Psyche
alle pijlers
Verlatingsangst
dinsdag 11 oktober 2011 om 16:07
Zit dat nou tussen mijn oren of bestaat het echt?
Als kind was ik erg bang dat ik mijn moeder zou verliezen, in alle opzichten (bang dat ze dood zou gaan, maar ook in een winkel bleef ik altijd dicht in de buurt). Als mijn ouders wel eens op stap gingen dan zat ik úren te wachten totdat ze thuis kwamen (oppas beneden uiteraard), pas als de er weer waren kon ik slapen. En ik ben ook altijd bang geweest om vrienden te verliezen.
Nu mijn man heeft aangegeven te willen scheiden komt die angst in alle hevigheid boven drijven. Ik ben zó bang om alleen te zijn. Niet praktisch of fysiek, maar emotioneel. Alleen het idee al maakt dat ik regelmatig in paniek raak. En eigenlijk ben ik niet alleen want heb twee kindjes waar ik voor overeind moet blijven (en dat gaat zeker lukken), maar ook heel veel lieve vrienden, familie en collega's.
Verlatingsangst.. Wie kent het, en wat heeft jou geholpen om er een plekje aan te geven zodat het iig draagbaar blijft..?
Als kind was ik erg bang dat ik mijn moeder zou verliezen, in alle opzichten (bang dat ze dood zou gaan, maar ook in een winkel bleef ik altijd dicht in de buurt). Als mijn ouders wel eens op stap gingen dan zat ik úren te wachten totdat ze thuis kwamen (oppas beneden uiteraard), pas als de er weer waren kon ik slapen. En ik ben ook altijd bang geweest om vrienden te verliezen.
Nu mijn man heeft aangegeven te willen scheiden komt die angst in alle hevigheid boven drijven. Ik ben zó bang om alleen te zijn. Niet praktisch of fysiek, maar emotioneel. Alleen het idee al maakt dat ik regelmatig in paniek raak. En eigenlijk ben ik niet alleen want heb twee kindjes waar ik voor overeind moet blijven (en dat gaat zeker lukken), maar ook heel veel lieve vrienden, familie en collega's.
Verlatingsangst.. Wie kent het, en wat heeft jou geholpen om er een plekje aan te geven zodat het iig draagbaar blijft..?
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
dinsdag 11 oktober 2011 om 16:54
Misschien is het goed om hier hulp bij te zoeken, bijvoorbeeld met de RET-methode.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rationeel- ... e_therapie
Sterkte!!!
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rationeel- ... e_therapie
Sterkte!!!
dinsdag 11 oktober 2011 om 16:55
Verlatingsangst kan echt heel erg hardnekkig en heftig zijn. Ik kan hierover meepraten want ik heb er soms ook last van. Meestal ontstaat deze angst door een gebeurtenis of ervaring. Maar als ik jouw verhaal zo lees dan heb je er vanaf kinds af aan al last van. Indien deze angst je dusdanig belemmerd om gelukkig te kunnen zijn, dan denk ik dat het slim is om hiervoor in therapie te gaan. Ik denk nl. dat je verlatingsangst niet in je eentje kunt oplossen.
Ik wens je de komende tijd heel veel sterkte toe.
Ik wens je de komende tijd heel veel sterkte toe.
dinsdag 11 oktober 2011 om 17:06
Herkenbaar, mijn moeder sportte vroeger 1x per week, ik bleef wakker totdat ze thuis was. Daarna kon ik pas inslapen.
Met mijn vader heb ik vanaf kinds geen enkele band en voor hem was ik zelfs een beetje bang, wellicht dat ik daarom zo aan mijn moeder hechtte.
Ik weet ook nog dat als wij ergens heen fietste ik altijd voor haar moest fietsen voor de veiligheid en dat ik om de zoveel tijd keek of ze er nog was.
Ik denk dat tussen mij en mijn moeder de hechting niet optimaal was maar ook dat ik een heel angstig kind was. Ik weet bijv. ook als wij naar het circus gingen ik tegen mijn moeder zei: mam, wat gebeurd er als het tentzeil naar beneden komt, komen we dan nog wel buiten.......
Met mijn vader heb ik vanaf kinds geen enkele band en voor hem was ik zelfs een beetje bang, wellicht dat ik daarom zo aan mijn moeder hechtte.
Ik weet ook nog dat als wij ergens heen fietste ik altijd voor haar moest fietsen voor de veiligheid en dat ik om de zoveel tijd keek of ze er nog was.
Ik denk dat tussen mij en mijn moeder de hechting niet optimaal was maar ook dat ik een heel angstig kind was. Ik weet bijv. ook als wij naar het circus gingen ik tegen mijn moeder zei: mam, wat gebeurd er als het tentzeil naar beneden komt, komen we dan nog wel buiten.......
dinsdag 11 oktober 2011 om 17:08
Ik herken het wel... heel erg zelfs!
Ben ook ooit naar een psycholoog geweest maar ben daar niet meer door gegaan omdat ik hier zelf uit wil komen.
Ik heb krijg soms "aanvallen" (ik noem het aanvallen omdat ze onverwachts komen en ook zo weer weg kunnen zijn).
Als ik een soort van aanval krijg dan krijg ik angstgevoelens, ik voel me vreselijk alleen, ik krijg buikpijn, huilen, heel erg depresief!
Ik ga stomme dingen denken...
Vind mijn partner mij nog wel leuk? Heeft hij een ander? Wat nou als hij bij me weg gaat? Of wat als hij een keer een leuker meisje tegen komt? Wat nou als zijn ex hem ooit weer terug wil?
Echt de stomste, gemeenste en de negatiefste gedachten komen naar boven.
En die gedachten zijn heel HEEL moeilijk weer uit mijn hoofd te krijgen. Ze worden zelfs alleen maar erger met de minuut! Pas als ik van mijn vriend weer eens een bevestiging of een beetje liefde heb gehad is alles weg. Ben ik weer rustig en de gelukkigste vrouw op de wereld.
Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik ongeveer 10 was en heb de hele scheiding meegemaakt (vader had een ander).
Daarnaast is mijn 1ste echte liefde (relatie van 4 jaar) er vandoor gegaan met een ander...
Ik denk dat deze 2 dingen een rol spelen in mijn verlatingsangst.
Heb deze angst uitgelegd aan mijn nieuwe partner (nu inmiddels 1 jaar een relatie).
Hij gaat er 'redelijk' goed mee om. Ik moet zeggen dat het lang geleden is dat ik een 'aanval' heb gehad en ik me goed en zekerder over mezelf voel.
Ik ben gewoon dame die extra veel liefde en aandacht nodig heeft Zou toch geen probleem in een relatie moeten zijn neem ik aan...
Ben ook ooit naar een psycholoog geweest maar ben daar niet meer door gegaan omdat ik hier zelf uit wil komen.
Ik heb krijg soms "aanvallen" (ik noem het aanvallen omdat ze onverwachts komen en ook zo weer weg kunnen zijn).
Als ik een soort van aanval krijg dan krijg ik angstgevoelens, ik voel me vreselijk alleen, ik krijg buikpijn, huilen, heel erg depresief!
Ik ga stomme dingen denken...
Vind mijn partner mij nog wel leuk? Heeft hij een ander? Wat nou als hij bij me weg gaat? Of wat als hij een keer een leuker meisje tegen komt? Wat nou als zijn ex hem ooit weer terug wil?
Echt de stomste, gemeenste en de negatiefste gedachten komen naar boven.
En die gedachten zijn heel HEEL moeilijk weer uit mijn hoofd te krijgen. Ze worden zelfs alleen maar erger met de minuut! Pas als ik van mijn vriend weer eens een bevestiging of een beetje liefde heb gehad is alles weg. Ben ik weer rustig en de gelukkigste vrouw op de wereld.
Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik ongeveer 10 was en heb de hele scheiding meegemaakt (vader had een ander).
Daarnaast is mijn 1ste echte liefde (relatie van 4 jaar) er vandoor gegaan met een ander...
Ik denk dat deze 2 dingen een rol spelen in mijn verlatingsangst.
Heb deze angst uitgelegd aan mijn nieuwe partner (nu inmiddels 1 jaar een relatie).
Hij gaat er 'redelijk' goed mee om. Ik moet zeggen dat het lang geleden is dat ik een 'aanval' heb gehad en ik me goed en zekerder over mezelf voel.
Ik ben gewoon dame die extra veel liefde en aandacht nodig heeft Zou toch geen probleem in een relatie moeten zijn neem ik aan...
dinsdag 11 oktober 2011 om 20:04
Herken het wel..
Heb het ook erg gehad,nog steeds soms wel..
Komt bij mij vooral door verleden en etiketje(bps) waar het ook bij hoort..
Door die angst claim je mensen heel snel en heb gemerkt dat ik daardoor juist mensen verlies.
Ik denk dat ik het een beetje heb losgelaten,stukje voor stukje..
Je kan jezelf helemaal gek maken met die gedachtes,wil niet zeggen dat ik het helemaal niet meer heb.
Maar het maakt het zoveel lichter voor jezelf..
En ook voor je partner..
Ik zeg het nu misschien heel makkelijk maar ik snap je gevoel helemaal..
Ik hoop dat de angst snel minder word voor je!
Vanaf hier een dikke knuf
Heb het ook erg gehad,nog steeds soms wel..
Komt bij mij vooral door verleden en etiketje(bps) waar het ook bij hoort..
Door die angst claim je mensen heel snel en heb gemerkt dat ik daardoor juist mensen verlies.
Ik denk dat ik het een beetje heb losgelaten,stukje voor stukje..
Je kan jezelf helemaal gek maken met die gedachtes,wil niet zeggen dat ik het helemaal niet meer heb.
Maar het maakt het zoveel lichter voor jezelf..
En ook voor je partner..
Ik zeg het nu misschien heel makkelijk maar ik snap je gevoel helemaal..
Ik hoop dat de angst snel minder word voor je!
Vanaf hier een dikke knuf
woensdag 12 oktober 2011 om 16:11
Dankjewel voor jullie reacties en knuffels... Ik heb ze hard nodig.. Maar realiseer me ook dat het een irreëele angst is..
Overigens is mijn partner mijn partner niet meer en heb ik nu heel veel spijt dat ik nooit iets met mijn gevoelens gedaan heb. Want achteraf gezien ben ik de afgelopen 5 jaar élke dag bang geweest dat hij weg zou gaan. Wat hij overigens regelmatig gedaan heeft; niet fysiek maar wel emotioneel (hij is 4x vreemd gegaan waarvan 2 langdurige affaires. En ik? Ik heb hem, tot nu, steeds weer terug laten komen, omdat ik zo vreselijk bang was om zonder hem door te moeten. En nu nog, verstandelijk zie ik dat ik nooit meer met hem verder kan, maar emotioneel wil t er maar niet in en zie ik alleen de dingen die wél goed waren)..
Overigens is mijn partner mijn partner niet meer en heb ik nu heel veel spijt dat ik nooit iets met mijn gevoelens gedaan heb. Want achteraf gezien ben ik de afgelopen 5 jaar élke dag bang geweest dat hij weg zou gaan. Wat hij overigens regelmatig gedaan heeft; niet fysiek maar wel emotioneel (hij is 4x vreemd gegaan waarvan 2 langdurige affaires. En ik? Ik heb hem, tot nu, steeds weer terug laten komen, omdat ik zo vreselijk bang was om zonder hem door te moeten. En nu nog, verstandelijk zie ik dat ik nooit meer met hem verder kan, maar emotioneel wil t er maar niet in en zie ik alleen de dingen die wél goed waren)..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
