Psyche
alle pijlers
Verdriet na abortus
donderdag 29 september 2011 om 15:48
donderdag 29 september 2011 om 15:59
Er zijn veel vrouwen die in psychische nood komen na een abortus.
Ik denk dat je hier wel iets mee moet doen.
Ik heb even op google gekeken, er is een site dat heet abortusverwerking.nl
Je zou er eens kunnen kijken, misschien is het wat voor jou.
Ik denk dat je in een rouwproces zit.
Misschien vinden mensen om je heen, en misschien jijzelf ook wel, dat je je er maar overheen moet zetten, maar dat is te makkelijk gedacht.
Je moet dit verwerken, en als je daar geen manier voor vindt dan blijft het een onverwerkt verdriet en dat is niet goed.
Jouw gevoelens zijn jouw gevoelens, wat iedereen daar ook over vindt, jij zit hier mee.
Misschien kan je begeleiding hiervoor vinden in de professionele hulpverlening, je zou kunnen kijken of de huisarts hier een adres voor heeft.
Ik wens je heel veel sterkte.
Ik denk dat je hier wel iets mee moet doen.
Ik heb even op google gekeken, er is een site dat heet abortusverwerking.nl
Je zou er eens kunnen kijken, misschien is het wat voor jou.
Ik denk dat je in een rouwproces zit.
Misschien vinden mensen om je heen, en misschien jijzelf ook wel, dat je je er maar overheen moet zetten, maar dat is te makkelijk gedacht.
Je moet dit verwerken, en als je daar geen manier voor vindt dan blijft het een onverwerkt verdriet en dat is niet goed.
Jouw gevoelens zijn jouw gevoelens, wat iedereen daar ook over vindt, jij zit hier mee.
Misschien kan je begeleiding hiervoor vinden in de professionele hulpverlening, je zou kunnen kijken of de huisarts hier een adres voor heeft.
Ik wens je heel veel sterkte.
donderdag 29 september 2011 om 15:59
donderdag 29 september 2011 om 16:07
Ik heb er idd al aan gedacht om hiermee naar de huisarts te gaan, ook omdat er meerdere dingen spelen waar ik veel verdriet van heb.
Ik leef wel gewoon en ik werk ook, niemand merkt echt dat er iets is, maar ik loop constant met een dof gevoel rond.
Kan me helemaal niet gelukkig voelen.
De rede dat ik abortus gepleegd heb is omdat ik zelf ook dacht het beste te doen, en toen de twijfel toesloeg was het voor iedereen al zo vanzelfsprekend dat ik gewoon de abortus zou doen dat ik niet meer echt gedurfd heb er tegenin te gaan.
Heel stom ik weet het maar ik zag ook de angst bij mijn ex omdat hij zichzelf echt nog geen vader zag worden, en ik eerlijk gezegd ook niet..
Ik leef wel gewoon en ik werk ook, niemand merkt echt dat er iets is, maar ik loop constant met een dof gevoel rond.
Kan me helemaal niet gelukkig voelen.
De rede dat ik abortus gepleegd heb is omdat ik zelf ook dacht het beste te doen, en toen de twijfel toesloeg was het voor iedereen al zo vanzelfsprekend dat ik gewoon de abortus zou doen dat ik niet meer echt gedurfd heb er tegenin te gaan.
Heel stom ik weet het maar ik zag ook de angst bij mijn ex omdat hij zichzelf echt nog geen vader zag worden, en ik eerlijk gezegd ook niet..
donderdag 29 september 2011 om 16:41
Wat ontzettend rot voor je!
Eigenlijk heb je geeneens de kans gekregen om zelf te bepalen wat je zou hebben gewild. En geen tijd.
Jij moet echt gaan praten met je [ex]vriend, voor mijn part eruit schreeuwen als dat je mag helpen. Dit kun je niet wegduwen en zal zorgen dat je het spoor helemaal bijster raakt op den duur, zeker als er ook meerdere dingen meespelen.
Een psycholoog zal ook geen overbodige luxe zijn.
Bepaalde dingen in je verhaal herken ik..helaas. Alleen was het bij mij geen abortus, maar een BBZ begin dit jaar.
Ook met allemaal toestanden erom heen, geen steun, relatie voorbij etc. Zware ellende, en ik dacht na de lichamelijke ongemakken er wel klaar mee te zijn..Ik heb nog nooit zo fout gezeten! Ik voel en zie hetzelfde als jij, zwangere vrouwen, babys, gelukkige stelletjes met de kinderwagen..Zo had ik er nu ook bij kunnen lopen.
Mijn ex heeft mij laten barsten toendertijd, en ik heb hem maanden daarna de huid volgescholden, hem 'lastig' gevallen met mijn verdriet van de BBZ en zijn gebrek aan begrip.
Op den duur werden de scheldpartijen minder en gingen we écht praten. En zo kwam ik erachter dat hij het er zeker ook heel moeilijk mee heeft gehad.[ook al gedroeg hij zich toendertijd niet zo].
Nu bijna 10 maanden later ben ik er nog steeds niet klaar mee, maar de scherpe kantjes zijn eraf. Ik deel mijn verdriet, praat erover. Dat is denk ik de enige manier om het een plaats te kunnen geven.
Ik hoop dat jij dat ook gaat doen, want het is niet niks.
Sterkte meid!
Eigenlijk heb je geeneens de kans gekregen om zelf te bepalen wat je zou hebben gewild. En geen tijd.
Jij moet echt gaan praten met je [ex]vriend, voor mijn part eruit schreeuwen als dat je mag helpen. Dit kun je niet wegduwen en zal zorgen dat je het spoor helemaal bijster raakt op den duur, zeker als er ook meerdere dingen meespelen.
Een psycholoog zal ook geen overbodige luxe zijn.
Bepaalde dingen in je verhaal herken ik..helaas. Alleen was het bij mij geen abortus, maar een BBZ begin dit jaar.
Ook met allemaal toestanden erom heen, geen steun, relatie voorbij etc. Zware ellende, en ik dacht na de lichamelijke ongemakken er wel klaar mee te zijn..Ik heb nog nooit zo fout gezeten! Ik voel en zie hetzelfde als jij, zwangere vrouwen, babys, gelukkige stelletjes met de kinderwagen..Zo had ik er nu ook bij kunnen lopen.
Mijn ex heeft mij laten barsten toendertijd, en ik heb hem maanden daarna de huid volgescholden, hem 'lastig' gevallen met mijn verdriet van de BBZ en zijn gebrek aan begrip.
Op den duur werden de scheldpartijen minder en gingen we écht praten. En zo kwam ik erachter dat hij het er zeker ook heel moeilijk mee heeft gehad.[ook al gedroeg hij zich toendertijd niet zo].
Nu bijna 10 maanden later ben ik er nog steeds niet klaar mee, maar de scherpe kantjes zijn eraf. Ik deel mijn verdriet, praat erover. Dat is denk ik de enige manier om het een plaats te kunnen geven.
Ik hoop dat jij dat ook gaat doen, want het is niet niks.
Sterkte meid!
donderdag 29 september 2011 om 16:50
Woow brandy dat klinkt erg moeilijk,
Fijn om te horen dat het nu wat beter gaat.
Het lijkt mij inderdaad een goed idee om met een psycholoog of iets dergelijks te praten maar hoe doe ik dit?
Moet ik dab toch eerst langs de HA en dan doorverwezen worden?
Ik had toentertijd wel steun, alleen de eerste week na mijn abortus daarna werd er niet meer over gepraat.
Ik zou ook dolgraag met mijn ex erover willen praten maar ik zou niet weten hoe ik moet beginnen.
Wat vertel ik hem en hoe zorg ik dat ik niet verwijtend overkom.
Het lijkt me zo fijn om met iemand te praten die mij kan helpen maar aan de andere kant klinkt een psycholoog ook heel zwaar ineens.
Terwijl ik weet dat dit misschien wel zal helpen.
Fijn om te horen dat het nu wat beter gaat.
Het lijkt mij inderdaad een goed idee om met een psycholoog of iets dergelijks te praten maar hoe doe ik dit?
Moet ik dab toch eerst langs de HA en dan doorverwezen worden?
Ik had toentertijd wel steun, alleen de eerste week na mijn abortus daarna werd er niet meer over gepraat.
Ik zou ook dolgraag met mijn ex erover willen praten maar ik zou niet weten hoe ik moet beginnen.
Wat vertel ik hem en hoe zorg ik dat ik niet verwijtend overkom.
Het lijkt me zo fijn om met iemand te praten die mij kan helpen maar aan de andere kant klinkt een psycholoog ook heel zwaar ineens.
Terwijl ik weet dat dit misschien wel zal helpen.
donderdag 29 september 2011 om 16:54
En nog iets..
Misschien helpt het als je iets tastbaars koopt als herinnering aan je zwangerschap en het verloren kindje..
Zelf heb ik een knuffeltje [gekocht toen ik nog zwanger was] in mijn glazen kastje in de woonkamer gezet. Misschien dat ik nog een kleine vlindertattoo laat zetten op mijn buik. Vergeten zal ik het nooit, en voor mij is zo'n herinnering dan wel fijn. Maar dat is voor iedereen anders natuurlijk.
Misschien helpt het als je iets tastbaars koopt als herinnering aan je zwangerschap en het verloren kindje..
Zelf heb ik een knuffeltje [gekocht toen ik nog zwanger was] in mijn glazen kastje in de woonkamer gezet. Misschien dat ik nog een kleine vlindertattoo laat zetten op mijn buik. Vergeten zal ik het nooit, en voor mij is zo'n herinnering dan wel fijn. Maar dat is voor iedereen anders natuurlijk.
donderdag 29 september 2011 om 17:19
quote:sunglasss schreef op 29 september 2011 @ 16:50:
Woow brandy dat klinkt erg moeilijk,
Fijn om te horen dat het nu wat beter gaat.
Het lijkt mij inderdaad een goed idee om met een psycholoog of iets dergelijks te praten maar hoe doe ik dit?
Moet ik dab toch eerst langs de HA en dan doorverwezen worden? Ja, de huisarts zal je een verwijsbrief geven voor een psycholoog of GGZ. Helaas zijn er vaak wachttijden, dus je kan aangeven dat je snel behandeld wilt worden omdat je compleet vastloopt met je verdriet [en andere zaken].
Ik had toentertijd wel steun, alleen de eerste week na mijn abortus daarna werd er niet meer over gepraat. Onbegrijpelijk! Juist dan ga je pas beseffen wat er allemaal gebeurd is. Je hormonen gieren nog steeds door je lijf en je hebt het diep vanbinnen eigenlijk niet gewild deze abortus. Je hele leven staat op z'n kop.
Ik zou ook dolgraag met mijn ex erover willen praten maar ik zou niet weten hoe ik moet beginnen. Het is ook moeilijk om relaxt te blijven met zulk verdriet. Als hij bij je is, of jij bij hem kun je eens beginnen met dat je niet lekker in je vel zit. Hij zal dan hopelijk vragen wat er dan scheelt en dan heb je een opening..Vertel hem wat je ons ook verteld, dat je verdrietig bent en het helemaal nog niet vergeten bent dat je deze abortus hebt ondergaan. En net zo vaak als jij nodig vindt, keer op keer. Vraag hem ook hoe hij het [achteraf] ervaren heeft..
Wat vertel ik hem en hoe zorg ik dat ik niet verwijtend overkom. Je moet niet bang zijn om verwijten te maken. Ik denk zelfs dat je dit gesprek niet aankan zonder verwijtend te zijn, en dat mag. In feite heeft hij jou voor het blok gezet, vind ik persoonlijk. Maar natuurlijk is het beter om proberen rustig te blijven. Het wijst zich vanzelf wel uit hoe het verloopt.
Het lijkt me zo fijn om met iemand te praten die mij kan helpen maar aan de andere kant klinkt een psycholoog ook heel zwaar ineens. Het is ook niet makkelijk, maar je hebt het wel nodig. Je bent niet gek als je naar een psych gaat hoor Er zijn mensen die gaan voor minder aan de bel trekken..Waar ben je bang voor? Hij/zij bijt je niet hoor, ze zijn ervoor om datgene te bieden waar je nu zo'n behoefte aan hebt. De eerste stap is het moeilijkst..en die heb je al bijna gezet.
Terwijl ik weet dat dit misschien wel zal helpen.Nou, vooruit met die geit! Wat heb je te verliezen? Morgen bellen naar HA. Hoe eerder hoe beter!
Woow brandy dat klinkt erg moeilijk,
Fijn om te horen dat het nu wat beter gaat.
Het lijkt mij inderdaad een goed idee om met een psycholoog of iets dergelijks te praten maar hoe doe ik dit?
Moet ik dab toch eerst langs de HA en dan doorverwezen worden? Ja, de huisarts zal je een verwijsbrief geven voor een psycholoog of GGZ. Helaas zijn er vaak wachttijden, dus je kan aangeven dat je snel behandeld wilt worden omdat je compleet vastloopt met je verdriet [en andere zaken].
Ik had toentertijd wel steun, alleen de eerste week na mijn abortus daarna werd er niet meer over gepraat. Onbegrijpelijk! Juist dan ga je pas beseffen wat er allemaal gebeurd is. Je hormonen gieren nog steeds door je lijf en je hebt het diep vanbinnen eigenlijk niet gewild deze abortus. Je hele leven staat op z'n kop.
Ik zou ook dolgraag met mijn ex erover willen praten maar ik zou niet weten hoe ik moet beginnen. Het is ook moeilijk om relaxt te blijven met zulk verdriet. Als hij bij je is, of jij bij hem kun je eens beginnen met dat je niet lekker in je vel zit. Hij zal dan hopelijk vragen wat er dan scheelt en dan heb je een opening..Vertel hem wat je ons ook verteld, dat je verdrietig bent en het helemaal nog niet vergeten bent dat je deze abortus hebt ondergaan. En net zo vaak als jij nodig vindt, keer op keer. Vraag hem ook hoe hij het [achteraf] ervaren heeft..
Wat vertel ik hem en hoe zorg ik dat ik niet verwijtend overkom. Je moet niet bang zijn om verwijten te maken. Ik denk zelfs dat je dit gesprek niet aankan zonder verwijtend te zijn, en dat mag. In feite heeft hij jou voor het blok gezet, vind ik persoonlijk. Maar natuurlijk is het beter om proberen rustig te blijven. Het wijst zich vanzelf wel uit hoe het verloopt.
Het lijkt me zo fijn om met iemand te praten die mij kan helpen maar aan de andere kant klinkt een psycholoog ook heel zwaar ineens. Het is ook niet makkelijk, maar je hebt het wel nodig. Je bent niet gek als je naar een psych gaat hoor Er zijn mensen die gaan voor minder aan de bel trekken..Waar ben je bang voor? Hij/zij bijt je niet hoor, ze zijn ervoor om datgene te bieden waar je nu zo'n behoefte aan hebt. De eerste stap is het moeilijkst..en die heb je al bijna gezet.
Terwijl ik weet dat dit misschien wel zal helpen.Nou, vooruit met die geit! Wat heb je te verliezen? Morgen bellen naar HA. Hoe eerder hoe beter!
donderdag 29 september 2011 om 17:30
Ja ik denk dat ik het toch echt moet doen.
Ik zal morgen gelijk even bellen, dan kan ik na het weekend rustig erheen gaan en de situatie uitleggen.
Ik zie mijn ex dit weekend ook nog dus ik denk dat ik het er echt even over moet hebben met hem.
Dat lijkt me iig een goed begin
Heel erg bedankt voor de reacties, had het echt even nodig om mijn gevoel te uiten..
Ik zal morgen gelijk even bellen, dan kan ik na het weekend rustig erheen gaan en de situatie uitleggen.
Ik zie mijn ex dit weekend ook nog dus ik denk dat ik het er echt even over moet hebben met hem.
Dat lijkt me iig een goed begin
Heel erg bedankt voor de reacties, had het echt even nodig om mijn gevoel te uiten..
donderdag 29 september 2011 om 17:44
Sunglass, heb je overwogen om contact op te nemen met het FIOM? Daar kan je zo heen. Je vindt het FIOM hier.
Daarvoor hoef je niet eerst naar een huisarts.
Als er meer speelt, en dat weet je zelf het beste, kun je psychologische hulp overwegen. Geneer je er maar niet voor hoor. Er gaan mensen voor minder naar een dokter of peut.
Abortus is voor vrijwel elke vrouw een heftige ingreep, al sta je er voor driehonderd procent achter (zoals ik, ooit - heb nooit spijt gehad, maar wel veel verdriet). Op een dag is de pijn gemilderd en komen al die vragen en gedachten tot rust. Jij hebt er nu een begin mee gemaakt. Het komt goed.
Knuffel en sterkte.
Dimpf
Daarvoor hoef je niet eerst naar een huisarts.
Als er meer speelt, en dat weet je zelf het beste, kun je psychologische hulp overwegen. Geneer je er maar niet voor hoor. Er gaan mensen voor minder naar een dokter of peut.
Abortus is voor vrijwel elke vrouw een heftige ingreep, al sta je er voor driehonderd procent achter (zoals ik, ooit - heb nooit spijt gehad, maar wel veel verdriet). Op een dag is de pijn gemilderd en komen al die vragen en gedachten tot rust. Jij hebt er nu een begin mee gemaakt. Het komt goed.
Knuffel en sterkte.
Dimpf
donderdag 29 september 2011 om 18:01
Wat vind ik dit erg voor je Sun, dat je je zo ellendig voelt! Daarvoor al een
En wat kunnen je hart en je verstand toch ver uit elkaar liggen soms. Ik weet hoe het voelt in ieder geval. En daarom raakt je verhaal mij ook zo.
Dimpf hierboven zegt er iets korts en krachtigs over: "nooit spijt gehad, maar wel veel verdriet"
Die twee zaken lijken op elkaar, zeker nu nog voor jou. Maar misschien zul je in de toekomst ervaren dat het twee verschillende dingen zijn. En wellicht ervaar je dat juist niet en kun je toch hulp gebruiken, waar je die dan ook gaat zoeken.
Ik kan mezelf 'troosten' door te denken: 'Destijds kon ik niet anders, ook al deed het me verdriet, maar het was voor toen de juiste beslissing (alweer 11 jaar geleden trouwens). En ik kan alleen een beslissing maken over hoe iets op dát moment is.'
Ik wens je het allerbeste toe Sun!
En wat kunnen je hart en je verstand toch ver uit elkaar liggen soms. Ik weet hoe het voelt in ieder geval. En daarom raakt je verhaal mij ook zo.
Dimpf hierboven zegt er iets korts en krachtigs over: "nooit spijt gehad, maar wel veel verdriet"
Die twee zaken lijken op elkaar, zeker nu nog voor jou. Maar misschien zul je in de toekomst ervaren dat het twee verschillende dingen zijn. En wellicht ervaar je dat juist niet en kun je toch hulp gebruiken, waar je die dan ook gaat zoeken.
Ik kan mezelf 'troosten' door te denken: 'Destijds kon ik niet anders, ook al deed het me verdriet, maar het was voor toen de juiste beslissing (alweer 11 jaar geleden trouwens). En ik kan alleen een beslissing maken over hoe iets op dát moment is.'
Ik wens je het allerbeste toe Sun!
donderdag 29 september 2011 om 18:31
Om het eventje helder te houden.
Molly, ik neem aan dat je stelt dat die twee zaken (spijt en verdriet) voor Sunglass op elkaar lijken...?
quote:molly74 schreef op 29 september 2011 @ 18:01:
Dimpf hierboven zegt er iets korts en krachtigs over: "nooit spijt gehad, maar wel veel verdriet"
Die twee zaken lijken op elkaar, zeker nu nog voor jou.
Ik ben het zeker met je eens: je besluit op grond van wat je op het moment van de beslissing weet, voelt, denkt. Achteraf is het anders.
Ik heb mijn verhaal heel lang 'binnen' gehouden omdat ik (niet ten onrechte) bang was dat mijn verdriet weggezet zou worden als: 'Zie je wel, je had het niet moeten doen'. Dus dat ik de advocaat van de duivel een handje zou geven, en dat wilde ik niet. Never.
De eenzaamheid was zelfs een argument voor mij: als ik dan zo alleen ben, me zo alleen voel, hoe kan ik dan een kind een plaats bieden...?
Deze keus en de effecten zijn voor veel vrouwen te zwaar en te groot om alleen te dragen. Per slot doe je iets tegen de natuur in. Maar daarom niet onverstandig of verkeerd.
Molly, ik neem aan dat je stelt dat die twee zaken (spijt en verdriet) voor Sunglass op elkaar lijken...?
quote:molly74 schreef op 29 september 2011 @ 18:01:
Dimpf hierboven zegt er iets korts en krachtigs over: "nooit spijt gehad, maar wel veel verdriet"
Die twee zaken lijken op elkaar, zeker nu nog voor jou.
Ik ben het zeker met je eens: je besluit op grond van wat je op het moment van de beslissing weet, voelt, denkt. Achteraf is het anders.
Ik heb mijn verhaal heel lang 'binnen' gehouden omdat ik (niet ten onrechte) bang was dat mijn verdriet weggezet zou worden als: 'Zie je wel, je had het niet moeten doen'. Dus dat ik de advocaat van de duivel een handje zou geven, en dat wilde ik niet. Never.
De eenzaamheid was zelfs een argument voor mij: als ik dan zo alleen ben, me zo alleen voel, hoe kan ik dan een kind een plaats bieden...?
Deze keus en de effecten zijn voor veel vrouwen te zwaar en te groot om alleen te dragen. Per slot doe je iets tegen de natuur in. Maar daarom niet onverstandig of verkeerd.
donderdag 29 september 2011 om 18:43
Spijt en verdriet zijn sowieso twee aparte zaken. En ik kan me indenken, dat voor Sunglass het op dít moment als één en hetzelfde gezien zal worden.
Je kunt, net als jij en ik Dimpf, nú voelen en weten dat je wel verdrietig kunt zijn, maar dat je er geen spijt van hoeft te hebben. Terwijl als je er midden in zit, zoals Sun nu, dat gevoel niet van elkaar te (onder)scheiden is. En dat maakt het allemaal nóg ellendiger.
Ik worstel(de) ook het meest met de factor 'mijn omgeving'. Dat heeft voor mij toen ook de doorslag gegeven denk ik.
Je kunt, net als jij en ik Dimpf, nú voelen en weten dat je wel verdrietig kunt zijn, maar dat je er geen spijt van hoeft te hebben. Terwijl als je er midden in zit, zoals Sun nu, dat gevoel niet van elkaar te (onder)scheiden is. En dat maakt het allemaal nóg ellendiger.
Ik worstel(de) ook het meest met de factor 'mijn omgeving'. Dat heeft voor mij toen ook de doorslag gegeven denk ik.
donderdag 29 september 2011 om 19:10
Beste sunglass en anderen,
Ook ik vond dat ik moest reageren. Kan uit ervaring spreken dat jullie moedige beslissingen hebben genomen... Ook ik heb een paar jaar geleden het besluit genomen. Heb het goed een plekje kunnen geven, maar nog altijd, 4 jaar later, denk ik bijna wekelijks aan hoe het nu had kunnen zijn. Dat het kindje nu al bijna naar school zou gaan bv.
Ik hoop dat je het ook plaats kunt geven in het leven. Voor mij is het altijd een troost te weten dat ik er goed over na heb gedacht des tijds. Ik stond er zelf ook achter. Helaas is dat biij jou minder overtuigend geweest, sunglass, en ik wens je daar veel sterkte mee.
Ook ik vond dat ik moest reageren. Kan uit ervaring spreken dat jullie moedige beslissingen hebben genomen... Ook ik heb een paar jaar geleden het besluit genomen. Heb het goed een plekje kunnen geven, maar nog altijd, 4 jaar later, denk ik bijna wekelijks aan hoe het nu had kunnen zijn. Dat het kindje nu al bijna naar school zou gaan bv.
Ik hoop dat je het ook plaats kunt geven in het leven. Voor mij is het altijd een troost te weten dat ik er goed over na heb gedacht des tijds. Ik stond er zelf ook achter. Helaas is dat biij jou minder overtuigend geweest, sunglass, en ik wens je daar veel sterkte mee.
donderdag 29 september 2011 om 19:18
Praat over hoe je je voelt, alsjeblieft!
Ik herken je verhaal deels wel, al herken ik me ook in dimf. Ik heb geen spijt van mijn keuze, maar soms doet het wel pijn. Zoals wanneer een collegaatje dolenthousiast de eerste echo van haar baby'tje onder mijn neus duwt en ik me realiseer dat ik toentertijd ook ongeveer zo ver was. Dat hij of zij er op moet hebben geleken.
Het verbaasd me soms hoe diep dat nog zit omdat het écht de juiste beslissing was en ook omdat het al weer 5 jaar geleden is.
Soms doe ik wel eens alsof hij of zij nog wel komt en ergens op me wacht. Dat geeft me troost. Geen idee of dat de juiste manier is, dat is voor iedereen anders denk ik.
Het aparte is ook dat ik voor de abortus geen idee had of ik ooit kinderen zou willen. Na de abortus is dat anders geworden, ik weet honderd procent zeker dat ik heel graag kinderen wil krijgen later.
Al deze dingen hierboven, daar kan ik over praten met mijn vriend, mijn moeder en m'n beste vriendin.
Nu is het natuurlijk voor iedereen anders maar echt, door te praten blaas je volgens mij stoom af, je moet je gevoelens formuleren ( dat verschaft mij ook vaak weer inzicht in mijn eigen gedachten en gevoelens) en je kunt je gevoel délen. Je kunt naar iemand toe als je jezelf weer eens een hele middag hebt zitten vermannen tussen overal opduikende baby's.
En je moet je niet egoïstisch voelen. Wat had je dan gewild, een kind dat zich ongewenst weet? Kiezen voor jezelf is ook kiezen voor je kind.
