Verwerking scheiding één jaar later

Lieve allemaal,

Inmiddels is het meer dan één jaar geleden dat mijn ex partner aangaf te willen scheiden. Omdat ik weinig inschrijftijd had en geen mogelijkheid had om te kopen hebben wij een halfjaar om en om in ons koophuis gezeten met de kinderen. Geen ideale situatie maar voor de kinderen wel het beste.

Met heel veel geluk d.m.v. Loting heb ik na een halfjaar een super leuk huisje kunnen bemachtigen één wijk verder op. Mijn ex partner kon in het koophuis blijven wonen. De kinderen hebben hier klasgenootjes wonen en hadden daardoor direct aansluiting met de buurt ook zijn er veel speelmogelijkheden. Ze hebben niet van school hoeven veranderen en wonen nog steeds dichtbij hun vader.

Het geluk leek ons toe te lachen en ik voelde mij emotioneel gezien ook echt een stuk sterker nadat de ergste schok en het ergste verdriet voorbij was. Toch merk ik de laatste tijd dat ik moeite heb met de situatie.

Mijn ex partner bleek direct bij een ander ingetrokken te zijn en nadat wij het koophuis niet meer hoefde te delen is zij bij hem ingetrokken. Het was een gezamenlijke vriendin van ons. Ik kwam er pas een aantal maanden na de scheiding achter dat ik direct ben ‘ingeruild’ voor een ander. Het was echt een klap in mijn gezicht.

Het was heel pijnlijk om te zien hoe snel ze mijn plekje het hare heeft gemaakt. Hoe zij nu met hem in het huis woont wat we ooit gekocht hadden omdat ik het zo graag wilde en mijn ex het daar mee eens was, hoe mijn ex direct ‘vrolijk verder is gegaan’ terwijl ik mij nog door de gevolgen van de scheiding worstel en alles alleen moet doen.

Wij hebben een goedlopend co ouderschap van week om week. De kinderen zijn heel positief over papa’s vriendin & zij is goed voor de kinderen. Daar ben ik dankbaar voor maar het doet van binnen soms echt pijn. Ondanks alles ben ik altijd positief over haar tegen over de kinderen en ook tegen over mijn ex en zijn vriendin. Het gaat tenslotte niet om mij maar om de kinderen.

Ook merk ik dat ik het moeilijk vind om in deze woonplaats te moeten wonen. Ik heb genoeg sociale contacten maar mijn familie en vrienden wonen allemaal ergens anders. Ik zit hier tussen zijn familie, zijn vrienden. Zelfs in de klassen van de meiden zit familie. Hierdoor is het moeilijk om los te komen van hem. Elke dag wordt ik er wel mee geconfronteerd.

Ik wil trouwens benadrukken dat ik hem niet meer terug wil. Die periode ben ik al heel lang voorbij.

Herkend iemand deze gevoelens en heeft
Iemand misschien tips om verder te gaan? Ik had deze emoties absoluut niet meer verwacht een jaar later. Ik gun de meiden ook echt een gezin met een moeder en een vader maar ik kan ze dit nu niet bieden. Dat voelt echt alsof ik faal. Behoefte aan een nieuwe relatie heb ik absoluut niet.