Thuis
alle pijlers
Ik durf niet alleen...
dinsdag 2 april 2013 om 19:41
Hallo ,
Naast dat ik een groot probleem heb is dit mijn eerste bericht op het forum. Ik lees wel al langer mee, maar heb besloten toch zelf om raad te vragen. Bij deze; Hallo!
Mijn probleem is als volgt. Ik ben 20 jaar, studeer in het derde jaar en woon nog thuis.
Na mijn studie (over 1.5 jaar) willen mijn ouders graag dat ik het huis uit ga, zodat ik leer om op eigen benen te staan. Natuurlijk zou een baan dan helpen, maar ik weet niet vantevoren of ik meteen een baan kan krijgen.
Nu is het zo dat ik er heel erg tegenop zie om uit huis te gaan. Ik ben wel vaker alleen thuis geweest enzo. Maar als ik op mezelf woon is er gewoon niemand anders meer, dan ben en blijf ik alleen... Zeker omdat ik nogal verlegen ben kom ik niet spontaan in contact met anderen en een relatie zal er voorlopig toch niet aan komen. Als ik alleen woon zal ik erg eenzaam zijn denk ik.
Kortom, ik ben gewoon heel erg bang voor de toekomst. Alleen al als er eraan denk krijg ik er buikpijn van en schieten er tranen in mijn ogen. Misschien klinkt dit voor jullie wat vreemd, maar dit is wel wat ik voel.
Weet iemand wat ik op die moment hiermee moet of tezijnertijd kan doen? Ik weet het zo onderhand niet meer....
Alvast bedankt!!
Emma
Naast dat ik een groot probleem heb is dit mijn eerste bericht op het forum. Ik lees wel al langer mee, maar heb besloten toch zelf om raad te vragen. Bij deze; Hallo!
Mijn probleem is als volgt. Ik ben 20 jaar, studeer in het derde jaar en woon nog thuis.
Na mijn studie (over 1.5 jaar) willen mijn ouders graag dat ik het huis uit ga, zodat ik leer om op eigen benen te staan. Natuurlijk zou een baan dan helpen, maar ik weet niet vantevoren of ik meteen een baan kan krijgen.
Nu is het zo dat ik er heel erg tegenop zie om uit huis te gaan. Ik ben wel vaker alleen thuis geweest enzo. Maar als ik op mezelf woon is er gewoon niemand anders meer, dan ben en blijf ik alleen... Zeker omdat ik nogal verlegen ben kom ik niet spontaan in contact met anderen en een relatie zal er voorlopig toch niet aan komen. Als ik alleen woon zal ik erg eenzaam zijn denk ik.
Kortom, ik ben gewoon heel erg bang voor de toekomst. Alleen al als er eraan denk krijg ik er buikpijn van en schieten er tranen in mijn ogen. Misschien klinkt dit voor jullie wat vreemd, maar dit is wel wat ik voel.
Weet iemand wat ik op die moment hiermee moet of tezijnertijd kan doen? Ik weet het zo onderhand niet meer....
Alvast bedankt!!
Emma
dinsdag 2 april 2013 om 19:44
Ga in een studentenhuis wonen. Dan woon je wel op jezelf, maar zijn er ook anderen in de buurt. Als je toch bezig bent, word dan ook gelijk lid van een studentenvereniging/sportclub/hobbyclub. Dan kom je ook over je verlegenheid heen en misschien ontmoet je er ook nog wel een leuke jongen.
Als je verlegen bent zijn dit enge stappen om te zetten, maar dat is alleen een drempel. Zodra je daar overheen bent, wordt alles leuker. Succes!
Als je verlegen bent zijn dit enge stappen om te zetten, maar dat is alleen een drempel. Zodra je daar overheen bent, wordt alles leuker. Succes!
dinsdag 2 april 2013 om 19:45
dinsdag 2 april 2013 om 19:47
O ik herken het heel erg.
Mijn ouders vonden het ook een goed plan als ik vast op mezelf ging wonen dan kon ik vast op eigen benen leren staan etc.
Ik zou een half jaar daarna gaan trouwen.
Ik heb 3 maanden alleen op die flat gewoond, was doodongelukkig en kwam na 3 maand weer thuis bij mijn ouders wonen.
Ik kon het niet, alleen zijn, toen ik er eenmaal met mijn man woonde was het prima, ik was niet meer alleen.
Tips heb ik niet echt, praat erover met je ouders, heb je een vriend? Vriendinnen? Kun je met iemand samen gaan wonen?
Soms kan een huisdier ook helpen, meid ik weet het niet, het enige wat ik weet is dat ik doodongelukkig was, dus ik herken je gevoel en paniek heel erg goed.
Mijn ouders vonden het ook een goed plan als ik vast op mezelf ging wonen dan kon ik vast op eigen benen leren staan etc.
Ik zou een half jaar daarna gaan trouwen.
Ik heb 3 maanden alleen op die flat gewoond, was doodongelukkig en kwam na 3 maand weer thuis bij mijn ouders wonen.
Ik kon het niet, alleen zijn, toen ik er eenmaal met mijn man woonde was het prima, ik was niet meer alleen.
Tips heb ik niet echt, praat erover met je ouders, heb je een vriend? Vriendinnen? Kun je met iemand samen gaan wonen?
Soms kan een huisdier ook helpen, meid ik weet het niet, het enige wat ik weet is dat ik doodongelukkig was, dus ik herken je gevoel en paniek heel erg goed.
dinsdag 2 april 2013 om 19:52
Heb je nu geen vriendinnen dan? Ik weet niet waar je woont, maar anders zou ik zo dicht mogelijk bij je huidige woonplaats blijven. Ik woon ook niet ver van mijn ouders en toen ik nog alleen woonde ging ik er vaker eten. En vriendinnen kwamen ook wel eens langs toen ik alleen woonde. Het is echt niet zo erg. Natuurlijk moet je leren om op je eigen benen te staan en dat lijkt overweldigend, maar je leert heel veel en heb je je leven op orde. Dat is een heerlijk gevoel!
Studentenhuis is ook een goed idee, met een baan is dat prima te betalen en niet zo eenzaam.
Studentenhuis is ook een goed idee, met een baan is dat prima te betalen en niet zo eenzaam.
dinsdag 2 april 2013 om 19:55
quote:Banba schreef op 02 april 2013 @ 19:50:
Weten je ouders dat je er zo erg tegenop ziet? Praat er met ze over. Zij kunnen je geruststellen en begeleiden. Het is echt belangrijk dat je dit met ze deelt. Geloof me, zij willen echt niet dat je je zo voelt.Mooie post, je ouders zetten je echt niet zomaar op de stoep. En ik woon intussen bijna vier jaar op mijzelf, en er zijn genoeg dagen geweest dat ik aan de telefoon hing met mijn vader over een dikke rekening en hoe on-on-on eerlijk dat was! En telefoontjes naar mijn moeder: hoe moet dat? Wat gebruik jij er voor? Ma-ham, de was is mislukt!
Weten je ouders dat je er zo erg tegenop ziet? Praat er met ze over. Zij kunnen je geruststellen en begeleiden. Het is echt belangrijk dat je dit met ze deelt. Geloof me, zij willen echt niet dat je je zo voelt.Mooie post, je ouders zetten je echt niet zomaar op de stoep. En ik woon intussen bijna vier jaar op mijzelf, en er zijn genoeg dagen geweest dat ik aan de telefoon hing met mijn vader over een dikke rekening en hoe on-on-on eerlijk dat was! En telefoontjes naar mijn moeder: hoe moet dat? Wat gebruik jij er voor? Ma-ham, de was is mislukt!
dinsdag 2 april 2013 om 20:00
Studentenhuis is een nee voor mij. Ik heb daar veel dingen over gehoord en aangezien ik wat smetvrezerig ben en geen partystudent heb ik dat liever niet. Natuurlijk zijn er uitzonderingen! Maar die in mijn buurt in ieder geval niet.
Samenwonen met iemand wordt lastig. Vriendinnen heb ik opzich wel, maar ik weet dat als school voorbij is dat ook weer verwaterd. Iedereen die ik ken heeft overigens een vriend waar ze (als ze al uit huis gaan) mee gaan samenwonen.
Mijn ouders weten dat ik niet op mezelf wil wonen maar dat ik er echte angst voor heb weten ze niet. Mijn moeder pakt angsten graag aan bij de oorzaak, dus als ik het zou vertellen zou ze me meteen alleen laten wonen. Helaas.. Was wel fijn geweest als ik het kon delen. Maar vandaar dat ik hier nu zit.
Fame, je hebt wel gelijk, ik ben heel negatief over mezelf. Maar daar zit een hele geschiedenis achter waar ik jullie niet mee ga vervelen.
Samenwonen met iemand wordt lastig. Vriendinnen heb ik opzich wel, maar ik weet dat als school voorbij is dat ook weer verwaterd. Iedereen die ik ken heeft overigens een vriend waar ze (als ze al uit huis gaan) mee gaan samenwonen.
Mijn ouders weten dat ik niet op mezelf wil wonen maar dat ik er echte angst voor heb weten ze niet. Mijn moeder pakt angsten graag aan bij de oorzaak, dus als ik het zou vertellen zou ze me meteen alleen laten wonen. Helaas.. Was wel fijn geweest als ik het kon delen. Maar vandaar dat ik hier nu zit.
Fame, je hebt wel gelijk, ik ben heel negatief over mezelf. Maar daar zit een hele geschiedenis achter waar ik jullie niet mee ga vervelen.
dinsdag 2 april 2013 om 20:03
Toen ik echt helemaal op mezelf ging wonen (na een studieverblijf in het buitenland en een wereldreis), was het thuiskomen in een stil en leeg huis ook voor mij erg wennen. Ik ging in het begin vaak bij mijn ouders eten en 's avonds erop uit om maar niet alleen in dat lege huis te zijn. Toen (eindelijk) mijn bank geleverd werd, voelde het al veel meer als thuiskomen.
M.a.w. Zorg dat je van je huis ook echt je thuis maakt met je eigen spulletjes en zoals fleetwood al aangaf: nodig vriendinnen uit, eet 1 of 2 keer in de week bij je ouders en weet dat je ze altijd kunt bellen als er iets is.
M.a.w. Zorg dat je van je huis ook echt je thuis maakt met je eigen spulletjes en zoals fleetwood al aangaf: nodig vriendinnen uit, eet 1 of 2 keer in de week bij je ouders en weet dat je ze altijd kunt bellen als er iets is.
dinsdag 2 april 2013 om 20:13
quote:emma1993 schreef op 02 april 2013 @ 20:00:
Mijn ouders weten dat ik niet op mezelf wil wonen maar dat ik er echte angst voor heb weten ze niet. Mijn moeder pakt angsten graag aan bij de oorzaak, dus als ik het zou vertellen zou ze me meteen alleen laten wonen. Helaas.. Was wel fijn geweest als ik het kon delen. Maar vandaar dat ik hier nu zit.
Ik vind dat je teveel invult voor je ouders. Je geeft ze nu ook niet de kans je te helpen, omdat je niet laat zien hoe rot je je voelt. Als jij oprecht vertelt hoeveel zorgen je je maakt, zullen ze je echt de deur niet uit zetten. Of is de band met je ouders zo slecht?
Mijn ouders weten dat ik niet op mezelf wil wonen maar dat ik er echte angst voor heb weten ze niet. Mijn moeder pakt angsten graag aan bij de oorzaak, dus als ik het zou vertellen zou ze me meteen alleen laten wonen. Helaas.. Was wel fijn geweest als ik het kon delen. Maar vandaar dat ik hier nu zit.
Ik vind dat je teveel invult voor je ouders. Je geeft ze nu ook niet de kans je te helpen, omdat je niet laat zien hoe rot je je voelt. Als jij oprecht vertelt hoeveel zorgen je je maakt, zullen ze je echt de deur niet uit zetten. Of is de band met je ouders zo slecht?
The time is now
dinsdag 2 april 2013 om 20:21
Ik herken het heel erg. Heb 3 jaar geleden mijn huisje gekocht dat nog gebouwd moest worden. Wist voor 2 jaar dat ik het huis uit ging en heb regelmatig jankend bij mijn ouders gezeten dat ik niet meer wilde en dat ik niet alleen wilde zijn.
Toen ik uiteindelijk verhuisd was heb ik het nog steeds vaak gehad. Vaak huilend aan de telefoon. Paar nachten weer bij mijn ouders. Tot na de zomervakantie waarin ik ook 2 weken met ze weg was.. Daarna was ik zo blij om weer op mijn eigen plekje te zijn.. En sindsdien ben ik veel minder bij mijn ouders en slaap ik er zelden nog. Heb echt mijn eigen plekje gekregen..
Mn ouders vonden het ook een goed idee om het huis uit te gaan en hebben me gigantisch gestimuleerd het huisje te kopen etc. Alleen tegelijkertijd hebben ze altijd gezegd dat de deur open staat en kon ik er altijd terecht.. Daardoor kon ik op mijn eigen tempo wennen aan het alleen zijn..
En ja, ik ben ook erg verlegen. Heb pas na 1 jaar in mijn huisje wat vrienden uitgenodigd. En heb ik geen grote vriendengroep..
Toen ik uiteindelijk verhuisd was heb ik het nog steeds vaak gehad. Vaak huilend aan de telefoon. Paar nachten weer bij mijn ouders. Tot na de zomervakantie waarin ik ook 2 weken met ze weg was.. Daarna was ik zo blij om weer op mijn eigen plekje te zijn.. En sindsdien ben ik veel minder bij mijn ouders en slaap ik er zelden nog. Heb echt mijn eigen plekje gekregen..
Mn ouders vonden het ook een goed idee om het huis uit te gaan en hebben me gigantisch gestimuleerd het huisje te kopen etc. Alleen tegelijkertijd hebben ze altijd gezegd dat de deur open staat en kon ik er altijd terecht.. Daardoor kon ik op mijn eigen tempo wennen aan het alleen zijn..
En ja, ik ben ook erg verlegen. Heb pas na 1 jaar in mijn huisje wat vrienden uitgenodigd. En heb ik geen grote vriendengroep..
dinsdag 2 april 2013 om 20:22
Ik denk ook niet dat je ouders je zomaar op straat gooien. Kun je niet misschien een paar dagen oefenen door bijvoorbeeld een keer op een huis te passen van familie/vrienden als die op vakantie zijn. Of misschien een leuke stedentrip? Dan zul je in zien dat het je allemaal best wel zal gaan lukken en dat het echt allemaal niet zo erg is. Ja het is wennen maar je hoeft ook met niemand rekening te houden.
dinsdag 2 april 2013 om 20:23
quote:Banba schreef op 02 april 2013 @ 20:13:
[...]
Ik vind dat je teveel invult voor je ouders. Je geeft ze nu ook niet de kans je te helpen, omdat je niet laat zien hoe rot je je voelt. Als jij oprecht vertelt hoeveel zorgen je je maakt, zullen ze je echt de deur niet uit zetten. Of is de band met je ouders zo slecht?
Ik heb een hele goede band met mijn ouders. Ze vertellen mij doorgaans ook alles en ik kan het ook niet beter hebben met hen. Maar ik ken mijn ouders (en dan vooral mijn moeder) maar al te goed. Ze heeft zulke dingen (zoals dingen als angst voor een bijbaan toen ik 16 was) vaker zo aangepakt en ik weet gewoon dat ze dit doet. Ik ken haar té goed hiervoor.
Ik wil ze best een kans geven, maar ik ben bang dat ik mezelf daar alleen maar mee benadeel. Snap je?
Closednote, ik heb wel eens een stedentripje gedaan met vriendinnen (was leuk overigens) en ik pas vrij vaak op het huis van mijn ouders. Maar niet dat van anderen.
[...]
Ik vind dat je teveel invult voor je ouders. Je geeft ze nu ook niet de kans je te helpen, omdat je niet laat zien hoe rot je je voelt. Als jij oprecht vertelt hoeveel zorgen je je maakt, zullen ze je echt de deur niet uit zetten. Of is de band met je ouders zo slecht?
Ik heb een hele goede band met mijn ouders. Ze vertellen mij doorgaans ook alles en ik kan het ook niet beter hebben met hen. Maar ik ken mijn ouders (en dan vooral mijn moeder) maar al te goed. Ze heeft zulke dingen (zoals dingen als angst voor een bijbaan toen ik 16 was) vaker zo aangepakt en ik weet gewoon dat ze dit doet. Ik ken haar té goed hiervoor.
Ik wil ze best een kans geven, maar ik ben bang dat ik mezelf daar alleen maar mee benadeel. Snap je?
Closednote, ik heb wel eens een stedentripje gedaan met vriendinnen (was leuk overigens) en ik pas vrij vaak op het huis van mijn ouders. Maar niet dat van anderen.
dinsdag 2 april 2013 om 20:54
ik ben op mijn 23e het huis uit gegaan.. Het was in het begin enorm wennen maar daarna was het prima te doen..
Ik had een soort van vaste routine.. werken, boodschapje doen, altijd gezellig voormezelf koken.. Ik vroeg mijn ouders regelmatig voor een kopje koffie etc.. en na een half jaar ofzo was ik er goed aangewend..
Ik had ook neit veel vrienden ofzo maar ik vermaakte me uiteindelijk prima.. Heerlijk.. tv kijken naar mijn eigen programma's uitslapen zo lang als ik wilde, hele dag in pyjama lopen ... heerlijk..
Ik had een soort van vaste routine.. werken, boodschapje doen, altijd gezellig voormezelf koken.. Ik vroeg mijn ouders regelmatig voor een kopje koffie etc.. en na een half jaar ofzo was ik er goed aangewend..
Ik had ook neit veel vrienden ofzo maar ik vermaakte me uiteindelijk prima.. Heerlijk.. tv kijken naar mijn eigen programma's uitslapen zo lang als ik wilde, hele dag in pyjama lopen ... heerlijk..
dinsdag 2 april 2013 om 20:58
Maar Emma, wat wil jij wel? Je wilt niet uit huis, maar ik kan snappen dat je niet altijd bij je ouders kan blijven wonen, dat is op den duur ook niet gezond (hoewel 20/21 nog een redelijk nette leeftijd is om thuis te wonen). Zou je een appartementje leuk vinden voor jezelf? Of wat zijn andere opties?
En ik kan snappen dat je niet wilt dat je moeder je problemen oplost, je bent immers al 20 en volwassen, maar misschien is het wel een idee om eraan te werken, als je er zo last van hebt. Dat is jammer namelijk, het kan je beperken, je studententijd kan juist een hele leuke tijd zijn, o.a. door zelfstandig te worden enzo.
Hoe ziet jouw toekomst eruit? Misschien kan je daar naartoe werken in plaats van op het probleem te focussen...
En misschien kan je het anders positief zien? Of zijn er alleen maar negatieve dingen aan alleen wonen?
En ik kan snappen dat je niet wilt dat je moeder je problemen oplost, je bent immers al 20 en volwassen, maar misschien is het wel een idee om eraan te werken, als je er zo last van hebt. Dat is jammer namelijk, het kan je beperken, je studententijd kan juist een hele leuke tijd zijn, o.a. door zelfstandig te worden enzo.
Hoe ziet jouw toekomst eruit? Misschien kan je daar naartoe werken in plaats van op het probleem te focussen...
En misschien kan je het anders positief zien? Of zijn er alleen maar negatieve dingen aan alleen wonen?
dinsdag 2 april 2013 om 21:04
dinsdag 2 april 2013 om 21:23
Ik snap je moeder wel. Ze weet dat je kan zwemmen zonder zwembandjes. De enige manier dat jij dat ook gaat weten is door het te ervaren. Als je een goede band hebt zal ze je heus niet laten vallen. Neem deze anderhalf jaar om er aan te wennen en af en toe over te praten. Je moeder gaat je angst niet in stand houden. Ze zal je waarschijnlijk wel helpen met de grote stap en de eerste tijd daarna.