binnenvetter

Dus jij denkt dat jij een man kan veranderen? Succes maar maak het geen projectje, want het is moeilijk of vrijwel onmogelijk om iemand te veranderen.

Eens met Vlinder.



'n Mens kàn wel veranderen, maar dan moet die persoon daar zelf de noodzaak van inzien. Zo te lezen doet je vriend dat niet. Hij voert vooral redenen aan waarom hij niet kan veranderen en blokkeert daarmee al de wil om te veranderen.

Mijn vriend is ook enorm gesloten. En praten over gevoelens? Daar doet ie niet aan hoor. Ook complimentjes geven of iets liefs zeggen vind ie lastig. En knuffelen komt ook vaak vanuit mij. Maar..... hij laat wel op andere manieren zijn affectie voor mij zien. Hij doet veel voor mij, ook echt hele lieve dingen! En als ik hem knuffel, dan knuffelt ie wel terug. Heel soms zegt hij wel eens iets liefs en dan is het ook echt heel bijzonder. Met pijn en moeite praat hij soms over zijn eigen gevoelens, maar ik kan altijd bij hem terecht met mijn gevoelens.



Ik heb geaccepteerd dat hij zo is. We hebben allemaal wel wat en dit is dus zijn dingetje. Ik weet dat hij van me houdt en hij doet op zijn manier ook zijn best om dat te laten zien. Ik kan het overigens ook halen uit zijn blik als we weer eens met elkaar ouwehoeren en als ie me lief aankijkt als ik hem een knuffel geef.



Ik denk niet dat je de illussie moet hebben dat jouw partner gaat veranderen. Ik kan me ook voorstellen dat het voor hem lastig is om aan te pakken. Het zit waarschijnlijk heel diep en dat gaat niet zomaar weg.



Kun jij het niet accepteren? Jullie zijn al best lang samen, dus er is waarschijnlijk dan ook genoeg wat wel fijn is/goed gaat.

Je wist toch al dat hij een binnenvetter was? Waarom is het nu dan ineens een deal-breaker?



Hij is gewoon zoals hij is. Waarschijnlijk toont hij zijn affectie op een andere manier dan door jou is gewenst.

Ik lees erg weinig begrip en ook erg weinig bereidheid te kijken naar wat er wel is en hoe hij zijn affectie anders toont.



Ik ben ook een binnenvetter en geen knuffelaar, maar doe heel veel dingen voor mijn man uit liefde. Iedereen toont liefde weer anders.



Als er verder ook niets goeds aan deze relatie is snap ik het willen beeindigen wel. Maar anders denk ik dat er voor jou wat werk aan de winkel is...

" denkt nu zelf dat ie geen man is voor een vaste relatie. "



Als hij dat zegt, he's just not that into you....



Als hij met anderen wél sociaal is, maar met jou niet, ook geen lichamelijke affectie toont, én bovenstaande zegt, zou ik er niet al te veel energie in stoppen, zonde van je tijd...



Succes, want het is wel vervelend!

Waarom moet alles exact op jouw manier dan.



Je weet dat hij van je houdt, maar hij moet het op jouw manier uiten anders is het niet "geldig"?



Je bent inderdaad zelf onredelijk en vult van alles voor hem in.



Waarom zou hij degene zijn die naar een psycholoog moet?

"Maar verstand en gevoel zijn twee verschillende zaken."



Dat is zeker waar!



Maar, hij geeft aan geen psycholoog te willen zien.... Heb je aan hem gevraagd wat voor hem dan een oplossing zou zijn, of heeft hij er geen probleem mee?

quote:wurmpie schreef op 10 oktober 2011 @ 10:09:

[...]





Het hoeft niet exact op mijn manier maar wil wel dat het enigszins verandert. Ik ga me bijna afvragen of ik nu gek ben dat ik een keer van mijn vriend wil HOREN dat ie van me houdt of dat ik dat zelf uit kleine dingen moet halen.

En eh we hebben een heel lijf meegekregen bij de geboorte die wel eens (spontaan) aangeraakt mag worden maar dat zal ook wel egoistisch van mij zijn.



Je kunt het toch ook uit kleine dingetjes halen? Wat is er mis mee.

Hij toont gewoon anders dat hij van je houdt.



En je weet dat hij van je houdt zeg je, waarom wil je dan nog iets anders horen?



Als je hier geen zin in hebt je goed recht, maar dan ligt het niet alleen aan hem.

Ik zie niet in waarom hij naar een psycholoog zou moeten omdat jij graag de dingen anders wilt hebben.

quote:wurmpie schreef op 10 oktober 2011 @ 09:56:

[...]





Ik weet niet of ik dit nog langer kan accepteren. Kom er steeds meer achter dat ik het moeilijk vind. Het is net of het hem geen bal kan schelen of ik nu wel of niet ben. Ik weet dat dat niet zo is en dat dat onredellijk is van mij. Ik weet ook dat dit al van veel langer is en daarom is het denk ik zaak om hulp te krijgen. Maar hij is geen man voor psychologen en daarmee sluit ie die optie al uit.

UIt kleine dingen weet ik ook wel dat ie van me houdt maar ik wil het ook eens horen. Niet als antwoord wanneer ik het zeg.



Hoe ga jij daar mee om dan?



Iedereen is anders he? En iedereen toont zijn gevoel weer op een andere manier. Jij kunt vinden dat je vriend hulp nodig heeft, maar het is zijn goed recht om dit niet te willen. Niet iedereen staat open voor hulp van buitenaf. Ook dat is iets wat je moet accepteren, ook al sta je er zelf anders in. Er zijn natuurlijk ook tig andere oplossingen om het voor jullie allebei wat aangenamer te maken. Ik denk dat wat er bij jou (of jullie) vooral ontbreekt is begrip voor de ander en communicatie.



Even een voorbeeldje: je zegt dat je soms denkt dat het hem geen bal kan schelen of je er nu wel of niet bent, terwijl je verstandelijk weet dat dat niet zo is. Als je dat weer eens hebt, vraag het hem dan gewoon: ''schat, vind je het gezellig dat ik er ben?'' En spreek dan ook je gevoel uit. Maar niet op een verwijtende toon! Het is tenslotte niet per definitie zijn schuld dat jij je zo voelt. En geef dan ook expliciet aan wat je nodig hebt. Dus bijvoorbeeld: ''hoe kan ik aan jou zien dat je het gezellig vind dat ik er ben?'' Probeer eens wat meer begrip over en weer te creëren.



En wat betreft dat houden van uitspreken. Sommige mensen doen dat nu eenmaal niet zo snel. Hij zegt het toch terug als jij het zegt? Dat betekent ook wat hoor!

Ik heb in dezelfde situatie gezeten.

Mijn mening is: de perfecte relatie bestaat niet. Dus ik kan nooit iemand vinden die aan al mijn wensen voldoet.

Maar: ik mag wel enkele zaken hebben die voor mij een vereiste zijn in een relatie (en hoe die worden ingevuld, daar kan dan nog in geschipperd worden). Als die er niet zijn, of niet kunnen komen, houdt het op voor mij.

Voor mij is dit: samen kunnen praten, humor, zachtaardigheid.

Voor mij was het niet kunnen praten (en ook het feit dat hij dit ook niet wilde proberen, en er geen enkele rek in zat, na vele pogingen vanaf mijn kant), dus een punt om de relatie te stoppen.



Misschien moet je voor jezelf afwegen welke zaken voor jou een absolute vereiste zijn in een relatie, en bij welke zaken je water bij de wijn kan doen.

Als datgene wat je noemt in het ''moet er zeker zijn'' lijstje valt, en er geen rek of verandering in lijkt te zitten en je vriend er ook niet aan wil werken, zou ik mijn conclusies trekken...

Laat die man eens in zijn waarde...

En als je je partner anders zou willen zien, is het niet de juiste partner.

quote:wurmpie schreef op 10 oktober 2011 @ 10:56:

[...]





Ik vroeg hem of hij het nog leuk vond dat ik er was. Kreeg als antwoord : "ja hoor" ( hij is een Noorderling dus die zijn wat korter van stof )



Ik denk dat ik vooral de emmer heb doen over laten lopen en er nu zo n issue van maak dat ik er moe van ben om steeds die kar te trekken. Aan de andere kant....mijn vorige vriend was een nogal druk baasje. Er naar zichzelf gericht. Wat dat betreft is mijn huidige lieverd een stuk rustiger. Misschien dat dat nu de weegschaal doet doorslaan naar de andere kant. Te saai? Te rustig?



Tja het is vanaf hier moeilijk te beoordelen hoe het echt zit. Is hij een goede partner voor je, maar ben jij te veeleisend? Of passen jullie gewoon niet goed bij elkaar? Jij bent degeen die het antwoord op deze vraag heeft.



PS: dat ie een noordeling is hoeft niets te zeggen hoor. Ik ben ook een noordeling, maar ben zeer lang van stof

quote:wurmpie schreef op 10 oktober 2011 @ 08:55:

Mijn vriend is geen prater en toont geen emoties. Hij is een binnenvetter. Ik hou het gesprek op gang en ben de `vragensteller` van ons twee. Met anderen is ie wel sociaal en dat was me meerdere keren opgevallen. Ik ken hem nu bijna twee jaar en begon me er vaker aan te storen.

Dan moet je een conclusie trekken. Je "storen aan je partner" gaat niet samen met "een goede relatie". Ook een onverwachte aanraking of iets liefs zeggen doet ie niet. Gisteren is de bom ontploft en ben ik naar huis gegaan. Hij heeft al eerder relaties gehad die na een paar jaar uit raakten en denkt nu zelf dat ie geen man is voor een vaste relatie. Hij is geen man voor psychologen en zegt zelf niet te weten of ie kan veranderen (ik denk van wel). WTF, hij is zoals hij is. Hij hoeft niet te veranderen omdat jij dat wil. Het enige wat je kunt verlangen te veranderen is het wel/niet hebben van een relatie met hem.



Ik denk dat het handig is om met zijn zus te gaan praten die een stuk ouder is en als een soort van moeder voor hem geweest is. Waarom zou je dat doen? Omdat je verwacht dat hij dan wel veranderd? Zo dom.

Ik weet dat ik zo niet verder wil. Dan moet je stoppen met deze relatie. Ik heb jarenlang een huwelijk gehad met weinig affectie en dat wil ik niet nog een keer. Dan moet je stoppen met deze relatie. Soms leken we wel een bejaard stel wat op de bank zat. De toenaderingen die gebeurden gingen van mij uit. Ik heb in de loop van afgelopen maanden me afgevraagd of ik op dit niveau verder wil en hiermee tevreden ben. Eigenlijk weet ik het antwoord al: nee. Dan moet je stoppen met deze relatie. Als hij geen poging doet het te veranderen is het over. Dus ga je stoppen met deze relatie. Je wil hem niet, je wil een ander. Hij past niet bij je, simpel. Hoeveel pijn me het ook doet en hoeveel tranen me het ook kost. Spaar hem de pijn en tranen die het zouden kosten om zich aan te passen en te veranderen voor jou. Ga niet eerst die strijd aan, want eigenlijk zeg je al dat je hem niet wil zoals hij is, niet van hem houdt zoals hij is. Gun jezelf en hem iemand die wel blij is met de ander. Mijn zekerhied valt nu even weg en dat is moeilijk. En daarom moet hij maar veranderen. Lekker makkelijk ben jij. Heb je vaker last van dat prinsessengedrag? De weekenden dat we de kinderen niet hebben waren we bij elkaar.

Heeft iemand ervaring met een binnenvetter die geen emoities toont? Voor alle duidelijkheid: ik ben extravert en beiden zijn we over de 40



Extravert of introvert zegt iets over de manier waarop je energie opdoet, en niet over het wel of geen binnenvetter zijn.

Ik heb hier geen ervaring mee, wel heb ik ervaring met relaties waarin je niet (meer) bij elkaar past, en die moet je dus zo kort mogelijk houden. Niet rekken door onrealistische verwachtingen van de ander op te eisen.



Sorry, hard maar waar. En als je over de 40 bent zou je dat eigenlijk gewoon moeten weten.





Verdriet doet het altijd, maar je bent een grote meid dus daar kom je ook wel overheen.



Liever alleen dan in een relatie waarin je je niet prettig voelt, en daardoor vreemde dingen gaat verwachten. Ja toch? En zo niet, dan moet je jezelf maar veranderen zodat jij bij hem gaat passen. Dan accepteer je hem ook makkelijker. Je denkt misschien niet dat je kunt veranderen, maar ik denk van wel. Jij denkt er namelijk toch heel makkelijk over, over karaktereigenschappen dus dan zul je ook niet te hard aan die van jezelf moeten vasthouden.

quote:wupje schreef op 10 oktober 2011 @ 09:58:

" denkt nu zelf dat ie geen man is voor een vaste relatie. "



Als hij dat zegt, he's just not that into you....



Als hij met anderen wél sociaal is, maar met jou niet, ook geen lichamelijke affectie toont, én bovenstaande zegt, zou ik er niet al te veel energie in stoppen, zonde van je tijd...



Succes, want het is wel vervelend!



Zo simpel kan het ook nog zijn natuurlijk. Helemaal omdat je aangeeft dat hij naar anderen toe anders is.

Jammer de bammer, pech gehad.

quote:wurmpie schreef op 10 oktober 2011 @ 10:13:

[...]





Het is nu aan hem of hij dit weer laat gebeuren (in vorige relaties liep het ook hierom stuk) of er iets mee gaat doen. Ik hoop dat ik jouw wijze woorden onthoud door er niet zo veel energie in te stoppen. Maar verstand en gevoel zijn twee verschillende zaken.



Hij moet iemand vinden die genoegen neemt met hoe/wie hij is. Dan is het voor hem ook prettiger.



En je verstand en gevoel zijn twee verschillende dingen, maar wat zegt je verstand dan?

Je gevoel schreeuwt haast dat dit niet is wat je nodig hebt. Je kan wel roepen dat je zoveel van hem houdt, maar je houdt van hoe hij kán zijn. Blijkt uit je berichten.



Ik kan me niet voorstellen dat je verstand dit betwist of argumenten aandraagt om in deze relatie te blijven. Behalve wanneer je verstand zegt dat jij er zelf anders mee om zou kunnen gaan.