Psyche
alle pijlers
POWERVROUWEN!
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:35
Een topic voor en door vrouwen die vanuit een diep dal naar een hoge berg zijn geklommen vanuit hun eigen kracht! 
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
zaterdag 15 oktober 2011 om 17:06
Ok, beetje bijgekomen.
Ik voel me eigenlijk al schuldig als ik schrijf dat mijn moeder geen powerwoman is. Ik bedoel ook niet per se volgens de definitie van dit topic want op haar manier heeft ze best veel bereikt.
Maar soms zou ik een Kenau willen als voorbeeld. Een Sonja Barend bijvoorbeeld.
Advies vragen. Op sommige punten wel. Maar met een heleboel dingen niet.
Heb vroeger haar wel eens gebeld als er iets was. (in tranen dus). Maar dan kon ze zich daar even helemaal niet in verplaatsen en mijn broertje jengelde en het eten brandde aan... dus dan hingen we maar weer op.
Als mijn nichtje een huilbui heeft belt ze standaard haar moeder (zus van mijn moeder) maar ik kan me daar niet zo veel bij voorstellen. Mijn moeder zou zeggen: Oh kom maar naar ons toe. Of: Zullen we naar je toe komen? Terwijl dat helemaal niet de bedoeling is.
Zij zegt altijd dat ik een gesloten karakter heb maar ik denk dat dat het punt niet is. Want bij anderen kan ik me wel uiten. Alleen mijn moeder begrijpt me vaak niet.
Ze vindt zichzelf geloof ik wel open. Dat vind ik dan weer niet
Ik heb wel eens gedacht dat het fijn zou zijn een soort vriendin te hebben in de leeftijd van mijn ouders, maar dan wel wat anders denkend.
Overigens delen mijn broers (ik heb er drie) ook niet alles met mijn ouders. Per broer verschillend, maar ze delen zeker niet alles. Ook zij lopen er tegenaan dat de wereld van mijn ouders een andere is dan die van moderne jonge mensen, soms.
Ik voel me eigenlijk al schuldig als ik schrijf dat mijn moeder geen powerwoman is. Ik bedoel ook niet per se volgens de definitie van dit topic want op haar manier heeft ze best veel bereikt.
Maar soms zou ik een Kenau willen als voorbeeld. Een Sonja Barend bijvoorbeeld.
Advies vragen. Op sommige punten wel. Maar met een heleboel dingen niet.
Heb vroeger haar wel eens gebeld als er iets was. (in tranen dus). Maar dan kon ze zich daar even helemaal niet in verplaatsen en mijn broertje jengelde en het eten brandde aan... dus dan hingen we maar weer op.
Als mijn nichtje een huilbui heeft belt ze standaard haar moeder (zus van mijn moeder) maar ik kan me daar niet zo veel bij voorstellen. Mijn moeder zou zeggen: Oh kom maar naar ons toe. Of: Zullen we naar je toe komen? Terwijl dat helemaal niet de bedoeling is.
Zij zegt altijd dat ik een gesloten karakter heb maar ik denk dat dat het punt niet is. Want bij anderen kan ik me wel uiten. Alleen mijn moeder begrijpt me vaak niet.
Ze vindt zichzelf geloof ik wel open. Dat vind ik dan weer niet
Ik heb wel eens gedacht dat het fijn zou zijn een soort vriendin te hebben in de leeftijd van mijn ouders, maar dan wel wat anders denkend.
Overigens delen mijn broers (ik heb er drie) ook niet alles met mijn ouders. Per broer verschillend, maar ze delen zeker niet alles. Ook zij lopen er tegenaan dat de wereld van mijn ouders een andere is dan die van moderne jonge mensen, soms.
zaterdag 15 oktober 2011 om 17:08
zaterdag 15 oktober 2011 om 17:22
@Moonlight, ohhhh heerlijk, lekker shoppen! Bellybutton=jaloers Maar ik mag niet klagen, gisteren een nieuwe (2ehandse) auto geshopt)
@Molly74: het was inderdaad heel moeilijk en soms is het dat nog! Maar ik begin langzamerhand te beseffen dat je 'een product' van je ouders bent, en zij niet anders hebben meegekregen. Mijn vader is opgegroeid in een kindertehuis, en mijn moeder heeft het zwaar gehad met een alcohollist als vader, dus ik neem ze niets kwalijk. Ik besef nu ik kinderen heb, dat het anders kan, en mijn kinderen dat wil meegeven!
@Molly74: het was inderdaad heel moeilijk en soms is het dat nog! Maar ik begin langzamerhand te beseffen dat je 'een product' van je ouders bent, en zij niet anders hebben meegekregen. Mijn vader is opgegroeid in een kindertehuis, en mijn moeder heeft het zwaar gehad met een alcohollist als vader, dus ik neem ze niets kwalijk. Ik besef nu ik kinderen heb, dat het anders kan, en mijn kinderen dat wil meegeven!
zondag 16 oktober 2011 om 08:20
Ja maar ik sta er eigenlijk niet meer zo bij stil. Bovendien kun je met haar wel praten over gevoelens. Bijv wel zeggen dat je verdrietig bent, maar niet tijdens het gesprek gaan huilen.
Alleen komt er dan een advies. En dat advies is soms zo de andere kant op dan hoe ik het zelf eigenlijk zou denken/voelen. En ik laat me er toch door beïnvloeden, ik bedoel, dat slijt er van kinds af aan in.
De simpele dingen kan ik wel bespreken. Zal ik wel of niet een nieuwe broek kopen?
Maar ook daar is moeders kledingbeleid zo anders dan dat van mij ( weinig kleding, heeeeeeeel veel last-minute-wasjes. Terwijl een paar vesten van de H&M er best af zouden kunnen)
Ik dwaal een beetje af. Afgelopen voorjaar was een een issue dat ik niet met iedereen kon bespreken omdat de meeste mensen de betrokkene niet kende. Ouders wel. Dat was dan weer wel fijn. Maar ook dat is niet een gesprek met een open uiteinde maar een 'mening'. En dan moet ik oppassen dat ik niet ga handelen naar die mening als ik er zelf nog niet uit ben.
Ja ze ziet haar waarheid soms als de waarheid. Dat is lastig.
Alleen komt er dan een advies. En dat advies is soms zo de andere kant op dan hoe ik het zelf eigenlijk zou denken/voelen. En ik laat me er toch door beïnvloeden, ik bedoel, dat slijt er van kinds af aan in.
De simpele dingen kan ik wel bespreken. Zal ik wel of niet een nieuwe broek kopen?
Maar ook daar is moeders kledingbeleid zo anders dan dat van mij ( weinig kleding, heeeeeeeel veel last-minute-wasjes. Terwijl een paar vesten van de H&M er best af zouden kunnen)
Ik dwaal een beetje af. Afgelopen voorjaar was een een issue dat ik niet met iedereen kon bespreken omdat de meeste mensen de betrokkene niet kende. Ouders wel. Dat was dan weer wel fijn. Maar ook dat is niet een gesprek met een open uiteinde maar een 'mening'. En dan moet ik oppassen dat ik niet ga handelen naar die mening als ik er zelf nog niet uit ben.
Ja ze ziet haar waarheid soms als de waarheid. Dat is lastig.
zondag 16 oktober 2011 om 08:23
Ze komen vanochtend trouwens koffiedrinken. We gaan eerst naar de kerk (ben vorig jaar verhuisd, ga nu eindelijk bij mij in de buurt eens naar de kerk) en dan koffie in mijn huis.
Eerste keer dat ze zo officieel (zondagochtend nog wel) op bezoek komen.
Ik nodig niet zo vaak mensen uit omdat het -ahum- over het algemeen niet zo geordend is hier. Maar afgelopen week was ik goed bezig met opruimen en dacht hoppa!
Wel mee vragen naar de kerk maar vooral niet meevragen voor koffie is ook weer zoiets.
Nou hoop ik eigenlijk niet dat ze met bloemen of kado's aankomen want dan wordt het zo officieel. Straks denken ze dat ze dat iedere keer moeten doen.
Eerste keer dat ze zo officieel (zondagochtend nog wel) op bezoek komen.
Ik nodig niet zo vaak mensen uit omdat het -ahum- over het algemeen niet zo geordend is hier. Maar afgelopen week was ik goed bezig met opruimen en dacht hoppa!
Wel mee vragen naar de kerk maar vooral niet meevragen voor koffie is ook weer zoiets.
Nou hoop ik eigenlijk niet dat ze met bloemen of kado's aankomen want dan wordt het zo officieel. Straks denken ze dat ze dat iedere keer moeten doen.
zondag 16 oktober 2011 om 10:18
Goeiemorgen allemaal!
Moonlight, je mag hier egoposten wat en hoeveel je maar wil hoor! En ik hoop dat je een fijne zondag hebt met je ouders. Ik dacht ook altijd dat mijn moeder geen powerwoman was, maar dat is ze wel, daar kom ik zo nog op terug.
Ik kan nog wel een powervrouw bedenken trouwens: Eleonora.
Wat heeft dit topic al een vlucht genomen, en wat lees ik ontroerende en herkenbare dingen. Ik vind het opmerkelijk dat er zoveel ook over moeders en oma's wordt geschreven, die verdienen zeker respect. Mijn oma was op zeker een powerwoman. Mijn opa overleed vlak na de oorlog en toen stond ze er alleen voor met vier kinderen, en ik geloof dat het weduwen- en wezenpensioen toen nog niet bestond of heel klein was, ze heeft er in ieder geval alles aan gedaan om haar kinderen goed op te voeden. Ik was knettergek met mijn oma, maar helaas is ze overleden toen ik 7 was, gelukkig heb ik heel veel goeie herinneringen aan haar, alsmede mijn liefde voor lezen (er kwamen wel eens dames van de charité langs bij hen die ook boeken bij zich hadden en mijn moeder vertelde dat oma zelfs stond te lezen terwijl ze aan het koken was, dat vind ik echt leuk).
Mijn moeder was (ze leeft nog hoor, maar ik spreek in de verleden tijd omdat ze zichzelf toch onder handen heeft genomen en nu op haar oude dag tot verrassende inzichten over haarzelf én mij is gekomen) altijd heel anders. Oma ging door een muur heen om te bereiken wat ze wilde, mijn moeder zat vol met fobieën (straatvrees, smetvrees, fixatie op haar eigen medische toestanden, paniekaanvallen, angst om de controle over mij te verliezen) waardoor ik een redelijk rare (mijn therapeute noemt het getraumatiseerde) jeugd heb gehad. Een jaar of 10 geleden had ik door een bepaald voorval mijn moeder erg nodig dus ik belde haar op in de hoop even met haar als moeder en dochter te kunnen praten (ik wist eigenlijk ook wel dat dat niet kon maar het blijft je moeder) maar ze zat toen weer in zo'n fase dat ze alleen over zichzelf wilde praten (die fases heeft ze erg lang gehad) en toen ik aandrong dat ik het met haar over mijzelf wilde hebben gooide ze de hoorn erop. Dat heeft ons toen enorm uit elkaar gedreven, ik had het gevoel dat ik geen moeder meer had en we hebben jaren geen contact gehad. Een paar jaar geleden zijn we weer voorzichtig gaan bellen, dat ging soms goed, soms niet, maar op een gegeven moment merkte ik dat ze toch aan het denken was gegaan en haar best ging doen om weer een moeder voor me te zijn. We hebben elkaar nog steeds niet gezien sinds die tijd, maar nu ik dit jaar in zo'n proces met mezelf zit, en haar daar af en toe een klein beetje over vertel, merk ik dat ze me echt probeert te steunen, en de laatste paar telefoongesprekken waren heel fijn en ik heb vorige week voor het eerst in jaren tegen haar gezegd dat ik van haar hou. Want dat doe ik natuurlijk, het is mijn moeder. Verder kwam er bij haar op haar ouwe dag nog opeens (een paar jaar geleden) allerlei shit naar boven uit haar jeugd die ze haar leven lang verdrongen heeft, waardoor ik een stuk beter kan begrijpen dat ze is geworden zoals ze is. Kortom, mijn moeder is op haar manier ook een powervrouw, want ze doet het toch maar allemaal en is eindelijk, na jaren en jaren, haar best aan het doen om een moeder voor mij te zijn, en dat voelt zo FIJN.
Sterrenmix, ik geef hier even antwoord op je post in dat andere topic, er stond 'niet quoten' voor dus dat doe ik niet, ik hoop dat je ons vindt hier. Ik vind nog steeds dat je diep respect verdient, omdat je het allemaal in je eentje hebt gedaan, en 2,5 jaar geleden vind ik best kort om zo ver te komen, uit zo'n diep dal. Stoppen met vermijden is inderdaad de essentie, en dan gaat de doos van Pandora open. Zo ging, en gaat het bij mij ook. Je bent al zo ver gekomen Sterrenmix (lekkere thee trouwens).
Je vraagt hoe dat bij mij ging, of het een omslagpunt was of een proces, of een combinatie van de twee, en ik zit daar nou al een poosje over na te denken maar ik weet het niet precies, misschien ook omdat ik er nog middenin zit. Wat ik denk is dat er een paar jaar geleden, toen ik nog in die relatie zat die dus nogal destructief voor me was, een proces is begonnen. Ik wilde er graag uit, maar dat lukte niet. Dat klinkt misschien een beetje slap, en ik kan er ook niet over uitweiden, maar het ging gewoon toen nog niet. Toen het me uiteindelijk wel lukte, nu ongeveer een jaar geleden heb ik nog een poosje alles gedaan om mijn gevoel niet onder ogen te komen (vandaar de detoxkliniek) maar ben toch gecrasht. Nu ik dit zo zit te schrijven denk ik dat dat toch een omslagpunt is geweest. Ik zat met mijn beste vriendin bij de crisisdienst, was compleet van de kaart, maar er werd met spoed hulp voor me geregeld en ik heb die hulp met beide handen en voeten en alles wat maar kon grijpen, aangegrepen. Ik kreeg therapie, en ze boden me medicatie aan, waar ik eigenlijk vrij huiverig tegenover stond, maar dat heb ik ook aangenomen (en het heeft me zo geholpen, het leek wel of er een stolp van me af werd getild) en als voorwaarde voor mijn therapie moest ik ambulant naar de detox (vandaag de zestiende dag zonder wiet, (en ik blowde VEEL) en al anderhalve maand geen druppel alcohol meer! Wooohooo!) en dat maakt ook een wereld van verschil. Ik leef weer, in plaats van te overleven. Natuurlijk komen nu de flashbacks en nachtmerries en zo maar dat kan ik wel aan, met therapie, en over twee weken mag ik naar de vervolggroep, omdat ik dan de vereiste periode abstinent ben geweest. Dus zo is het een beetje gegaan. Toch een omslagpunt. Ik kreeg bij de crisisdienst en daarna steeds sterker het gevoel: als ik nog iets van mijn leven wil maken, dan moet ik dat NU gaan DOEN. En wonder boven wonder lukt het nog ook!
Molly, ik was inderdaad op het Malieveld. Het was daar erg gezellig en leerzaam, maar een heleboel mensen en ik ook wilden iets DOEN, niet zomaar braafjes op het Malieveld blijven, maar naar het Plein (wat dus niet toegestaan was) als een soort statement. Jullie mogen me allemaal veroordelen maar ik sta er nog steeds achter, wat we gedaan hebben. We probeerden dus toch naar het Plein te gaan, daar had de politie niet echt op gerekend dus er ontstond even een paniekerige sfeer terwijl de politie ons probeerde tegen te houden. Opeens kwam er overal vandaan politie te paard, en op de fiets, en in busjes met sirenes. Hier en daar werd wat geslagen met knuppels zelfs, maar over het algemeen viel het erg mee. Ik liep redelijk vooraan omdat ik in gesprek was geraakt met een paar anarchisten die vooraan liepen en ken de kleine steegjes tussen het Malieveld en het Plein goed, de politie was nog niet zo georganiseerd dat ze alles gelijk konden afsluiten dus ik kon die groep de weg wijzen binnendoor naar het Plein. Ik moest het wel even op een hollen zetten vanwege aanstormende politiepaarden (wat zijn die beesten GROOT! en ik heb echt geen conditie meer!) en een agent probeerde me te blokkeren door zijn fiets voor mijn voeten te gooien maar ik heb vroeger op ballet gezeten en sprong daar (hopelijk elegant) overheen, en toen de politie door kreeg dat we niet tegen te houden waren (er kwamen nog iets van 700 mensen achter ons aan) kregen we opeens toch toestemming om naar het Plein te gaan en kon de rest van de groep gewoon doorlopen. Op het plein was het gezellig, liedjes gezongen, leuke mensen ontmoet, heel vreedzaam allemaal. Ik had jaren niet meer gedemonstreerd of actie gevoerd (was hier vroeger vrij actief in) dus ik voelde me weer 20! Ben lang gebleven, tot de diehards terug naar het Malieveld gingen waar hun tentjes staan, en de rest naar huis ging. Was verkleumd en doodmoe en mijn rug was compleet gesloopt, maar de idealist in mij was voldaan. Ik ben blij dat het allemaal vreedzaam is gebleven, niet zoals in Rome, dan was ik linea recta weer naar huis gegaan.
Moonlight, je mag hier egoposten wat en hoeveel je maar wil hoor! En ik hoop dat je een fijne zondag hebt met je ouders. Ik dacht ook altijd dat mijn moeder geen powerwoman was, maar dat is ze wel, daar kom ik zo nog op terug.
Ik kan nog wel een powervrouw bedenken trouwens: Eleonora.
Wat heeft dit topic al een vlucht genomen, en wat lees ik ontroerende en herkenbare dingen. Ik vind het opmerkelijk dat er zoveel ook over moeders en oma's wordt geschreven, die verdienen zeker respect. Mijn oma was op zeker een powerwoman. Mijn opa overleed vlak na de oorlog en toen stond ze er alleen voor met vier kinderen, en ik geloof dat het weduwen- en wezenpensioen toen nog niet bestond of heel klein was, ze heeft er in ieder geval alles aan gedaan om haar kinderen goed op te voeden. Ik was knettergek met mijn oma, maar helaas is ze overleden toen ik 7 was, gelukkig heb ik heel veel goeie herinneringen aan haar, alsmede mijn liefde voor lezen (er kwamen wel eens dames van de charité langs bij hen die ook boeken bij zich hadden en mijn moeder vertelde dat oma zelfs stond te lezen terwijl ze aan het koken was, dat vind ik echt leuk).
Mijn moeder was (ze leeft nog hoor, maar ik spreek in de verleden tijd omdat ze zichzelf toch onder handen heeft genomen en nu op haar oude dag tot verrassende inzichten over haarzelf én mij is gekomen) altijd heel anders. Oma ging door een muur heen om te bereiken wat ze wilde, mijn moeder zat vol met fobieën (straatvrees, smetvrees, fixatie op haar eigen medische toestanden, paniekaanvallen, angst om de controle over mij te verliezen) waardoor ik een redelijk rare (mijn therapeute noemt het getraumatiseerde) jeugd heb gehad. Een jaar of 10 geleden had ik door een bepaald voorval mijn moeder erg nodig dus ik belde haar op in de hoop even met haar als moeder en dochter te kunnen praten (ik wist eigenlijk ook wel dat dat niet kon maar het blijft je moeder) maar ze zat toen weer in zo'n fase dat ze alleen over zichzelf wilde praten (die fases heeft ze erg lang gehad) en toen ik aandrong dat ik het met haar over mijzelf wilde hebben gooide ze de hoorn erop. Dat heeft ons toen enorm uit elkaar gedreven, ik had het gevoel dat ik geen moeder meer had en we hebben jaren geen contact gehad. Een paar jaar geleden zijn we weer voorzichtig gaan bellen, dat ging soms goed, soms niet, maar op een gegeven moment merkte ik dat ze toch aan het denken was gegaan en haar best ging doen om weer een moeder voor me te zijn. We hebben elkaar nog steeds niet gezien sinds die tijd, maar nu ik dit jaar in zo'n proces met mezelf zit, en haar daar af en toe een klein beetje over vertel, merk ik dat ze me echt probeert te steunen, en de laatste paar telefoongesprekken waren heel fijn en ik heb vorige week voor het eerst in jaren tegen haar gezegd dat ik van haar hou. Want dat doe ik natuurlijk, het is mijn moeder. Verder kwam er bij haar op haar ouwe dag nog opeens (een paar jaar geleden) allerlei shit naar boven uit haar jeugd die ze haar leven lang verdrongen heeft, waardoor ik een stuk beter kan begrijpen dat ze is geworden zoals ze is. Kortom, mijn moeder is op haar manier ook een powervrouw, want ze doet het toch maar allemaal en is eindelijk, na jaren en jaren, haar best aan het doen om een moeder voor mij te zijn, en dat voelt zo FIJN.
Sterrenmix, ik geef hier even antwoord op je post in dat andere topic, er stond 'niet quoten' voor dus dat doe ik niet, ik hoop dat je ons vindt hier. Ik vind nog steeds dat je diep respect verdient, omdat je het allemaal in je eentje hebt gedaan, en 2,5 jaar geleden vind ik best kort om zo ver te komen, uit zo'n diep dal. Stoppen met vermijden is inderdaad de essentie, en dan gaat de doos van Pandora open. Zo ging, en gaat het bij mij ook. Je bent al zo ver gekomen Sterrenmix (lekkere thee trouwens).
Je vraagt hoe dat bij mij ging, of het een omslagpunt was of een proces, of een combinatie van de twee, en ik zit daar nou al een poosje over na te denken maar ik weet het niet precies, misschien ook omdat ik er nog middenin zit. Wat ik denk is dat er een paar jaar geleden, toen ik nog in die relatie zat die dus nogal destructief voor me was, een proces is begonnen. Ik wilde er graag uit, maar dat lukte niet. Dat klinkt misschien een beetje slap, en ik kan er ook niet over uitweiden, maar het ging gewoon toen nog niet. Toen het me uiteindelijk wel lukte, nu ongeveer een jaar geleden heb ik nog een poosje alles gedaan om mijn gevoel niet onder ogen te komen (vandaar de detoxkliniek) maar ben toch gecrasht. Nu ik dit zo zit te schrijven denk ik dat dat toch een omslagpunt is geweest. Ik zat met mijn beste vriendin bij de crisisdienst, was compleet van de kaart, maar er werd met spoed hulp voor me geregeld en ik heb die hulp met beide handen en voeten en alles wat maar kon grijpen, aangegrepen. Ik kreeg therapie, en ze boden me medicatie aan, waar ik eigenlijk vrij huiverig tegenover stond, maar dat heb ik ook aangenomen (en het heeft me zo geholpen, het leek wel of er een stolp van me af werd getild) en als voorwaarde voor mijn therapie moest ik ambulant naar de detox (vandaag de zestiende dag zonder wiet, (en ik blowde VEEL) en al anderhalve maand geen druppel alcohol meer! Wooohooo!) en dat maakt ook een wereld van verschil. Ik leef weer, in plaats van te overleven. Natuurlijk komen nu de flashbacks en nachtmerries en zo maar dat kan ik wel aan, met therapie, en over twee weken mag ik naar de vervolggroep, omdat ik dan de vereiste periode abstinent ben geweest. Dus zo is het een beetje gegaan. Toch een omslagpunt. Ik kreeg bij de crisisdienst en daarna steeds sterker het gevoel: als ik nog iets van mijn leven wil maken, dan moet ik dat NU gaan DOEN. En wonder boven wonder lukt het nog ook!
Molly, ik was inderdaad op het Malieveld. Het was daar erg gezellig en leerzaam, maar een heleboel mensen en ik ook wilden iets DOEN, niet zomaar braafjes op het Malieveld blijven, maar naar het Plein (wat dus niet toegestaan was) als een soort statement. Jullie mogen me allemaal veroordelen maar ik sta er nog steeds achter, wat we gedaan hebben. We probeerden dus toch naar het Plein te gaan, daar had de politie niet echt op gerekend dus er ontstond even een paniekerige sfeer terwijl de politie ons probeerde tegen te houden. Opeens kwam er overal vandaan politie te paard, en op de fiets, en in busjes met sirenes. Hier en daar werd wat geslagen met knuppels zelfs, maar over het algemeen viel het erg mee. Ik liep redelijk vooraan omdat ik in gesprek was geraakt met een paar anarchisten die vooraan liepen en ken de kleine steegjes tussen het Malieveld en het Plein goed, de politie was nog niet zo georganiseerd dat ze alles gelijk konden afsluiten dus ik kon die groep de weg wijzen binnendoor naar het Plein. Ik moest het wel even op een hollen zetten vanwege aanstormende politiepaarden (wat zijn die beesten GROOT! en ik heb echt geen conditie meer!) en een agent probeerde me te blokkeren door zijn fiets voor mijn voeten te gooien maar ik heb vroeger op ballet gezeten en sprong daar (hopelijk elegant) overheen, en toen de politie door kreeg dat we niet tegen te houden waren (er kwamen nog iets van 700 mensen achter ons aan) kregen we opeens toch toestemming om naar het Plein te gaan en kon de rest van de groep gewoon doorlopen. Op het plein was het gezellig, liedjes gezongen, leuke mensen ontmoet, heel vreedzaam allemaal. Ik had jaren niet meer gedemonstreerd of actie gevoerd (was hier vroeger vrij actief in) dus ik voelde me weer 20! Ben lang gebleven, tot de diehards terug naar het Malieveld gingen waar hun tentjes staan, en de rest naar huis ging. Was verkleumd en doodmoe en mijn rug was compleet gesloopt, maar de idealist in mij was voldaan. Ik ben blij dat het allemaal vreedzaam is gebleven, niet zoals in Rome, dan was ik linea recta weer naar huis gegaan.
zondag 16 oktober 2011 om 13:30
Deels wel herkenbaar Moonlight, alleen dan bij mijn ouders (moeder inmiddels) minder extreem misschien. Ik kan er altijd naar toe om mijn verhaal te doen, ze zal altijd luisteren, maar ze begrijpt niet alles. Dat is in mijn geval omdat er een grote generatiekloof is (46 jaar verschil!) en omdat zij niet heeft geleerd zo open te praten over zaken zoals ik dat doe.
Als ik huil (en ik bén een huiler hoor!) dan troost ze mij met woorden, komt met zogenaamde oplossingen, haar (gekleurde) adviezen. En ze zegt dan uiteindelijk 'ik weet ook niet wat ik eraan kan doen mèske' (Brabants, haha). Waarop ik weer antwoord 'je hóeft er ook niets aan te doen, ik wil het gewoon kwijt!' Dat begrijpt ze op dat moment gelukkig wel, maar ze voelt zich dus machteloos. Misschien kun jij dit ook wel plaatsen Moonlight? Dat je moeder vanuit machteloosheid zo reageert?
Ik word vaak boos op mijn moeder omdat ze me niet snapt, wat ook nog 's alleen maar erger wordt omdat ze op leeftijd is en dingen soms vergeet en de moeilijke zinnen niet kan volgen. Maar die boosheid van mij is ook gewoon frustratie, omdat ik niet begrepen word, omdat ik mijn ei niet kwijt kan, etc. Ik probeer (probéér) dan om mijn moeders kant te snappen.
Hoe was je zondagochtend trouwens Moon? Ik neem aan dat je die zondagse kleren toch wel aangetrokken hebt! Fijn dat je dit zo samen met je ouders kunt beleven. En als ze nu iedere keer bloemen meebrengen... ach, laat ze maar, dat is hun manier. Ontvang het van harte en wees blij.
Als ik huil (en ik bén een huiler hoor!) dan troost ze mij met woorden, komt met zogenaamde oplossingen, haar (gekleurde) adviezen. En ze zegt dan uiteindelijk 'ik weet ook niet wat ik eraan kan doen mèske' (Brabants, haha). Waarop ik weer antwoord 'je hóeft er ook niets aan te doen, ik wil het gewoon kwijt!' Dat begrijpt ze op dat moment gelukkig wel, maar ze voelt zich dus machteloos. Misschien kun jij dit ook wel plaatsen Moonlight? Dat je moeder vanuit machteloosheid zo reageert?
Ik word vaak boos op mijn moeder omdat ze me niet snapt, wat ook nog 's alleen maar erger wordt omdat ze op leeftijd is en dingen soms vergeet en de moeilijke zinnen niet kan volgen. Maar die boosheid van mij is ook gewoon frustratie, omdat ik niet begrepen word, omdat ik mijn ei niet kwijt kan, etc. Ik probeer (probéér) dan om mijn moeders kant te snappen.
Hoe was je zondagochtend trouwens Moon? Ik neem aan dat je die zondagse kleren toch wel aangetrokken hebt! Fijn dat je dit zo samen met je ouders kunt beleven. En als ze nu iedere keer bloemen meebrengen... ach, laat ze maar, dat is hun manier. Ontvang het van harte en wees blij.
zondag 16 oktober 2011 om 13:41
Wauw Boomschors, wat een posting. En dan heb ik het niet over de lengte, maar over de inhoud. Het deel over je jeugd, je oma en je moeder... wat ontzettend goed dat je die patronen ziet! Je moeder heeft bepaalde stoornissen (angststoornis, waaronder fobieën) gehad. Wellicht heeft ze die nog. En hoewel je oma heel anders in elkaar stak, heeft je moeder e.e.a. waarschijnlijk toch in haar jeugd opgelopen. Ze had het immers al toen jij kind was schreef je. Dus hoe 'wij' tegen onze voorouders aankijken, kan best een vertekend beeld zijn. Ze laten zien wat ze wíllen laten zien, maar wat er verder achter schuilt, weet niemand.
Het is in ieder geval fijn dat je ziet dat je moeder aan het veranderen is. Ik ben van mening (ik niet alleen trouwens) dat wanneer je zélf verandert, je omgeving met je mee verandert. Je kunt een ander niet dwingen om te veranderen, maar als je jezelf aanpakt, dan vormt de omgeving zich met jou mee. Als een soort kameleon zeg maar. Het past zich aan aan jou. En wie dat niet doet, niet kan of wil, hoeft niet uit je leven te verdwijnen, maar daar kun je figuurlijk afstand van nemen.
Hoe jij jouw ontwikkeling beschrijft past goed hier in dit topic. Daar leren we van, dat steunt ons.
Oh, en ik geloof niet dat er iemand hier op het topic jou veroordeelt over je demonstratie en de wijze waarop. Dit topic houden we positief, en jij hebt positief iets bijgedragen aan een betere wereld.
Het is in ieder geval fijn dat je ziet dat je moeder aan het veranderen is. Ik ben van mening (ik niet alleen trouwens) dat wanneer je zélf verandert, je omgeving met je mee verandert. Je kunt een ander niet dwingen om te veranderen, maar als je jezelf aanpakt, dan vormt de omgeving zich met jou mee. Als een soort kameleon zeg maar. Het past zich aan aan jou. En wie dat niet doet, niet kan of wil, hoeft niet uit je leven te verdwijnen, maar daar kun je figuurlijk afstand van nemen.
Hoe jij jouw ontwikkeling beschrijft past goed hier in dit topic. Daar leren we van, dat steunt ons.
Oh, en ik geloof niet dat er iemand hier op het topic jou veroordeelt over je demonstratie en de wijze waarop. Dit topic houden we positief, en jij hebt positief iets bijgedragen aan een betere wereld.
zondag 16 oktober 2011 om 13:52
Nee ze hadden geen bloemen mee
Vind ik wel prima zo. We hebben wel afgesproken toen ik hier ging wonen dat ze bellen voordat ze langskomen, niet zomaar op de stoep staan omdat ze toevallig in de buurt zijn.
(eerder woonde ik nooit zo dichtbij dus dan was dat niet aan de orde)
Het lijkt me bijv best vervelend als er eens een scharrel blijft slapen of niet eens slapen maar gewoon filmpje kijken oid en ding dong, mijn ouders staan op de stoep.
Anyway, visite hoeft niet zo formeel te zijn met kadootjes of bloemen. Maar vind het wel prettig het af te spreken.
De kerk was wel oké. Dat is een verhaal apart maar bij mijn oude kerk heb ik wat onenigheid gehad wat me de afgelopen maanden wel bezig heeft gehouden.
Het was goed om even te kijken hoe het hier is zodat ik beter kan beslissen wat ik wil. daarover kan ik trouwens wel met moeder praten. Ik zei op een gegeven moment iets en ze zat heel hard te knikken want het was precies hoe zij het ook zag.
Ik heb geprobeerd hierboven de verhalen te lezen maar mijn hoofd zit momenteel te vol met mijn eigen dingen. Komt later wel.
Vind ik wel prima zo. We hebben wel afgesproken toen ik hier ging wonen dat ze bellen voordat ze langskomen, niet zomaar op de stoep staan omdat ze toevallig in de buurt zijn.
(eerder woonde ik nooit zo dichtbij dus dan was dat niet aan de orde)
Het lijkt me bijv best vervelend als er eens een scharrel blijft slapen of niet eens slapen maar gewoon filmpje kijken oid en ding dong, mijn ouders staan op de stoep.
Anyway, visite hoeft niet zo formeel te zijn met kadootjes of bloemen. Maar vind het wel prettig het af te spreken.
De kerk was wel oké. Dat is een verhaal apart maar bij mijn oude kerk heb ik wat onenigheid gehad wat me de afgelopen maanden wel bezig heeft gehouden.
Het was goed om even te kijken hoe het hier is zodat ik beter kan beslissen wat ik wil. daarover kan ik trouwens wel met moeder praten. Ik zei op een gegeven moment iets en ze zat heel hard te knikken want het was precies hoe zij het ook zag.
Ik heb geprobeerd hierboven de verhalen te lezen maar mijn hoofd zit momenteel te vol met mijn eigen dingen. Komt later wel.
zondag 16 oktober 2011 om 17:22
Ik zit echt te schudden van het lachen! Om die veren in het donker bedoel ik. Geweldig gevonden!
En dank je voor die grote complimenten. Fijn dat het zo bij je overkomt. Ik schrijf altijd uitgebreid, ben nogal lang van stof, maar komt wel uit mijn hart. Misschien komt het júist door mijn eigen problemen. Maar ik ben blij dat je er iets aan hebt in ieder geval.
*kriebelt trouwens lekker en blijkbaar niemand die het ziet Moon*
En dank je voor die grote complimenten. Fijn dat het zo bij je overkomt. Ik schrijf altijd uitgebreid, ben nogal lang van stof, maar komt wel uit mijn hart. Misschien komt het júist door mijn eigen problemen. Maar ik ben blij dat je er iets aan hebt in ieder geval.
*kriebelt trouwens lekker en blijkbaar niemand die het ziet Moon*
zondag 16 oktober 2011 om 19:33
Molly, ze zitten best diep die veren, dus het valt niet zo op voor de buitenwereld!
Ik vind je manier van schrijven echt heel prettig om te lezen!
Sammie00, het begrip waardevol is voor elk mens anders, dat ervaart niemand op dezelfde manier. Op welke manier zou jij je waardevol willen en/of kunnen voelen?
Ik vind je manier van schrijven echt heel prettig om te lezen!
Sammie00, het begrip waardevol is voor elk mens anders, dat ervaart niemand op dezelfde manier. Op welke manier zou jij je waardevol willen en/of kunnen voelen?
