Psyche
alle pijlers
Sorry, even spuien.
vrijdag 16 september 2011 om 20:28
Ach Vleugeltjes wat een enorm negatief rot gevoel en weet je: veel mensen zullen dit herkennen.
Je kunt beter met je been in het gips zitten dan in je hoofd niet goed zijn want dat zien de mensen niet en iets wat een mens niet ziet kan die niet mee omgaan.. helaas.
Was het maar zo makkelijk om positief te kunnen denken maar dat is het niet want dan zou er niemand meer depressief zijn. Juist dat positief denken is zo hartstikke moeilijk en soms zo onbereikbaar lijkt het wel.
Toch gaat het je lukken Vleugeltjes om uit dat diepe dal te komen. Je zult geduld moeten hebben en veel doorzettingsvermogen want het is 2 stappen vooruit en een stap achteruit en dat laatste demotiveerd.
Kijk wat je psycoloog te bieden heeft en of je dat ziet zitten. Je moet zelf het eens kunnen zijn hoe je behandeld wordt ook al zal het niet altijd makkelijk zijn. Aan medelijden heb je niks, dat moet je niet willen maar hoe "hard" mag iemand die jou helpt zijn. Kun jij zeggen hoever jouw psychollog kan gaan?
Ooit zul je op deze nare, sombere, donkere tijd terug kijken als een tijd waarin je ook veel hebt geleerd en je sterker gemaakt heeft. Nu moet je er echter doorheen maar je komt er...echt.
Veel sterkte, kracht en doorzettingsvermogen voor jou
Je kunt beter met je been in het gips zitten dan in je hoofd niet goed zijn want dat zien de mensen niet en iets wat een mens niet ziet kan die niet mee omgaan.. helaas.
Was het maar zo makkelijk om positief te kunnen denken maar dat is het niet want dan zou er niemand meer depressief zijn. Juist dat positief denken is zo hartstikke moeilijk en soms zo onbereikbaar lijkt het wel.
Toch gaat het je lukken Vleugeltjes om uit dat diepe dal te komen. Je zult geduld moeten hebben en veel doorzettingsvermogen want het is 2 stappen vooruit en een stap achteruit en dat laatste demotiveerd.
Kijk wat je psycoloog te bieden heeft en of je dat ziet zitten. Je moet zelf het eens kunnen zijn hoe je behandeld wordt ook al zal het niet altijd makkelijk zijn. Aan medelijden heb je niks, dat moet je niet willen maar hoe "hard" mag iemand die jou helpt zijn. Kun jij zeggen hoever jouw psychollog kan gaan?
Ooit zul je op deze nare, sombere, donkere tijd terug kijken als een tijd waarin je ook veel hebt geleerd en je sterker gemaakt heeft. Nu moet je er echter doorheen maar je komt er...echt.
Veel sterkte, kracht en doorzettingsvermogen voor jou
vrijdag 16 september 2011 om 21:57
Dat moet ergens vandaan komen dat jij jezelf niet belangrijk genoeg vindt en ook niet leuk vindt want anders zou je wel durven te huilen en niet zo boos op jezelf zijn.
Ik herken dit laatste heel goed en dat is zeker ook het aard van het beestje omdat het kan zijn dat het jouw overlevingsstrategie is en dat is ooit bewust begonnen en is nu onbewust aanwezig in die zin dat je wel weet dat het bij anderen anders is maar bij jou "mag dat niet.
Juist doordat je een masker opzet kan het zijn dat andere mensen en je naasten jou zien als een "normale" vrouw. "Je laat ze immers jouw pijn niet zien en ook doordat je je normaal gedraagt zullen mensen het idee kunnen krijgen "dat het allemaal wel mee valt" en dat is iets wat je niet wilt maar door je gedrag wel oproept.
Dat kwaad worden op jezelf kan zijn omdat je je verdriet omzet in boosheid, een heel normaal verschijnsel als je je emoties weg stopt. Ze moeten er toch uit en wat is "makkelijker" dan boos worden op jezelf?
Je hebt nog een lange weg te gaan en zo lang jij in je zelf gelooft en er echt voor wilt gaan kom je er wel.
Ooit was ik ook zo en het heeft veel pijn, verdriet, boosheid, moed, kracht en doorzettingsvermogen gekost om zover te komen als dat ik nu ben.
Nee, ik huil nog steeds niet waar anderen bij zijn maar heb wel een andere uitlaatklep voor mijn verdriet gevonden en dat is het voornaamste.
Ik voel me happy met mij zelf en heb vrede met alles wat er gebeurd is.
Ik herken dit laatste heel goed en dat is zeker ook het aard van het beestje omdat het kan zijn dat het jouw overlevingsstrategie is en dat is ooit bewust begonnen en is nu onbewust aanwezig in die zin dat je wel weet dat het bij anderen anders is maar bij jou "mag dat niet.
Juist doordat je een masker opzet kan het zijn dat andere mensen en je naasten jou zien als een "normale" vrouw. "Je laat ze immers jouw pijn niet zien en ook doordat je je normaal gedraagt zullen mensen het idee kunnen krijgen "dat het allemaal wel mee valt" en dat is iets wat je niet wilt maar door je gedrag wel oproept.
Dat kwaad worden op jezelf kan zijn omdat je je verdriet omzet in boosheid, een heel normaal verschijnsel als je je emoties weg stopt. Ze moeten er toch uit en wat is "makkelijker" dan boos worden op jezelf?
Je hebt nog een lange weg te gaan en zo lang jij in je zelf gelooft en er echt voor wilt gaan kom je er wel.
Ooit was ik ook zo en het heeft veel pijn, verdriet, boosheid, moed, kracht en doorzettingsvermogen gekost om zover te komen als dat ik nu ben.
Nee, ik huil nog steeds niet waar anderen bij zijn maar heb wel een andere uitlaatklep voor mijn verdriet gevonden en dat is het voornaamste.
Ik voel me happy met mij zelf en heb vrede met alles wat er gebeurd is.
zondag 18 september 2011 om 15:19
dinsdag 20 september 2011 om 20:40
Aan de verwachtingen van een ander kun je toch nooit voldoen en dat is maar goed ook, je wordt er nml doodmoe van
Nogmaals als jij van jezelf gaat houden en jezelf recht in de spiegel kunt aan kijken is het goed.
Ach ja PMS, ook al zoiets waardoor je labiel kunt zijn.Die stomme hormonen ook. Zorg goed voor jezelf en ga iets leuks doen. De PMS wordt er niet minder door maar wel beter hanteerbaar.
Nogmaals als jij van jezelf gaat houden en jezelf recht in de spiegel kunt aan kijken is het goed.
Ach ja PMS, ook al zoiets waardoor je labiel kunt zijn.Die stomme hormonen ook. Zorg goed voor jezelf en ga iets leuks doen. De PMS wordt er niet minder door maar wel beter hanteerbaar.
