Graag wat helderheid + tips

Je hebt nogal wat te verstouwen gekregen de afgelopen tijd, dus ik zou zeggen: ja, het is volkomen logisch dat je je rot voelt. Als je je prima zou voelen, dát zou een reden zijn tot zorg. Dat je in de war bent lijkt en je emoties alle kanten opgaan lijkt me, gezien je situatie, ook heel normaal.



Wanneer het beter wordt en wat je eraan kunt doen verschilt per persoon. Maar professionele hulp lijkt me geen gek idee als ik lees wat je allemaal hebt meegemaakt. Kan je goed overweg met je psych? Luistert hij goed naar je of blijft hij maar op die depressie hameren?

Je zit eerder in een rouwproces en dat duurt een tijd.

En die "goede" dagen komen steeds vaker. (Ik zit in een soortgelijk schuitje, maar echt, het komt goed met je. Je moet jezelf heruitvinden, en dat kost tijd.)

quote:doekie schreef op 21 september 2011 @ 22:28:

Ik denk niet aan hem/zijn dood. Ik kan daar niet mee omgaan. Zodra ik aan hem denk, schakel ik over naar iets anders. Is dat raar?

quote:Habibti schreef op 21 september 2011 @ 22:46:

[...]





Nee hoor. Onbewust doseer je verdriet. Jij zit nog aan het begin van het rouwproces: uit zelfbescherming (want je moet nog herstellen van die relatie) snuffel je op dit moment hooguit aan dat verdriet. Omdat je het nog niet kan handelen. Functioneel en heel normaal. Andere mensen doseren ook: omdat je nu eenmaal niet constant verdrietig kan zijn (je moet namelijk eten/werken/voor kinderen zorgen).



Vergelijkbaar met jouw uitgestelde rouw: mensen die rouwen en een zorgtaak hadden gaan de eerste maanden na het overlijden vaak door met zorgen, blijven zeg maar in de praktische modus hangen. Regelen de begrafenis, afhandeling van de erfenis en andere zaken. En wanneer dat dan allemaal af is... ja dan storten ze in.



Sta jezelf ook toe om verdriet te hebben om hem, daarmee verloochen (hoe schrijf je dat?) je jezelf niet mee ook al wilde je geen relatie meer met hem. Afscheid nemen van een persoon met wie je een moeizame relatie had doet niet minder pijn dan van iemand met wie je wel een goede relatie had: je neemt in het eerste geval namelijk naast van die persoon ook afscheid van een droom of fantasie over wat had kunnen zijn (maar niet was en nu ook nooit meer kan worden).



Sterkte!

Hier kun je meer over (uitgestelde) rouw lezen: http://www.hulpgids.nl/index.php?mid=32&content=612

dubbel

Kijk ook even bij de symptomen van post traumatische stress stoornis.

Je zal niet de eerste zijn die dit overhoudt na zo'n relatie...

quote:doekie schreef op 21 september 2011 @ 21:59:

We hebben het met haar vooral over de relatie. Dat is nml het begin geweest van alle ellende. De psycho herkende een soort van narcist in mijn ex.



Ik voel me vaak ok als ik bij haar ben en laat haar het gesprek beginnen. Ik vermoed dat ze het met stappen beter wil maken.



Ik kan ook niet a/d medicjnen helaas. Ik heb last van tinnitus en de medicijnen maken dat erger.



Voel me zo rot op t moment, maar heb wel 3 goede dagen achter de rug. Dat is al wat denk ik?

Bedankt voor het meedenken



Ik reageer alleen even op het stukje over tinnitus omdat ik daar toevalligerwijs iets over weet.



Als je antidepressiva bedoelt: er zijn grofweg twee soorten AD's. De ene, tricyclisce AD (TCA) en serotonine heropnameremmers (SSRI). De eerste groep kan tinnitus inderdaad veroorzaken of verergeren; de tweede niet en worden juist vaak bij tinnitus toegepast. Naast alle psychische ellende is tinnitus natuurlijk ook nog een extra stressfactor!



Ik wil hiermee niet zeggen dat je dus maar aan de AD moet gaan, maar het klopt dus niet helemaal dat alle AD's tinnitus verergeren.



De NVVS heeft een folder over over medicijnen en tinnitus.



Ook voor de tinnitus zelf kun je, als je daar veel last van hebt, meestal begeleiding krijgen voor beter ermee leren omgaan. Audiologische centra bieden die begeleiding.



Verder wens ik je veel sterkte met jouw situatie. Niet makkelijk allemaal!

Je hebt heel veel meegemaakt de afgelopen jaren en als je het type bent om emoties weg te stoppen, dan komen alle heftige emoties uit je relatie er nu waarschijnlijk uit. Heel goed dat je daar hulp bij hebt gezocht!



Het lijkt me niet zo raar dat je daardoor geen ruimte hebt om te rouwen. Daarnaast heb je jezelf aangewend om je gevoel weg te stoppen. Je weet dat dat gevoel uiteindelijk toch naar buiten zal komen. Zeker als die persoon is omgebracht... dat is helemaal heftig. Waarschijnlijk heb je nu tijd nodig om je ervaringen in je relatie te verwerken en ontstaat er dan vanzelf ruimte voor rouw.



Misschien kun je met je psych eens kijken of je nu je zelf opgeworpen blokkade af en toe kan opheffen en de emotie kan toelaten. Bijvoorbeeld tijdens een sessie met haar, zodat zij je kan opvangen en je zo nodig kan afremmen. Je bent misschien bang dat je de controle verliest als je je gevoel toelaat, als een dam die doorbreekt? Dat hoeft niet zo te zijn. Je moet alleen maatregelen nemen om jezelf te beschermen.



Ik heb zelf ook door omstandigheden in mijn leven tegen een depressie aangezeten. Mijn psych noemde dat een externe depressie (of zoiets, ik weet de precieze term niet meer, maar het kwam erop neer dat het een depressie was door externe omstandigheden). Misschien is dit bij jou ook aan de hand.



Mijn psych adviseerde mij dagelijks een uur, liefst anderhalf, te wandelen. Daarbij komen endorfinen vrij waardoor je je beter gaat voelen (een natuurlijk antidepressivum dus). Buitenlucht, de natuur, de kadans van het wandelen, de lichamelijke activiteit... ik vond het heel heilzaam.



Hoe ziet je leven er momenteel uit? Is er in je heden nog iets waar je je zorgen over maakt? Je kan proberen meer in het heden te komen, bv. door activiteiten waar je je hard op moet concentreren en die geen gelegenheid geven om te veel na te denken over wat er gebeurd is. Mediteren als je dat ligt, anders een lichamelijke of mentale activiteit die je moet leren en waar je alle aandacht voor nodig hebt.



Zorg goed voor jezelf. Luister naar je lichaam, maar laat je verstand ook meespreken. Als je lichaam het liefst de hele dag op de bank wil liggen, besluit dan dat je je beter gaat voelen als je wat beweging krijgt. Eet gezond en genoeg, niet te veel suiker, veel groenten, fruit en vezels. Gezond boodschappen doen en koken kan ook een beetje therapeutisch werken. Zo ook tuinieren.



Schrijf elke avond drie dingen op die je hebt gedaan waar je een goed gevoel over hebt. En schrijf hier elke dag hoe het met je gaat.



Zo, da's een heel stappenplan, toch?

Ja, dit gevoel gaat echt ooit over!



Er komt een moment dat je er klaar voor bent om de deur van je verdriet op een kiertje open te zetten. Met de hulp van de juiste therapie kan je echt werken aan je blokkade. Het is absoluut zwaar!



Nog niet zo heel erg lang geleden zat ik in dezelfde situatie. Sloot me af voor iedereen en voor mijn eigen emoties. Ben uiteindelijk depressief geraakt (maar wilde zelf dat nog niet toegeven) en volledig ingestort. Emdr heeft mij erg geholpen in het rouwproces en nog wat andere dingen.

Ik geniet weer van het leven en draag mijn verdriet dicht bij mijn hart. Soms komt het er nog eventjes uit maar het bepaalt niet meer mijn leven. Het hoort er nu eenmaal bij.



Het is echt zo, je moet er doorheen. Rouwen kost tijd.

Sta het toe want er tegen vechten is nog zwaarder!



Heel veel sterkte verder.

Misschien gooi je verdriet en boosheid door elkaar? Dat kan ook nog. Dan uit je het op een andere manier.



Verwacht geen excuses van je ex. Het zou je ook niet beter maken. Jouw herstel moet van jóu uit komen. Van binnenuit, niet van buitenaf. Er komt een moment waarop zijn excuses en bekentenissen je niets meer uit zullen maken. Jij moet vrede vinden in jezelf. Dan kun je ook accepteren dat hij die vrede niet heeft en dat je van hem nooit genoegdoening zal krijgen.



Goed eten, goed slapen: goed plan



Vakantie: idem, een goed begin, lijkt me.



Sporten: ik zou liever vaker kort bewegen dan 2x per week intensief. Ik ben zelf op een bepaald moment 10 minuten per dag gaan fietsen op de hometrainer. Al gauw werd dat meer, want als je toch bezig bent... De drempel om te beginnen is het grootst, en die drempel maakte ik laag door maar 10 minuten van mezelf te vragen.



Je kan misschien beginnen met 10 minuutjes wandelen per dag en dat langzaam uitbouwen? En waarom niet vast beginnen in je vakantie?



Medicijnen zijn ook een optie. Ik heb ze geprobeerd, meer omdat ik bang was te diep te gaan vallen en het enkele weken duurt voor ze gaan werken. Maar ik had sterke bijwerkingen en ben er dus mee gestopt. Zonder ging het ook, maar dan moet je er ook wel iets voor doen!



Hoe wil je het beter en meer eten gaan aanpakken? Wat is het probleem?



En ja, het wordt makkelijker