Relaties
alle pijlers
Mijn man heeft kanker
woensdag 21 september 2011 om 13:01
Hallo, ik ben nieuw hier op het forum en ik wil graag mijn verhaal kwijt.
Een aantal maanden terug is er bij mijn man kanker geconstateerd. Inmiddels is hij geopereerd en hoe het er nu uitziet komt alles goed.
Mijn man is door dit alles heel erg veranderd. Wat ik ook logisch vind want dit gaat je niet in de koude kleren zitten. Van een lieve, rustige en vrolijke man is hij veranderd naar een heel onvoorspelbaar iemand. Ene moment super vrolijk, andere moment chagarijnig, opvliegerig en agressief. Gelukkig alleen met de mond, maar soms ben ik bang dat hij echt wat doet. Naderhand heeft hij spijt en zegt dat het niet zijn bedoeling was om zo te reageren.
Ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan. Hij is geen prater als het om zijn gevoelens gaat. Ik snap ook wel dat het je veranderd en anders in het leven gaat staan.
Maar wat mijn vraag eigenlijk is: wie herkent dit en hoe ging jij er mee om?
Een aantal maanden terug is er bij mijn man kanker geconstateerd. Inmiddels is hij geopereerd en hoe het er nu uitziet komt alles goed.
Mijn man is door dit alles heel erg veranderd. Wat ik ook logisch vind want dit gaat je niet in de koude kleren zitten. Van een lieve, rustige en vrolijke man is hij veranderd naar een heel onvoorspelbaar iemand. Ene moment super vrolijk, andere moment chagarijnig, opvliegerig en agressief. Gelukkig alleen met de mond, maar soms ben ik bang dat hij echt wat doet. Naderhand heeft hij spijt en zegt dat het niet zijn bedoeling was om zo te reageren.
Ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan. Hij is geen prater als het om zijn gevoelens gaat. Ik snap ook wel dat het je veranderd en anders in het leven gaat staan.
Maar wat mijn vraag eigenlijk is: wie herkent dit en hoe ging jij er mee om?
woensdag 21 september 2011 om 13:08
Ik herken het, maar dan bij mezelf.
In april diagnose kanker gehad en ondanks dat alles redelijk gaat, merk ik dat ik soms ook onvoorspelbaar ben.
Soms word ik nav een reactie opeens erg boos of stront chagarijnig en het opvliegerige herken ik ook wel hoor.
Bij mij kwam het omdat ik de diagnose kanker en alles wat erbij kwam geen plekje kon geven.
Ik heb toen aan de bel getrokken bij een maatschappelijkwerker en sindsdien gaat het wat beter.
Misschien is het bij jou man ook een stukje wat nog niet verwerkt is? En zou je mogelijk hulp in kunnen roepen van een maatschappelijkwerker?
Heel veel sterkte! En blijf ook aan jezelf denken.
In april diagnose kanker gehad en ondanks dat alles redelijk gaat, merk ik dat ik soms ook onvoorspelbaar ben.
Soms word ik nav een reactie opeens erg boos of stront chagarijnig en het opvliegerige herken ik ook wel hoor.
Bij mij kwam het omdat ik de diagnose kanker en alles wat erbij kwam geen plekje kon geven.
Ik heb toen aan de bel getrokken bij een maatschappelijkwerker en sindsdien gaat het wat beter.
Misschien is het bij jou man ook een stukje wat nog niet verwerkt is? En zou je mogelijk hulp in kunnen roepen van een maatschappelijkwerker?
Heel veel sterkte! En blijf ook aan jezelf denken.
Het gras aan de overkant is niet groen.
woensdag 21 september 2011 om 13:13
Wat rot voor jullie. Maar heel mooi dat het er nu uit ziet of het goed komt.
Ik denk dat hij er gewoon door heen moet. Het is een heel proces waar je door heen moet, en daar horen die emoties en daar uit voort komend gedrag bij. Ik zou hem er gewoon in laten. Als hij weer zo doet en je kunt er niet tegen, loop er dan bij weg. Maar ga er niet tegen in of erover in discussie, want dan moet hij ook nog gaan na denken over hoe hij zich gedraagd. Zolang het niet te gek wordt en hij je niks doet verder, zou ik het zo laten. Draait vanzelf wel een x weer bij.
Ik denk dat hij er gewoon door heen moet. Het is een heel proces waar je door heen moet, en daar horen die emoties en daar uit voort komend gedrag bij. Ik zou hem er gewoon in laten. Als hij weer zo doet en je kunt er niet tegen, loop er dan bij weg. Maar ga er niet tegen in of erover in discussie, want dan moet hij ook nog gaan na denken over hoe hij zich gedraagd. Zolang het niet te gek wordt en hij je niks doet verder, zou ik het zo laten. Draait vanzelf wel een x weer bij.
woensdag 21 september 2011 om 13:18
quote:ashley1983 schreef op 21 september 2011 @ 13:13:
Wat rot voor jullie. Maar heel mooi dat het er nu uit ziet of het goed komt.
Ik denk dat hij er gewoon door heen moet. Het is een heel proces waar je door heen moet, en daar horen die emoties en daar uit voort komend gedrag bij. Ik zou hem er gewoon in laten. Als hij weer zo doet en je kunt er niet tegen, loop er dan bij weg. Maar ga er niet tegen in of erover in discussie, want dan moet hij ook nog gaan na denken over hoe hij zich gedraagd. Zolang het niet te gek wordt en hij je niks doet verder, zou ik het zo laten. Draait vanzelf wel een x weer bij.
Ik ben het niet helemaal met je eens. Dan met name: Draait vanzelf wel een x weer bij.
Iedereen gaat anders om met zijn of haar ziekte, maar ik weet wel dat het * spreek even voormezelf * niet iets is wat je maar moet laten liggen, onder het mom komt vanzelf goed.
Ik ben ook geen prater, maar ik wil wel, als ik kan genezen dat ik geestelijk ook gezond ben.
Wat rot voor jullie. Maar heel mooi dat het er nu uit ziet of het goed komt.
Ik denk dat hij er gewoon door heen moet. Het is een heel proces waar je door heen moet, en daar horen die emoties en daar uit voort komend gedrag bij. Ik zou hem er gewoon in laten. Als hij weer zo doet en je kunt er niet tegen, loop er dan bij weg. Maar ga er niet tegen in of erover in discussie, want dan moet hij ook nog gaan na denken over hoe hij zich gedraagd. Zolang het niet te gek wordt en hij je niks doet verder, zou ik het zo laten. Draait vanzelf wel een x weer bij.
Ik ben het niet helemaal met je eens. Dan met name: Draait vanzelf wel een x weer bij.
Iedereen gaat anders om met zijn of haar ziekte, maar ik weet wel dat het * spreek even voormezelf * niet iets is wat je maar moet laten liggen, onder het mom komt vanzelf goed.
Ik ben ook geen prater, maar ik wil wel, als ik kan genezen dat ik geestelijk ook gezond ben.
Het gras aan de overkant is niet groen.
woensdag 21 september 2011 om 13:19
woensdag 21 september 2011 om 13:29
Het moet natuurlijk ook niet altijd maar zo door gaan. *schroeft opmerking: het draait vanzelf wel weer een keer bij, bij*. Ik bedoelde eigelijk meer, van: zolang het hier bij blijft, zou ik het zo laten. Laat hem boos en verdrietig zijn. Als hij geen prater is is dit zijn manier van af reageren en het uiteindelijk een plekje geven. Die boosheid wordt dan als het op goed is steeds minder, zwakt af hoe verder hij in zijn proces is.
woensdag 21 september 2011 om 13:31
Iwantnonickname, wat een vervelende ziekte is het toch he? Een dikke knuffel voor je, want naast iemand staan die zo ziek is (geweest) is ook heel moeilijk, misschien nog wel moeilijker dan zelf ziek zijn.
Vaak komt juist als alles voorbij is de klap. Krijgt je man nog behandelingen of is hij helemaal ziekenhuisvrij (op controles na dan waarschijnlijk)? Heeft hij wel eens contact met lotgenoten?
Soms is dat wel heel fijn, gewoon omdat je in de verhalen van andere vaak zoveel herkent.
Ik heb zelf ook kanker en ik zeg altijd grappend dat ik met de chemo's ook een waarheidsserum toegediend heb gekregen. Ik heb mijn hart nu ook meer op mijn tong, want niet altijd even goed is. Verder kunnen hormoonveranderingen ook wel eens karakterveranderingen brengen (misschien ook bij je man het geval?).
Sterkte, ik heb helaas geen kant en klaar antwoord voor je.
Vaak komt juist als alles voorbij is de klap. Krijgt je man nog behandelingen of is hij helemaal ziekenhuisvrij (op controles na dan waarschijnlijk)? Heeft hij wel eens contact met lotgenoten?
Soms is dat wel heel fijn, gewoon omdat je in de verhalen van andere vaak zoveel herkent.
Ik heb zelf ook kanker en ik zeg altijd grappend dat ik met de chemo's ook een waarheidsserum toegediend heb gekregen. Ik heb mijn hart nu ook meer op mijn tong, want niet altijd even goed is. Verder kunnen hormoonveranderingen ook wel eens karakterveranderingen brengen (misschien ook bij je man het geval?).
Sterkte, ik heb helaas geen kant en klaar antwoord voor je.
woensdag 21 september 2011 om 13:36
Wat naar, maar wat fijn ook dat het er nu goed uit ziet.
Het lijkt me inderdaad niet vreemd dat dit gedrag kan horen bij het doormaken van zo'n heftige periode in zijn leven. Heb jij er echt last van, of kan je het wel hebben?
En wat ook meteen in mij op komt: zou het (deels) door medicatie kunnen komen? Ik weet van prednison bv. dat het flinke stemmingswisselingen of veranderingen in je humeur kan veroorzaken.
Veel sterkte ermee en ik hoop voor jullie beide dat dit een tijdelijk iets is, daar zou ik vooralsnog wel van uit gaan.
Het lijkt me inderdaad niet vreemd dat dit gedrag kan horen bij het doormaken van zo'n heftige periode in zijn leven. Heb jij er echt last van, of kan je het wel hebben?
En wat ook meteen in mij op komt: zou het (deels) door medicatie kunnen komen? Ik weet van prednison bv. dat het flinke stemmingswisselingen of veranderingen in je humeur kan veroorzaken.
Veel sterkte ermee en ik hoop voor jullie beide dat dit een tijdelijk iets is, daar zou ik vooralsnog wel van uit gaan.
woensdag 21 september 2011 om 14:06
Ik begrijp volkomen, dat je man nu even anders reageert, dan jullie gewend zijn. Enige tijd geleden kreeg ik kanker en ik heb toen ook wel een periode gehad, dat ik wat ongenuanceerd reageerde op mensen. Daar ben ik ook mensen door kwijtgeraakt, jammer genoeg.
Ook ik heb hulp gezocht en het gaat nu een stuk beter met me.
Ik wens jullie heel veel sterkte en de moed om samen door deze moeilijke periode heen te komen.
Ook ik heb hulp gezocht en het gaat nu een stuk beter met me.
Ik wens jullie heel veel sterkte en de moed om samen door deze moeilijke periode heen te komen.
woensdag 21 september 2011 om 16:14
Thx iedereen.
Maatschappelijk werkers of psychs neemt hij alles behalve serieus dus dat wordt hem ook niet.
Nee, hij krijgt geen medicatie. Een operatie volstaat. Ons eigen ziekenhuis kon de operatie niet uitvoeren aangezien het een zeldzame vorm is, dus we moesten naar het AVL in Amsterdam.
Maar goed ook, want ze wilden het eerst bestralen terwijl het in zijn geval absoluut niet kan.
Volgende week moeten we terugkomen voor de allereerste controle. Mocht er dan nog wat zitten gaan ze dit weg laseren.
Maatschappelijk werkers of psychs neemt hij alles behalve serieus dus dat wordt hem ook niet.
Nee, hij krijgt geen medicatie. Een operatie volstaat. Ons eigen ziekenhuis kon de operatie niet uitvoeren aangezien het een zeldzame vorm is, dus we moesten naar het AVL in Amsterdam.
Maar goed ook, want ze wilden het eerst bestralen terwijl het in zijn geval absoluut niet kan.
Volgende week moeten we terugkomen voor de allereerste controle. Mocht er dan nog wat zitten gaan ze dit weg laseren.
woensdag 21 september 2011 om 17:00
Eigenlijk ook wel logisch dat hij zo reageert. Het is toch ook de angst die meespeelt. Ik heb er zelf ook mee te maken. Over het algemeen kan ik er goed mee om gaan. En blijf vertrouwen houden dat het allemaal goed blijft gaan. Maar soms denk je verder en kijk je naar je man en kids en dan wordt je soms toch weleens bang en ga je "vreemde" dingen doen. Ik denk ook wel dat het er een beetje bij hoort.
woensdag 21 september 2011 om 18:16
Ik vind het ook logisch. Alleen ik vind het lastig om met die onvoorspelbaarheid om te gaan. En de angst dat hij zo blijft. Ik weet ook wel dat hij erdoor veranderd. Ik heb dan geen kanker gehad, maar wel een andere levensbedreigende ziekte, waardoor ik ook veranderd ben. Ik ben alleen bang dat hij zo blijft.
woensdag 21 september 2011 om 19:56
Ehm, praten met bijvoorbeeld maatschappelijk werk of een psychiatrisch verpleegkindige (wordt vergoed uit de basisverzekering) zou denk ik wel goed voor hem zijn. Ik lees dat hij daar geen hoge pet van op heeft, maar misschien kan je zijn behandelend arts vragen je man een beetje in die richting te adviseren in het kader van zijn herstel?
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
woensdag 21 september 2011 om 20:37
Toch denk ik echt dat het langzaam maar zeker beter gaat worden. Hij moet het zelf ook een plekje geven, en dat gaat bij de een sneller dan bij de ander. En daar komt bij dat hij er met een buitenstaander moeilijk over praten kan, snap ik ook omdat het op zo'n lastige plek zit. Veel mensen schrikken al van kanker en als ze er dit dan bij horen dan weten ze helemaal niet wat ze zeggen moeten. Ik ben zelf ook niet zo van psychiaters en dergelijke maar misschien is het toch wel beter om het eens te proberen.
woensdag 21 september 2011 om 21:05
Ik ben getrouwd geweest met een man die tijdens ons huwelijk de diagnose kanker kreeg.
het werd een beetje een Kluun, komt een vrouw bij de dokter verhaal.
En dan was ik Kluun.
En mijn ex was de meest onmogelijke patient die je hebben kon, die zag nergens meer de lol van in, kanker beheerste zijn hele leven.
Logisch.
Maar na een jaar of 2, terwijl de kanker weg was... was ons huwelijk voorbij.
Het kutte van kanker is dat de patient niet alleen kanker heeft maar jij krijgt er ook een staart van mee. Er zijn praatgroepen hoor (ik wist het toen niet) maar er zijn praatgroepen voor partners van mensen met kanker.
het werd een beetje een Kluun, komt een vrouw bij de dokter verhaal.
En dan was ik Kluun.
En mijn ex was de meest onmogelijke patient die je hebben kon, die zag nergens meer de lol van in, kanker beheerste zijn hele leven.
Logisch.
Maar na een jaar of 2, terwijl de kanker weg was... was ons huwelijk voorbij.
Het kutte van kanker is dat de patient niet alleen kanker heeft maar jij krijgt er ook een staart van mee. Er zijn praatgroepen hoor (ik wist het toen niet) maar er zijn praatgroepen voor partners van mensen met kanker.
woensdag 21 september 2011 om 21:12
Ik herken het, hoor. Mijn vriend kreeg een paar jaar geleden kanker, en dat bracht een hoop spanning met zich mee.
Zou je op een rustig moment eens kunnen aangeven hoe zwaar je het vindt? Wat jouw angsten zijn en vragen hoe je hem het beste kunt steunen? En aangeven hoe hij jou kan steunen? Proberen om vanuit jezelf een opening te creeeren, zodat jullie in gesprek blijven en je daar in moeilijke momenten ook op terug kunt vallen?
Wij hebben heel veel baat gehad bij een aantal gesprekken bij een instituut voor psychosociale hulp aan kankerpatienten en hun naasten. We hebben daar geleerd hoe belangrijk het is om ons in elkaar te blijven verplaatsen. De ziekte van je man heeft hem veranderd, maar jou ook, toch? Ongeacht de afloop, kanker heeft een impact op jullie relatie, op jullie liefdesleven, op hoe je nu naar de toekomst kijkt. Het is niet gek om om hulp te vragen. Als je man (voorlopig) niet mee wil, kun je misschien zelf eens contact met ze opnemen.
Veel sterkte.
Zou je op een rustig moment eens kunnen aangeven hoe zwaar je het vindt? Wat jouw angsten zijn en vragen hoe je hem het beste kunt steunen? En aangeven hoe hij jou kan steunen? Proberen om vanuit jezelf een opening te creeeren, zodat jullie in gesprek blijven en je daar in moeilijke momenten ook op terug kunt vallen?
Wij hebben heel veel baat gehad bij een aantal gesprekken bij een instituut voor psychosociale hulp aan kankerpatienten en hun naasten. We hebben daar geleerd hoe belangrijk het is om ons in elkaar te blijven verplaatsen. De ziekte van je man heeft hem veranderd, maar jou ook, toch? Ongeacht de afloop, kanker heeft een impact op jullie relatie, op jullie liefdesleven, op hoe je nu naar de toekomst kijkt. Het is niet gek om om hulp te vragen. Als je man (voorlopig) niet mee wil, kun je misschien zelf eens contact met ze opnemen.
Veel sterkte.
woensdag 21 september 2011 om 22:31
We komen er altijd later op terug als alles gekalmeerd is. Maar dan heb ik nog het gevoel dat hij niet alles zegt. Ik heb ook al tegen hem gezegd dat als hij moeite heeft om met mij te praten dat hij het misschien met iemand moet praten een prof of iemand anders die hij ook vertrouwd. Maar het is gewoon een binnenvetter. Hoe makkelijk ik erover praat, zo moeilijk praat hij erover. Ik weet dat als hij er aan toe is ook wel naar me toe komt.
Ik heb een psych waar ik naar toe kan als ik het moeilijk heb. Gelukkig.
Ik heb een psych waar ik naar toe kan als ik het moeilijk heb. Gelukkig.
donderdag 22 september 2011 om 20:57
Tja, je kunt iemand inderdaad niet dwingen. Maar hij jaagt jou angst aan met zijn aggressieve gedrag, zelfs zodanig dat jij bang bent dat het fysiek wordt. Ik vind dat je dat moet aankaarten als je daar niet meer tegen kunt.
Mijn vriend hoefde in eerste instantie ook niet zo nodig te praten met iemand, maar hij zegt dat hij er achteraf wel degelijk veel aan heeft gehad.
heb je hem al eens gevraagd om met jou mee te gaan, niet perse naar jouw psych, maar naar een soortgelijk laagdrempelig instituut als ik noemde, waar mensen zijn die gespecialiseerd zijn in jullie / zijn problematiek? Niemand kan hem dwingen om te praten (dat hoeft ook helemaal niet), maar wie weet, als hij eenmaal over de drempel is?
Als buitenstaander is het moeilijk te beoordelen hoe veel stress jullie ervaren...
Mijn vriend hoefde in eerste instantie ook niet zo nodig te praten met iemand, maar hij zegt dat hij er achteraf wel degelijk veel aan heeft gehad.
heb je hem al eens gevraagd om met jou mee te gaan, niet perse naar jouw psych, maar naar een soortgelijk laagdrempelig instituut als ik noemde, waar mensen zijn die gespecialiseerd zijn in jullie / zijn problematiek? Niemand kan hem dwingen om te praten (dat hoeft ook helemaal niet), maar wie weet, als hij eenmaal over de drempel is?
Als buitenstaander is het moeilijk te beoordelen hoe veel stress jullie ervaren...
