Thuis
alle pijlers
Ik heb geen kat meer.
woensdag 7 mei 2014 om 00:50
Vanochtend hebben we mijn kat in laten slapen. Ze was bijna 13, zou jarig geweest zijn over ongeveer twee weken, maar dat gaat dus niet gebeuren. Kanker in de bek, ineens ontzettend ziek. In een week drie keer naar de dierenarts. Niet eten, niet drinken, niet opgepakt willen worden, ze verstopte zich en knorde minder. Ze keek nog wel naar me, en kwam nog naar me toe, maar deed niet meer zo arrogant. Het was gewoon een heel andere kat.
Eerst zeiden ze dat het de schildklier was, en een virus. Dus ik was blij, want dan zou ze nog jaren door kunnen met medicatie. Ze knapte een dag even op, en toen werd steeds erger. Tweede keer was de dierenarts vaag en zei 'probeer maandag maar weer'. Maandag werd toen dinsdag, en nu heb ik geen kat meer, want het was dus kanker.
Ik heb gezien hoe ze geboren werd. Ik mocht haar houden. Ik was zo blij. 12 jaar lang, iedere keer dat ik verdrietig was, of last had van mijn angststoornis, of van gepest worden op school, ging ik naar die kat. Ze is zo lief voor me geweest. Nooit krabben, nooit bijten, altijd spinnen en spelen en knuffelen en door het huis rennen. Elke avond was het 'trusten, poes! tot morgen!' en elke ochtend was 'hey hallo, ben net wakker ja.'
En nu is ze weg.
Ik weet niet zo goed wat ik nu moet. Ik heb eerst de hele dag gehuild, toen ben ik gaan slapen, en nu een paar uur later, weer klaarwakker en weer tranen met tuiten. Is dat normaal? Ik ben nooit eerder zo aan een dier gehecht geweest en heb geen idee wat me nu overkomt.
Ik moest dit echt even delen, want het is bijna 1 uur 's nachts en ik hou het gewoon niet droog. Tips, ervaringen, alles is welkom.
Dag lief poezenbeest, bedankt voor al die jaren van knuffels, spelen en vertrouwen.
Eerst zeiden ze dat het de schildklier was, en een virus. Dus ik was blij, want dan zou ze nog jaren door kunnen met medicatie. Ze knapte een dag even op, en toen werd steeds erger. Tweede keer was de dierenarts vaag en zei 'probeer maandag maar weer'. Maandag werd toen dinsdag, en nu heb ik geen kat meer, want het was dus kanker.
Ik heb gezien hoe ze geboren werd. Ik mocht haar houden. Ik was zo blij. 12 jaar lang, iedere keer dat ik verdrietig was, of last had van mijn angststoornis, of van gepest worden op school, ging ik naar die kat. Ze is zo lief voor me geweest. Nooit krabben, nooit bijten, altijd spinnen en spelen en knuffelen en door het huis rennen. Elke avond was het 'trusten, poes! tot morgen!' en elke ochtend was 'hey hallo, ben net wakker ja.'
En nu is ze weg.
Ik weet niet zo goed wat ik nu moet. Ik heb eerst de hele dag gehuild, toen ben ik gaan slapen, en nu een paar uur later, weer klaarwakker en weer tranen met tuiten. Is dat normaal? Ik ben nooit eerder zo aan een dier gehecht geweest en heb geen idee wat me nu overkomt.
Ik moest dit echt even delen, want het is bijna 1 uur 's nachts en ik hou het gewoon niet droog. Tips, ervaringen, alles is welkom.
Dag lief poezenbeest, bedankt voor al die jaren van knuffels, spelen en vertrouwen.
vrijdag 9 mei 2014 om 12:37
Zo'n beestje is er altijd, logisch dat je haar na 13 jaar mist!!
Ik vind dat sommige mensen daar zo makkelijk overheen stappen... maar ik ben juist trots op die emoties, het geeft aan hoeveel liefde ik heb gehad voor dat beestje. (Zeg tegen mij ook niet "het was maar een kat" )
Ik vind dat sommige mensen daar zo makkelijk overheen stappen... maar ik ben juist trots op die emoties, het geeft aan hoeveel liefde ik heb gehad voor dat beestje. (Zeg tegen mij ook niet "het was maar een kat" )
Ik ben vrijgezel, mijn schoonouders konden geen kinderen krijgen
zaterdag 10 mei 2014 om 09:52
Ah, wat verdrietig. Heel normaal om je zo te voelen hoor. Heel herkenbaar voor mij, al meerdere keren helaas. Als kind was ik echt boos als mijn ouders al vrij snel een nieuwe kat in huis haalden, maar inmiddels moet ik wel toegeven dat het erg hielp. Nu mis je twee dingen: je trouwe maatje en de gezelligheid van een kat in huis. Je maatje komt niet terug, maar die leegte in huis kun je wel weer vullen. Het is nooit een vervanging natuurlijk, maar een nieuw maatje in huis maakt je verdriet misschien wel makkelijker te verwerken.
zaterdag 10 mei 2014 om 10:25
Ik heb gisteren mijn 18+ kat moeten laten inslapen. Het was een moeilijke beslissing, hij kon (naast veel andere dingen die hij onder de leden had) niet meer zelfstandig poepen. Ik heb hem nog 1 dag kunnen vertroetelen. Omdat hij een dikke pijnstillende prik had gehad, knapte hij iets op. Maar dat maakte het juist nog moeilijker. Ik heb echt zoveel gehuild. Hij was een echte knuffelkat, en ik moest de beslissing nemen om te zeggen dat het genoeg was geweest.
Ik ben vanochtend wakker geworden met dikke ogen, een van mijn andere 2 jonge katten maakte me wakker. Maar ik zal nooit meer die harde MAUW horen of zijn nageltjes op de vloer horen tikken.
Straks moet ik dingen gaan opruimen. Het kussen op de grond waar hij op lag omdat hij niet goed het bed op kon komen. De oude krabpaal met tredes waardoor hij nog op de vensterbank kon komen. En overal liggen natuurlijk nog plukjes haar, want hij verhaarde natuurlijk ontzettend
Een hele HELE dikke knuffel!
Ik ben vanochtend wakker geworden met dikke ogen, een van mijn andere 2 jonge katten maakte me wakker. Maar ik zal nooit meer die harde MAUW horen of zijn nageltjes op de vloer horen tikken.
Straks moet ik dingen gaan opruimen. Het kussen op de grond waar hij op lag omdat hij niet goed het bed op kon komen. De oude krabpaal met tredes waardoor hij nog op de vensterbank kon komen. En overal liggen natuurlijk nog plukjes haar, want hij verhaarde natuurlijk ontzettend
Een hele HELE dikke knuffel!
zaterdag 10 mei 2014 om 10:36
Lief, dank jullie wel! Fijn dat ik het hier kan delen, want veel mensen vinden dat ik er nu niet meer aan moet denken.
luprisaf, je hebt wel gelijk, eigenlijk is het ook goed dat we dit voelen, want dat betekent in ieder geval dat we veel liefde hebben voor onze beesten.
Koettie, ik hoop dat dat je nog heel lang niet zal overkomen!
iones, het was niet de eerste kat, daarvoor had ik er ook eentje, maar op de een of andere manier kwam dat minder hard aan. Ik denk dat ik toen nog te jong was om het te bevatten? Ik mis die eerste kat ook nog wel eens, als ik een foto zie, maar ik kan me dit grote verdriet niet herinneren.
Jij hebt toch meerdere honden? Misschien is het een rare vraag, maar hebben jouw honden ook een soort van verdriet als er eentje wegvalt? Ik vraag me dit altijd af.
Azile, je slaat de spijker op z'n kop! Het zijn eigenlijk twee dingen die pijn doen, het feit dat ze weg is, en het feit dat er nu een rare leegte is, die ik niet uit kan leggen. Het klopt nu gewoon niet, en ik heb het idee dat ik nog veel meer liefde heb om te geven aan dieren. En dat ga ik ook doen, want er zijn zoveel katten zonder thuis, ik zal er zeker eentje een goed thuis gaan geven. Niet omdat ik mijn poezenbeest wil vervangen, dat kan gewoon niet, maar simpelweg omdat ik genoeg ruimte heb in mijn hart om er nog meer toe te laten.
Ik moet wel zeggen dat ik me de laatste dagen soms ineens heel schuldig voel, omdat ik haar in heb laten slapen. Ik denk de hele tijd 'wat nou als...' of 'ik ben zo gemeen, ik beloofde dat ze snel weer thuis zou zijn, maar ze is nooit meer echt thuisgekomen'. Bah. Maar ik kon echt niet anders, ze had pijn, kon niet meer eten en drinken en er was niets meer over van het dier waar ik zo lang van gehouden heb.
luprisaf, je hebt wel gelijk, eigenlijk is het ook goed dat we dit voelen, want dat betekent in ieder geval dat we veel liefde hebben voor onze beesten.
Koettie, ik hoop dat dat je nog heel lang niet zal overkomen!
iones, het was niet de eerste kat, daarvoor had ik er ook eentje, maar op de een of andere manier kwam dat minder hard aan. Ik denk dat ik toen nog te jong was om het te bevatten? Ik mis die eerste kat ook nog wel eens, als ik een foto zie, maar ik kan me dit grote verdriet niet herinneren.
Jij hebt toch meerdere honden? Misschien is het een rare vraag, maar hebben jouw honden ook een soort van verdriet als er eentje wegvalt? Ik vraag me dit altijd af.
Azile, je slaat de spijker op z'n kop! Het zijn eigenlijk twee dingen die pijn doen, het feit dat ze weg is, en het feit dat er nu een rare leegte is, die ik niet uit kan leggen. Het klopt nu gewoon niet, en ik heb het idee dat ik nog veel meer liefde heb om te geven aan dieren. En dat ga ik ook doen, want er zijn zoveel katten zonder thuis, ik zal er zeker eentje een goed thuis gaan geven. Niet omdat ik mijn poezenbeest wil vervangen, dat kan gewoon niet, maar simpelweg omdat ik genoeg ruimte heb in mijn hart om er nog meer toe te laten.
Ik moet wel zeggen dat ik me de laatste dagen soms ineens heel schuldig voel, omdat ik haar in heb laten slapen. Ik denk de hele tijd 'wat nou als...' of 'ik ben zo gemeen, ik beloofde dat ze snel weer thuis zou zijn, maar ze is nooit meer echt thuisgekomen'. Bah. Maar ik kon echt niet anders, ze had pijn, kon niet meer eten en drinken en er was niets meer over van het dier waar ik zo lang van gehouden heb.
zaterdag 10 mei 2014 om 11:22
Ja dat hele "wat als" draait ook in mijn hoofd. En ook toen het gebeurde. Eerst het slaapmiddel. Toen dacht ik "Wat nou als ik nu stop roep. Dan heb ik hem voor nog een paar dagen."
Mijn kater had na het slaapmiddel ook 3 keer die vreselijke prik nodig om zijn hart te stoppen, dat vond ik echt heel erg. Mijn hoofd tolde toen dat hij blijkbaar toch nog zo sterk was, misschien wilde hij wel leven?
Rationeel gezien wasr het gewoon omdat het een hele grote kater was en omdat hij al een trage hartslag had. Maar dat maakte het moment extra emotioneel.
Mijn kater had na het slaapmiddel ook 3 keer die vreselijke prik nodig om zijn hart te stoppen, dat vond ik echt heel erg. Mijn hoofd tolde toen dat hij blijkbaar toch nog zo sterk was, misschien wilde hij wel leven?
Rationeel gezien wasr het gewoon omdat het een hele grote kater was en omdat hij al een trage hartslag had. Maar dat maakte het moment extra emotioneel.
zaterdag 10 mei 2014 om 11:33
Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt. Ik heb dit een half jaar geleden gehad, bij mijn katje die net 13 was. Ook heel erg gehecht aan en krijg tranen in m'n ogen als ik dit weer typ! Ook een kanker in z'n bek, wat resulteerde in veel slijm en bloed. Tijd aangekeken, tot het echt niet meer ging. Heel veel sterkte!
Mensen zeggen dan wel het is maar een kat, maar het is wel jóuw kat! Laat een mooie foto inlijsten of ergens op bedrukken en geniet daarvan. Veel liefs!
Mensen zeggen dan wel het is maar een kat, maar het is wel jóuw kat! Laat een mooie foto inlijsten of ergens op bedrukken en geniet daarvan. Veel liefs!
zaterdag 10 mei 2014 om 12:06
Oh keirin, volgens mij was ik aan het typen toen je postte, dus ik lees het nu pas. Wat ontzettend verdrietig, zeg, ik voel met je mee. En wat moeilijk dat het zo lang duurde voor hij weg was. Volgens mij kan dat komen omdat ze dan al een trage doorbloeding hebben, en dat duurt het langer voordat het echt werkt, dat hoor je wel vaker. Ontzettend naar is dat, om dat aan te moeten zien. Ik hoop dat je wat steun hebt aan je andere katten.
En anders moet je erover praten! Hier typen helpt mij wel wat, ik voel me minder alleen zo.
Ach miss011, ook kanker in z'n bek. Pijnlijk om dat te moeten zien, he. Het is zo vreselijk zielig dat ze steeds minder kunnen. Werd jouw kat ook zo mager? Brrrrr. Op een gegeven moment is er niets meer over van het diertje, zo verdrietig om te zien is dat. Ik hoop dat je het een plekje kunt geven.
Dikke knuffels.
En anders moet je erover praten! Hier typen helpt mij wel wat, ik voel me minder alleen zo.
Ach miss011, ook kanker in z'n bek. Pijnlijk om dat te moeten zien, he. Het is zo vreselijk zielig dat ze steeds minder kunnen. Werd jouw kat ook zo mager? Brrrrr. Op een gegeven moment is er niets meer over van het diertje, zo verdrietig om te zien is dat. Ik hoop dat je het een plekje kunt geven.
Dikke knuffels.
zaterdag 10 mei 2014 om 13:59
Nee juist helemaal niet. Dat was in mijn geval juist zo pijnlijk. In oktober had de dierenarts gezegd binnen 2 weken moet hier een einde aan gemaakt worden. Maar hij was zo sterk en je merkte niks. Hij at juist zich helemaal suf. Slijm, half stikken en bloed werd echter steeds erger. In februari hebben we hem in laten slapen. Ik zei steeds, als hij niet meer eet, dan is het over: maar hij bleef eten, als een gek. Hij kreeg namelijk alles wat ie voorheen niet mocht (was op koolhydraatarm dieet voorheen), dus hij smulde van alles. Maar uiteindelijk was het vooral het stikken in het slijm, niet goed meer kunnen kauwen en toch eten, overal bloedspetters etc, wat gewoon niet meer kon.
Toen de dierenarts kwam in februari, zei hij dat jij er juist nog zo goed uit zag. Dat was ook zo. Hij had z'n eigen postuur nog en glansde mooi. Zo pijnlijk. Hij deed nog zo normaal. Toch stel ik mezelf constant de vraag; wilde hij wel al weg? Hij had het tenslotte nog niet opgegeven. Mijn lieve beestje!:(
Gelukkig wisten veel mensen in mijn omgeving hoeveel dat beestje voor mij betekende. Ik leeg zelfs vrij op m'n werk! Veel tranen zijn gevloeid, en nu nog regelmatig....
Toen de dierenarts kwam in februari, zei hij dat jij er juist nog zo goed uit zag. Dat was ook zo. Hij had z'n eigen postuur nog en glansde mooi. Zo pijnlijk. Hij deed nog zo normaal. Toch stel ik mezelf constant de vraag; wilde hij wel al weg? Hij had het tenslotte nog niet opgegeven. Mijn lieve beestje!:(
Gelukkig wisten veel mensen in mijn omgeving hoeveel dat beestje voor mij betekende. Ik leeg zelfs vrij op m'n werk! Veel tranen zijn gevloeid, en nu nog regelmatig....
zaterdag 10 mei 2014 om 19:02
Dank je Tricella. Prettig dat ik mijn verhaal ook in dit topic kwijt kan, ookal had ik liever iets leukers te vertellen natuurlijk.
Miss011, ja het zijn toch echt jagers he. De mijne bleef stug dooreten ookal kon het er niet meer uit. De dierenarts ontdekte ook nog een ontsteking in het gebit. Bizar.
Vond het heel erg om de verantwoordelijkheid te hebben om over leven en dood te kunnen beslissen. Ik probeer mezelf in te prenten dat ik hem heb bespaard van een pijnlijk einde. De dierenarts zei dat het perfecte einde voor een huisdier; dat ze zachtjes inslapen op het bed van het baasje, zelden voorkomt. Daarom moeten wij die beslissing nemen.
Miss011, ja het zijn toch echt jagers he. De mijne bleef stug dooreten ookal kon het er niet meer uit. De dierenarts ontdekte ook nog een ontsteking in het gebit. Bizar.
Vond het heel erg om de verantwoordelijkheid te hebben om over leven en dood te kunnen beslissen. Ik probeer mezelf in te prenten dat ik hem heb bespaard van een pijnlijk einde. De dierenarts zei dat het perfecte einde voor een huisdier; dat ze zachtjes inslapen op het bed van het baasje, zelden voorkomt. Daarom moeten wij die beslissing nemen.
zaterdag 10 mei 2014 om 19:16
Ach, wat een verdrietig topic.
Heel herkenbaar, ook die schuldgevoelens achteraf. Had ik toch niet dat of dit moeten doen en proberen? Heb ik te snel opgegeven? Dat heeft echt tijd nodig.
Wat mij o.a. hielp (en soms nog helpt) is foto's kijken van de kat op het einde en vergelijken met foto's van half jaar eerder, dan zie je het magere koppie en de zieke blik in de ogen.
En het proces achteraf ook rationeel bekijken; hij was ziek en werd niet beter. Aftakeling was misschien te verlengen, maar niet te stoppen. Wat heeft de kat er dan nog aan? Niks. Hij gaat alleen achteruit en leidt niet meer het gezonde, vrolijke leven als voorheen.
Enige die dan blij is, is het baasje die kat nog even bij zich kan houden.
Heel herkenbaar, ook die schuldgevoelens achteraf. Had ik toch niet dat of dit moeten doen en proberen? Heb ik te snel opgegeven? Dat heeft echt tijd nodig.
Wat mij o.a. hielp (en soms nog helpt) is foto's kijken van de kat op het einde en vergelijken met foto's van half jaar eerder, dan zie je het magere koppie en de zieke blik in de ogen.
En het proces achteraf ook rationeel bekijken; hij was ziek en werd niet beter. Aftakeling was misschien te verlengen, maar niet te stoppen. Wat heeft de kat er dan nog aan? Niks. Hij gaat alleen achteruit en leidt niet meer het gezonde, vrolijke leven als voorheen.
Enige die dan blij is, is het baasje die kat nog even bij zich kan houden.
zaterdag 10 mei 2014 om 19:26
Ach lieve Tricella toch, wat enorm verdrietig
Ik heb een katertje verloren door een auto-ongeluk, vlak voor zijn eerste verjaardag. Ik begrijp dus heel goed dat het niet 'zomaar' om een kat gaat. Maar om een gezinslid, een trouwe levensgezel...
Huil als het nodig is, neem de tijd en ruimte voor je verdriet. Je kat zal altijd een speciaal plekje in je hart houden...
En nogmaals een hele dikke knuffel van mij!
Ik heb een katertje verloren door een auto-ongeluk, vlak voor zijn eerste verjaardag. Ik begrijp dus heel goed dat het niet 'zomaar' om een kat gaat. Maar om een gezinslid, een trouwe levensgezel...
Huil als het nodig is, neem de tijd en ruimte voor je verdriet. Je kat zal altijd een speciaal plekje in je hart houden...
En nogmaals een hele dikke knuffel van mij!
zondag 11 mei 2014 om 10:39
quote:Tricella schreef op 10 mei 2014 @ 10:36:
iones, het was niet de eerste kat, daarvoor had ik er ook eentje, maar op de een of andere manier kwam dat minder hard aan. Ik denk dat ik toen nog te jong was om het te bevatten? Ik mis die eerste kat ook nog wel eens, als ik een foto zie, maar ik kan me dit grote verdriet niet herinneren.
Jij hebt toch meerdere honden? Misschien is het een rare vraag, maar hebben jouw honden ook een soort van verdriet als er eentje wegvalt? Ik vraag me dit altijd af.
Ik heb het een x meegemaakt dat een hond overleed terwijl ik een andere hond had. Polleke moest ik in laten slapen en ik had Bobbes. Maar die waren niet close want Polleke hield Bobbes op afstand. Maar Bobbes pikte wel mijn verdriet op en de rusteloosheid van Polle voor haar overlijden, en dan moest ze overgeven.
Later trouwde ik mijn man en die had ook 2 honden, wij hadden er vijf. Die twee van hem waren moeder en dochter. De dochter is verongelukt waar de moeder bij was. De manier waarop de moeder bij het overlijden hondje stond... beetje in elkaar, oren naar achteren, staart omlaag, duidelijk wetend dat dit helemaal niet goed was. De dagen daarna was ze erg stil, lag veel te slapen, minder levendig. Ik nam haar wat vaker mee omdat ze net als ik zelf afleiding nodig had. Ik had ook heel veel verdriet.
Laatst was er een wetenschappelijk onderzoek dat had kunnen aantonen dat honden ook kunnen liefhebben, maar zelf wist ik dat natuurlijk allang, want bepaalde signalen die mensen en dieren uitzenden zijn universeel en dus onderling herkenbaar. Dat heeft niets te maken met `menselijke interpretatie` en `projecteren van menselijke gevoelens` en dat soort flauwe dooddoeners die je dan vaak te horen krijgt.
Bij verlies kunnen honden dan dus ook rouwen. Maar ik heb ook van katten gehoord die konden rouwen bij verlies.
Het hangt net als bij mensen af van het individu. De band die de dieren onderling hadden, de intensiteit, en de gevoeligheid van zo´n dier.
Er zijn veel geweldige dieren in het asiel of in de herplaatsing die zoveel beter verdienen maar niet tot hun recht komen. Ik hoop dat jij een van die dieren een kans geeft en opneemt.
Zoek afleiding in de vorm van een andere kat, om de leegte op te vullen. Het zal je verdriet niet gemakkelijker maken of verkorten. Maar het geeft gewoon afleiding. En die heb je nodig.
iones, het was niet de eerste kat, daarvoor had ik er ook eentje, maar op de een of andere manier kwam dat minder hard aan. Ik denk dat ik toen nog te jong was om het te bevatten? Ik mis die eerste kat ook nog wel eens, als ik een foto zie, maar ik kan me dit grote verdriet niet herinneren.
Jij hebt toch meerdere honden? Misschien is het een rare vraag, maar hebben jouw honden ook een soort van verdriet als er eentje wegvalt? Ik vraag me dit altijd af.
Ik heb het een x meegemaakt dat een hond overleed terwijl ik een andere hond had. Polleke moest ik in laten slapen en ik had Bobbes. Maar die waren niet close want Polleke hield Bobbes op afstand. Maar Bobbes pikte wel mijn verdriet op en de rusteloosheid van Polle voor haar overlijden, en dan moest ze overgeven.
Later trouwde ik mijn man en die had ook 2 honden, wij hadden er vijf. Die twee van hem waren moeder en dochter. De dochter is verongelukt waar de moeder bij was. De manier waarop de moeder bij het overlijden hondje stond... beetje in elkaar, oren naar achteren, staart omlaag, duidelijk wetend dat dit helemaal niet goed was. De dagen daarna was ze erg stil, lag veel te slapen, minder levendig. Ik nam haar wat vaker mee omdat ze net als ik zelf afleiding nodig had. Ik had ook heel veel verdriet.
Laatst was er een wetenschappelijk onderzoek dat had kunnen aantonen dat honden ook kunnen liefhebben, maar zelf wist ik dat natuurlijk allang, want bepaalde signalen die mensen en dieren uitzenden zijn universeel en dus onderling herkenbaar. Dat heeft niets te maken met `menselijke interpretatie` en `projecteren van menselijke gevoelens` en dat soort flauwe dooddoeners die je dan vaak te horen krijgt.
Bij verlies kunnen honden dan dus ook rouwen. Maar ik heb ook van katten gehoord die konden rouwen bij verlies.
Het hangt net als bij mensen af van het individu. De band die de dieren onderling hadden, de intensiteit, en de gevoeligheid van zo´n dier.
Er zijn veel geweldige dieren in het asiel of in de herplaatsing die zoveel beter verdienen maar niet tot hun recht komen. Ik hoop dat jij een van die dieren een kans geeft en opneemt.
Zoek afleiding in de vorm van een andere kat, om de leegte op te vullen. Het zal je verdriet niet gemakkelijker maken of verkorten. Maar het geeft gewoon afleiding. En die heb je nodig.
zondag 11 mei 2014 om 11:02
Oh vreselijk... Het is mij nog niet overkomen, heb twee lieve katjes die mijn hart hebben veroverd. Word al misselijk bij het idee dat ik ze ooit ga verliezen. Dus ja, je emoties lijken mij heel normaal. Het zal moeten slijten. Zo'n beestje neemt zoveel plek in, in je dagelijks leven. Knuffelen, knorren, met ze praten etc. Dat valt allemaal weg.
Veel sterkte met het verlies!
Veel sterkte met het verlies!
zondag 11 mei 2014 om 11:02
Het is afschuwelijk om je geliefde huisdier te verliezen, jullie hebben zo lang samen doorgebracht. Lief en leed gedeeld, knuffels gegeven en gekregen. Je wil het liefst voor altijd bij elkaar zijn...
Maar dat intense verdriet is ook mooi, dat geeft de diepe liefde die je voelt weer en na een tijdje komen de mooie momenten weer scherper op je netvlies.
Ik zou willen dat alle dieren zulke lieve baasjes zouden hebben.
Sterkte
Maar dat intense verdriet is ook mooi, dat geeft de diepe liefde die je voelt weer en na een tijdje komen de mooie momenten weer scherper op je netvlies.
Ik zou willen dat alle dieren zulke lieve baasjes zouden hebben.
Sterkte
Ja en?
zondag 11 mei 2014 om 11:26
Ai, zit ik hier op de zondagochtend al weer te snotteren
Ik ben in januari mijn tweede poezekind (12) in de laatste 30 jaar verloren, en ja, ik ben al een hele grote meid maar moest huilen als een klein kind.
Mijn eerste poezekind (20,5) heb ik moeten laten inslapen, en hoe zeker je ook weet dat het moet, je houdt altijd een beetje een schuldgevoel. De tweede kreeg, achter mij op de bank, een hersenbloeding en ging dood terwijl ik haar vasthield. (en weer moet ik snotteren nu ik het typ).
Huisdieren hebben zo'n grote invloed en vullen zo'n belangrijke plek in je leven, maar doen dat onopvallend. Pas als ze plotseling wegvallen voel en merk je hoe groot hun plek, en jullie band, eigenlijk was.
Ik heb inmiddels een, hoogbejaarde en verwaarloosde, kat onder mijn hoede genomen. Ik weet dat ze geen 20 jaar mee bij me zal zijn, maar de tijd dat ze er nog is zal ik haar schaamteloos verwennen.
Hele dikke knuffels voor Tricella, keirin en alle andere dames die een dierenvriend hebben verloren. Geniet van alle mooie herinneringen!
Ik ben in januari mijn tweede poezekind (12) in de laatste 30 jaar verloren, en ja, ik ben al een hele grote meid maar moest huilen als een klein kind.
Mijn eerste poezekind (20,5) heb ik moeten laten inslapen, en hoe zeker je ook weet dat het moet, je houdt altijd een beetje een schuldgevoel. De tweede kreeg, achter mij op de bank, een hersenbloeding en ging dood terwijl ik haar vasthield. (en weer moet ik snotteren nu ik het typ).
Huisdieren hebben zo'n grote invloed en vullen zo'n belangrijke plek in je leven, maar doen dat onopvallend. Pas als ze plotseling wegvallen voel en merk je hoe groot hun plek, en jullie band, eigenlijk was.
Ik heb inmiddels een, hoogbejaarde en verwaarloosde, kat onder mijn hoede genomen. Ik weet dat ze geen 20 jaar mee bij me zal zijn, maar de tijd dat ze er nog is zal ik haar schaamteloos verwennen.
Hele dikke knuffels voor Tricella, keirin en alle andere dames die een dierenvriend hebben verloren. Geniet van alle mooie herinneringen!
It's hip(ster) to be square!
zondag 11 mei 2014 om 14:42