Bang voor succes/falen

Waarom denk je dat je niet goed genoeg bent voor die opleiding? Welke scholen heb je bekeken? Misschien is het een idee om eens te gaan praten met iemand van die opleidingen of misschien een meloopdag te doen met de 1e jaars van die opleiding. Dan krijg je een idee van hoe het is en wat er van je verwacht wordt.

Gewoon beginnen. Dan is het eerst heel eng maar dat wordt dan steeds minder. En na een maandje of wat ben je dolblij en trots dat je het doet.

Durf is een spier die je regelmatig moet oefenen, anders verslapt hij

klinkt heel bekend!



bij mij bleek dit ook een vorm van perfectionisme/faalangst.

ik leg mijn lat standaard zooo hoog dat ik vervolgens als de dood ben die zelfopgelegde lat niet te halen en dus begin ik maar helemaal niet/haak ik voortijdig af.



ik ben er sindskort mee aan het werk (samen met een psycholoog) en ik heb al enke babystapjes gezet



wat mij helpt is gewoon toch doen/beginnen en ondertussen mijn gedachten toetsen volgens het g-schema/ret methode dus dat blijf ik de komende tijd maar proberen



wat is het dat je zo bang maakt dat je niet een durft te starten? de angst om te falen? en waarom vind je dat dan zo erg? (deze vragen hebben mij bij de kern van mijn probleem gebracht (de irrationele gedachten die samen hangen met de angst) en daar werk ik dus tegelijkertijd ook aan)

Ga ergens rustig zitten. Schrijf al je wrok op over deze opleiding (bijvoorbeeld over mensen die hem volgen maar er geen bal voor doen, er zijn vast we dingen die je niet eerlijk vindt).

Schrijf daarna alles op waar je bang voor bent als je deze opleiding gaat doen. Lees wat je geschreven hebt, voeg toe als je nog iets vergeten bent.



Eerst alles opschrijven. Dan verder zien.

Je moet alleen het goede durven te durven; niet het verkeerde.

Denk maar zo: liever gefaald dan nooit geprobeerd. Ik kan slechts een handjevol mensen die spijt hebben van wat ze hebben gedaan en gefaald maar ken handenvol mensen die spijt hebben van wat ze NIET/NOOIT hebben geprobeerd.



Maak je keuze verstandig want bjiv. drugs is een van de dingen waarvan je geen spijt hebt dat je het nooit hebt geprobeerd. Het ergste wat kan gebeuren is dat je de opleiding niets vindt. Ben je tenminste een ervaring rijker en kom je in die periode erachter wat je wel wilt of kan. Misschien gaat de opleiding je wel helemaal perfect af, maar als je niet probeert dan krijg je zeker geen antwoord. Dan blijf je waar je nu zit, dus ga ervoor!

Als je hardop zegt dat je ergens niet goed genoeg voor bent, dan kan dat inderdaad niet opluchten. Tenzij de opluchting eruit moet bestaan dat iedereen gaat opspringen met: "natuurlijk wel, je bent fantastisch!".



Ik zou zeggen: pluk wat pagina's van het internet en ga die even vertalen in keurig Engels; dan wordt het gauw duidelijk of jij aanleg hebt of niet.

hoi! heel herkenbaar dit verhaal, bij mij iets soortgelijks aan de hand (geweest). Ik weet natuurlijk niet hoe oud je bent en wat je thuissituatie is (samenwonend, financiele middelen etc), maar ik weet wel dat het de moeite loont om het in ieder geval te proberen.

Zelf had ik 5,5 jaar geleden een hele leuke fulltime baan maar het begon te kriebelen, al een hele tijd..ik wilde eigenlijk wel weer studeren, even iets anders doen. Ik woonde samen en had een leuk inkomen, maar toch heb ik het gedaan. Dit ondanks mijn enorme deuk in het zelfvertrouwen, faalangst waar je u tegen zegt en pure onzekerheid. Gek werd ik er soms van! En ook iki deed vaak de dingen niet uit veiligheid of de wetenschap dat ik toch wel afhaakte of het toch niet kon. Ik heb er tot op vandaag geen spijt van gehad, al heb ik het nu wat minder en nu aan de laatste fase aangekomen ben in mijn studie. Ook nu weet ik weer niet of ik het ga afronden omdat mijn angst erg diep gaat, met alle gevolgen van dien.

Ik wil alleen maar tegen je zeggen...probeer het! Niet geschoten is altijd mis! En ja ook al gaat het fout, nou en? Je hebt het geprobeerd, je leert ervan, je neemt er altijd iets van mee en bent ongemerkt toch weer een stapje verder. Als ik straks toch besluit om niet verder te gaan, ik zit in de 3e, dan heb ik daar vrede mee want ik ben asboluut veel wijzer geworden en heb genoten van alledrie de studiejaren en de kennis die ik heb opgedaan. Het was voor mij 'even' een uitvlucht, met hopelijk een goed einde ....en zo niet, dan niet!



Ik hoop dat je je grens durft te verleggen, ga eens goed opschrijven of hardop denken wat er allemaal mogelijk is en wat je nu echt zou willen en in welke vorm. Je verliest er niets mee, alleen maar winst behaal je!



Succes