Relaties
alle pijlers
Waarom doe ik zo?
woensdag 10 augustus 2011 om 18:59
Ik val maar gewoon met de deur in huis:
Na een huwelijk van 7 jaar waarin mijn partner vreemdging en daarna nog een moeizame en pijnlijke relatie van 4, 5 jaar waarin ik nooit zo goed wist waar ik aan toe was ben ik iemand tegengekomen die ik erg leuk vind. Een respectvolle, lieve man die graag bij me is en die te vertrouwen is, alles wat ik jaren heb gemist in een partner. We kunnen uren praten en lachen en verder dan dat is het ook nog niet gekomen - op een paar keer zoenen na dan - en dat komt door mij. Ik voel me zo vreemd! Ik heb er op de 1 of andere manier moeite mee om mezelf weer helemaal "bloot te geven", in ieder opzicht, ik voel mezelf helemaal gespannen worden bij het idee. Ik trek me terug zodra het wat intiemer word qua aanrakingen of bij het uiten van zijn gevoelens voor mij. Het bizarre is dat ik zelfs een soort schuldgevoel krijg op zo'n moment, alsof ik iets doe wat niet mag. Maar een schuldgevoel ten op zichte van wie of wat???? Dat kan ik niet eens uitleggen, hoef me naar mijn exen toe absoluut niet te verantwoorden. Het is een hele vervelende situatie waar ik behoorlijk van in de war raak. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet. Hij is er wel van op de hoogte , heb er met hem over gepraat en hij geeft aan het heeeeel rustig aan te willen doen, maar als ik me zo blijf voelen als nu dan kan hij nog wel jaren rustig aan doen zonder dat het zal veranderen.
Ik blijf met die warrige tegenstrijdige gevoelens zitten. Het lijkt wel een soort van ik-wil-wel-maar-het-lukt-niet verhaal te worden. Daar moet natuurlijk wel een reden voor zijn en ik zal er ook iets mee aan moeten maar ik weet niet wat Het is 1 grote brij van over elkaar buitelende gedachten en gevoelens in mijn hoofd.
Misschien is het een beetje een vaag verhaal geworden, ik kan het ook allemaal niet zo goed onder woorden brengen, Wat denken jullie hier nou over???? Enig idee wat er aan de hand kan zijn? Begin zelf te denken aan een hechtingsprobleem of zo.....bang om weer gekwetst te worden etc. Maar hoe los je zoiets op?
Hoop dat iemand een helder licht kan werpen op dit verhaal en me er een beetje mee kan helpen of tips heeft. Voel me er echt heel erg naar van.
Alvast bedankt!
Na een huwelijk van 7 jaar waarin mijn partner vreemdging en daarna nog een moeizame en pijnlijke relatie van 4, 5 jaar waarin ik nooit zo goed wist waar ik aan toe was ben ik iemand tegengekomen die ik erg leuk vind. Een respectvolle, lieve man die graag bij me is en die te vertrouwen is, alles wat ik jaren heb gemist in een partner. We kunnen uren praten en lachen en verder dan dat is het ook nog niet gekomen - op een paar keer zoenen na dan - en dat komt door mij. Ik voel me zo vreemd! Ik heb er op de 1 of andere manier moeite mee om mezelf weer helemaal "bloot te geven", in ieder opzicht, ik voel mezelf helemaal gespannen worden bij het idee. Ik trek me terug zodra het wat intiemer word qua aanrakingen of bij het uiten van zijn gevoelens voor mij. Het bizarre is dat ik zelfs een soort schuldgevoel krijg op zo'n moment, alsof ik iets doe wat niet mag. Maar een schuldgevoel ten op zichte van wie of wat???? Dat kan ik niet eens uitleggen, hoef me naar mijn exen toe absoluut niet te verantwoorden. Het is een hele vervelende situatie waar ik behoorlijk van in de war raak. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet. Hij is er wel van op de hoogte , heb er met hem over gepraat en hij geeft aan het heeeeel rustig aan te willen doen, maar als ik me zo blijf voelen als nu dan kan hij nog wel jaren rustig aan doen zonder dat het zal veranderen.
Ik blijf met die warrige tegenstrijdige gevoelens zitten. Het lijkt wel een soort van ik-wil-wel-maar-het-lukt-niet verhaal te worden. Daar moet natuurlijk wel een reden voor zijn en ik zal er ook iets mee aan moeten maar ik weet niet wat Het is 1 grote brij van over elkaar buitelende gedachten en gevoelens in mijn hoofd.
Misschien is het een beetje een vaag verhaal geworden, ik kan het ook allemaal niet zo goed onder woorden brengen, Wat denken jullie hier nou over???? Enig idee wat er aan de hand kan zijn? Begin zelf te denken aan een hechtingsprobleem of zo.....bang om weer gekwetst te worden etc. Maar hoe los je zoiets op?
Hoop dat iemand een helder licht kan werpen op dit verhaal en me er een beetje mee kan helpen of tips heeft. Voel me er echt heel erg naar van.
Alvast bedankt!
woensdag 10 augustus 2011 om 19:23
Bang om gekwetst te worden misschien?
Heb je jezelf ooit soort van beloofd om je nooit meer te laten kwetsen en is dat beschermingssysteem op hol geslagen of zo? Omdat je een soort van schuldgevoel beschrijft.
Wil je je wel blootgeven? Of durf je niet?
Heb je jezelf ooit soort van beloofd om je nooit meer te laten kwetsen en is dat beschermingssysteem op hol geslagen of zo? Omdat je een soort van schuldgevoel beschrijft.
Wil je je wel blootgeven? Of durf je niet?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
woensdag 10 augustus 2011 om 19:54
quote:Bahco schreef op 10 augustus 2011 @ 19:34:
Dat is toch prima. Men hoeft toch niet onmiddellijk te krijgen wat men wil hebben. Een beetje verlangen doet geen kwaad, integendeel.
Het gaat niet om het wel of niet onmiddelijk krijgen wat je hebben wilt. Het gaat om het paniekerige gevoel dat ik krijg op het moment dat hij voor mijn gevoel te dichtbij komt eigenlijk.
Ik wil wel me juist graag openstellen maar ik krijg het spaans benauwd. Misschien is het inderdaad een soort beschermingsmechanisme.........bang om weer gekwetst te worden? Maar dan nog kan ik het schuldgevoel dat ik krijg niet verklaren. Ik heb me zeker ooit voorgekomen me nooit meer zo te laten kwetsen maar zou dat nu nog doorwerken dan?
Dat is toch prima. Men hoeft toch niet onmiddellijk te krijgen wat men wil hebben. Een beetje verlangen doet geen kwaad, integendeel.
Het gaat niet om het wel of niet onmiddelijk krijgen wat je hebben wilt. Het gaat om het paniekerige gevoel dat ik krijg op het moment dat hij voor mijn gevoel te dichtbij komt eigenlijk.
Ik wil wel me juist graag openstellen maar ik krijg het spaans benauwd. Misschien is het inderdaad een soort beschermingsmechanisme.........bang om weer gekwetst te worden? Maar dan nog kan ik het schuldgevoel dat ik krijg niet verklaren. Ik heb me zeker ooit voorgekomen me nooit meer zo te laten kwetsen maar zou dat nu nog doorwerken dan?
woensdag 10 augustus 2011 om 20:53
woensdag 10 augustus 2011 om 22:11
Wat rot voor je. Wat als eerste in me op kwam, is dit: je vertrouwd hem niet. Omdat je eerder ook vertrouwde, en lief had. En jouw gevoel zegt dan: als ik weer vertrouw en weer lief heb, gaat het weer mis. Wordt ik weer bedonderd. Of stel ik me open en is dat voor niets want of ze gaan vreemd, of ze vinden me na een poosje niet meer leuk genoeg. Je kunt je niet open stellen, omdat je hem en de situatie niet vertrouwd. Je exen zeiden (waarschijnlijk) ook ik hou van je, ik wil met jou de toekomst in. En wat bleek daarvan waar te zijn?
Ik herken dit heel erg. Zelf heb ik er moeite mee als iemand mij echt leuk vindt. Dan geloof ik dat niet echt. En daardoor kan ik me ook niet echt open stellen, omdat ik me constant onzeker voel en over mezelf twijfel.
Ik ben momenteel zelf in therapie. Voor andere dingen, maar ook hierover hebben we het gehad. En wat op mij van toepassing is, is dat er eigelijk 1 ding erg moeilijk is voor mij in het leven, en dat is en de controle los laten, en weten dat je zelf overal een halt toe kunt roepen. Dat je niet lijdzaam in welke situatie dan ook hoeft te blijven zitten. En dat wil ik dan ook tegen jou zeggen: het komt toch weer aan op vertrouwen. In hem, in jezelf. En ik weet dat dat heel lastig is. Maar niet onmogelijk. Je hebt tijd nodig om hem te leren vertrouwen. Dus geef het de tijd. Hoe beter je hem leert kennen, hoe meer je hem gaat vertrouwen. Ik denk dat je er al heel goed aan doet door hem over jezelf te vertellen. Want dat heeft ook met vertrouwen van jouw kant naar hem toe te maken. En zo leer je elkaar ook goed kennen. Als ik dit lees van jou, begrijp ik het. Dus waarom zou hij dat niet doen? Hij houdt er ook rekening mee. En dat schuld gevoel? Ik denk naar jezelf toe. Dat je je niet open kunt stellen op dat moment. Dat voelt heel rot. En ik denk ook deels tegenover hem. Dat je hem meer wilt geven dan dat je op dat moment kunt.
Ik kan er natuurlijk helemaal naast zitten. Maar dat is wat ik eruit haalde.
Geef jezelf de tijd in dingen. Dat ben je waard!
Ik herken dit heel erg. Zelf heb ik er moeite mee als iemand mij echt leuk vindt. Dan geloof ik dat niet echt. En daardoor kan ik me ook niet echt open stellen, omdat ik me constant onzeker voel en over mezelf twijfel.
Ik ben momenteel zelf in therapie. Voor andere dingen, maar ook hierover hebben we het gehad. En wat op mij van toepassing is, is dat er eigelijk 1 ding erg moeilijk is voor mij in het leven, en dat is en de controle los laten, en weten dat je zelf overal een halt toe kunt roepen. Dat je niet lijdzaam in welke situatie dan ook hoeft te blijven zitten. En dat wil ik dan ook tegen jou zeggen: het komt toch weer aan op vertrouwen. In hem, in jezelf. En ik weet dat dat heel lastig is. Maar niet onmogelijk. Je hebt tijd nodig om hem te leren vertrouwen. Dus geef het de tijd. Hoe beter je hem leert kennen, hoe meer je hem gaat vertrouwen. Ik denk dat je er al heel goed aan doet door hem over jezelf te vertellen. Want dat heeft ook met vertrouwen van jouw kant naar hem toe te maken. En zo leer je elkaar ook goed kennen. Als ik dit lees van jou, begrijp ik het. Dus waarom zou hij dat niet doen? Hij houdt er ook rekening mee. En dat schuld gevoel? Ik denk naar jezelf toe. Dat je je niet open kunt stellen op dat moment. Dat voelt heel rot. En ik denk ook deels tegenover hem. Dat je hem meer wilt geven dan dat je op dat moment kunt.
Ik kan er natuurlijk helemaal naast zitten. Maar dat is wat ik eruit haalde.
Geef jezelf de tijd in dingen. Dat ben je waard!
donderdag 11 augustus 2011 om 00:19
quote:esmee202 schreef op 10 augustus 2011 @ 19:54:
[...]
Het gaat niet om het wel of niet onmiddelijk krijgen wat je hebben wilt. Het gaat om het paniekerige gevoel dat ik krijg op het moment dat hij voor mijn gevoel te dichtbij komt eigenlijk.
Ik wil wel me juist graag openstellen maar ik krijg het spaans benauwd. Misschien is het inderdaad een soort beschermingsmechanisme.........bang om weer gekwetst te worden? Maar dan nog kan ik het schuldgevoel dat ik krijg niet verklaren. Ik heb me zeker ooit voorgekomen me nooit meer zo te laten kwetsen maar zou dat nu nog doorwerken dan?
heb je soms het gevoel dat dit "sprookje" eindigt zodra jij je helemaal gegeven hebt?
Dat je bang bent dat het wordt zoals je vorige relaties waren zodra jij all the way gaat met hem?
[...]
Het gaat niet om het wel of niet onmiddelijk krijgen wat je hebben wilt. Het gaat om het paniekerige gevoel dat ik krijg op het moment dat hij voor mijn gevoel te dichtbij komt eigenlijk.
Ik wil wel me juist graag openstellen maar ik krijg het spaans benauwd. Misschien is het inderdaad een soort beschermingsmechanisme.........bang om weer gekwetst te worden? Maar dan nog kan ik het schuldgevoel dat ik krijg niet verklaren. Ik heb me zeker ooit voorgekomen me nooit meer zo te laten kwetsen maar zou dat nu nog doorwerken dan?
heb je soms het gevoel dat dit "sprookje" eindigt zodra jij je helemaal gegeven hebt?
Dat je bang bent dat het wordt zoals je vorige relaties waren zodra jij all the way gaat met hem?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
donderdag 11 augustus 2011 om 09:24
quote:ashley1983 schreef op 10 augustus 2011 @ 22:11:
Wat rot voor je. Wat als eerste in me op kwam, is dit: je vertrouwd hem niet. Omdat je eerder ook vertrouwde, en lief had. En jouw gevoel zegt dan: als ik weer vertrouw en weer lief heb, gaat het weer mis. Wordt ik weer bedonderd. Of stel ik me open en is dat voor niets want of ze gaan vreemd, of ze vinden me na een poosje niet meer leuk genoeg. Je kunt je niet open stellen, omdat je hem en de situatie niet vertrouwd. Je exen zeiden (waarschijnlijk) ook ik hou van je, ik wil met jou de toekomst in. En wat bleek daarvan waar te zijn?
!
Dankjewel voor je lieve reactie! Het heeft ook wel met vertrouwen te maken, ben inderdaad erg bang om weer op mijn gezicht te gaan. Ik besef wel dat je nooit garanties krijgt dat een relatie goed blijft gaan hoor maar het idee van weer verdriet en ellende maakt me niet vrolijk eerlijk gezegd.
Ik weet dat hij het wel begrijpt, het is meer dat ik zelf probeerde te begrijpen waarom ik zo paniekerig reageer en waarom ik me steeds afsluit. Het is prettig om de mening van anderen te horen, dat helpt me om het op een rijtje te krijgen.
Wat rot voor je. Wat als eerste in me op kwam, is dit: je vertrouwd hem niet. Omdat je eerder ook vertrouwde, en lief had. En jouw gevoel zegt dan: als ik weer vertrouw en weer lief heb, gaat het weer mis. Wordt ik weer bedonderd. Of stel ik me open en is dat voor niets want of ze gaan vreemd, of ze vinden me na een poosje niet meer leuk genoeg. Je kunt je niet open stellen, omdat je hem en de situatie niet vertrouwd. Je exen zeiden (waarschijnlijk) ook ik hou van je, ik wil met jou de toekomst in. En wat bleek daarvan waar te zijn?
!
Dankjewel voor je lieve reactie! Het heeft ook wel met vertrouwen te maken, ben inderdaad erg bang om weer op mijn gezicht te gaan. Ik besef wel dat je nooit garanties krijgt dat een relatie goed blijft gaan hoor maar het idee van weer verdriet en ellende maakt me niet vrolijk eerlijk gezegd.
Ik weet dat hij het wel begrijpt, het is meer dat ik zelf probeerde te begrijpen waarom ik zo paniekerig reageer en waarom ik me steeds afsluit. Het is prettig om de mening van anderen te horen, dat helpt me om het op een rijtje te krijgen.
donderdag 11 augustus 2011 om 09:27
quote:ladyrocks schreef op 11 augustus 2011 @ 00:29:
Ik vraag me af of je hem ook aantrekkelijk vindt. Verlang je ook naar hem of zie je hem alleen als de ideale partner in zijn doen en laten?
Het is een aantrekkelijke man, maar echt naar hem verlangen???? Op het moment dat ik die kant op denk schiet ik al in de stress........Wel een hele goede vraag overigens, want verlangen naar elkaar hoort natuurlijk wel bij een (goede) relatie!
Hoppa.....weer een nadenkpunt voor Esmee
Ik vraag me af of je hem ook aantrekkelijk vindt. Verlang je ook naar hem of zie je hem alleen als de ideale partner in zijn doen en laten?
Het is een aantrekkelijke man, maar echt naar hem verlangen???? Op het moment dat ik die kant op denk schiet ik al in de stress........Wel een hele goede vraag overigens, want verlangen naar elkaar hoort natuurlijk wel bij een (goede) relatie!
Hoppa.....weer een nadenkpunt voor Esmee
donderdag 11 augustus 2011 om 13:22
Esmee, late reactie van mij...
Ik ben 3 jaar geleden gescheiden na een huwelijk van ruim 7 jaar. Ik ben door mijn ex-man bedrogen en hij heeft nu nog steeds een relatie met haar. Na mijn scheiding heb ik 2 'vriendjes' gehad. De een was nog niet over zijn eigen scheiding heen en de ander is nooit echt voor mij gegaan om diverse redenen.
Afgelopen februari heb ik een ontzettend lieve man leren kennen. Hij is gek op mij, is gek op mijn zoontje. We konden het ontzettend leuk hebben, lachen, goed seks. Alles klopt, niets aan het handje, zou je zeggen. Ik heb kort een relatie met hem gehad, maar daar kwam het. Benauwd gevoel, angst om echt voor hem te gaan. Ik ging me steeds meer terugtrekken en me van hem verwijderen. Hij wilde dat ik zijn ouders leerde kennen, zijn vrienden. Ik dacht dat ik gek werd, het vloog me naar de keel. En waarom?? Ik weet het echt niet. Althans, wel een vermoeden, gewoon de angst om me te binden. Angst om weer verlaten te worden? Angst om dingen te 'moeten' in een relatie. Ik heb absoluut gevoelens voor hem. De relatie is inmiddels verbroken, gelukkig is hij nu een goede vriend. Als we samen zijn, knuffelen en zoenen we wel. Soms ook seks. Hij hoopt nog steeds dat we weer samen komen en diep in mij wil ik dat ook. Alleen de gedachten aan 'verbintenis' of een daadwerkelijke relatie geeft een zo'n druk op de borst.
Ik wil er ook vanaf. Er weer voor kunnen gaan. Het liefst met deze lieve man. Maar wat als ik het weer probeer? En ik krijg het weer benauwd? Dan moet ik hem weer verdriet doen.
Snap je mijn verhaal een beetje?
Ik ben 3 jaar geleden gescheiden na een huwelijk van ruim 7 jaar. Ik ben door mijn ex-man bedrogen en hij heeft nu nog steeds een relatie met haar. Na mijn scheiding heb ik 2 'vriendjes' gehad. De een was nog niet over zijn eigen scheiding heen en de ander is nooit echt voor mij gegaan om diverse redenen.
Afgelopen februari heb ik een ontzettend lieve man leren kennen. Hij is gek op mij, is gek op mijn zoontje. We konden het ontzettend leuk hebben, lachen, goed seks. Alles klopt, niets aan het handje, zou je zeggen. Ik heb kort een relatie met hem gehad, maar daar kwam het. Benauwd gevoel, angst om echt voor hem te gaan. Ik ging me steeds meer terugtrekken en me van hem verwijderen. Hij wilde dat ik zijn ouders leerde kennen, zijn vrienden. Ik dacht dat ik gek werd, het vloog me naar de keel. En waarom?? Ik weet het echt niet. Althans, wel een vermoeden, gewoon de angst om me te binden. Angst om weer verlaten te worden? Angst om dingen te 'moeten' in een relatie. Ik heb absoluut gevoelens voor hem. De relatie is inmiddels verbroken, gelukkig is hij nu een goede vriend. Als we samen zijn, knuffelen en zoenen we wel. Soms ook seks. Hij hoopt nog steeds dat we weer samen komen en diep in mij wil ik dat ook. Alleen de gedachten aan 'verbintenis' of een daadwerkelijke relatie geeft een zo'n druk op de borst.
Ik wil er ook vanaf. Er weer voor kunnen gaan. Het liefst met deze lieve man. Maar wat als ik het weer probeer? En ik krijg het weer benauwd? Dan moet ik hem weer verdriet doen.
Snap je mijn verhaal een beetje?
