Thuis
alle pijlers
Verdriet
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:22
Ik weet even niet waar dit onder te plaatsen. Het gaat niet zo goed met me. Ik ben zoooo verdrietig, Mijn broer is begin dit jaar overleden en ik kom er maar niet goed overheen. Ik moet weer gaan eten, ik krijg het niet weg. Heb zondag voor het laatst gegeten, moet spugen als ik iets probeer. Hoe lukt het dat weer op te lossen? Ik weet het zelf niet zo goed.
maandag 10 oktober 2011 om 14:41
Ha Snubbel,
Ten eerste gecondoleerd met het verlies van je broer, ik kan me niet voorstellen hoe verschrikkelijk dat zou zijn...
Ik denk dat je heel goed bezig bent, hoewel dat zo niet voelt. Hoewel het nooit helemaal zo opgaat, heb je een aantal fases in het rouwproces. Vaak begint het met ontkenning; doorgaan alsof het niet gebeurd is en proberen niet het verdriet te voelen. Het klinkt alsof je dat hebt gedaan.
Daarna komen pas emoties als woede, verdriet, schuldgevoel, en pas helemaal aan het einde van de rouwrit komt acceptatie. Daar hoef je pas op je eigen tijd te zijn en een psych kan je daarbij helpen.
Je bent dus 'gewoon' in het emotiedeel van je rouw gekomen, en daar moet je helaas
doorheen. Maar gelukkig met hulp. Voor jezelf zorgen is wel een van de belangrijkste dingen, niet alleen voor jou, maar ook voor je gezin.
Heel veel sterkte, en praat hier maar van je af. Ik heb ook een heftig rouwproces doorgemaakt (jaren terug alweer) en weet waar je doorheen gaat. Soms moet je gewoon even los gaan met schuldgevoel, woede en verdriet, zonder te oordelen daarover.
Ten eerste gecondoleerd met het verlies van je broer, ik kan me niet voorstellen hoe verschrikkelijk dat zou zijn...
Ik denk dat je heel goed bezig bent, hoewel dat zo niet voelt. Hoewel het nooit helemaal zo opgaat, heb je een aantal fases in het rouwproces. Vaak begint het met ontkenning; doorgaan alsof het niet gebeurd is en proberen niet het verdriet te voelen. Het klinkt alsof je dat hebt gedaan.
Daarna komen pas emoties als woede, verdriet, schuldgevoel, en pas helemaal aan het einde van de rouwrit komt acceptatie. Daar hoef je pas op je eigen tijd te zijn en een psych kan je daarbij helpen.
Je bent dus 'gewoon' in het emotiedeel van je rouw gekomen, en daar moet je helaas
doorheen. Maar gelukkig met hulp. Voor jezelf zorgen is wel een van de belangrijkste dingen, niet alleen voor jou, maar ook voor je gezin. Heel veel sterkte, en praat hier maar van je af. Ik heb ook een heftig rouwproces doorgemaakt (jaren terug alweer) en weet waar je doorheen gaat. Soms moet je gewoon even los gaan met schuldgevoel, woede en verdriet, zonder te oordelen daarover.
maandag 10 oktober 2011 om 14:48
Dank Lionlily. Rotfases. Acceptatie heb ik nog lang niet.
Heb ook heel lang gehad dat ik zijn zieke overleden hoofd maar voor me bleef zien. Dat heb ik gelukkig niet meer. Maar ik begin dingen te vergeten, ik weet niet waarom maar ik wou graag onthouden hoelaat hij is doodgegaan. Ik ben het gewoon kwijt.
Ik mis de grapjes die ik alleen met hem had.
Heb ook heel lang gehad dat ik zijn zieke overleden hoofd maar voor me bleef zien. Dat heb ik gelukkig niet meer. Maar ik begin dingen te vergeten, ik weet niet waarom maar ik wou graag onthouden hoelaat hij is doodgegaan. Ik ben het gewoon kwijt.
Ik mis de grapjes die ik alleen met hem had.
maandag 10 oktober 2011 om 22:42
Hi Snubbel, sorry, ik was de hele avond weg...
Het voelt als een groot probleem als je die dingen vergeet, maar probeer je voor te houden dat je hem niet zult vergeten als die kleine dingetjes wegvallen. Dat had ik tenminste, het voelde als verraad dat ik hem niet meer door en door voor me kon zien en kon kennen.
Humor en liefde die er tussen jou en je broer waren, kan niemand vervangen, en dat is heel erg naar en verdrietig. Het enige dat je kunt doen, is hem 'eren' door te denken aan die tijden.
Dit soort dingen voelt altijd als holle frasen als ik dat zo plaats, ik wil je verdriet niet kleiner maken, maar je aan de andere kant wel helpen . Het komt uit een goed hart, zullen we maar zeggen...
Het voelt als een groot probleem als je die dingen vergeet, maar probeer je voor te houden dat je hem niet zult vergeten als die kleine dingetjes wegvallen. Dat had ik tenminste, het voelde als verraad dat ik hem niet meer door en door voor me kon zien en kon kennen.
Humor en liefde die er tussen jou en je broer waren, kan niemand vervangen, en dat is heel erg naar en verdrietig. Het enige dat je kunt doen, is hem 'eren' door te denken aan die tijden.
Dit soort dingen voelt altijd als holle frasen als ik dat zo plaats, ik wil je verdriet niet kleiner maken, maar je aan de andere kant wel helpen . Het komt uit een goed hart, zullen we maar zeggen...
dinsdag 11 oktober 2011 om 07:49
Desteny, dank. Ik denk ook dat het goed is.
En Lionlily, allereerst hoef je geen sorry te zeggen. Okee, toen ik in bed lag dacht ik echt, weeeh, waarom komt er nou geen reaktie. Maar je hoeft voor mij natuurlijk je leven niet aan te passen. (en hier wil ik een smiley plaatsen maar ik krijg het nog niet helemaal voor elkaar).
Het voelt helemaal niet als holle frasen. Het doet me juist wel goed. Moet eerlijk zeggen dat ik meteen weer wat meer een brok in mijn keel krijg maar het is juist goed om te lezen, om het zo te bekijken.
Heb in bed vannacht trouwens bedacht, ik voelde me altijd heel schuldig dat ik me zo verdrietig voel en dacht dan, dat wil hij niet! Maar toen bedacht ik me hoe depressief hij was toen zijn beste vriend overleed en nu probeer ik meer te denken dat hij het wel begrijpt. En dat ik me dus in ieder geval niet schuldig hoef te voelen maar er wél aan moet werken om me beter te voelen. En nouja, dat probeer ik nu.
Fijn om hier steun te krijgen en het te kunnen delen. Dank.
En Lionlily, allereerst hoef je geen sorry te zeggen. Okee, toen ik in bed lag dacht ik echt, weeeh, waarom komt er nou geen reaktie. Maar je hoeft voor mij natuurlijk je leven niet aan te passen. (en hier wil ik een smiley plaatsen maar ik krijg het nog niet helemaal voor elkaar).
Het voelt helemaal niet als holle frasen. Het doet me juist wel goed. Moet eerlijk zeggen dat ik meteen weer wat meer een brok in mijn keel krijg maar het is juist goed om te lezen, om het zo te bekijken.
Heb in bed vannacht trouwens bedacht, ik voelde me altijd heel schuldig dat ik me zo verdrietig voel en dacht dan, dat wil hij niet! Maar toen bedacht ik me hoe depressief hij was toen zijn beste vriend overleed en nu probeer ik meer te denken dat hij het wel begrijpt. En dat ik me dus in ieder geval niet schuldig hoef te voelen maar er wél aan moet werken om me beter te voelen. En nouja, dat probeer ik nu.
Fijn om hier steun te krijgen en het te kunnen delen. Dank.
