Wanhopig

Ik ben al 31 jaar bij dezelfde man waarvan 28 jaar getrouwd. We hebben 2 uitwonende kinderen. Het grote probleem is op dit moment mijn schoonmoeder. Zij heeft 2,5 jaar geleden een hersenbloeding gehad en is halfzijdig verlamd. Zij is veranderd van een op zichzelf wonende aktieve vrouw in een vrouw die in een verpleegtehuis 24-7 zorg nodig heeft. Mijn man is enig kind en zijn moeder komt al jaren bij hem op de 1e plaats. Dat heb ik altijd "gepikt" door steeds maar weer een knop om te zetten en mijn man af en toe tot de orde te roepen door hem daarop te wijzen. Hij is tot zijn 14e alleen geweest met zijn moeder want zijn biologische vader is verongelukt toen zijn moeder zwanger was. Mijn man heeft zijn biologische vader dus nooit gekend. Zijn moeder is hertrouwd maar deze man is 12 jaar later ook overleden. Sinds die tijd is zij altijd alleen geweest en voelde mijn man zich erg verantwoordelijk voor haar. Maar momenteel is het voor mij bijna onverdraagzaam. Ze bellen elkaar minstens 5 x per dag met nietszeggende gesprekken. Hij gaat Altijd woensdagavond en zaterdag de hele dag naar haar toe. Ze " breekt in" met telefoontjes op de onmogelijkste tijden, tijdens eten, als we net van ons werk terug zijn en de dag doornemen. Nadat ik gezegd had dat ik dit erg vervelend vond en of hij niet kon zeggen dat hij haar wel,terug zou bellen, laat hij haar bellen en belt haar terug als het wel goed uitkomt. Ook onze kinderen ergeren zich al jaren aan het feit dat voor hem alles om zijn moeder draait. De druppel is nu voor mij dat onze dochter haar verjaardag hier volgende week zaterdagmiddag gaat vieren ( wat we al jaren doen en ze wordt 21). Mijn moeder komt dan ook en mijn schoonmoeder werd altijd opgehaald door mijn man. Hij kwam dan vaak uren later met haar aan want ze gingen eerst rustig rondrijden terwijl wij thuis met visite zaten te wachten....Omdat mijn schoonmoeder sinds een aantal weken niet meer fit is en alles teveel is, zal zij waarschijnlijk niet op de verjaardag aanwezig zijn. Net zoals ze vorige week ook niet op de verjaardag van onze zoon aanwezig was. Die is een paar dagen later naar haar toegegaan. Toen onze dochter vroeg of hij toch wel aanwezig was, kwam het antwoord dat hij dat niet wist!! Wij stelden voor om dan zondag naar zijn moeder te gaan maar dan was er voetbal!! Onze dochter ging finaal over de rooie en schreeuwde tegen hem dat hij zijn moeder boven de verjaardag van haar zette. Ook ik zei dat hij geen keus had en gewoon aanwezig moest zijn. Dan maar een weekend niet naar zijn moeder of de vrijdagavond. Nou, ik hoefde hem niet te vertellen wanneer hij wel of niet naar zijn moeder zou gaan!! En toen kwam hij met ouwe koeien uit de sloot en was hij eigenlijk slachtoffer...zo doet hij dan. Onze dochter was vreselijk overstuur en enorm teleurgesteld. Dit is nog maar 1 voorval van de vele. Ik heb wel eens gezegd dat menig vrouw allang bij hem was weggegaan en dat beaamde hij dan ook. We hebben onze gezellige momenten natuurlijk ook maar op het moment ben ik er even helemaal klaar mee. Denk wel eens om een week weg te gaan naar mijn moeder en hem in zijn sop te laten gaar koken....Mijn man is een paar x naar een psycholoog geweest omdat hij overspannen was maar ik weet dat hij dan niet het achterste van zijn tong laat zien dus vindt hij dat zoiets niet helpt. ...Ik ben op het moment erg verdrietig door zijn reactie op de verjaardag. We hebben ook niets meer tegen elkaar gezegd nadat onze dochter weer weg was vanavond.....Er is met hem op dat gebied gewoon niet normaal te praten. Ik ben blij dat ik het even van mij heb afgeschreven. Kon er niet van slapen.......