Relaties
alle pijlers
Zwak door de liefde?
zaterdag 9 mei 2020 om 11:15
Ik heb sinds maanden een tijd een nieuwe, fijne relatie waarin eigenlijk geen issues zijn.
Het enige wat misschien wat raar was is dat een oude scharrel van hem laatst op zijn facebook een bericht postte hoe het ging. Maar hij had haar al maanden geleden verwijderd. Hoe dan ook, hoeveel bevestiging hij ook geeft, hoe vaak hij ook zegt dat hij van me houdt en dat ik mooi ben, ik blijf met hem bezig in mijn hoofd, continue. Op een leuke manier, maar soms op een stomme manier. Hij heeft nooit eerder lange relaties gehad, hij zegt dat ik de eerste ben met wie hij dat wil. Dat het ‘niet beter kan dan dit’ en dat ik ‘nog meer ben dan wat hij wenste’. Maar toch ga ik dan nadenken van ‘wie weet is hij er over een paar maanden wel klaar mee’. Of ik ga dan nadenken hoe de sex is en of hij er genoeg van geniet. Als hij even een dagje minder vrolijk is ga ik denken dat hij er klaar mee is en maak ik me zorgen, totdat hij bv een lief appje stuurt. Het wordt al wel steeds beter. Maar ik voel me zwak. Normaal ben ik gewoon mentaal heel sterk en krachtig en weet ik precies wat ik wil in het leven, sta ik mn mannetje. Maar sinds ik met hem ben, verliefd ben en van hem ben gaan houden neemt hij veel te veel ruimte in mijn hoofd in en is het gevuld met twijfel over mezelf en mezelf vergelijken met anderen. Als ik dan bv mooie meiden zie denk ik ‘ o, die is veel aantrekkelijker, misschien vindt vriendje zo’n type eigenlijk wel veel toffer’. Of ik bekijk dan mijn persoonlijkheid en denk dan van ‘misschien ben ik wel te saai’.
Ik wil gewoon weer mn oude ik worden. Ik herken dit niet van andere relaties,maar ik moet ook eerlijk zeggen dat dit voor het eerst is dat ik zo verliefd ben.
Help?
Het enige wat misschien wat raar was is dat een oude scharrel van hem laatst op zijn facebook een bericht postte hoe het ging. Maar hij had haar al maanden geleden verwijderd. Hoe dan ook, hoeveel bevestiging hij ook geeft, hoe vaak hij ook zegt dat hij van me houdt en dat ik mooi ben, ik blijf met hem bezig in mijn hoofd, continue. Op een leuke manier, maar soms op een stomme manier. Hij heeft nooit eerder lange relaties gehad, hij zegt dat ik de eerste ben met wie hij dat wil. Dat het ‘niet beter kan dan dit’ en dat ik ‘nog meer ben dan wat hij wenste’. Maar toch ga ik dan nadenken van ‘wie weet is hij er over een paar maanden wel klaar mee’. Of ik ga dan nadenken hoe de sex is en of hij er genoeg van geniet. Als hij even een dagje minder vrolijk is ga ik denken dat hij er klaar mee is en maak ik me zorgen, totdat hij bv een lief appje stuurt. Het wordt al wel steeds beter. Maar ik voel me zwak. Normaal ben ik gewoon mentaal heel sterk en krachtig en weet ik precies wat ik wil in het leven, sta ik mn mannetje. Maar sinds ik met hem ben, verliefd ben en van hem ben gaan houden neemt hij veel te veel ruimte in mijn hoofd in en is het gevuld met twijfel over mezelf en mezelf vergelijken met anderen. Als ik dan bv mooie meiden zie denk ik ‘ o, die is veel aantrekkelijker, misschien vindt vriendje zo’n type eigenlijk wel veel toffer’. Of ik bekijk dan mijn persoonlijkheid en denk dan van ‘misschien ben ik wel te saai’.
Ik wil gewoon weer mn oude ik worden. Ik herken dit niet van andere relaties,maar ik moet ook eerlijk zeggen dat dit voor het eerst is dat ik zo verliefd ben.
Help?
zaterdag 9 mei 2020 om 11:25
zaterdag 9 mei 2020 om 11:55
Nee, niet met iemand als TO, zie andere topics. Hij kan haar 1000x per dag vertellen dat hij de grond onder haar voeten aanbidt en nog zal ze het niet geloven.
zaterdag 9 mei 2020 om 12:11
zaterdag 9 mei 2020 om 12:28
Dit heb ik ook precies zo gehad. Mijn hele humeur was afhankelijk van mijn vriend. Als hij een tijdje niets stuurde op whatsapp, maakte ik me zorgen dat er iets was of dat hij me niet meer leuk vond. Als hij dan iets liefs stuurde, kon ik weer een paar uur vooruit 
kinderachtig eigenlijk, bedenk ik me nu. Ik maakte me constant zorgen over van alles en nog wat. Het leidde ook tot ruzies, want ik bleef maar zeuren over dingen die eigenlijk nergens over gingen. zoals dat hij een meid was tegengekomen met uitgaan, waarmee hij ooit een keer had gezoend. Verder niks, hij had haar alleen gedag gezegd. In mijn hoofd werd het een heel drama, omdat ik dacht dat hij haar misschien leuker zou vinden dan mij, etc etc.
Bij mij is het over gegaan, ik ben alle onnodige, nare gedachtes gaan negeren. Elke gedachte die eigenlijk nergens op gebaseerd was en alleen maar zorgde voor stress bij mij, ben ik bewust gaan wegduwen, omdat het simpelweg nergens goed voor was. Het was namelijk echt een gewoonte geworden om overal over te stressen. Op een gegeven moment heb ik me dat gewoon afgeleerd en ik voel me een heel ander mens
.
Er is een metafoor voor; je moet je voorstellen dat je in een bus zit. Jij bent de chauffeur en al je gedachten zijn de passagiers. Jij rijdt met je busje rustig richting je doel (dit kan een heel klein iets zijn, bijv: vanavond een leuke avond hebben met je vriend, of gewoon een leuke dag hebben zonder zorgen). Alle gedachten die hier niet helpend bij zijn stuur je lekker naar de achterkant van de bus. Dus als er een gedachten naar voor komt en zegt: "hij vindt je helemaal niet leuk genoeg" zeg je gewoon: rot lekker op. Je kan niet zorgen dat de gedachten helemaal weg gaan, maar je kan wel zorgen dat ze niet op de voorgrond staan, en je gewoon kan doen wat voor jou belangrijk is. (dit metafoor is echt poep nu ik het zo opschrijf, maar voor mij hielp het )
Na een tijdje merk je dat je niet meer zo 'getraind' bent op het zorgen maken over van alles en nog wat, en zwakken/breken de verbindingen in je hersenen die hiervoor zorgen af, en komen er andere verbindingen voor in de plaats.
kinderachtig eigenlijk, bedenk ik me nu. Ik maakte me constant zorgen over van alles en nog wat. Het leidde ook tot ruzies, want ik bleef maar zeuren over dingen die eigenlijk nergens over gingen. zoals dat hij een meid was tegengekomen met uitgaan, waarmee hij ooit een keer had gezoend. Verder niks, hij had haar alleen gedag gezegd. In mijn hoofd werd het een heel drama, omdat ik dacht dat hij haar misschien leuker zou vinden dan mij, etc etc.Bij mij is het over gegaan, ik ben alle onnodige, nare gedachtes gaan negeren. Elke gedachte die eigenlijk nergens op gebaseerd was en alleen maar zorgde voor stress bij mij, ben ik bewust gaan wegduwen, omdat het simpelweg nergens goed voor was. Het was namelijk echt een gewoonte geworden om overal over te stressen. Op een gegeven moment heb ik me dat gewoon afgeleerd en ik voel me een heel ander mens
. Er is een metafoor voor; je moet je voorstellen dat je in een bus zit. Jij bent de chauffeur en al je gedachten zijn de passagiers. Jij rijdt met je busje rustig richting je doel (dit kan een heel klein iets zijn, bijv: vanavond een leuke avond hebben met je vriend, of gewoon een leuke dag hebben zonder zorgen). Alle gedachten die hier niet helpend bij zijn stuur je lekker naar de achterkant van de bus. Dus als er een gedachten naar voor komt en zegt: "hij vindt je helemaal niet leuk genoeg" zeg je gewoon: rot lekker op. Je kan niet zorgen dat de gedachten helemaal weg gaan, maar je kan wel zorgen dat ze niet op de voorgrond staan, en je gewoon kan doen wat voor jou belangrijk is. (dit metafoor is echt poep nu ik het zo opschrijf, maar voor mij hielp het
)Na een tijdje merk je dat je niet meer zo 'getraind' bent op het zorgen maken over van alles en nog wat, en zwakken/breken de verbindingen in je hersenen die hiervoor zorgen af, en komen er andere verbindingen voor in de plaats.
zaterdag 9 mei 2020 om 18:46
Bedankt voor jouw verhaal en het geven van tips! En wat goed om te horen dat het bij jou vanzelf over is gegaanSubbie schreef: ↑09-05-2020 12:28Dit heb ik ook precies zo gehad. Mijn hele humeur was afhankelijk van mijn vriend. Als hij een tijdje niets stuurde op whatsapp, maakte ik me zorgen dat er iets was of dat hij me niet meer leuk vond. Als hij dan iets liefs stuurde, kon ik weer een paar uur vooruit
Bij mij is het over gegaan, ik ben alle onnodige, nare gedachtes gaan negeren. Elke gedachte die eigenlijk nergens op gebaseerd was en alleen maar zorgde voor stress bij mij, ben ik bewust gaan wegduwen, omdat het simpelweg nergens goed voor was. Het was namelijk echt een gewoonte geworden om overal over te stressen. Op een gegeven moment heb ik me dat gewoon afgeleerd en ik voel me een heel ander mens
Er is een metafoor voor; je moet je voorstellen dat je in een bus zit. Jij bent de chauffeur en al je gedachten zijn de passagiers. Jij rijdt met je busje rustig richting je doel (dit kan een heel klein iets zijn, bijv: vanavond een leuke avond hebben met je vriend, of gewoon een leuke dag hebben zonder zorgen). Alle gedachten die hier niet helpend bij zijn stuur je lekker naar de achterkant van de bus. Dus als er een gedachten naar voor komt en zegt: "hij vindt je helemaal niet leuk genoeg" zeg je gewoon: rot lekker op. Je kan niet zorgen dat de gedachten helemaal weg gaan, maar je kan wel zorgen dat ze niet op de voorgrond staan, en je gewoon kan doen wat voor jou belangrijk is. (dit metafoor is echt poep nu ik het zo opschrijf, maar voor mij hielp het
Na een tijdje merk je dat je niet meer zo 'getraind' bent op het zorgen maken over van alles en nog wat, en zwakken/breken de verbindingen in je hersenen die hiervoor zorgen af, en komen er andere verbindingen voor in de plaats.
. Ik kan hier veel mee en ga er zeker mee aan de slag
