Wat moet ik doen?

Hoi allemaal,



Ik hoop dat jullie mijn verhaal willen lezen en jullie mening willen geven,want ik weet niet meer wat ik moet doen. Sorry als het af en toe een beetje warrig is...



In oktober heb ik een heel leuke vrouw ontmoet. Bij de 1e keer dat we elkaar zagen was het liefde op het 1e gezicht. We hebben een aantal keer gedate en het was echt superfijn. Echter, na twee weken begon ze al dat ze iets miste in mij en dat ik te passief was en geen humor had.. Dat hebben we weer uitgepraat en ze had nieuwe dingen van mij gezien en ik was toch alles wat ze ooit gedroomd heeft. Ze heeft me toen officieel gevraagd als haar vriendin.



Na zo'n 2 weken was het weer raak en miste ik toch nog wat essentiele dingen en vond ze het niet gek dat ik vroeger gepest ben omdat ik makkelijk te pakken ben. Ze zette toen een punt achter de relatie en wilde niets meer met me te maken hebben. We hadden toen wel al afgesproken om kerst bij mijn ouders te vieren maar dat ging dus nu niet door.

Een week later zijn we toch bij elkaar gekomen om te praten en hebben we besloten om toch weer verder te gaan. Alles moest anders en ik was voor haar de ware en andersom. Op dat moment had ik nog niets gezegd van kerst (wat natuurlijk niet goed is)

De dag erna zei ze: "ik denk dat het beter is dat ik niet naar je ouders ga met kerst" waarop ik zei dat de loodjes opnieuw verdeeld waren. Hierop reageerde ze heel verdrietig en woedend en was ik de boosdoener. Uiteindelijk hebben we veel gepraat en er was teveel gebeurd en ze zou nooit meer verliefd op me kunnen worden.

We zijn toen vrienden gebleven, maar als we bij elkaar waren konden we niet van elkaar afblijven. Ik bleef aangeven dat ik onwijs verliefd was en met haar verder wilde in een relatie maar dat bleef ze afwijzen.



Op een gegeven moment had ik een feest van mijn oom en tante en toen ik daar was kreeg ik verwijtende smsjes dat ik bij haar had moeten zijn en dat we zo'n fijne dag hadden gehad de dag ervoor en dat ik voor haar had moeten kiezen. Ze had het weer willen proberen maar nu zeker niet. We bleven toch contact houden, maar ze maakte me elke keer duidelijk dat ze nooit meer verliefd zou worden.



Een paar weken geleden wilde ze het toch weer proberen als stel, dus dat hebben we ook gedaan. Alleen ik kan er niet meer tegen, ik ben bang voor haar smsjes, bang voor het gedoe wat weer gaat komen. Mijn ouders zijn ook helemaal klaar met haar en mijn moeder zegt zelfs dat ze me geestelijk mishandeld. Mijn hoofd is kapot en kan niet meer en dat heb ik haar ook gezegd. Ze belt, smst en mailt me nu dat ik de vrouw van haar dromen ben en dat alles wat er gebeurd is wel meevalt. Er zijn ergere dingen op de wereld. Mijn hart schreeuwt dat ik bij haar wil zijn, maar mijn hoofd zegt: pas op, over een aantal weken is het weer crisis.. Maar aan de andere kant, ze is zo onwijs lief en als we samen zijn voelt het zo onwijs goed en ik mis haar gewoon in alles wat ik doe.. Als we samen zijn behandeld ze me als haar prinsesje maar als we niet samen zijn (vooral als ik bij mijn familie ben) beginnen de smsjes en het gedoe :S



Wat moet ik doen? Ze zegt nu nl dat ze iemand anders ontmoet is die n fotomodel is. Dat meisje heeft haar nu uitgenodigd voor een weekendje weg. Ze zegt er wel bij dat ze mij wil en niet dat nieuwe meisje. :S Is dit alleen om mij jaloers te maken?



Ik heb haar gister gezegd dat ik me niet goed voel bij deze situatie en dit niet kan. Haar antwoord was dat ik een spelletje aan het spelen ben met haar en dat ik de enige vrouw in haar leven ben. De enige vrouw met wie ze haar leven wil delen.

Ik krijg mijn eigen smsjes terug met daarbij de opmerking: dit heb je zelf geschreven dit zijn jouw smsjes..



Gister heeft ze de hele dag huilend doorgebracht bij een vriendin.. Wat moet ik hier nou mee?



Liefs

Maskertje

Hey Wuiles dank je voor je reactie, euhm ja in oktober 2009 hebben we elkaar via internet leren kennen. Het was meteen liefde op het 1e gezicht. Daarna zaten we in een soort achtbaan van aantrekken en afstoten. We hebben 2 weken echt officieel een relatie gehad.



De rest van de tijd waren we eigenlijk onafscheidelijk en leek ons contact meer op een relatie dan op vriendschap. In die tijd heeft ze dus een aantal keer gezegd dat ze niet meer verder kon als stel, maar als vrienden. Dat ze nooit meer verliefd op mij zou kunnen worden. Het ging altijd ongeveer 2 weken heel goed, dan was er niets aan de hand, en dan was er weer iets wat ik niet goed gedaan had en begonnen de smsjes weer.



Later zei ze dat ze al die tijd om mij heeft geschreeuwd, om mij als haar vriendin. Door angst, omdat ik haar droomvrouw ben, heeft ze juist heel hard het tegenovergestelde geroepen.



Ik ben 25 dus niet heel piepjong.. Ik ben gewoon heel erg verliefd op haar, maar ze duwt me steeds keihard weg om vervolgens te zeggen dat ik de enige en de ware voor haar ben..



Maakt dit het een beetje duidelijker?

Hey nummerzoveel bedankt voor je reactie Ik ben het 100% met je eens! In de afgelopen maanden hebben we zeker echt heel mooie momenten gehad die zeer zeker een positieve aanvulling waren. Maar nu ik erover nadenk waren dat maar momenten idd en niet de hele tijd.



@wuiles, je reactie heeft mijn ogen zeker een beetje geopend. Voor mijn hoofd is het 100% duidelijk, dit kan niet. Mijn hartje schreeuwt nog steeds om haar.



Jullie reacties sterken me zeker.. superbedankt.. Ik ben echt op zoek naar rust in mijn hoofd en leven..

Manipulami houden we er zeker in Jullie hebben ook gewoon gelijk.. De afgelopen tijd heeft aangetoond dat ze niet veranderd en blijft zoals ze is, hoe graag ik ook iets anders zou willen. Dat gaat gewoon niet gebeuren.. Ik heb haar gesmst dat ik niet verder wil en kan.. Ik ben benieuwd..Ook al doet dit erg pijn, ik wens mijzelf een gelukkig leven en dat gaat niet gebeuren met haar ...