Seks
alle pijlers
Vaginisme
maandag 12 september 2011 om 08:15
Hallo meiden,
Ik heb een probleem waar ik dus al jaren mee zit. Sinds mijn ontmaagding (ruim 9 jaar geleden), lijd ik aan vaginisme. Mijn ontmaagding was zo pijnlijk dat ik altijd ben gaan verkrampen daaronder. Bang voor de pijn opnieuw. Ik ben daarna gaan oefenen met tampons en vibo's etc.. het leek een tijdje goed te gaan. Ik gebruikte veel glijmiddel en dat hielp enigzins.
Mijn vaginisme komt niet alleen voort uit een pijnlijke ontmaagding. Tevens heb ik in het verleden klootzakken van vriendjes gehad. Doordat het binnendringen dus niet altijd even soepel liep, ben ik niet altijd serieus genomen. 1 jongen vond mij zelfs vreemd en raar. Bij zijn ex kon ie zo naar binnen ''rammen'' als ie dat wilde. Dit maakte mij steeds meer en meer onzeker dan dat ik al was. Toen ik uitlegde dat ik wat ontspanningsproblemen had, kon ie dat niet helemaal begrijpen.
Daarnaast zijn er nog een paar geweest die mij niet helemaal serieus namen. Mijn onzekerheid begon steeds toe te nemen, en het werd een big issue. Ruim 2,5 jaar geleden was ik het zo zat, dat ik hulp ben gaan zoeken bij een bekkenbodem therapeut. Hier ben ik een tijdje geweest. Zij ging mij leren hoe ik moet ontspannen en controle kan krijgen over mijn bekkenbodem. Aan deze therapie heb ik zeker wat gehad, en het leek opnieuw weer goed te gaan. Nu afgelopen weekend heb ik sex geprobeerd te hebben met een nieuw minnaar. Voor hem had ik al een lange tijd geen sex gehad, dus ik moest er opnieuw ''inkomen'' hoe ik het beste kon ontspannen. De sfeer was goed, we waren beide flink opgewonden en hij wilde bij mij binnendringen en opnieuw begon ik weer helemaal te verkrampen......
Toen ik uitlegde dat ik moeite heb met ontspannen was ie erg lief, en was blij dat ik dat zei. We hebben op andere manieren flink genoten van sex, maar niet gemeenschap zelf, waar ik zelf zo behoorlijk van baalde omdat ik eigenlijk niks lievers wilde.
Ondanks dat ie erg lief is, ben ik zo bang dat opnieuw gemeenschap niet gaat lukken, en ik hem niet kan geven wat ie wil en hij zijn behoeftes bij een andere vrouw gaat vervullen. We hebben natuurlijk geen relatie, dus hij is gewoon vrij om te gaan waar die wilt, maar ik ben bang dat het om deze reden zou gaan. Opnieuw weer hulp zoeken zie ik haast niet zitten. Voorlopig niet. Het klinkt slecht, maar geld is ook een issue. Het zit niet in mijn verzekering inbegrepen en ik kan zulke sessies haast niet betalen. Toen ik 2,5 jaar geleden wel ging, woonde ik nog thuis dus kon ik 't wel prima betalen.
Wie herkent mij in mijn verhaal? Wie kan mij tips geven, hoe het zonder therapie ook goed kan gaan. Wie heeft dit dus ook gehad, en hoe zijn jullie er helemaal vanaf gekomen?
Groetjes
Ik heb een probleem waar ik dus al jaren mee zit. Sinds mijn ontmaagding (ruim 9 jaar geleden), lijd ik aan vaginisme. Mijn ontmaagding was zo pijnlijk dat ik altijd ben gaan verkrampen daaronder. Bang voor de pijn opnieuw. Ik ben daarna gaan oefenen met tampons en vibo's etc.. het leek een tijdje goed te gaan. Ik gebruikte veel glijmiddel en dat hielp enigzins.
Mijn vaginisme komt niet alleen voort uit een pijnlijke ontmaagding. Tevens heb ik in het verleden klootzakken van vriendjes gehad. Doordat het binnendringen dus niet altijd even soepel liep, ben ik niet altijd serieus genomen. 1 jongen vond mij zelfs vreemd en raar. Bij zijn ex kon ie zo naar binnen ''rammen'' als ie dat wilde. Dit maakte mij steeds meer en meer onzeker dan dat ik al was. Toen ik uitlegde dat ik wat ontspanningsproblemen had, kon ie dat niet helemaal begrijpen.
Daarnaast zijn er nog een paar geweest die mij niet helemaal serieus namen. Mijn onzekerheid begon steeds toe te nemen, en het werd een big issue. Ruim 2,5 jaar geleden was ik het zo zat, dat ik hulp ben gaan zoeken bij een bekkenbodem therapeut. Hier ben ik een tijdje geweest. Zij ging mij leren hoe ik moet ontspannen en controle kan krijgen over mijn bekkenbodem. Aan deze therapie heb ik zeker wat gehad, en het leek opnieuw weer goed te gaan. Nu afgelopen weekend heb ik sex geprobeerd te hebben met een nieuw minnaar. Voor hem had ik al een lange tijd geen sex gehad, dus ik moest er opnieuw ''inkomen'' hoe ik het beste kon ontspannen. De sfeer was goed, we waren beide flink opgewonden en hij wilde bij mij binnendringen en opnieuw begon ik weer helemaal te verkrampen......
Toen ik uitlegde dat ik moeite heb met ontspannen was ie erg lief, en was blij dat ik dat zei. We hebben op andere manieren flink genoten van sex, maar niet gemeenschap zelf, waar ik zelf zo behoorlijk van baalde omdat ik eigenlijk niks lievers wilde.
Ondanks dat ie erg lief is, ben ik zo bang dat opnieuw gemeenschap niet gaat lukken, en ik hem niet kan geven wat ie wil en hij zijn behoeftes bij een andere vrouw gaat vervullen. We hebben natuurlijk geen relatie, dus hij is gewoon vrij om te gaan waar die wilt, maar ik ben bang dat het om deze reden zou gaan. Opnieuw weer hulp zoeken zie ik haast niet zitten. Voorlopig niet. Het klinkt slecht, maar geld is ook een issue. Het zit niet in mijn verzekering inbegrepen en ik kan zulke sessies haast niet betalen. Toen ik 2,5 jaar geleden wel ging, woonde ik nog thuis dus kon ik 't wel prima betalen.
Wie herkent mij in mijn verhaal? Wie kan mij tips geven, hoe het zonder therapie ook goed kan gaan. Wie heeft dit dus ook gehad, en hoe zijn jullie er helemaal vanaf gekomen?
Groetjes
maandag 12 september 2011 om 08:37
maandag 12 september 2011 om 23:07
Lieve TO,
Een oplossing heb ik niet voor je, maar wil wel mijn verhaal met je delen (wat overigens goed afloopt , maar ik had het geluk een fijne partner te hebben).
Als meisje van 16 ben ik verkracht door mijn toenmalige vriendje, "fijne"eerste keer. Tevens ben ik als klein meisje een aantal keren aangerand en deze ervaringen kwamen na de verkrachting allemaal naar boven. Dit zorgde er voor dat alles blokkeerde en ik daarna net als jij ging verkrampen. Gemeenschap bleek onmogelijk en oh wat werd ik er onzeker door. Zeker door opmerkingen van andere vriendjes.Tot ik mijn toenmalige man ontmoette en wat heeft die veeel geduld met me gehad! Ik heb hem verteld wat er was gebeurd en ook hij had alle begrip. Samen hebben we het heel rustig opgebouwd, alles in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier. Soms kapte ik af halverwege, misselijk door de ervaringen die zo plotspklaps naar boven kwamen op dat moment. Wat moet die man af en toe gefrustreerd zijn geweest, maar nooit heeft hij iets laten merken. Maar door zijn geduld en liefde werd ik steeds zekerder van mezelf en vooral ook omdat hij het initiatief bij mij liet en zich niet opdrong. Tot het moment (na een heel lange periode)dat het lukte en yes wat was ik blij en eenmaal die drempel over was ik alles kwijt en kan er nu echt oprecht van genieten.
Misschien kun je hoop putten uit mijn verhaal en andere vrouwen ook. Ik heb geen therapie gehad, wel is nog gekeken of er een fysieke oorzaak was. Maar dat was niet zo. Ik heb echt moeten leren ontspannen, maar vooral ook om sex niet meer te koppelen aan geweld of andere nare ervaringen. Dit was voor mij de belangrijkste eyeopener.
Alle goeds
Een oplossing heb ik niet voor je, maar wil wel mijn verhaal met je delen (wat overigens goed afloopt , maar ik had het geluk een fijne partner te hebben).
Als meisje van 16 ben ik verkracht door mijn toenmalige vriendje, "fijne"eerste keer. Tevens ben ik als klein meisje een aantal keren aangerand en deze ervaringen kwamen na de verkrachting allemaal naar boven. Dit zorgde er voor dat alles blokkeerde en ik daarna net als jij ging verkrampen. Gemeenschap bleek onmogelijk en oh wat werd ik er onzeker door. Zeker door opmerkingen van andere vriendjes.Tot ik mijn toenmalige man ontmoette en wat heeft die veeel geduld met me gehad! Ik heb hem verteld wat er was gebeurd en ook hij had alle begrip. Samen hebben we het heel rustig opgebouwd, alles in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier. Soms kapte ik af halverwege, misselijk door de ervaringen die zo plotspklaps naar boven kwamen op dat moment. Wat moet die man af en toe gefrustreerd zijn geweest, maar nooit heeft hij iets laten merken. Maar door zijn geduld en liefde werd ik steeds zekerder van mezelf en vooral ook omdat hij het initiatief bij mij liet en zich niet opdrong. Tot het moment (na een heel lange periode)dat het lukte en yes wat was ik blij en eenmaal die drempel over was ik alles kwijt en kan er nu echt oprecht van genieten.
Misschien kun je hoop putten uit mijn verhaal en andere vrouwen ook. Ik heb geen therapie gehad, wel is nog gekeken of er een fysieke oorzaak was. Maar dat was niet zo. Ik heb echt moeten leren ontspannen, maar vooral ook om sex niet meer te koppelen aan geweld of andere nare ervaringen. Dit was voor mij de belangrijkste eyeopener.
Alle goeds
maandag 12 september 2011 om 23:50
hoi,
Ik herken het probleem. ik ben er uiteindelijk achtergekomen dat ik ook een probleem hiermee had. Na 12 jaar relatie ben ik uiteindelijk naar de huisarts gegaan en die heeft het bekeken en ik werd doorgestuurd naar de seksuoloog en ook naar een fysiotherapie. Omdat mijn ex (inmiddels) vond dat het mijn probleem was moest ik dit zelf maar oplossen en is maar 1x keer mee gegaan want hij wou geen vrij nemen hiervoor. uiteindelijk krijg je nog meer stres en gaat de seks never niet lukken. Al met al ik naar de seksuoloog in mijn uppie en heb uiteindelijk te horen gekregen dat ik een soort vaginisme had. Dit is echt zo klote want dat beïnvloed je hele leven. Je wil net als een andere vrouw heerlijke seks hebben zonder spanning en zonder pijn. Dus ik snap je helemaal. Wat ik je wil adviseren is om naar de dokter te gaan om via hem doorgestuurd te worden naar een seksuoloog en dit wordt dan vergoed door je zorgverzekering. Dit moet geen probleem zijn. Ik weet niet hoe oud je bent maar het wordt alleen maar erger. Ik heb inmiddels een nieuwe relatie en een schat van een man. Heeft veel respect, geduld en laat me goed ontspannen. Ik kan er nu van genieten zonder pijn te hebben heerlijk. Maar dit heeft wel tijd nodig want het is niet niks natuurlijk. Mocht je nog iets willen weten dan lees ik het bericht wel.
Gr.
Ik herken het probleem. ik ben er uiteindelijk achtergekomen dat ik ook een probleem hiermee had. Na 12 jaar relatie ben ik uiteindelijk naar de huisarts gegaan en die heeft het bekeken en ik werd doorgestuurd naar de seksuoloog en ook naar een fysiotherapie. Omdat mijn ex (inmiddels) vond dat het mijn probleem was moest ik dit zelf maar oplossen en is maar 1x keer mee gegaan want hij wou geen vrij nemen hiervoor. uiteindelijk krijg je nog meer stres en gaat de seks never niet lukken. Al met al ik naar de seksuoloog in mijn uppie en heb uiteindelijk te horen gekregen dat ik een soort vaginisme had. Dit is echt zo klote want dat beïnvloed je hele leven. Je wil net als een andere vrouw heerlijke seks hebben zonder spanning en zonder pijn. Dus ik snap je helemaal. Wat ik je wil adviseren is om naar de dokter te gaan om via hem doorgestuurd te worden naar een seksuoloog en dit wordt dan vergoed door je zorgverzekering. Dit moet geen probleem zijn. Ik weet niet hoe oud je bent maar het wordt alleen maar erger. Ik heb inmiddels een nieuwe relatie en een schat van een man. Heeft veel respect, geduld en laat me goed ontspannen. Ik kan er nu van genieten zonder pijn te hebben heerlijk. Maar dit heeft wel tijd nodig want het is niet niks natuurlijk. Mocht je nog iets willen weten dan lees ik het bericht wel.
Gr.
dinsdag 13 september 2011 om 00:01
Ik herken het ook.
Niet zoals bij jou vanwege slechte eerdere ervaringen. Ik weet niet anders, bij mijn eerste vriendje was het al zo. Hij kon met geen mogelijkheid naar binnen. Ook tampons gebruikte (en nog steeds eigenlijk wel) ik liever niet want het inbrengen voelt niet bepaald fijn.
Bij mijn 2e vriend was het weinig anders en ik werd steeds onzekerder gedurende die relatie. Ik kwam toen ook voor het eerst uit op het begrip vaginisme. De reden waarom ik zo verkrampt was leek mij wel logisch, ik zat op dat moment in een enorme depressie en was/ben heel gevoelig voor stress.
Mijn huidige partner kan wel bij mij naar binnen. De eerste keer dat ik het bed met hem deelde heb ik tranen gelaten van geluk en van de pijn, want dat deed het natuurlijk nog wel.
En dat is nog steeds zo, het begin van de penetratie doet nog steeds enorm zeer, en ik heb gemerkt dat dit er ook voor zorgt dat ik het een beetje vermijd. Gelukkig is mijn partner heel begrijpend, hij weet wat het is, dat het niet door hem komt en dat ik alsnog wel van seks kan genieten, maar dat het begin gewoon erg zeer doet.
De stap om mijn probleem verder kenbaar te maken of naar de huisarts te gaan is voor mij alleen te groot. Ik mag die man niet, en durf hem eigenlijk niet met dit probleem te vertrouwen (ook al twijfel ik er niet aan dat hij hier al meerdere vrouwen over heeft gehoord) en iemand anders in vertrouwen nemen dan mijn partner durf ik niet, al weet mijn moeder wel een beetje dat ik wat "opstart" problemen heb gehad.
Niet zoals bij jou vanwege slechte eerdere ervaringen. Ik weet niet anders, bij mijn eerste vriendje was het al zo. Hij kon met geen mogelijkheid naar binnen. Ook tampons gebruikte (en nog steeds eigenlijk wel) ik liever niet want het inbrengen voelt niet bepaald fijn.
Bij mijn 2e vriend was het weinig anders en ik werd steeds onzekerder gedurende die relatie. Ik kwam toen ook voor het eerst uit op het begrip vaginisme. De reden waarom ik zo verkrampt was leek mij wel logisch, ik zat op dat moment in een enorme depressie en was/ben heel gevoelig voor stress.
Mijn huidige partner kan wel bij mij naar binnen. De eerste keer dat ik het bed met hem deelde heb ik tranen gelaten van geluk en van de pijn, want dat deed het natuurlijk nog wel.
En dat is nog steeds zo, het begin van de penetratie doet nog steeds enorm zeer, en ik heb gemerkt dat dit er ook voor zorgt dat ik het een beetje vermijd. Gelukkig is mijn partner heel begrijpend, hij weet wat het is, dat het niet door hem komt en dat ik alsnog wel van seks kan genieten, maar dat het begin gewoon erg zeer doet.
De stap om mijn probleem verder kenbaar te maken of naar de huisarts te gaan is voor mij alleen te groot. Ik mag die man niet, en durf hem eigenlijk niet met dit probleem te vertrouwen (ook al twijfel ik er niet aan dat hij hier al meerdere vrouwen over heeft gehoord) en iemand anders in vertrouwen nemen dan mijn partner durf ik niet, al weet mijn moeder wel een beetje dat ik wat "opstart" problemen heb gehad.
woensdag 14 september 2011 om 18:35
quote:gerardno1 schreef op 13 september 2011 @ 11:25:
misschien moet je eens anaal proberen, als dat lukt hoef je voor vaginaal helemaal geen angst meer te hebben!!
Nou ja, wat een dom antwoord zeg. Lukt het niet in de kut dan maar in je kont. Hoe vrouwonvriendelijk kun je zijn.
Mijn tip is om het gewoon een tijd zonder neuken te doen. Lekker worden gevingerd en gebeft worden, lekker ontspannen klaarkomen en dan voorzichtig door minnaar een kleine vibrator laten proberen. Niets forceren, maar gewoon lekker genieten.
En terwijl jij hem pijpt en je goed nat en geil ent dan gaat hij voorzichtig met de vibro bij je naar binnen. Jij geeft zelf aan wat je wilt en kunt.
Ontspan en laat je lekker verwennen. Hoeft niet altijd met een pik is mijn mening.
Succes
misschien moet je eens anaal proberen, als dat lukt hoef je voor vaginaal helemaal geen angst meer te hebben!!
Nou ja, wat een dom antwoord zeg. Lukt het niet in de kut dan maar in je kont. Hoe vrouwonvriendelijk kun je zijn.
Mijn tip is om het gewoon een tijd zonder neuken te doen. Lekker worden gevingerd en gebeft worden, lekker ontspannen klaarkomen en dan voorzichtig door minnaar een kleine vibrator laten proberen. Niets forceren, maar gewoon lekker genieten.
En terwijl jij hem pijpt en je goed nat en geil ent dan gaat hij voorzichtig met de vibro bij je naar binnen. Jij geeft zelf aan wat je wilt en kunt.
Ontspan en laat je lekker verwennen. Hoeft niet altijd met een pik is mijn mening.
Succes
