbloeding of verstandig?



Ik ben tot de conclusie gekomen dat deze relatie niet helemaal ''gezond'' is aangezien het feitelijk niet van twee kanten komt. Hij is meer gek op mij dan dat ik op hem ben, en daar gaat het al fout. Hij heeft meer voor mij over dan dat ik voor hem heb. Ik heb eigenlijk niets voor hem over en zoveel kan hij me eigenlijk niet schelen.



Ik heb mezelf laten geloven dat hij me wat interesseert maar eigenlijk was (en is) hij gewoon handig om bepaalde dingen voor mij te regelen qua de universiteit. Beter voor ons allebei dus.

Misschien is dat het inderdaad.



Ik ga hem nog wel een soort van aan het lijntje houden aangezien ik hem nog wel nodig kan hebben in de toekomst (hard maar waar). Geen relatie maar we blijven sowieso vrienden, hij wil me toch niet kwijt.



Ik ben een kreng en het is misschien gemeen maar ik moet gebruik maken van wat ik nodig kan hebben.