Relaties
alle pijlers
Help, wat moet ik????????????
maandag 27 november 2006 om 18:30
Ik Pieker me suf. Ik weet me even geen raad.Ik ben nu bijna 2 jaar getrouwd en 3 jaar samen. Onze relatie zat in het begin in de sneltrein, binnen een jaar zijn we gaan samenwonen, getrouwd en een hebben een zoon gekregen. Ik was voorheen alleenstaand moeder en ondanks ik erg blij was met mijn leventje was ik toch ook ontzettend blij dat hij erbij kwam. Huisje, boompje, beestje is toch altijd een grote wens van me geweest. Zo was ik altijd een zelfstandige trotse vrouw. Ik deed het huishouden, de opvoeding van een kind en daarnaast werkte en een studeerde ik. Ik had veel vriendinnen en was altijd wel met iets bezig. Via een kennis kregen wij elkaar email adressen en hebben een tijdje gemaild. Ik kende hem nog wel van jaren geleden maar dat hielp op bij hallo en goedendag. Ook kende ik de verhalen rondom zijn persoontje, maar daar heb ik mij niet van aangetrokken. Hij deed zich voor als iemand die van zijn fouten had geleerd en met zijn verleden had gebroken. Dit wilde ik maar al te graag geloven.Eigenlijk als ik heel eerlijk ben is onze relatie nog nooit gelijkwaardig geweest. Zo stom als ik ben heb ik hem op een voetstuk geplaatst. Het begon al bij de zwangerschap, door de hormonen of weet ik veel wat voor een reden werd erg bang, bang om hem te verliezen en weer alleen te komen te staan, angst voor alles dat het niet goed zou gaan met het leventje dat in me groeide, angst voor de dood. Met deze gevoelens kon ik niet bij hem terecht. Ik hoefde niet te verwachten dat ik een schouder en een arm om mee heen kreeg. Hij had genoeg problemen om zijn leven gehad en was niet van plan om die van mij ook nog eens mee te slepen. Ik moest het maar alleen oplossen. In die tijd is het me ook opgevallen dat hij best wel veel drinkt. Als ik daar dan eens wat van zei, kreeg ik te horen dat ik me met hem niet moest bemoeien en dat ik jaloers wat dat ik nu zelf niet kon drinken. Omdat ik zwanger was hoefde het niet zo te zijn dat hij er onder hoefde te lijden. Ik geloofde hem op een gegeven moment , ik had immers ook last van mijn hormonen en kende mijzelf op sommige moment ook niet meer. Wel was ik teleurgesteld dat ik geen begrip of ook maar enige vorm van steun kreeg. Ik voelde me erg alleen tijdens de zwangerschap, ik had hem me zo anders voor gesteld. Bij mijn eerste zwangerschap was ik alleen en jong, ik had een zwangerschap met een partner erbij misschien iets wat romantischer gemaakt dan het in werkelijkheid zou zijn. Hij praatte veel over zijn ex vriendin. Hij had naar mijn idee een haat/liefde verhouding met haar en het nog niet verwerkt. Zoals hij praatte dat hij niet tegen ruzie kan, eerst alles uitpraten voor het slapen gaan enz. Niets er van is waar, hoe vaak ik wel niet heb willen praten of terug komen op iets. Niets word uitgepraat en ik heb soms werkelijk het idee dat hij beter slaap wanneer we ruzie hebben.Twee dagen nadat onze zoon geboren is, zegt hij uit het niets tegen mij “als je vreemd gaat dan blijft dit kind bij mij!’ Mijn goed zeg, ik heb net je kind gebaard en jij hebt het over vreemd gaan? Ik wist niet wat ik met deze opmerking moest. In die week kreeg hij ook een sms-je, “Gefeliciteerd met je zoon en een knuffel aan de kleine kus.” Ik heb aan hem gevraagd van wie dit sms-je was en ik kreeg een vaag antwoord dat het van zijn collega was. Nu ik hem vertelde dat ik het niet vertrouwde omdat hij van dit nummer vaker vage sms-jes kreeg en telefoontjes werd ik uitgelachen en kregen we weer ruzie. Uiteindelijk blijk ik gelijk te hebben en het van zijn ex te zijn. De reden waarom hij toen nog contact met haar had was ook vaag. ( ik heb hier nog mijn grote twijfels over ook al hebben we het er niet meer over). In het eerste jaar na de bevalling ben k vooral bezig geweest om weer mijzelf te worden. Ik heb hier hulp bij gezocht. Toen onze zoon 1 jaar werd had ik het gevoel weer redelijk dicht bij mijzelf te zijn. Ik had gehoopt dat onze relatie dan ook beter zou worden, hij is toch verliefd geworden op die vrolijke spontane zelfstandige meid. Maar niets is minder waar. Op ene of andere manier controleert hij me, als ik eens weg wil dan hebben we ruzie. Ik dacht eerst dat het wel over zou gaan, hij moet er natuurlijk even aan wennen dat ik meer voor mezelf op kom en mijn eigen ruimte weer neem. Maar tot nu toe is er geen verschil en lijkt het alleen maar erger te worden. Zo hadden we laatst ruzie omdat ik na het werk nog een feestelijke bijeenkomst van uit het werk. Ik had met hem afgesproken dat ik daar naar toe zou gaan. Toen ik om 18 uur belde dat het heel iets later zou worden (het begon om 17 uur) kon ik al horen dat hij het niet leuk vond. Ik was tegen 19.30 thuis. Ik kreeg van alles over me heen, ook het weekeindje weg wat besproken hadden om eens alleen zonder de kinderen zijn zou net meer doorgaan, ik hoefde geen brood meer voorhem te smeren en hij zou wel terug naar zijn ex gaan. Ook zou hij niet meer naar de presentatie van mijn zoon gaan, (mijn zoon had het nog expliciet aan hem gevraagd of hij zou komen). Ik vind het zo erg dat hij dingen over de rug van de kinderen uit vecht. Hij is ook daadwerkelijk niet geweest, mijn hart brak toen ik mijn zoon moest vertellen waar zijn (stief) vader er niet bij was. Maar na die tijd word wel weer van mij verwacht dat ik brood smeer en mee ga naar het weekeindje weg. Ik ben geen klein kind die je een snoepje kan geven en weer af kan pakken. Dat weekeindje gaat niet door dat heb ik geannuleerd ik heb het een week kunnen volhouden om zijn brood niet te smeren, maar dat zorgde voor zo veel ruzie dat ik nu maar weer zijn brood smeer en ja en amen zeg. De ergste ruzie’s vind ik nog dat hij over de kinderen begint waar ze bij zijn. Of dat hij bewust wil kwetsen over dingen die ik hem meegemaakt in het verleden en die ik hem in vertrouwen heb verteld. Niet dat nog gapende wonden zijn, ik heb het verwerkt en mee gedeald. Maar valt me zwaar als iemand het bewust tegen me gebruikt om me pijn te doen of me klein te krijgen. We zijn toch niet met elkaar getrouwd om elkaar te kwetsen. Ik krijg allerlei verwijten naar mijn hoofd, het is zo moeilijk uit te leggen. Ik word beschuldigd van allerlei dingen. Ik wil het verhaal graag zo precies vertellen maar als ik ergens begin lijkt er geen einde aan te komen. Ik kan en mag mezelf niet zijn. Ik maak me erg veel zorgen, ik merk dat ook mijn kinderen er last van hebben. Zo heeft mijn oudste problemen op school en is zijn emotionele ontwikkeling gestopt vlak nadat wij in deze relatie kwamen. Dit is iets waar ik net achter ben gekomen. Iets wat hij niet weet want ik ben veels te bang dat het op mijn zoon afgereageerd word. Ik zou er zo graag met hem over praten, hem duidelijk maken dat het zo niet langer gaat en dat je niet op deze manier met elkaar om kan gaan. Ik weet niet wat ik moet en of deze relatie nog te redden is. Ja als ik alles doe wat hij van mij verwacht is er geen probleem. Daarom is het de laatste week rustig. Wie herkent iets in mijn verhaal, kan me tips of adviezen geven. In relatie therapie of überhaupt gewoon een gesprek wil hij niet.Ik ben wanhopig?
vrijdag 6 april 2007 om 10:55
hey, jullie drie
lees een beetje mee, niet alles - zoooooo veeeeel!!!! - maar wil jullie ffe laten weten dat ik jullie steun!!!
ik schrijf omdat ik zelf in z'on soort situatie gezeten heb, en er ook weer uitgekomen ben.
en daar ben ik heel blij om!!!!
dus wil jullie heel veel sterkte wensen, en zeggen HET GAAT LUKKEN!!!!
*;*;*;
lees een beetje mee, niet alles - zoooooo veeeeel!!!! - maar wil jullie ffe laten weten dat ik jullie steun!!!
ik schrijf omdat ik zelf in z'on soort situatie gezeten heb, en er ook weer uitgekomen ben.
en daar ben ik heel blij om!!!!
dus wil jullie heel veel sterkte wensen, en zeggen HET GAAT LUKKEN!!!!
*;*;*;
vrijdag 6 april 2007 om 12:58
Hoi Maria, je bent een schat! Kom gerust meepraten als je je hart nog eens wil luchten!
Wat goed dat je ervoor bent gegaan!
Hoi CharlieJo!
Geweldig he, een echo van je kindje zien!!! Zo'n mooi moment is dat! Dus je bent nu drie maanden op weg?
Ik kreeg zelf in het middelste gedeelte van de zwangerschap weer meer energie. Hoe voel je je?
Je coach en jij bespreken hele belangrijke dingen! Vooral het eerste wat je noemt al, dat is echt zo goed om daar echt over na te denken. Zelf vond ik dat zo moeilijk, ik hield van mijn ex, en kon dat niet los zien van wel of niet bij hem blijven.... Het is zo belangrijk om hierbij stil te staan, je bent inderdaad niet verantwoordelijk voor zijn geluk!
Ik heb nog steeds gevoelens voor mijn ex, ondanks alles wat er is gebeurd. Ik kan gewoon niet geloven dat iemand dit allemaal echt zo gewild heeft, dus ik ga ervan uit dat hij zelf erg ongelukkig is en dat wens ik niemand toe. Ik hoop dus dat hij ooit de moed vindt om zichzelf recht in de spiegel aan te kijken en te besluiten dat hij er voor gaat.
Ook voor onze dochter zou het heel fijn zijn. Maar ik ga nergens van uit, verwacht niets.
Ook is het zo ongelofelijk belangrijk dat als je straks gaat, je niet weer teruggaat. Je moet het echt een lange tijd geven, het tot rust komen. Er zal van alles met je gebeuren, en vooral de momenten dat je je erg eenzaam voelt doen dit met je:
Je denkt aan alle leuke dingen en kan niet meer goed voelen hoe erg het was. Je ziet het veel rooskleuriger in dan het was, en dat vertroebelt je beeld, en op een eenzaam moment zoek je eigenlijk naar iets bekends, dus aangezien je een lange relatie met hem had ben je geneigd dat weer op te zoeken...
Wees daarop voorbereid, en de beste manier is inderdaad al wat je schreef, dat je keuze heel weloverwogen is gemaakt!
Wees erop bedacht dat je het jezelf ook wel eens moeilijk kan gaan maken op eenzame momenten, dus kom dan lekker hier schrijven want wij snappen zo precies wat je bedoelt! of zoek op een andere manier afleiding.
Het is heel fijn om er bij stil te staan welke voorwaarden je stelt aan een relatie, wat wil je graag? Het helpt je om aan de toekomst te denken, je maakt het beter voor jezelf door hier goed bij stil te staan.
Of je man het uiteindelijk allemaal gaat oppikken, is aan hem. Hij zal over een hele lange periode moeten laten zien dat hij het echt goed meent, wil hij serieus worden genomen.....
Maar ik denk dat hij nog vaak terug zal vallen, misschien moet hij eerst wel erg diep gaan wil hij het ooit gaan willen. In ieder geval heb jij hier weinig invloed op. Jij kunt het niet voor hem doen, precies zoals je schreef, zo is het. Het helpt ook zeker niet om in het zelfde huis te blijven en er op gaan wachten... je hebt de grootste verantwoordelijkheid naar jezelf en je kind toe.
Lieve CharlieJo, ik vond het een fijn berichtje van je om te lezen! De blijdschap omdat je je kleintje hebt gezien! Alle wijze woorden die je hebt geschreven en waar je mee aan de slag bent!
Ik zou als ik jou was, dat stukje van je uitprinten en in je zak stoppen, voor de twijfelmomenten want het is een goede samenvatting waar het om gaat!
Ik wens je een fijne verjaardag! Ik hoop dat je ondanks alles een leuke dag zult hebben, met gezellige visite! Ik doe een wens voor je, voor het komende jaar!
Een hele dikke knuffel terug!
liefs Iseo
Wat goed dat je ervoor bent gegaan!
Hoi CharlieJo!
Geweldig he, een echo van je kindje zien!!! Zo'n mooi moment is dat! Dus je bent nu drie maanden op weg?
Ik kreeg zelf in het middelste gedeelte van de zwangerschap weer meer energie. Hoe voel je je?
Je coach en jij bespreken hele belangrijke dingen! Vooral het eerste wat je noemt al, dat is echt zo goed om daar echt over na te denken. Zelf vond ik dat zo moeilijk, ik hield van mijn ex, en kon dat niet los zien van wel of niet bij hem blijven.... Het is zo belangrijk om hierbij stil te staan, je bent inderdaad niet verantwoordelijk voor zijn geluk!
Ik heb nog steeds gevoelens voor mijn ex, ondanks alles wat er is gebeurd. Ik kan gewoon niet geloven dat iemand dit allemaal echt zo gewild heeft, dus ik ga ervan uit dat hij zelf erg ongelukkig is en dat wens ik niemand toe. Ik hoop dus dat hij ooit de moed vindt om zichzelf recht in de spiegel aan te kijken en te besluiten dat hij er voor gaat.
Ook voor onze dochter zou het heel fijn zijn. Maar ik ga nergens van uit, verwacht niets.
Ook is het zo ongelofelijk belangrijk dat als je straks gaat, je niet weer teruggaat. Je moet het echt een lange tijd geven, het tot rust komen. Er zal van alles met je gebeuren, en vooral de momenten dat je je erg eenzaam voelt doen dit met je:
Je denkt aan alle leuke dingen en kan niet meer goed voelen hoe erg het was. Je ziet het veel rooskleuriger in dan het was, en dat vertroebelt je beeld, en op een eenzaam moment zoek je eigenlijk naar iets bekends, dus aangezien je een lange relatie met hem had ben je geneigd dat weer op te zoeken...
Wees daarop voorbereid, en de beste manier is inderdaad al wat je schreef, dat je keuze heel weloverwogen is gemaakt!
Wees erop bedacht dat je het jezelf ook wel eens moeilijk kan gaan maken op eenzame momenten, dus kom dan lekker hier schrijven want wij snappen zo precies wat je bedoelt! of zoek op een andere manier afleiding.
Het is heel fijn om er bij stil te staan welke voorwaarden je stelt aan een relatie, wat wil je graag? Het helpt je om aan de toekomst te denken, je maakt het beter voor jezelf door hier goed bij stil te staan.
Of je man het uiteindelijk allemaal gaat oppikken, is aan hem. Hij zal over een hele lange periode moeten laten zien dat hij het echt goed meent, wil hij serieus worden genomen.....
Maar ik denk dat hij nog vaak terug zal vallen, misschien moet hij eerst wel erg diep gaan wil hij het ooit gaan willen. In ieder geval heb jij hier weinig invloed op. Jij kunt het niet voor hem doen, precies zoals je schreef, zo is het. Het helpt ook zeker niet om in het zelfde huis te blijven en er op gaan wachten... je hebt de grootste verantwoordelijkheid naar jezelf en je kind toe.
Lieve CharlieJo, ik vond het een fijn berichtje van je om te lezen! De blijdschap omdat je je kleintje hebt gezien! Alle wijze woorden die je hebt geschreven en waar je mee aan de slag bent!
Ik zou als ik jou was, dat stukje van je uitprinten en in je zak stoppen, voor de twijfelmomenten want het is een goede samenvatting waar het om gaat!
Ik wens je een fijne verjaardag! Ik hoop dat je ondanks alles een leuke dag zult hebben, met gezellige visite! Ik doe een wens voor je, voor het komende jaar!
Een hele dikke knuffel terug!
liefs Iseo
zondag 8 april 2007 om 11:23
Hoi Meiden, CharlieJo van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Ik hoop dat je een fijne dag met je familie en vrienden zal hebben. Ik vond het leuk je vorige berecht te lezen. Wat fijn dat alles goed is met je kleine wondertje en wat goed dat je het helemaal geweldig vond. Je hebt er kracht door gekregen he? Het is ook zo bijzonder, zo’n klein wezentje in je buik, drie maanden en met alles er op en eraan. Je schrijft ook met zoveel positieve energie (ik voel het hier nog)ik denk dat je er echt wel komt. Je gaat een keuze maken waar jij achter staat, daar ben ik van overtuigt. Iseo, hoe is het met jou? Heb je ook leuke dagen, het weer valt een beetje tegen vind ik. Het is hier nu erg mistig en ik had graag een eindje willen fietsen met de kinderen. Vind jouw dochter het ook ze leuk op de fiets, mijn jongste wel. Mijn oudste viel toen hij klein was direct in slaap op de fiets. Nou hier is het weer super gezellig. Man moest gister avond werken en was tegen 20.30 uur thuis. Op zich was de sfeer de afgelopen dagen wel redelijk. Ik had kaarsjes aan gestoken, wat wierook, wat lekkers op tafel. Mijn oudste mocht opblijven dus dan maken we er altijd wel wat gezelligs van. Meneer trekt de fles wijn open, en op een of andere manier valt het verkeerd, ik weet het niet. Tegen 22.00 uur moest mijn zoon naar bed, had een bakje chips gehad en wat drinken. Toen wilde mijn zoon nog een handje pakken en ik zei dat het niet mocht (hij kan nl. soms doorslaan als iets lekker is en moet leren dat het ook een keer genoeg is, altijd al een probleem bij ons) Hij maakt aanstalten om naar boven te gaan en bied mijn man hem nog een volle schaal met chips aan. Ik greep natuurlijk meteen in, maar dit is zo gemeen. Hij weet dat mijn zoon moeite heeft met nee zeggen vooral als het om lekkere dingen gaat. En dan express dit aanbieden terwijl hij anders altijd op hem zit te mopperen van je let op wat je eet, doe dit niet, doe dat niet enz. GGGrrrrrrrrrrrrrr. Hij dit wel een vaker gedaan en ik vind het zo laf waarom moet je een kind nu pesten daarmee. En hij meent het ook nog serieus en als ik er wat van zeg dan is het zo van ach wat maakt het nou uit. Even later omdat de fles natuurlijk allang opwas kreeg hij een vreetbui. Er moest weer wat besteld worden, pizza en spaghetti. Ik had geen honger en zei dat ik niet hoefde en wel een hapje van hem zou nemen. Zo gezegd en zo gedaan, werd hij daar boos op mij dat ik maar 1 hapje nam en dat ik niet tegen hem had gezegd dat ik maar 1 hapje moest. Tjonge jonge wat een probleem zeg!!!Nou ja zo kreeg ik allerlei verwijten naar mijn hoofd, eenmaal in bed keek hij nog naar een programma over beroemdheden scheidingen. Bij een van zo’n scheiding zei hij ow das echt zonde, ik zou echt niet scheiden van zo’n vrouw. Tja was een hele mooie vrouw, maar alleen het idee dat hij het juist zegt om mij te stangen op dat moment. Ik heb er maar niet op gereageerd. Dit was mijn gezellige zaterdagavond. Vanochtend kreeg ik zijn excuses, de wijn had hij op nuchtere maag gedronken en daardoor reageerde hij zo. Ik heb hem verteld dat zijn excuses niets meer voor mij betekenen. Hier reageerde hij natuurlijk niet op. Heb toch maar een groots paasontbijt gemaakt voor de kinderen, die wil ik niet tekort doen. Terwijl ik hem het liefst een ei achter in zijn stro……………………Ik ben het weer, kwijt. Liefs Maria dankjewel voor je steun, heel lief!
dinsdag 10 april 2007 om 16:26
Hoi Meiden, Hebben jullie fijne dagen gehad? CarlieJo hoe was je verjaardag? Ik heb de zaterdagavond beschreven, zondag had ik een soortgelijke avond. Meneer had binnen de kortste keren een fles wijn op en zat mij weer uit te dagen op een ruzie. Tegenwoordig hap ik natuurlijk niet meer zo en dus ontstond er geen discussie. Maandag ochtend weer de welgemeende excuses. Ik was het echt goed zat en deed dus een beetje kortaf op hem, hier werd hij vervolgens weer boos om. Ben weg gegaan om mijn zoon op te halen die sliep een nachtje bij Opa en Oma, daar even mijn verhaal gedaan en toen weer terug naar huis. Gelukkig deed hij weer normaal al had ik zin om het er met hem over te hebben toch maar niet gedaan. Geen zin in ruzie en discussie waar de kinderen bij zijn. Nu wil hij dat we een vakantie gaan boeken voor de zomer. Eigenlijk zie ik dat niet zitten. Misschien redden we de vakantie wel helemaal niet. Nou ja kon het niet tegen hem zeggen omdat de kinderen erbij waren ’s avonds kwam er bezoek. Als ik iets boek dat is het met een annuleringsverzekering.Aankomend weekeinde gaan we een weekeinde weg met de kinderen. Voor de kinderen fijn maar eigenlijk heb ik hier ook niet zo veel zin in. Als dit niet lekker loopt dan kan hij die vakantie wel helemaal vergeten. Morgen weer een gesprek met die vrouw waar ik vorige week ook mee gesproken heb daar ben ik blij van. Gek he?, dat je daar zo naar kan verlangen. Echt CharlieJo als het even kan wees weg voordat de kleine is geboren. Het is zo moeilijk om weg te gaan, als de kinderen er al zijn. Ik heb het gevoel dat ik daarom ook veel pik omdat de rust voor de kinderen te bewaren. Maar dan moet je weer op een later moment op de dingen terug komen en dat werkt niet altijd. (bijna nooit dus).Ik weet niet wat er met me aan de hand is aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik weer aan het af zwakken ben en weer te veel rekening houd met hem. Af en toe bekruipt me ook weer het gevoel van angst en onrust. Ojee nu geen ruzie, oei nu moet ik oppassen dat…. Ik probeer volgens mij een middenweg te vinden en niet de persoon te zijn die zichzelf overschreeuwd, maar volgens mij is dat nu de enigste manier om nog een beetje bij mijzelf in de buurt te blijven. Ik wil absoluut niet meer dat onderdanige vrouwtje zijn. Nou ik heb weer even lopen zeuren. Ik ga mezelf nu een paar flinke trappen onder mijn kont geven en goed toe spreken. Mijn volgende berichten zullen wat positiever zijn. Heel veel liefs van mij. Ik denk vaak aan jullie.
dinsdag 10 april 2007 om 20:16
Hoi lieve Klara!
Ik wil het graag ergens over hebben, en Allis heeft het al eerder eens aangesneden. Namelijk, dat je je nog gedraagt alsof jij nog een volwaardige relatie met je man hebt.
Nu wil hij een vakantie boeken voor deze zomer, en jij ziet dat eigenlijk niet zitten.
Waarom zou je dan wel op vakantie gaan? Als ik alles eens op een rijtje zet waar jij nu doorheen gaat, is een zogenaamd ontspannen gezellige vakantie met deze man wel het laatste waar ik behoefte aan zou hebben!
Ik zie al helemaal voor me, hoe je probeert er iets leuks van te maken voor je kinderen, hoe je je best doet, hoe moe je elke avond gaat slapen, hoe eenzaam je je voelt, hoe je naar je man kijkt die hoogstwaarschijnlijk teveel drinkt, niet begrijpt waar jij behoefte aan hebt en daar op vakantie ook niet rekening mee kan houden, dat jullie uiteindelijk een beetje zijn plannetjes volgen, dat het nooit echt gezellig wordt, dat jij zo blij bent om weer thuis te komen.....
Wat een ramp!
Ga niet! Je kunt echt zeggen, dat nu je het moeilijk hebt, en niet goed kunt zien waar het heen gaat met jullie vriendschap en huwelijk, deze vakantie er nu niet inzit.
Je kunt niet twee drie weken even mooi weer spelen omdat het hoort om op vakantie te gaan/omdat je man zo graag wil?
Je hoeft niet te gaan als je het niet ziet zitten!
Wat je bijvoorbeeld kunt doen is deze zomer wat leuke dagjes uit verzinnen met de jongens, lekker met de trein weg in Nederland, met een vriendin mee, naar het zwembad, een pretpark of doe-museum voor kinderen bezoeken. Ik weet zeker dat je kinderen daar een leukere vakantie aan beleven, dan met een gespannen mama en papa ergens in een ander land zitten.
Op dit moment heb je geen volwaardige relatie, op dit moment ben jij (met behulp van een derde) alles op een rij aan het zetten, ben je in jezelf op zoek naar wat je graag zou willen, naar wat er moet gebeuren om weer vertrouwen te krijgen in je huwelijk, ben je op zoek naar de juiste beslissingen om te nemen aangezien deze relatie helemaal niet goed zit!!!!!
Kom voor jezelf op, want het kost zoveel energie anders! En die kun je nu goed gebruiken met deze moeilijke vragen.
Waarom zou je wel op vakantie gaan?
Ik vind trouwens helemaal niet dat je zeurt, dit is nu eenmaal erg moeilijk waar je middenin zit!
Maar het is zo belangrijk dat je goed op jezelf past!
Ik snap je helemaal, maar ik wil zo graag zeggen dat je niets verplicht bent nu in deze relatie! Kies ervoor om serieus te nemen wat er nu gebeurt, zeg dit ook tegen je man, en als hij het niet snapt en moeilijk gaat doen over die vakantie, is dat voor jou weer een heel duidelijk teken....
Hij krijgt keer op keer van jou signalen dat je het moeilijk hebt, dat je er vertrouwen in wilt krijgen dat jullie er samen iets moois van kunnen maken al gaat het nu niet goed met jullie huwelijk.
En steeds kiest hij ervoor om die signalen te negeren of niet serieus te nemen. Hij drinkt, hij maakt ruzies, hij luistert niet naar wat je zegt, hij verdiept zich niet in de problemen...
Ik denk dat je je verwachtingen ook moet gaan bijstellen, bijvoorbeeld je verwachtingen over het weekendje weg wat binnenkort gepland staat. Wat verwacht je daarvan? Misschien denk je steeds wel dat het dit keer echt gezellig kan gaan worden. En valt het zo naar dat dat niet zo is.
Ik heb er niet veel vertrouwen in dat je man in staat is een warm en gezellig weekendje weg met het gezin te organiseren... Ik denk dat jij dat wel kunt, maar dat je erg tegengewerkt wordt....
Als ik jou was, zou ik veel dingen op een laag pitje zetten, dingen die je nu niet kunt doen omdat je niet weet waar je staat, waar het heengaat.
Dan is het ook duidelijker naar je man toe, want nu komt het waarschijnlijk ook op hem over dat jij toch telkens weer instemt, inbindt, en de draad weer oppakt of zijn idee volgt.
Met je kinderen kun je ook veel leuke dingen doen, zonder je man, geef je hen wat liefdevolle mama-aandacht!
Lieve Klaar, ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel....
Het later terugkomen op dingen die er gebeuren, werkt niet, want er is al weer iets anders gebeurt in de tussentijd, en je man heeft ook al erg vaak bewezen dat hij nou ook weer niet echt luistert.....
Probeer meer duidelijkheid te creeeren.
Probeer niet een relatie te 'spelen' die er niet is, leg je erbij neer dat het tijd en veel moeite gaat kosten om dat weer te bereiken. En als je dat niet wilt, mag je ervoor kiezen om alleen verder te gaan!
Je bent hem niets verplicht. Stop met die dingen voor hem doen waar hij uiteindelijk toch alleem maar weer kritiek op heeft....
Kom voor jezelf op, niet door ruzie te gaan maken ofzo, maar door je grenzen duidelijk aan te geven!!!
Lieverd, ik denk ook aan jou, zet hem op, wees sterk en maak het beter!!!
Kies voor jezelf en je kindjes, ook nu je samen met je man leeft, jullie gaan voor, hij moet ook zijn verantwoordelijkheid nemen!
Ik kom straks nog even terug!
*;
Ik wil het graag ergens over hebben, en Allis heeft het al eerder eens aangesneden. Namelijk, dat je je nog gedraagt alsof jij nog een volwaardige relatie met je man hebt.
Nu wil hij een vakantie boeken voor deze zomer, en jij ziet dat eigenlijk niet zitten.
Waarom zou je dan wel op vakantie gaan? Als ik alles eens op een rijtje zet waar jij nu doorheen gaat, is een zogenaamd ontspannen gezellige vakantie met deze man wel het laatste waar ik behoefte aan zou hebben!
Ik zie al helemaal voor me, hoe je probeert er iets leuks van te maken voor je kinderen, hoe je je best doet, hoe moe je elke avond gaat slapen, hoe eenzaam je je voelt, hoe je naar je man kijkt die hoogstwaarschijnlijk teveel drinkt, niet begrijpt waar jij behoefte aan hebt en daar op vakantie ook niet rekening mee kan houden, dat jullie uiteindelijk een beetje zijn plannetjes volgen, dat het nooit echt gezellig wordt, dat jij zo blij bent om weer thuis te komen.....
Wat een ramp!
Ga niet! Je kunt echt zeggen, dat nu je het moeilijk hebt, en niet goed kunt zien waar het heen gaat met jullie vriendschap en huwelijk, deze vakantie er nu niet inzit.
Je kunt niet twee drie weken even mooi weer spelen omdat het hoort om op vakantie te gaan/omdat je man zo graag wil?
Je hoeft niet te gaan als je het niet ziet zitten!
Wat je bijvoorbeeld kunt doen is deze zomer wat leuke dagjes uit verzinnen met de jongens, lekker met de trein weg in Nederland, met een vriendin mee, naar het zwembad, een pretpark of doe-museum voor kinderen bezoeken. Ik weet zeker dat je kinderen daar een leukere vakantie aan beleven, dan met een gespannen mama en papa ergens in een ander land zitten.
Op dit moment heb je geen volwaardige relatie, op dit moment ben jij (met behulp van een derde) alles op een rij aan het zetten, ben je in jezelf op zoek naar wat je graag zou willen, naar wat er moet gebeuren om weer vertrouwen te krijgen in je huwelijk, ben je op zoek naar de juiste beslissingen om te nemen aangezien deze relatie helemaal niet goed zit!!!!!
Kom voor jezelf op, want het kost zoveel energie anders! En die kun je nu goed gebruiken met deze moeilijke vragen.
Waarom zou je wel op vakantie gaan?
Ik vind trouwens helemaal niet dat je zeurt, dit is nu eenmaal erg moeilijk waar je middenin zit!
Maar het is zo belangrijk dat je goed op jezelf past!
Ik snap je helemaal, maar ik wil zo graag zeggen dat je niets verplicht bent nu in deze relatie! Kies ervoor om serieus te nemen wat er nu gebeurt, zeg dit ook tegen je man, en als hij het niet snapt en moeilijk gaat doen over die vakantie, is dat voor jou weer een heel duidelijk teken....
Hij krijgt keer op keer van jou signalen dat je het moeilijk hebt, dat je er vertrouwen in wilt krijgen dat jullie er samen iets moois van kunnen maken al gaat het nu niet goed met jullie huwelijk.
En steeds kiest hij ervoor om die signalen te negeren of niet serieus te nemen. Hij drinkt, hij maakt ruzies, hij luistert niet naar wat je zegt, hij verdiept zich niet in de problemen...
Ik denk dat je je verwachtingen ook moet gaan bijstellen, bijvoorbeeld je verwachtingen over het weekendje weg wat binnenkort gepland staat. Wat verwacht je daarvan? Misschien denk je steeds wel dat het dit keer echt gezellig kan gaan worden. En valt het zo naar dat dat niet zo is.
Ik heb er niet veel vertrouwen in dat je man in staat is een warm en gezellig weekendje weg met het gezin te organiseren... Ik denk dat jij dat wel kunt, maar dat je erg tegengewerkt wordt....
Als ik jou was, zou ik veel dingen op een laag pitje zetten, dingen die je nu niet kunt doen omdat je niet weet waar je staat, waar het heengaat.
Dan is het ook duidelijker naar je man toe, want nu komt het waarschijnlijk ook op hem over dat jij toch telkens weer instemt, inbindt, en de draad weer oppakt of zijn idee volgt.
Met je kinderen kun je ook veel leuke dingen doen, zonder je man, geef je hen wat liefdevolle mama-aandacht!
Lieve Klaar, ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel....
Het later terugkomen op dingen die er gebeuren, werkt niet, want er is al weer iets anders gebeurt in de tussentijd, en je man heeft ook al erg vaak bewezen dat hij nou ook weer niet echt luistert.....
Probeer meer duidelijkheid te creeeren.
Probeer niet een relatie te 'spelen' die er niet is, leg je erbij neer dat het tijd en veel moeite gaat kosten om dat weer te bereiken. En als je dat niet wilt, mag je ervoor kiezen om alleen verder te gaan!
Je bent hem niets verplicht. Stop met die dingen voor hem doen waar hij uiteindelijk toch alleem maar weer kritiek op heeft....
Kom voor jezelf op, niet door ruzie te gaan maken ofzo, maar door je grenzen duidelijk aan te geven!!!
Lieverd, ik denk ook aan jou, zet hem op, wees sterk en maak het beter!!!
Kies voor jezelf en je kindjes, ook nu je samen met je man leeft, jullie gaan voor, hij moet ook zijn verantwoordelijkheid nemen!
Ik kom straks nog even terug!
*;
dinsdag 10 april 2007 om 22:09
Lieve Iseo,Je hebt gelijk! Nu nog even de stap zetten om hem te zeggen waar het opstaat. Ik was het ook van plan afgelopen zondag nog, maar toen ik terug kwam van mijn ouders was hij al zo bijgedraaid dat ik het niet meer durfde om mijn kinderen nog een leuke dag te geven. Dat betreft leef ik in een omgekeerde wereld, ik maak alles goed, verzin van alles, loop op mijn tenen, draai en buig en dat alles voor een beetje rust. Terwijl ik niet degene ben die ruzie maak, discussie zoek of de sfeer verpest. Dus als er ruzie is, is het niet mijn schuld. Weetje, ik weet het allemaal wel. En je hebt gelijk. Aankomend weekeinde stond in het teken van een beetje gezelligheid, even eruit, leuk voor de kinderen en misschien ook voor ons. Op het moment dat ik het geboekt had ik alweer spijt, waarom doe ik dit. Pfffff ik weet dat het niet beter word en al helemaal niet als IK iets geregeld heb. Het lijkt soms wel, hoe meer ik mij inzet hoe meer hij achterover leunen, juist dat wat ik niet wil. Het ergste is dat als er maar even iets gebeurd waarop lijkt alsof het beter gaat, ik enorme hoop krijg. Misschien ben ik ook wel bezig met soort van feiten te creëren om straks te kunnen zeggen van ‘kijk wat ik allemaal geprobeerd heb om het te laten slagen’. Tja en waneer ik dan eindelijk (ooit) de stap waag ligt het natuurlijk toch aan mij en de dingen die ik heb gedaan gelden niet meer. Aankomende donderdag ga ik met vriendinnen naar de sauna. Dit stond al maanden gepland en ook in onze gezamenlijke agenda en natuurlijk heb ik hem elke week er aan herinnerd maar van het weekeinde wist hij nergens meer van. Ik ga! Ookal had ik ineen keer geen oppas meer aanstaande donderdag. (gelukkig wat anders weten te regelen). Op zulke momenten kijkt dan alles tegen te zitten, net zoals die paar dagen naar mijn vriendin (ook in een keer geen oppas).Iseo, dankjewel voor je steun en dat je vind dat ik niet zeur. Ik vind het zo moeilijk telkens weer met een soortgelijk verhaal te komen. Maar ik ben echt blij dat ik het hier nog kwijt kan. Knuf Klara
dinsdag 10 april 2007 om 22:48
Hoi Klara!
Ik weet dat jij het ook wel weet. Ik weet ook dat het soms erg nodig is dat iemand het weer even tegen je zegt, ik wil je niet mijn menig opdringen van wat ik vind dat jij moet doen, maar ik weet waar ik zelf behoefte aan had om te horen van iemand anders.
Ik wil zo graag dat jij je snel beter gaat voelen! Dat je weer plezier hebt in je leven, je niet de hele tijd loopt te piekeren, je loopt aan te passen, je zorgen te maken.
Maakt mij echt niets uit dat je steeds met een soortgelijk verhaal komt. Ik weet dat jij nu in jezelf hard bezig bent om te kijken waar je staat, en dat gaat gepaard met zoveel twijfels...
En inderdaad is het ook weer heel herkenbaar wat je schrijft over het krijgen van hoop, als er weer iets een beetje beter lijkt te gaan.
Het zegt allemaal iets over hoe graag jij wilt dat dit goed komt. Over wat je het liefste wilt, je wilt zo graag dat je man inziet wat hij heeft, dit gezinnetje, dat het zoveel waard is om keihard voor te knokken!
Maar ondertussen is het zo pijnlijk als er weer iets gebeurd...
Jij bent al bereid geweest heel ver te gaan, alleen werkte het niet op de manier die je tot nu toe probeerde. Dus is het tijd voor een nieuwe weg die je inslaat.
Als je het gevoel hebt dat je nog niet alles hebt geprobeerd, of dat je meer hebt kunnen doen, wil ik je graag dit zeggen:
Ik geloof er echt in dat hoe je nu bezig bent, het jezelf onderzoeken, de confrontatie aangaan met de manier waarop jij je aandeel leverde, dat dat de juiste weg is! Je bent bereid naar jezelf te kijken.
En wat je schrijft over 'het alles geprobeerd hebben om het te laten slagen' daar kan ik ook nog wat over vertellen. Want dat is een les die ik geleerd heb.
Ik had dat namelijk ook. Ik heb zoveel geprobeerd, heb mijn ex zoveel kansen gegeven, ik ben heel ver gegaan daarin... maa uiteindelijk krijg je nooit te horen van hem dat het zo is dat jij er alles aan gedaan hebt...
in zijn ogen ligt het niet aan hem... (tenzij hij natuurlijk bereid is om ook zelfonderzoek te doen, ik blijf het er maar bij zeggen want iedereen verdient een kans, en je weet maar nooit... maar dat betekent niet dat jij perse met hem in huis hoeft te wonen terwijl hij dat doet dus)
Ik zal nooit te horen krijgen dat het wordt gewaardeerd dat ik zo mijn best heb gedaan... van hem niet, en van mijn omgeving niet want die snappen al weinig van het hele verhaal en waarom ik alles voor hem opzioj zette. Ik krijg steun en liefde van mijn familie en vrienden, maar alleen ikzelf weet dat ik het echt heb geprobeerd!
Alleen ik weet hoe hard ik eraan heb gewerkt, hoeveel ik echt om hem gaf, welke fouten ik maakte terwijl ik het goed bedoelde....
Vergeet dat alsjeblieft niet, want anders kun je wel zo lang doorgaan, je moet van niemand anders het willen horen, je moet het zelf weten!
Je zal waarschijnlijk van zijn kant een hoop gedoe over je heen krijgen, hij zal echt lastig kunnen worden. En misschien zal hij daar ooit op terugkomen als hij inziet wat er nu echt aan de hand was, en dat je je best deed met wat jij wist.
Maar verwacht niet langer zijn goedkeuring, zorg dat je sterker wordt en je weer zelf je beste vriendin wordt! Klinkt misschien wat vreemd, maar toch werkt het zo!
Ik heb niemand nodig om te vertellen dat ik goed bezig ben, ik weet het.
Dat gevoel moet je echt terugvinden.
Wat ik, Iseo, hier schrijf allemaal, dat maakt eigenlijk niets uit, wij wisselen door toeval ofzo hier van gedachten, maar uiteindelijk ga jij het doen, maak jij de keuzes die jij denkt dat de beste zijn. Je hebt niemand nodig daarvoor!
Ik denk dat een forum als dit heel erg geschikt is voor zelfonderzoek, om alles eens van verschillende kanten te bekijken. En hoewel onze verhalen heel erg op elkaar lijken, zijn er toch verschillen.
Maar ik geloof er in dat je afstand van hem moet nemen, omdat ik weet hoeveel het kan kosten, en ik gun het je om weer lekker in je vel te zitten en gewoon in de eerste plaats jezelf te kunnen zijn en daardoor een hele fijne moeder voor je twee jongens, want die verdienen het beste van jou!
En wat jij daarvoor moet doen, dat is nu pittig, maar je kunt het!
Je schrijft het zelf al, voor de kinderen durf je niet op dingen in te gaan, bang dat de sfeer omslaat en zij de dupe zijn. Maar denk aan de lange termijn! Kijk naar de toekomst! Wat ontneem je ze wel niet als je nu niet voor jezelf opkomt!
Je kunt niet doorgaan hoe het nu gaat.....dat wordt een drama.
(vul zelf maar in....)
Er moet dus wat gebeuren, en wat dat is ben je nu aan het onderzoeken, dus je bent echt onwijs goed bezig!!!!!
Natuurlijk doet hij moeilijk als jij naar de sauna wilt...dat kun je verwachten.
En dat weet je ook, en toch laat je je erdoor verrassen en uit het veld slaan...
Klaar, als dit voor jou een fijne manier is om je hart te luchten denk dan alsjeblieft niet dat je niet je verhaal kwijt kunt omdat wij misschien denken dat....
Schrijf het van je af!!!
Ik sta achter je, zet hem op!!!
Ik weet dat jij het ook wel weet. Ik weet ook dat het soms erg nodig is dat iemand het weer even tegen je zegt, ik wil je niet mijn menig opdringen van wat ik vind dat jij moet doen, maar ik weet waar ik zelf behoefte aan had om te horen van iemand anders.
Ik wil zo graag dat jij je snel beter gaat voelen! Dat je weer plezier hebt in je leven, je niet de hele tijd loopt te piekeren, je loopt aan te passen, je zorgen te maken.
Maakt mij echt niets uit dat je steeds met een soortgelijk verhaal komt. Ik weet dat jij nu in jezelf hard bezig bent om te kijken waar je staat, en dat gaat gepaard met zoveel twijfels...
En inderdaad is het ook weer heel herkenbaar wat je schrijft over het krijgen van hoop, als er weer iets een beetje beter lijkt te gaan.
Het zegt allemaal iets over hoe graag jij wilt dat dit goed komt. Over wat je het liefste wilt, je wilt zo graag dat je man inziet wat hij heeft, dit gezinnetje, dat het zoveel waard is om keihard voor te knokken!
Maar ondertussen is het zo pijnlijk als er weer iets gebeurd...
Jij bent al bereid geweest heel ver te gaan, alleen werkte het niet op de manier die je tot nu toe probeerde. Dus is het tijd voor een nieuwe weg die je inslaat.
Als je het gevoel hebt dat je nog niet alles hebt geprobeerd, of dat je meer hebt kunnen doen, wil ik je graag dit zeggen:
Ik geloof er echt in dat hoe je nu bezig bent, het jezelf onderzoeken, de confrontatie aangaan met de manier waarop jij je aandeel leverde, dat dat de juiste weg is! Je bent bereid naar jezelf te kijken.
En wat je schrijft over 'het alles geprobeerd hebben om het te laten slagen' daar kan ik ook nog wat over vertellen. Want dat is een les die ik geleerd heb.
Ik had dat namelijk ook. Ik heb zoveel geprobeerd, heb mijn ex zoveel kansen gegeven, ik ben heel ver gegaan daarin... maa uiteindelijk krijg je nooit te horen van hem dat het zo is dat jij er alles aan gedaan hebt...
in zijn ogen ligt het niet aan hem... (tenzij hij natuurlijk bereid is om ook zelfonderzoek te doen, ik blijf het er maar bij zeggen want iedereen verdient een kans, en je weet maar nooit... maar dat betekent niet dat jij perse met hem in huis hoeft te wonen terwijl hij dat doet dus)
Ik zal nooit te horen krijgen dat het wordt gewaardeerd dat ik zo mijn best heb gedaan... van hem niet, en van mijn omgeving niet want die snappen al weinig van het hele verhaal en waarom ik alles voor hem opzioj zette. Ik krijg steun en liefde van mijn familie en vrienden, maar alleen ikzelf weet dat ik het echt heb geprobeerd!
Alleen ik weet hoe hard ik eraan heb gewerkt, hoeveel ik echt om hem gaf, welke fouten ik maakte terwijl ik het goed bedoelde....
Vergeet dat alsjeblieft niet, want anders kun je wel zo lang doorgaan, je moet van niemand anders het willen horen, je moet het zelf weten!
Je zal waarschijnlijk van zijn kant een hoop gedoe over je heen krijgen, hij zal echt lastig kunnen worden. En misschien zal hij daar ooit op terugkomen als hij inziet wat er nu echt aan de hand was, en dat je je best deed met wat jij wist.
Maar verwacht niet langer zijn goedkeuring, zorg dat je sterker wordt en je weer zelf je beste vriendin wordt! Klinkt misschien wat vreemd, maar toch werkt het zo!
Ik heb niemand nodig om te vertellen dat ik goed bezig ben, ik weet het.
Dat gevoel moet je echt terugvinden.
Wat ik, Iseo, hier schrijf allemaal, dat maakt eigenlijk niets uit, wij wisselen door toeval ofzo hier van gedachten, maar uiteindelijk ga jij het doen, maak jij de keuzes die jij denkt dat de beste zijn. Je hebt niemand nodig daarvoor!
Ik denk dat een forum als dit heel erg geschikt is voor zelfonderzoek, om alles eens van verschillende kanten te bekijken. En hoewel onze verhalen heel erg op elkaar lijken, zijn er toch verschillen.
Maar ik geloof er in dat je afstand van hem moet nemen, omdat ik weet hoeveel het kan kosten, en ik gun het je om weer lekker in je vel te zitten en gewoon in de eerste plaats jezelf te kunnen zijn en daardoor een hele fijne moeder voor je twee jongens, want die verdienen het beste van jou!
En wat jij daarvoor moet doen, dat is nu pittig, maar je kunt het!
Je schrijft het zelf al, voor de kinderen durf je niet op dingen in te gaan, bang dat de sfeer omslaat en zij de dupe zijn. Maar denk aan de lange termijn! Kijk naar de toekomst! Wat ontneem je ze wel niet als je nu niet voor jezelf opkomt!
Je kunt niet doorgaan hoe het nu gaat.....dat wordt een drama.
(vul zelf maar in....)
Er moet dus wat gebeuren, en wat dat is ben je nu aan het onderzoeken, dus je bent echt onwijs goed bezig!!!!!
Natuurlijk doet hij moeilijk als jij naar de sauna wilt...dat kun je verwachten.
En dat weet je ook, en toch laat je je erdoor verrassen en uit het veld slaan...
Klaar, als dit voor jou een fijne manier is om je hart te luchten denk dan alsjeblieft niet dat je niet je verhaal kwijt kunt omdat wij misschien denken dat....
Schrijf het van je af!!!
Ik sta achter je, zet hem op!!!
dinsdag 10 april 2007 om 23:09
Thanks voor je lieve woorden. Ik kan nu niet verder schrijven, maar morgen schrijf ik weer. Ik ben erg dankbaar! En weetje, ik weet dat ik nooit van zijn kant de erkenning zal krijgen voor mijn gevecht, net zo min als jij dat hebt gekregen. Maar als ik jou verhaal lees, dan weet ik dat het goed komt (voormezelf). Jij kreeg/ krijgt geen erkenning maar hebt zo veel gedaan en gevochten voor hem en later voor jou en je dochter. En je doet het nog steeds, hoe je omgaat met de dingen, (en absoluut niet iets kleins) met je ex schoonouders is bewonderenswaardig. Echt !!!!! Liefs
woensdag 11 april 2007 om 10:10
Hee lieve meiden
Ik kan helaas nog niet reageren, heb ook nog niet kunnen lezen, mijn pc thuis doet het niet en zit nu op mijn werk maar geen tijd. Ik hoop zsm te kunnen reageren. Bij mij natuurlijk nog niets veranderd. Man doet zijn best maar rookt natuurlijk nog steeds, ook met mijn verjaardag etc. Klara sterkte! en een dikke knuffel voor jullie allebei!!!
Ik kan helaas nog niet reageren, heb ook nog niet kunnen lezen, mijn pc thuis doet het niet en zit nu op mijn werk maar geen tijd. Ik hoop zsm te kunnen reageren. Bij mij natuurlijk nog niets veranderd. Man doet zijn best maar rookt natuurlijk nog steeds, ook met mijn verjaardag etc. Klara sterkte! en een dikke knuffel voor jullie allebei!!!
donderdag 12 april 2007 om 09:12
Hoi Iseo en CharlieJo, Ik heb gister mijn tweede gesprek gehad met de therapeut. Het was een goed maar confronterend gesprek. We hebben gekeken naar mijn gedrag, mijn vlucht/overlevingsgedrag van onderdanig en overschreeuwend zijn. Het blijkt dus dat ik me dit eigen heb gemakt om me staande te houden om niet en at te breken. Maar door dit alles ben ik mezelf helemaal kwijt geraakt, ik sta heel ver van mezelf af. Ik moet weer leren bij mezelf te komen en mezelf te zijn. In reacties en de communicatie naar mijn man toe kan ik dat weer leren. Stom voorbeeld. Het brood smeren wat ik uit liefde deed voor hem en wat een gewoonte en op een bepaald moment een eis werd. Dus deed ik het maar elke dag maar. Als ik het eens niet had gedaan en hij begon er over deed ik het alsnog sorry vergeten/ geen tijd gehad of weer een andere keer zei ik je doet het maar zelf ik ben geen slaaf van je. De weg er tussen in is, rustig blijven, even een moment voor mezelf en dan reageren: luister ik heb geen brood voor je gesmeerd, dat ik brood voor je smeer doe ik uit liefde en zorgzaamheid omdat ik dat leuk vind, maar dat betekend niet dat het vanzelfsprekend is dat ik het altijd maar moet doen, ik zou graag willen dat je nu je brood zelf smeert. Het is maar een klein simpel voorbeeld en zo hebben we andere situaties bekeken, situaties waarin ik dacht het wel goed te doen. Maar dan zat er net weer iets van overschreeuwen of een onderdanig iets in, zoals het woordje sorry. Zoals ook met de vakantie, ik ging dus toch maar op het internet kijken naar campings omdat ik anders bang was dat de sfeer dan verpest zou zijn en weer ruzie zouden krijgen. Ik had dan ook kunnen zeggen. Luister ik heb nu geen behoefte om naar campings te kijken en te boeken, ik kom hier een ander moment wel op terug. Wat de gevolgen dan ook waren van zijn reactie, daar kan ik niet aan doen. Maar ik blijf op die manier trouw aan mezelf. Dit moet ik gaan oefenen. We hebben het ook gehad over al de regels waarin ik volgens mijzelf aan moet voldoen voor ik de toestemming heb om weg te gaan bij hem. De basis dingen heb ik al gehad en nu in middels we bij nr. 35 en als die niet werkt verzin ik wel een volgende. Dit heeft ook alles met mijn angsten te maken, ook de angsten waardoor ik mijn overlevinggedrag heb ontwikkeld. Ook ben ik perfectionistisch en te streng voor mezelf. Ik vond het leuk om zo met mezelf bezig te zijn. Om eens niet alleen maar te kijken naar wat hij fout doet want daar heb ik nu even niets mee te maken. Tuurlijk wel maar nu ben ik met mezelf bezig en hem veranderen kan ik toch niet. Alleen mezelf. Als ik nu weg zou gaan zou ik een aantal stappen overslaan en als er dan weer wat zou gebeuren zou ik zo weer terug gaan en weer regels gaan verzinnen om aan te voldoen. Ik moet dus oefenen met bij mezelf te blijven door daar weer positieve ervaringen op te doen, wat de gevolgen ook zijn van mijn man kant uit, als ik het heb gedaan is ook al positief en daar word ik sterker en zelfverzekerder van. Het was een heel gesprek en na die tijd had ik mijn hoofd behoorlijk vol. Toen ik thuis kwam vroeg hij en??? Waar heb je het over gehad ??? en ik heb alleen gezegd als je dat wil weten ga je volgende week toch mee, verder heb ik niet gereageerd. Meiden ik heb weer een goed gevoel. Met mij zelf dus aan de slag, eerlijk en zuiver blijven naar mijzelf is de eerste stap. Ik heb er zin in, zo en nu ga ik mijn tas pakken want de dames zullen er zo wel aan komen we gaan een dagje heerlijk in de sauna ontspannen en ik trakeer mijzelf op een heerlijke massage!!Ik hoop dat met jullie alles goed gaat. (en CharlieJo dat de pc snel weer is gemaakt) Heel veel liefs Klara
donderdag 12 april 2007 om 11:20
Lieve CharlieJo, ik hoop snel te lezen hoe het met je gaat! Hoe was je verjaardag? Hoe voel je je? Hoop dat het goed is met je, kom je snel weer langs?
*;
Hoi hoi lieve Klaar!
Allereerst wens ik je natuurlijk een hele gezeliige dag vandaag!
Geniet er van!
Verder werd ik heel blij van je verhaal. Dit is zo goed wat jij nu doet!
Ik denk dat je steeds dichter bij jezelf komt te staan, en dat is het mooiste wat je jezelf kunt geven. Inzichten, liefde voor jezelf.
Wat fijn dat je ook voor ons opschrijft wat er gebeurt met je, wat je leert, wat het met je doet. Want ik leef erg met je mee.
Je mag trots zijn, dat je het aandurft er helemaal voor te gaan, dat je durft te kijken naar jezelf, dat je durft onder ogen te zien wat niet goed gaat, en dat je daar zelf mee aan de slag gaat!
Het is heel confronterend, maar uit wat je schrijft blijkt dat jij er echt voor gaat! Supergoed van je!
Het is zo heerlijk om steeds weer dichter bij jezelf te komen, dat je niet bang bent om te kijken naar wat je niet goed hebt gedaan, omdat je op een gegeven moment met genegenheid naar jezelf kunt kijken, en dat je weet dat als iets niet goed gaat je het mag veranderen!
Je neemt alles mee wat je leert, en je doet daar iets mee!
Daar krijg je echt veel zelfvertrouwen van , daar wordt je een rijk mens van.
Je kunt met liefde naar jezelf kijken, en zonder vervelende bij-gedachten zien wat je anders wilt doen.
Wees dankbaar voor dat wat er toe heeft aangezet dat je deze reis onderneemt!
Hoe moeilijk hetgeen ook is, je haalt er een les uit die zo waardevol is, dat het je helpt er anders naar te kijken!
Het voorbeeld wat je geeft, over het smeren van zijn brood, heb je echt treffend omschreven. Ik herken het ook volledig. En je kunt dit ook weer plaatsen in zoveel andere situaties, daarom is het een goed voorbeeld.
Het is niet makkelijk om je reacties te veranderen. Maar nu je weet hoe en waaraom, zul je wel moeten. En eigenlijk is het ook wel zo eerlijk, naar je man toe. Hij moet de kans krijgen te weten wat je echt wilt.
Wat hij ermee doet, hoe hij reageert, dat is echt aan hem ja.
En dat is heel eng voor jou, want je bent al zo'n tijd gewend om de verede te bewaren door toe te geven, dat je eigenlijk niet meer durft tegen te spreken. Maar het gaat dus echt een opluchting zijn om het wel te doen!
Weet je wat het is, Klara? Jij bent goed zoals je bent! Dus het is goed, wat je dan zegt. Omdat het van jou komt. Omdat jij oke bent!
Jezelf uitspreken is zo fijn.
Zo kun je je aandacht ook meer gaan richten op wat jij belangrijk vindt. Zonder steeds vast te blijven zitten in die oude patronen!
Je kunt altijd zeggen; Ik moet hier even over nadenken. Ik kom er op een ander moment op terug. Zo kun jij ook even nadenken over wat ik heb gezegd. Dit voelt niet als een goed moment om dit te bespreken. Ik wil alles rustig op een rij zetten en kom er later met jou op terug.
Zo neem je de ruimte ook die je echt nodig hebt. Niemand verwacht van jou dat jij maar op elk moment een antwoord moet hebben, sommige dingen vragen nu eenmaal wat tijd. En soms heb je geen zin om ergens nu dicrect mee bezig te zijn, dan heb je altijd het recht om er op een ander moment op terug te komen.
Die vakantie bijvoorbeeld. Ik zou echt nog niet gaan boeken!
Misschien ben je er volgend jaar pas aan toe om met hem op vakantie te gaan. Dus? Dat kan!
En hoe hij daar mee omgaat is echt aan hem!
Ik denk dat hij op een plek staat, bijvoorbeeld aan de voet van een brug. En jij hebt de moed om al een stuk de brug opgelopen te zijn. Jij bent op weg naar een beter plek, naar een plek waar je jezelf gaat zijn, waar je op jouw manier in het leven kan staan.
Hij durft niet. Hij houdt vast aan wat hij kent. Dat deed jij ook, maar jij durft het nu wel aan om verder te kijken.
Hij staat voor de keuze, gaat hij mee, of eerder, gaat hij ook alleen die brug over? Om jou misschien te ontmoeten aan de overkant.....
Voor hem gaat het ook fijn en goed zijn, als hij het doet, als hij het aandurft. En misschien heeft hij dan een kans zijn huwelijk en vriendschap met jou te redden.......
Klara, het is een onwijs mooi proces wat je doormaakt eigenlijk. Ik zit er ook midden in. Het steeds eerlijker in het leven staan, werkt in zoveel dingen door! Bedenk eens wat voor een mooie invloed dit gaat hebben op de band die je met je zoons hebt!!!
Ik moet nu gaan, ik ben alleen nog lang niet klaar met schrijven voor mijn gevoel!
Vergeef me als ik wat zweverig klink hahaha goed?
Maar het is ook zoiets bijzonders, die zoektocht naar jezelf, wat de aanleiding ook mag zijn....
veel liefs, en ik ben benieuwd hoe je dag is geweest!
*;
Hoi hoi lieve Klaar!
Allereerst wens ik je natuurlijk een hele gezeliige dag vandaag!
Geniet er van!
Verder werd ik heel blij van je verhaal. Dit is zo goed wat jij nu doet!
Ik denk dat je steeds dichter bij jezelf komt te staan, en dat is het mooiste wat je jezelf kunt geven. Inzichten, liefde voor jezelf.
Wat fijn dat je ook voor ons opschrijft wat er gebeurt met je, wat je leert, wat het met je doet. Want ik leef erg met je mee.
Je mag trots zijn, dat je het aandurft er helemaal voor te gaan, dat je durft te kijken naar jezelf, dat je durft onder ogen te zien wat niet goed gaat, en dat je daar zelf mee aan de slag gaat!
Het is heel confronterend, maar uit wat je schrijft blijkt dat jij er echt voor gaat! Supergoed van je!
Het is zo heerlijk om steeds weer dichter bij jezelf te komen, dat je niet bang bent om te kijken naar wat je niet goed hebt gedaan, omdat je op een gegeven moment met genegenheid naar jezelf kunt kijken, en dat je weet dat als iets niet goed gaat je het mag veranderen!
Je neemt alles mee wat je leert, en je doet daar iets mee!
Daar krijg je echt veel zelfvertrouwen van , daar wordt je een rijk mens van.
Je kunt met liefde naar jezelf kijken, en zonder vervelende bij-gedachten zien wat je anders wilt doen.
Wees dankbaar voor dat wat er toe heeft aangezet dat je deze reis onderneemt!
Hoe moeilijk hetgeen ook is, je haalt er een les uit die zo waardevol is, dat het je helpt er anders naar te kijken!
Het voorbeeld wat je geeft, over het smeren van zijn brood, heb je echt treffend omschreven. Ik herken het ook volledig. En je kunt dit ook weer plaatsen in zoveel andere situaties, daarom is het een goed voorbeeld.
Het is niet makkelijk om je reacties te veranderen. Maar nu je weet hoe en waaraom, zul je wel moeten. En eigenlijk is het ook wel zo eerlijk, naar je man toe. Hij moet de kans krijgen te weten wat je echt wilt.
Wat hij ermee doet, hoe hij reageert, dat is echt aan hem ja.
En dat is heel eng voor jou, want je bent al zo'n tijd gewend om de verede te bewaren door toe te geven, dat je eigenlijk niet meer durft tegen te spreken. Maar het gaat dus echt een opluchting zijn om het wel te doen!
Weet je wat het is, Klara? Jij bent goed zoals je bent! Dus het is goed, wat je dan zegt. Omdat het van jou komt. Omdat jij oke bent!
Jezelf uitspreken is zo fijn.
Zo kun je je aandacht ook meer gaan richten op wat jij belangrijk vindt. Zonder steeds vast te blijven zitten in die oude patronen!
Je kunt altijd zeggen; Ik moet hier even over nadenken. Ik kom er op een ander moment op terug. Zo kun jij ook even nadenken over wat ik heb gezegd. Dit voelt niet als een goed moment om dit te bespreken. Ik wil alles rustig op een rij zetten en kom er later met jou op terug.
Zo neem je de ruimte ook die je echt nodig hebt. Niemand verwacht van jou dat jij maar op elk moment een antwoord moet hebben, sommige dingen vragen nu eenmaal wat tijd. En soms heb je geen zin om ergens nu dicrect mee bezig te zijn, dan heb je altijd het recht om er op een ander moment op terug te komen.
Die vakantie bijvoorbeeld. Ik zou echt nog niet gaan boeken!
Misschien ben je er volgend jaar pas aan toe om met hem op vakantie te gaan. Dus? Dat kan!
En hoe hij daar mee omgaat is echt aan hem!
Ik denk dat hij op een plek staat, bijvoorbeeld aan de voet van een brug. En jij hebt de moed om al een stuk de brug opgelopen te zijn. Jij bent op weg naar een beter plek, naar een plek waar je jezelf gaat zijn, waar je op jouw manier in het leven kan staan.
Hij durft niet. Hij houdt vast aan wat hij kent. Dat deed jij ook, maar jij durft het nu wel aan om verder te kijken.
Hij staat voor de keuze, gaat hij mee, of eerder, gaat hij ook alleen die brug over? Om jou misschien te ontmoeten aan de overkant.....
Voor hem gaat het ook fijn en goed zijn, als hij het doet, als hij het aandurft. En misschien heeft hij dan een kans zijn huwelijk en vriendschap met jou te redden.......
Klara, het is een onwijs mooi proces wat je doormaakt eigenlijk. Ik zit er ook midden in. Het steeds eerlijker in het leven staan, werkt in zoveel dingen door! Bedenk eens wat voor een mooie invloed dit gaat hebben op de band die je met je zoons hebt!!!
Ik moet nu gaan, ik ben alleen nog lang niet klaar met schrijven voor mijn gevoel!
Vergeef me als ik wat zweverig klink hahaha goed?
Maar het is ook zoiets bijzonders, die zoektocht naar jezelf, wat de aanleiding ook mag zijn....
veel liefs, en ik ben benieuwd hoe je dag is geweest!
donderdag 12 april 2007 om 22:34
Mijn dag: Woooow ik heb echt een heeeeerlijke dag gehad. In verschillende sauna’s geweest, verschillende geuren geroken, een massage, een modderbad……… het kan niet op. Ik heb het gevoel dat ik drie dagen ben weggeweest. Ech, het was goed, gezellig en een dag vol humor. Mijn huidje voelt zacht, mijn luie zweet is eruit en mijn spieren los gemasseerd (pffff dat moest dan een ontspanning massage zijn, maar ik zat vast , het deed pijn maar ik voel nu wel verlichting) . Ik ben zwoel van de aroma’s (al die kruiden mmmmmm ), moe van de gesprekken, even ontlast van mijn moederschap (toen ik thuis kwam lagen de kinderen al in bed, maar ga zo wel even een kusje geven), vol van deze totale ontspanning. Dit wil ik vaker doen !!!!!!!. Morgen schrijf ik meer, ik wil even ……………………. genieten.Iseo dankjewel voor je bericht en dat je het begrijpt, daar krijg ik alleen nog maar meer kracht van!CharlieJo , ik denk aan je.Liefs
vrijdag 13 april 2007 om 14:18
Lieve Meiden, Ik zit in tijd nood. Vanochtend al vroeg opgestaan om alle kleding te pakken die we nodig hebben het aankomende weekeinde, met mijn jongste naar de kapper geweest (drama), wat kleding voor hem gekocht (hij groeit zo ontzettend hard.) Boodschappen gedaan, het huishouden enz…. Mijn man komt zo thuis, dan de auto in pakken en als dat gebeurd is de oudste weer terug van school en gaan we weg. Aan de ene kant zie ik er tegen op maar aan de andere kant, het is mooi weer, het is dicht bij het strand dus de kinderen zullen zich zeker vermaken. W zullen zien wat het word. Ik ga verder met oefenen om bij mezelf te blijven. Ik schrijf na het weekeinde weer. Ik wens jullie ook een heel fijn weekeinde en geniet van het mooie weer. Tot snel. Knuffels Klara
maandag 16 april 2007 om 20:15
Hoi hoi, Hoe is het met jullie? Lekker weekeinde gehad? En kunnen genieten van het mooie weer?Hier gaat het wel, het weekeindje weg was niet zo’n succes maar dat was wel te verwachten. Ruzie gehad wat natuurlijk weer in mijn schoenen werd geschoven. Nou ja dat was zaterdag en zondag was het op zich rustig. Maar ik heb gemerkt hoe moeilijk het is om bij mezelf te blijven en hoeveel angst er in me zit. Het is me nog niet gelukt hem te vertellen dat we nu geen vakantie gaan boeken. Hij word er wel een beetje chagrijnig van maar op een of andere manier gebeurd er steeds wat waarom ik het niet over mijn lippen krijg. Maar oké het is nog niet geboekt dus dat betreft. Met andere dingen ging het wat makkelijker, ik ben me er bewust van en meebezig das toch een eerste stap. Dot even het kort, kan nu niet lang schrijven want hij kan elk moment beneden komen. Maar straks porbeer ik nog te schrijven als hij naar zijn werk is. Liefs
dinsdag 17 april 2007 om 09:13
Hoi Klara!
Heb nu heel weinig tijd, maar schrijf je toch even snel een berichtje.
Echt goed dat je nu zo bewust bezig bent en kijkt naar wat er gebeurt, dat is zo belangrijk, inzicht krijgen in wat er zich steeds afspeelt om het te kunnen doorbreken.
Ik raad je echt aan te voorkomen dat die vakantie straks geboekt gaat worden!
Ik denk dat je moet voorkomen dat alles zal voortgaan, op zijn voorwaarden en ideeen, dat je toch misschien duidelijker kunt zijn in wat voor crisis jullie huwelijk verkeert. Hij lijkt het wel te negeren, en daardoor te denken dat het even een periode is en dat jullie straks gewoon weer gaan doen waar hij zin in heeft, die vakantie.
Als het je echt nog niet lukt om met hem te praten, probeer het dan toch op een andere manier te voorkomen, tot je sterker in je schoenen staat.
Maar dat zou ik je aanraden, om het jezelf niet nog moeilijker te maken de komende tijd....
Lieve Klaar, ik probeer vanavond meer te schrijven!
CharlieJo, hoe gaat het met je? Ik hoop snel wat van je te lezen....
Heb nu heel weinig tijd, maar schrijf je toch even snel een berichtje.
Echt goed dat je nu zo bewust bezig bent en kijkt naar wat er gebeurt, dat is zo belangrijk, inzicht krijgen in wat er zich steeds afspeelt om het te kunnen doorbreken.
Ik raad je echt aan te voorkomen dat die vakantie straks geboekt gaat worden!
Ik denk dat je moet voorkomen dat alles zal voortgaan, op zijn voorwaarden en ideeen, dat je toch misschien duidelijker kunt zijn in wat voor crisis jullie huwelijk verkeert. Hij lijkt het wel te negeren, en daardoor te denken dat het even een periode is en dat jullie straks gewoon weer gaan doen waar hij zin in heeft, die vakantie.
Als het je echt nog niet lukt om met hem te praten, probeer het dan toch op een andere manier te voorkomen, tot je sterker in je schoenen staat.
Maar dat zou ik je aanraden, om het jezelf niet nog moeilijker te maken de komende tijd....
Lieve Klaar, ik probeer vanavond meer te schrijven!
CharlieJo, hoe gaat het met je? Ik hoop snel wat van je te lezen....
woensdag 18 april 2007 om 08:51
Lieve lieve meiden!
PC thuis is nog steeds niet gemaakt, ik hoop vanavond of morgen dat gelukt is! Ik denk veel aan jullie! Met mij gaat redelijk goed. Zit nog steeds met dezelfde worsteling. Sommige dagen gaat het goed, maar hij rookt natuurlijk nog steeds. Eind mei heeft ie test voor rijbewijs.... we wachten dus wel even af.
Dikke kus en sterkte!
PC thuis is nog steeds niet gemaakt, ik hoop vanavond of morgen dat gelukt is! Ik denk veel aan jullie! Met mij gaat redelijk goed. Zit nog steeds met dezelfde worsteling. Sommige dagen gaat het goed, maar hij rookt natuurlijk nog steeds. Eind mei heeft ie test voor rijbewijs.... we wachten dus wel even af.
Dikke kus en sterkte!
donderdag 19 april 2007 om 11:44
lieve lieve meiden
eve een kort berichtje van mijn kant, morgen ga ik reageren op al jullie verhalen en reacties! Mijn computer wordt vanavond gemaakt! Ik wou jullie graag vertellen dat ik mezelf net heb opgevrolijkt met het besluit dat ik thuis de boel verder ga opruimen. De zolder en schuur zijn sinds de verbouwing/verhuizing nog een grote bende, allemaal spullen van ons samen in dozen etc. Ik ga dat allemaal sorteren en uitzoeken dat als ik straks ga dat niet meer gedaan hoeft te worden, dat ik het dan alleen maar hoef in te pakken en zo mee kan nemen. Dit helpt mij! En geeft me een goed gevoel. Weer een stapje dichterbij. Ik ben niet gelukkig zo dus dat wil ik veranderen, moet ik echt zelf doen dus. En bij deze ook besloten om zometeen de woningbouwvereniging te bellen en eens info te vragen.(ik weet dat ik bij mijn moeder terechtkan, maar wil dat niet voor eeuwig) Zo weer een stap gezet! Succes en sterkte stelletje topmeiden! Geniet van het mooie weer!
eve een kort berichtje van mijn kant, morgen ga ik reageren op al jullie verhalen en reacties! Mijn computer wordt vanavond gemaakt! Ik wou jullie graag vertellen dat ik mezelf net heb opgevrolijkt met het besluit dat ik thuis de boel verder ga opruimen. De zolder en schuur zijn sinds de verbouwing/verhuizing nog een grote bende, allemaal spullen van ons samen in dozen etc. Ik ga dat allemaal sorteren en uitzoeken dat als ik straks ga dat niet meer gedaan hoeft te worden, dat ik het dan alleen maar hoef in te pakken en zo mee kan nemen. Dit helpt mij! En geeft me een goed gevoel. Weer een stapje dichterbij. Ik ben niet gelukkig zo dus dat wil ik veranderen, moet ik echt zelf doen dus. En bij deze ook besloten om zometeen de woningbouwvereniging te bellen en eens info te vragen.(ik weet dat ik bij mijn moeder terechtkan, maar wil dat niet voor eeuwig) Zo weer een stap gezet! Succes en sterkte stelletje topmeiden! Geniet van het mooie weer!
donderdag 19 april 2007 om 11:46
donderdag 19 april 2007 om 13:04
Ik voel me kl….. Door de war en emotioneel. Ik weet niet waar ik terecht kan. Ik heb gevoelens waar ik geen raad van weet en waar ik even niet mee om kan gaan. wat even zo goed leek , lijkt nu niets meer. Zit om mijn werk en voel me een wrak. Ga straks naar de arts om dingen voor mijn oudste te regelen. Twijfel aan alles en veelal aan mezelf. Ik ben niet zo goed in contacten onderhouden en heb nu het gevoel dat alles me misloopt. CharlieJo ik hoop dat je computer het snel doet, en dat je weer van je af kan schrijven. Liefs Klara
donderdag 19 april 2007 om 13:57
Lieve lieve Klara!!!
*;
Twijfel niet aan jezelf, je bent echt super! Je bent alleen zo moe, je hebt geen idee hoeveel energie alles kost. En nu krijg je langzaam aan door hoe het werkelijk zit, en dat is heel heftig.
Is die afspraak bij je huisarts?
Ik zou je aanraden om met hem of haar te praten. Je kunt wel of niet je hele verhaal doen, of je kunt aangeven dat je iemand nodig hebt die je nu bijstaat.
Twijfel je aan je plannen? Twijfel je aan je relatie omdat je het nog een kans wilde geven?
Lieve Klaar, echt, ik vind je zo'n leuke vrouw, het is zo verdomde moeilijk maar je bent zo goed bezig!!!
miischien kun je wat meer opschrijven over wat je zo in de war maakt?
Lieverd, je bent niet alleen!!!
*;
Twijfel niet aan jezelf, je bent echt super! Je bent alleen zo moe, je hebt geen idee hoeveel energie alles kost. En nu krijg je langzaam aan door hoe het werkelijk zit, en dat is heel heftig.
Is die afspraak bij je huisarts?
Ik zou je aanraden om met hem of haar te praten. Je kunt wel of niet je hele verhaal doen, of je kunt aangeven dat je iemand nodig hebt die je nu bijstaat.
Twijfel je aan je plannen? Twijfel je aan je relatie omdat je het nog een kans wilde geven?
Lieve Klaar, echt, ik vind je zo'n leuke vrouw, het is zo verdomde moeilijk maar je bent zo goed bezig!!!
miischien kun je wat meer opschrijven over wat je zo in de war maakt?
Lieverd, je bent niet alleen!!!
donderdag 19 april 2007 om 23:17
Lieve Iseo, Dankjewel voor je bericht. Ik vind het echt fijn dat je me geschreven hebt. Ik was even bang dat ik je kwijt was. Het andere topic is echt heek herkenbaar maar gaat me te snel. Ik kan helaas niet zovaak reageren als ik zou willen en ben denk ik ook teveel met mezelf bezig. Het is echt heel herkenbaar en erg confronterend en laat me twijfelen over mijzelf. Ik kan het niet uitleggen, want aan de ene kant geef ik mijn relatie een kans en aan de andere kant ook weer niet. De stappen die ik tot nu toe heb genomen zijn o dichter bij mijzelf te komen. Mijzelf weer te leren kennen en te staan voor wie ik ben samen met mijn kinderen. Niet zozeer voor de relatie en vandaar uit de stap te maken om weg te gaan. Want anders ga ik weer terug als ik een zwak moment heb. Ik leef nu alleen voor anderen, doe mijzelf en anderen tekort. Ik weet dat het warrig overkomt. Weetje de vader van mijn eerste zoon en daar schaam ik me ook zo voor, was net zoals deze man waar ik nu mee ben. Ik ben bij hem weg gegaan en had de mogelijkheden om mezelf te ontwikkelen enz. Voor mijn gevoel was/ben ik een heel eind gekomen, opleidingen, vrienden, werk enz. Maar ik heb het door mijn wens een vader een gezin te vormen, nou ja je kent het wel weer op de ‘verkeerde man’ gevallen. Ook agressief, wel is waar niet zo erg als de eerste maar meer manipulerend en geestelijke agressie (hoe noem je dat). De schaamte is want het is de tweede keer, heb ik er dan niets van geleerd. Vandaar ik nu blij ben met mezelf bezig te zijn want als ik met mezelf klaar ben (al ben je dat natuurlijk nooit) dan wil ik deze dingen nooit meer meemaken. Ik praat niet graag over de klappen die er zijn gevallen en n al helemaal niet want het is de tweede keer. Mijn god, hoe stom kan ik zijn. Ik voel me zo dom en zo …. Maar ik wil dit niet meer.!!!!Ik las het andere topic en herken zo veel maar was ook bang dat ik mijn plekje hier kwijt ben/ was. Ondanks teruglezend, ik in een cirkeltje draai (misschien???), was dit mijn plekje 0m als er ook maar iets gebeurde hier kon schrijven. Ik besefte me in een keer, hoeveel jij en later ook CharlieJo voor mij zijn gaan betekenen. Ik heb jullie nog nooit gezien, maar verlang naar elk moment ik op de computer kan om mijn verhaal te doen en dat van jullie te lezen.. (mijn veilige haven ) Het is waarschijnlijk heel kinderachtig van mij, maar het gaf me een gevoel van paniek, ook een confrontatie met mezelf waar ik even niet weet me om te gaan. Ik lees mee op het andere topic, heb er echt veel aan. En ik ben echt blij dat jij er veel in kwijt kan. Het gaat mij te snel, en dat bedoel ik niet negatief, maar ik heb dyslexie en niet zo veel tijd om alles uitgebreid te lezen (doe namelijk nog steeds alles stiekem). Met mijn oudste gaat het redelijk, voor hem moest ik naar de huisarts. Hij had geen tijd om dieper op zaken in te gaan. Ik heb nu een verwijzing naar een kinderarts, die hem gaat testen op A.A.D. Hel verhaal, maar goed. Dit even in kort mijn verhaal, ik hoop dat het te volgen is. Wat ik nog even wil zeggen is dat dyslexie niets met niveau te maken heeft maar puur iets is in de hersenen waardoor ik twee of drie ik moet lezen zodat het binnen komt en het zelfde geld voor het schrijven. (maar misschien wist je dat al, maar das mijn onzekerheid) Liefs
