Onmacht

Oke, ik zit ergens mee en wil de situatie anoniem voorleggen vandaar dat ik niet veel details kan geven.



Ik werk sinds pas enkele weken bij een soort internaat voor jongeren tot en met 18 jaar die in aanraking zijn gekomen met justitie. Ze zitten daar voor ongeveer 3 a 4 jaar. Voor de duidelijkheid, ik werk in het buitenland.

Waar ik nu tegen aanloop is de onmacht die ik ervaar, de boosheid en de frustratie als ik zie hoe ze die jongens behandelen. Het internaat is oud en vies, infrastructuur is niet goed en de kinderen slapen met zn 3en in 1 slaapkamer omdat ze een tekort aan kamers hebben. De kamers hebben een minuscuul raampje en als je drie jongens in een hete slaapkamer plaatst kan je je bijna niet voorstellen hoe erg het stinkt daar.

Er hangt een weekprogramma waarin heel mooi staat dat de kinderen sociale vaardighedenles krijgen, muziekles, kookles en allerlei andere activiteiten maar dit gaat met geluk 1 van de 10 keer door. Kookles hebben ze trouwens nog nooit gehad. Zodra de jongens vrij zijn, zullen ze niet eens een eitje voor zichzelf kunnen bakken..

De jongens zitten dus de hele dag letterlijk te niksen. Ze hebben 1 tv en een xbox die een paar uur per dag aan mag, maar dat is niet genoeg als er zoveel jongens zijn die willen spelen. Ze mogen amper iets. Het enige wat ik hoor is: " mag niet" en "nee". Er wordt niet naar ze geluisterd wanneer ze iets zeggen, ze nemen de jongens niet serieus terwijl veel van hun al verder in hun ontwikkeling zijn en werkelijk spijt hebben. Wanneer ze iets goed doen wordt er niks van gezegd, wanneer ze iets fout doen moeten ze gelijk de isoleercel of de crisiskamer in voor een periode van 48u. Het eten wat ze krijgen is waardeloos, die kinderen moeten nog groeien.

Er wordt niet goed met ze gepraat, ze worden niet aan het denken gezet, zelfreflectie weten niet eens wat het betekent..

Om een paar voorbeelden te noemen:

Tijdens een vakantieweek was er geen planning. De jongens stelden voor om een spelletje te maken, zelf in elkaar te zetten, maar het bleek moeilijker dan gedacht dus een van de jongens vroeg of hij zijn moeder mocht bellen om het spelletje (die hij thuis heeft liggen) te brengen. Diezelfde dag was het bezoekuur en dan zou hij het spelletje hebben. Nee, mag niet. Hij mocht niet bellen, ik mocht niet bellen, het moest eerst besproken worden tijdens de vergaderingen. Hallo? Een spelletje? Laten ze andere belangrijke dingen bespreken. Dus de kinderen moesten nog een week wachten op het spelletje. En een week wachten als er echt niks te doen is, is lang.

Andere kinderen zitten bv. 24u per dag opgesloten in een kamer. Ze mogen er niet eens uit om te plassen, het moet in een potje gebeuren. Er staat behalve twee bedden niks in de kamer, dus ik gaf ze een stoel en een tafeltje zodat ze konden tekenen. Ze hebben de hele dag niks anders gedaan dan rustig tekenen, urenlang waren ze stil en bezig. Totdat een andere begeleidster komt die denkt dat ze de baas is en haalt die tafel bij ze weg. Regels zijn regels zegt ze. En gelijk beginnen de jongens onrustig te worden en vechtsporten te doen en gevaarlijke dingen in die kamer. Belachelijk toch. Laat die kinderen lekker tekenen..



Gister ben ik naar de directeur gestapt om dit allemaal aan te geven en hij vond het zorgelijk en was erg verbaasd. Hij zou dit onderzoeken. Nu weet ik bijna zeker dat de rest van mn collega's mij zullen haten, maar iemand moet voor die kinderen opkomen. Ik ben daar voor de jongens, niet voor de begeleiders.

Wat hadden jullie gedaan? En wat vinden jullie hiervan? Die jongens zijn nog kinderen, je kan ze nog vormen, het zijn geen gewetenloze criminelen..

Ik vind het zo sneu en voel me machteloos.

Als iemand trouwens nog goed advies geeft over hoe je met dit soort jongens omgaat is dat ook welkom!



Bedankt!

Ze zitten daar letterlijk hun tijd te verspillen. Iemand moet ze leren om zich te ontwikkelen, om na te denken over belangrijke dingen in het leven, ze moeten vooruitgang boeken ipv blijven staan waar ze 4jaar geleden waren. Maar hoe? De organisatie stelt alles uit, niemand heeft tijd voor de kinderen lijkt het op..

Elninjoo het zijn geen crimineeltjes, het zijn kinderen van 16 die in een arm land uit een arm gezin komen en dingen hebben gejat en overvallen. Als je leest uit wat voor gezinnen ze komen kun je daaruit opmaken dat niemand ze ooit het verschil tussen goed en slecht heeft geleerd. Die kinderen moeten scholing krijgen, doelen moeten gesteld worden, ze moeten iets van hun leven maken. Toch? Het gaat niet om ze te verwennen, het gaat erom dat het personen zijn, kinderen, die spijt hebben en die niet wisten waar ze mee bezig waren en nu wel.

Het is een internaat. Ze moeten dingen leren. Anders hadden ze ook naar een jeugdgevangenis kunnen gaan waar de condities nog beter zijn dan hier..

Nee, mijn collega's hebben waarschijnlijk niet eens diploma's. Die jongeren zijn soms slimmer dan die begeleiders. Ik ben hier via een opleiding, maar ala ik het bij school aangeef ben ik bang dat ik terugmoet, terwijl ik er juist iets aan wil doen! De directeur heeft ook gezegd dat hij er werk van zal maken maar de vraag is of dat echt gaat gebeuren..

Hoedje: mijn collegas hebben schijt aan mij. Ze praten de hele tijd in een andere taal onderling en betrekken mij er niet bij. Als ik voorstel om iets te doen met de kinderen zijn ze te lui om op te staan uit hun stoel in hun kantoortje met airco. Terwijl de zweetdruppels van de jongens hun voorhoofden valt.