Thuis
alle pijlers
Verdriet
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:22
Ik weet even niet waar dit onder te plaatsen. Het gaat niet zo goed met me. Ik ben zoooo verdrietig, Mijn broer is begin dit jaar overleden en ik kom er maar niet goed overheen. Ik moet weer gaan eten, ik krijg het niet weg. Heb zondag voor het laatst gegeten, moet spugen als ik iets probeer. Hoe lukt het dat weer op te lossen? Ik weet het zelf niet zo goed.
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:23
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:26
Wat vreselijk dat jij je broer bent verloren. Het is niet gek natuurlijk dat je daardoor verdrietig bent en dat dit z´n weerslag op onder andere je eten heeft. Maar probeer toch op gezette tijden te eten, neem er de tijd voor en begin met kleine beetjes en niet te zwaar eten. En als je heel veel moeite hebt om het verlies een plaatsje te geven is het ook niet raar als je daar hulp bij zoekt. Bij maatschappelijk werk of een psycholoog. Zodat jij je verhaal kwijt kunt en hulp krijgt om het rouwen om je broer in goede banen te leiden.
Heel veel sterkte.
Heel veel sterkte.
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:27
Heb je bijna een week niet gegeten? Dat lijkt mij niet gezond. Is dat psychisch of lichamelijk?
Het lijkt me verstandig om hiermee naar de huisarts te gaan.
En dat je broer overleden is, is natuurlijk ontzettend verdrietig. Hoe denk je dat je broer gewild zou hebben dat jij na zijn dood verder zou gaan? Zou je broer je het liefst gelukkig hebben willen zien, genieten van het leven?
Het lijkt me verstandig om hiermee naar de huisarts te gaan.
En dat je broer overleden is, is natuurlijk ontzettend verdrietig. Hoe denk je dat je broer gewild zou hebben dat jij na zijn dood verder zou gaan? Zou je broer je het liefst gelukkig hebben willen zien, genieten van het leven?
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:29
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:31
Jep Mieomij, hij zou heel boos op me zijn. We hebben altijd het grote verschil gehad, hij was altijd de verstandelijke en kon me altijd zo goed uit emoties praten. Nu moet ik dat zelf doen en het lukt me niet zo goed. Het is psychisch, het niet kunnen eten. Ik probeer het wel maar moet spugen als ik iets in mijn mond doe. Is ook niet gezond. Ik ga zo maar goedemorgen drinkontbijt halen. Misschien blijft dat wel zitten.
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:37
Dag Snubbel, allereerst gecondoleerd en een dikke knuffel. Wat moet dit naar zijn voor je. Verstandig dat je hulp wilt gaan zoeken! Nee natuurlijk krijg je hem niet terug, maar het simpelweg accepteren is een hele zware opgave om zelf te doen. Iemand die wat verder van je weg staat heeft vaak een verassenf nuchtere kijk op dingen en misschien lucht het je wel erg op.
Verder wat kikker zegt: probeer toch te eten, al is eht heel licht. Een beschuitje, cracker, zoiets? En dan langzaam weer opbouwen. Rouwen kost erg veel energie (weet ik helaas uit ervaring) en die energie heeft je lichaam heel hard nodig in de vorm van eten.
Houd je taai! En soms ook niet.
Verder wat kikker zegt: probeer toch te eten, al is eht heel licht. Een beschuitje, cracker, zoiets? En dan langzaam weer opbouwen. Rouwen kost erg veel energie (weet ik helaas uit ervaring) en die energie heeft je lichaam heel hard nodig in de vorm van eten.
Houd je taai! En soms ook niet.
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:45
Kan het me heel goed voorstellen dat je alles wat juist je broer zo kenmerkte zo erg mist, het samen lachen en dat hij je uit een dip wist te praten. Maar hij is begin dit jaar overleden schreef je, dan zal je toch een weg moeten gaan vinden om het leven voor jezelf weer op te pakken. En eten is de basis, als jij niet goed eet zal jij je steeds beroerder gaan voelen, zowel fysiek als geestelijk. En misschien zie je nu tegen gesprekken op, maar het kan achteraf ook een opluchting betekenen dat je actief iets met je verdriet doet.
zaterdag 8 oktober 2011 om 12:48
En met de opmerking dat je weer zal moeten proberen je leven op te pakken bedoel ik natuurlijk niet dat je geen gemis meer mag voelen en heel veel verdriet mag hebben Iedereen rouwt op zijn eigen manier. De één heeft daar meer tijd voor nodig dan de ander, wat dat betreft is niets raar. Maar ik bedoel meer dat jij je ervan bewust moet zijn dat je wel goed voor jezelf blijft zorgen.
zaterdag 8 oktober 2011 om 13:04
Meisje, niemand kan hem vervangen. En dat is ook juist wat hem zo uniek en bijzonder maakte natuurlijk. Je kunt dus ook geen hulp krijgen om wat je aan hem mist te vervangen. Dat gaat gewoon niet.
Waar je wel hulp bij kunt krijgen, is bij het leren leven met dat gemis. Toch weer de zin van jouw leven in te gaan zien, ondanks het enorme verdriet.
Waar je wel hulp bij kunt krijgen, is bij het leren leven met dat gemis. Toch weer de zin van jouw leven in te gaan zien, ondanks het enorme verdriet.
zaterdag 8 oktober 2011 om 13:07
Ik heb heel lang geen tijd gehad om te gaan rouwen. Heel veel gewerkt en ouders er door getrokken. Nu is die tijd er pas. Ik heb van dat drinkontbijt spul gekocht en ga dat zo wegwerken.
Hoe werkt dat, met rouwverwerking, praat je dan over je gemis? Want inderdaad, niemand kan hem vervangen. Hoe werkt dat?
Hoe werkt dat, met rouwverwerking, praat je dan over je gemis? Want inderdaad, niemand kan hem vervangen. Hoe werkt dat?
anoniem_94953 wijzigde dit bericht op 08-10-2011 13:09
Reden: niet ouders en maar er!
Reden: niet ouders en maar er!
% gewijzigd
zaterdag 8 oktober 2011 om 14:45
Ik forum op mijn telefoon, dus kan het liedje niet zien.
Bij rouwverwerking praat je over je gevoel, je verdriet en gemis. Maar ook worden je tips gegeven over hoe je daar beter mee om kunt leren gaan, zodat de pijn je leven niet meer zo overheerst. Rouw kent verschillende fases waar je doorheen moet. Een rouwbegeleider kan je helpen om die fases sneller te doorlopen. En dus ook om eerder weer jezelf te worden.
Ik heb ook een broer verloren, dus ik weet wat je door maakt. Er komt een tijd dat de fijne herinneringen gaan overheersen en dat je met een lach aan hem terug denkt ipv met een traan. Maar dat heeft tijd nodig. Gun jezelf die tijd ook. Je moet er doorheen en negeren betekent slechts uitstel en geen afstel.
Sterkte!
Bij rouwverwerking praat je over je gevoel, je verdriet en gemis. Maar ook worden je tips gegeven over hoe je daar beter mee om kunt leren gaan, zodat de pijn je leven niet meer zo overheerst. Rouw kent verschillende fases waar je doorheen moet. Een rouwbegeleider kan je helpen om die fases sneller te doorlopen. En dus ook om eerder weer jezelf te worden.
Ik heb ook een broer verloren, dus ik weet wat je door maakt. Er komt een tijd dat de fijne herinneringen gaan overheersen en dat je met een lach aan hem terug denkt ipv met een traan. Maar dat heeft tijd nodig. Gun jezelf die tijd ook. Je moet er doorheen en negeren betekent slechts uitstel en geen afstel.
Sterkte!
zaterdag 8 oktober 2011 om 15:29
He TO, in februari ben ik ook mijn broer verloren.
Het is een vreselijk gevoel.
Wat ik je wil zeggen is dat therapie zeker kan helpen. Ga er een keer heen.
Je bedenkt nu al dat er geen oplossing is: praten zal hem niet terug halen, niets kan dat. Maar dat je steeds moet praten in therapie is een misverstand. Ga naar de huisarts. Die kan je doorverwijzen, of zoek zelf contact met een (eerstelijns)psycholoog.
Verder: er is helemaal niemand die weet hoe jij je voelt, zelfs ik niet. Je broer is dood en komt niet terug. Het is een verschikkelijk gevoel. Rouw is een hel. Je mag alles voelen en alles doen. Probeer een beetje te eten en te drinken. Doe niets waar je je niet prettig bij voelt.
Hoe raar het ook klinkt, ergens gaat het vanzelf. Reageer op je eigen behoeftes.
Het is een vreselijk gevoel.
Wat ik je wil zeggen is dat therapie zeker kan helpen. Ga er een keer heen.
Je bedenkt nu al dat er geen oplossing is: praten zal hem niet terug halen, niets kan dat. Maar dat je steeds moet praten in therapie is een misverstand. Ga naar de huisarts. Die kan je doorverwijzen, of zoek zelf contact met een (eerstelijns)psycholoog.
Verder: er is helemaal niemand die weet hoe jij je voelt, zelfs ik niet. Je broer is dood en komt niet terug. Het is een verschikkelijk gevoel. Rouw is een hel. Je mag alles voelen en alles doen. Probeer een beetje te eten en te drinken. Doe niets waar je je niet prettig bij voelt.
Hoe raar het ook klinkt, ergens gaat het vanzelf. Reageer op je eigen behoeftes.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
zondag 9 oktober 2011 om 04:48
Dank jullie voor de lieve woorden. Ik ga maandag toch maar bellen dan, er moet iets gebeuren want zo gaat het niet. Heb gisteravond wel tegen een vriend aan kunnen huilen, die broer nog van vroeger kende. Die me ook dingen kon vertellen waar ik wel om moest gniffelen, ik dacht altijd dat mijn broer heel braaf was. =)
Ik ben het zo zat hoe ik me voel. Ieder hier die ook een verdriet heeft, sterkte ook. Het is zo stom, het kan zoveel pijn doen. Sterkte dus!
Ik ben het zo zat hoe ik me voel. Ieder hier die ook een verdriet heeft, sterkte ook. Het is zo stom, het kan zoveel pijn doen. Sterkte dus!
zondag 9 oktober 2011 om 04:49
In de eerste periode heb ik enkel gezorgd. Voor ouders en zijn vriendin. En gewerkt, fulltime met twee kinderen. Ik heb de tijd toen niet gevonden om voor mezelf bezig te zijn. Daarom komt het denk ik nu zo hard. Wat ik ook lastig vind is dat iedereen maar gewoon verder leeft, terwijl jezelf nog zo bezig bent met het verlies. Ik dan.
zondag 9 oktober 2011 om 16:53
Hopelijk vind je snel een manier om het te verwerken. Het verdriet gaat nooit weg, weet ik uit ervaring, maar je moet het vroeg of laat een plekje geven, anders ga je er aan kapot. Sterkte ermee!
Ik heb persoonlijk veel gehad aan onderstaand boek. Gaat specifiek over het verlies van een broer of zus.
http://www.broederzielalleen.nl/
Ik heb persoonlijk veel gehad aan onderstaand boek. Gaat specifiek over het verlies van een broer of zus.
http://www.broederzielalleen.nl/
