Accu leeg

Hoi Maartje,



Ik heb zelf wel eens volledig met mezelf in de knoop gelegen, dat duurde ongeveer een jaar. Daarna ben ik wel nog een paar jaar bezig geweest met weer helemaal stabiel en 100% te worden (qua accu). Ik heb echt even "rock bottom" bereikt, met angstaanvallen, paniek en depressieve gevoelens. Net als bij jou was het een opeenstapeling van ellende wat toevallig allemaal vlak na elkaar kwam.

Inmiddels is het bij mij alweer jaren geleden (nu ongeveer 10 jaar) en het positieve wat ik je kan vertellen dat ik sindsdien mezelf veel beter ken en ook weet dat ik heel wat ellende kan doorstaan en daarna weer gelukkig kan worden.

Bij mij hielp therapie, ik ben maar een paar keer geweest, maar het gaf me al heel snel de duw in de juiste richting. Ik denk dat ik er zonder therapie niet zo uitgekomen was.

quote:maartie78 schreef op 08 november 2011 @ 21:58:

Ik weet het niet. In de afgelopen weken heb ik van alles geprobeerd; een weekje in m'n eentje weg, yoga, wandelen, praten, sessies met een coach, maar ik word niet gelukkig van niet werken/bezig zijn -ondanks dat ik niet lekker in m'n baan zit.

Wat is wijsheid? Ik weet het echt even niet meer. Thuiszitten en piekeren wat mij betreft niet.





Ik denk dat je er met even een weekje weg/yoga wandelen etc niet zo even uitkomt...

En op zich is werk (ook al voel je er niet prettig) ook een soort afleiding, maar het leidt je natuurlijk ook van het onderliggende probleem af. Iets waar je misschien iets mee moet, of juist niet.

Mij therapie bestond alleen uit het lichamelijk voorkomen van piekeren, het stoppen van maalstromen van gedachtes en mij fysiek goed voelen. Dat hielp mij heel goed (ipv praatsessies). Het was namelijk logisch dat ik me zo voelde, er lag gewoon veels te veel op mijn bord aan ellende, en dat was stomme pech.



Oja...en ook ik ben zo iemand die het als enorm falen beschouwde, zelfs nu durf ik er nog niet zo goed over te vertellen aan bijvoorbeeld vrienden die mij korter dan 10 jaar kennen. Ik ben iemand die gewoon altijd goed en 100% (zo niet 200%) wil functioneren in alles (inwerk, relatie, maatschappij). Ik weet ook dat dat precies de zwakke plek is...het niet willen falen en daardoor over al je grenzen heengaan.

PS Ik duik straks mijn bed in! Dus mocht je op mij reageren, ik lees het morgen! Sterkte..

Helaas heb ik niet de wijsheid in pacht. Ik herken veel uit je verhaal. Veel zekerheden, zoals je werk, kunnen soms in één keer behoorlijk in duigen vallen. Dan valt alles terug op jezelf en dat is zwaar.



Ik heb ook een extreem rot jaar achter de rug. Nou ja, achter de rug.....ik zit er nóg in. Depressieve gevoelens, eenzaam en alleen. Vorige week is er een zeer groot deel van mijn veiligheid onder mijn werk weggeslagen. En dat was tot nu toe de enige zekerheid die ik had.



En nee, het leven is momenteel niet leuk. En dat is een understatement. Ik weet af en toe gewoon ook niet meer hoe ik verder moet. Iedereen zegt steeds: 'het komt goed'. Ja, dat gelóóf ik ook wel. Maar wanneer en hoe dan?



Ook ik doe aan yoga en probeer me te ontspannen om weg te komen van die piekermomenten (en dat zijn er veeeeeel). Of het helpt? Tja, kwieenie. Maar ik ben dan weer even onder de mensen. Daarnaast heb ik wat coachingsboeken aangeschaft. Die lees en ik raak er wel geïnspireerd door, dus dat is positief.



En heel soms, heel soms kan ik ineens genieten van het feit dat ik weer alleen ben. Maar dat is maar kort. Maar toch, het is een begin.



Wat bibi hierboven schrijft over sessies om haar maalstromen onder controle te krijgen spreekt me overigens erg aan. Ik ga toch ook eens kijken of het hier in de buurt ook te verkrijgen is.



Wat ik wil zeggen is: het is wellicht een schrale troost, maar je bent niet alleen. Ik begrijp je. Schrijf het van je af, dat is sowieso prettig.

"Ik word niet gelukkig van niet werken/bezig zijn".



Sorry, Maartie, maar dat is het eerste wat me opvalt. Waarom voel je dat zo, waar komt dit vandaan? Moet je altijd nuttig zijn, financieel voor jezelf kunnen zorgen, is dat wat "sterk zijn" voor jou inhoudt? Of waardevol zijn?



Waarom sta je jezelf niet even een break toe? Dat je ook even je gevoelens mag voelen, verwerken, zodat je jezelf echt weer "op sterkte" kan brengen? Wat blijft er van je over als je ff eens niet zou werken?



Heb je je zo geidentificeerd met je rol als werknemer/werker, dat je je leeg of nutteloos, van geen waarde voelt zonder dat?



Luister naar jezelf: je accu is leeg! Je moet nodig "bijtanken". En dat kan echt alleen door aandacht en tijd aan jezelf (als mens, als vrouw) te besteden, aan je innerlijk dus. Een coach kan daarbij best heel snel vooruitgang geven, maar niet als dat een "werkcoach" is, dan is nl het doel dat je zsm weer kan werken. Weet niet of het een ander soort (life)coach is?



Niks mis met dat je graag werkt, maar wel dat die prioriteit nu ff verkeerd ligt: je komt bij jezelf tekort. Je kan niet alsmaar blijven doorgaan en geven als er weinig energie is. Energie laad je op door jezelf in staat te stellen opgekropte emoties te uiten, te voelen. Dan gaat die lading er pas af en dat maakt weer plaats voor positieve energie. Het is echt belangrijk dat je die (uitgestelde) emoties wel voelt, ruimte maakt voor het verdriet wat daar zit, en niet langer ontloopt. Al die andere dingen die je noemt zijn tijdelijke oplossingen: yoga is goed, maar heeft maar tijdelijke werking, zolang je de bron niet aanpakt, waarlangs je energie wegvloeit. Dan blijf je jezelf opladen met symptoombestrijding.



Neem de tijd om naar binnen te gaan (dat gaat sneller met begeleiding), want als je niet luistert naar jezelf en de grenzen die je lichaam (aan energie) stelt, zal het zich verder opdringen, net zo lang tot je wel luistert. Je innerlijk protesteert, het is tijd om stil te staan bij afgelopen gebeurtenissen,erom te rouwen, te huilen, te voelen.



Zie het zo: alleen zo zal je je zometeen weer voor 100% kunnen inzetten voor andere dingen. Het is geen keuze meer, het is noodzaak en je bent het aan jezelf verplicht, wil je echt zometeen (en zsm) weer met energie en zin kunnen bijdragen aan de werkende wereld. Ze kunnen echt wel een dagje zonder je!



Verder sterkte, accepteer dat je niet overal controle over hebt, en dat ook niet hoeft, je mag je ontspannen, die vangnetten zijn er niet voor niks. Niemand heeft iets aan je als je batterijen leeg zijn en blijven. Zorg dus dat je weer in shape komt, lichamelijk en mentaal!

Allereerst: sterkte in de situatie waarin je zit. Je hebt veel op je bordje gekregen de laatste tijd.



Ik kan hier een heel lang verhaal over mezelf vertellen en hoe ik compleet de weg kwijt ben geweest, maar dat doe ik niet. Ook ik heb liters tranen gehuild en deze met kilo's tissues gedroogd. Dat is mijn verhaal! Niet dat van jou.



Wat ik je wil meegeven is dit: Geef er aan toe. Dieper als het punt waarop je nu zit kun je niet komen. Ga je door, dan komt er een moment dat je op een ochtend je bed niet meer kan uitkomen en heb je iets lichamelijks. Wil je dat? De weg omhoog is dan veel langer en moeilijker.



Je bent een mens en geen machine. We leggen onszelf allemaal dingen op die we moeten en willen doen, maar het kan niet allemaal.



Je moet door deze situatie heen en er niet omheen. Anders los je het niet op. Jezelf weer leren kennen en weten waar je grenzen liggen, dat is het. Ik heb veel baat bij cognitieve gedragstherapie gehad. In het begin was dit zwaar. Een uur therapie kostte me een dag om bij te komen. Maar alles voor het goede doel: Ik heb mezelf weer leren kennen, weet waar mijn grenzen liggen, wat ik wel en niet wil en bovenal................ik ben weer gelukkig. En bovenal: Ik ben geestelijk veel sterker geworden dan dat ik ooit ben geweest.



Sterkte en bovenal succes!

herkenbaar ! Mijn batterij is ook op door veel gebeurtenissen in mijn leven en heb hierdoor een angststoornis ontwikkeld en duizeligheid als ik over mijn grenzen ga. Dus je bent zeker niet de enige !!



Bibi, wat voor soort hulp heb jij gehad? Cognitieve therapie of iets anders?

Hoi Maartje,



Ik herken veel van wat je schrijft. Ook ik was op, compleet op. Nu ruim een jaar geleden stortte ik in, nadat ik maar doorging en maar doorging. Achteraf genoeg signalen gehad dat ik enorm op mn reserves functioneerde, maar ik dacht net als jij: ik kan me niet ziek melden, ik 'moet' dit gewoon aankunnen, even doorbijten, niet zeuren...

Totdat mn lichaam me letterlijk HALT toeriep. Ik kon alleen nog maar huilen, overgeven, had 8 weken lang non-stop barstende koppijn, trilde als een rietje, had hartkloppingen, en ik was KA-POT. Ik voelde me de hele dag door, alsof ik was overreden door een kudde olifanten, zo'n enorm zwaar lijf.

Ik kon niet anders dan mn rust pakken. En dat was heel moeilijk. Want ga maar eens terug naar de eerste versnelling, als je gewend bent om altijd maar in de vijfde versnelling door het leven te suizen. Het is een stuk acceptatie en je moet je eraan overgeven.



Ik ben geen proffessional, wel een ervaringsdeskundige. Als ik jou zo lees, balanceer je op het randje van de afgrond. Ik heb het idee dat je op dit moment de keuze hebt: wil je (letterlijk) een stap terug doen en op 'aarde blijven' of wil je de afgrond indenderen? Ik heb voor het laatste 'gekozen', en godallemachtig wat is het een enorm zware klus om er weer uit te komen!



Ik krijg de indruk dat je van jezelf niet thuis mag zitten en niet mag piekeren. Dat voldoet niet aan het beeld wat je van jezelf hebt. Ben je niet wat te streng voor jezelf?

Both, Maartie. Ervaringsdeskundige op meerdere vlakken en zie het zoveel mis gaan om me heen, ervaring van anderen erbij dus, maar ook erg verdiept in de psyche enzo. Ik zie ook hoe we (vrouwen) onszelf opjutten, alsmaar meer en beter "presteren". Jezelf volledig voorbijlopen, er is veeeeeeeeeeeeeeeel meer in het leven!! Die balans is soms volkomen zoek.



Elke eenzijdige ontwikkeling gaat op den duur niet goed, als je andere behoeften negeert, ontkent, geen tijd voor hebt, en op den duur is het gebrek aan tijd een excuus, omdat je ooit gekozen hebt voor iets en je dat moet blijven waarmaken. (anders is het de aftocht blazen, achteruitgang, en dat kan natuurlijk niet, he?!).



Hoeveel mensen kunnen dat stapje achteruit niet meer maken, omdat ze het "niet kunnen maken" (voor omgeving, eigen verwachtingen, partner, ouders, vriendenkring, status, enz)..



Enorm goed dat je deze stap al gezet hebt!! Niks om je voor te schamen, het gaat erom waar jij je goed in voelde, je oude baan, vis in het water, bij jou passend. Capabel ben je ongetwijfeld voor deze nieuwe baan, maar daar gaat het niet om, gaat erom dat je er zoveel tijd van je leven aan besteedt, dan moet het ook bij jou passen (en jij niet zozeer bij die baan!). Je kan dit wel, maar het kost gewoon teveel van je leven, je moet teveel inleveren daarvoor, daar was je toe bereid, maar is niet goed voor je, je zou niet bereid moeten zijn daartoe dus.



Die signalen heb je dus wel gekregen en genegeerd. Been there. Nu je begonnen bent echt te luisteren naar jezelf, gaat het alleen maar beter worden! Elke keer dat je dat stemmetje honoreert, word je weer sterker. Meer jezelf.



Die disbalans zit hem ook in het feit dat je zo rationeel gaat leven, zoveel uur van je dag op de "rationele piloot", maar dat is niet nog wie je bent. Je hebt meer rollen om te ontwikkelen, je gevoel schreeuwt om aandacht. Dat stuk is er ook nog, en waarschijnlijk jaren ondergewaardeerd, niet gezien, genegeerd. Dat ben jij ook!



Je bent pas in evenwicht, als je voor beiden aandacht hebt, dat alles zit in jou, wil gekoesterd worden, je leeft niet om te werken, je werkt om te leven, hoe clichee dat ook klinkt. Ietsje minder mag ook, veelzijdig ontwikkelen, je hoeft je niet alleen maar te geven, te organiseren, te bewijzen. Je mag ook "nemen" van het leven, ontspannen, echt genieten, voelen dat je leeft.. Je bent niet je IQ, je hebt meerdere kanten en meerdere aspecten willen ontwikkeld worden. Elke vorm van eenzijdig ontwikkelen is niet goed voor een mens.



Uit ervaring kan ik zeggen dat ik zelfs dissociatie ken in het verleden, ik leefde totaal afgesloten van mijn gevoel, helemaal op mijn verstand, ratio. Dat gevoel zowel het mooie als het trieste, laat zich op den duur niet onderduwen/overheersen, wil inhalen wat je hebt laten liggen, gezien worden. een terechte plaats. Je hart wil openen, ook in pijn/verdriet voel je dat je leeft, niet alleen door mooie ervaringen, maar ook juist door verlies en gemis te voelen, voel je de liefde daarin ook.



Als je het een niet toelaat, laat je de mooie gevoelens ook niet toe. Je bent een mens, je hebt een hart, dat soms bloedt, soms opbloeit, maar niet genegeerd wenst te worden. Omarm je gevoel, verwelkom het, prijs jezelf dat je in staat bent om te voelen, en niet "verhard" bent. Breng evenwicht in ratio en voelen, beiden zijn nuttig en maken (samen) wie jij bent.



De eerste stap in de goede richting heb je al gezet! Toegeven aan emoties wil niet zeggen dat je erin hoeft te verdrinken. Dat was denk ik wel gebeurd als je door was gegaan. Maar nu niet en nu is het nog "hanteerbaar". Wees niet bang dat je de controle verliest. Het toegeven aan wat in je zit kan je vergelijken met een bal met emoties, die jij onder water probeerde te houden. (tegen beter weten in?). Dat kost veel energie, doorgaan, opgewekt zien te blijven. Als je je niet langer verzet, hoef je die bal niet langer onder water te duwen.. en met elke keer huilen, of anderszins uiten van die emoties, wordt die bal in je buik kleiner.



De gebeurtenissen verdwijnen daar niet mee, wel de lading die erop ligt, en die je niet wilde voelen. Alsnog voelen geeft opluchting (nu nog wel), troost (aan jezelf), dan geef je jezelf ook de kans om hormonen aan te maken die je helpen (zoals endorfines), dan slijt het heftige verdriet ook (dwz de lading ervan), en kan je daarna eea koesteren, bewaren in je hart. En dan echt weer ruimte maken voor positieve dingen (en positieve lading voelen).



Veel succes! Enne, je hoeft niet alles zelf/ alleen te doen. Gaat vaak sneller met wat hulp, hangt van jouw input af (bij coach) wat eruit komt. Je hebt er zelf invloed op! Zet die kracht (die je laat zien om afgelopen tijd maar door te gaan) nu in voor jezelf! Die veerkracht heb je dus al bewezen aanwezig.. Die mag je nu ff voor jezelf inzetten dan!

@Maartie: ik kom van ver in die zin: vroeger dissocieerde ik (na bepaalde gebeurtenissen vlak achter elkaar, die vrij traumatisch waren en ik niet kon handellen op die leeftijd (20)). Jaren "lekker stabiel" op de automatische rationele piloot geleefd. Daagde mezelf ook niet zo uit, qua "prestaties", dat bomde me niet zo.



Wel altijd willen "genezen" van die kloof tussen ratio en gevoel, tussen lichaam en geest, die ik niet kon overbruggen. Veel zelfhulpboeken en andere dingen, van Oprah tot dr Phil, haha, van alles, in de 1e plaats WOU ik per se in evenwicht komen, mentaal en lichamelijk gezond en "heel" zijn.



Bij mij moest het helaas toch tot een crisis komen (scheiding, maar dit alles was niet de reden of aanleiding voor scheiding, heeft natuurlijk wel zijn invloed gehad) alvorens die kloof overbrugd is. Too late voor mijn relatie, maar ik zou niet meer terug willen. En misschien heb ik juist door die gebeurtenissen alitjd iig wel geweten wat ik belangrijk vond in het leven (en dat is niet presteren/status/geld enz).. Daar is mijn aandacht bewust of onbewust altijd al naartoe gegaan, al is dat nu in andere vormen.



Lees ook ff op het toppic: Alleen en toch gelukkig zijn. Daar lees je denk ik wel over hoe mensen dat gedaan hebben of aan het doen zijn. Aanleiding is meestal eoa crisis in je leven, daar een verbroken relatie, maar ook ziekte of werkloosheid kan je ogen openen en nieuwe wegen laten inslaan, die gezonder voor je zijn.

quote:maartie78 schreef op 12 november 2011 @ 12:45:

Beste Suzy.



Heel veel dank voor je wijze en mooie woorden.

Ik heb het al een aantal keren gelezen en ga je tekst wellicht uitprinten en ophangen, er zit zoveel waarheid in die op toepassing is van mij.



Overigens heb ik af en toe wel het idee dat emoties mij volledig overweldigen, als een grote golf, dat ik er wel degelijk bijna in verdrink. Vre-se-lijk gevoel. Maar ik voel tenminste, dat is waar.



En... Vanaf maandag as ga ik reintegreren via mijn oude baan. Ik ga niet meer terug naar m'n nieuwe baan! Ondanks dit blijf ik de druk voelen om zsm weer volledig up and running te zijn om maar te presteren, dus het blijft hard werken de komende tijd, ondanks de warme bedding van mijn 'oude-nieuwe' baan.



Waar haal jij je geluk uit in je leven? Hoe zorg je ervoor dat je 'op tijd' voelt en niet in de ratio schiet/blijft hangen?



Door intens de emoties te beleven en het ook over je heen te laten komen zet je als het ware jezelf open. Als je verdriet hebt, voel het maar, huil vanuit je tenen met lekkere lange halen

En als er kleine mooie momenten zijn geniet daar ook van. Sta stil en beleef je leven ipv op de automatische piloot. Daardoor kom je meer in balans, kwestie van ervaren.

Je weet ook niet wat geluk is als je de keerzijde niet kent.

Mijn complimenten dat je jezelf zo durft aan te pakken, en wil leren daar is moed voor nodig.

In elk geval is de gemeenschappelijke deler: naar jezelf gaan luisteren, in allerlei opzichten. En dan bedoel ik niet zozeer toegeven aan je angsten of blijven vasthouden aan vertrouwde dingen, maar echt naar jezelf luisteren, wat je lichaam of geest probeert te vertellen.



Ook als dat betekent dat je ff "naar binnen" moet gaan. Jammer dat je reintegratie nu al begint, liever had je even de tijd en rust genomen of gekregen om aan echt herstel te werken (en niet voor zover nodig als werknemer weer inzetbaar te zijn). Misschien kan je dit reintegratieproces nog wat uitstellen, want ik denk dat het waardevol kan zijn je hele leven ff te aanschouwen en werk leidt daar weer van af.



Ik bedoel, stel je hebt behoefte aan een huilbui en gaat dat lopen inhouden, want owee, zo kan je morgen niet op dat werk verschijnen.. en het niet alleen het werk of overspannen van werk, maar zit er meer aan emoties, het emmertje is ff te vol, meer is het niet, maar zeker niet minder!. Het zou fijn zijn als je alle emoties die samen leiden tot die overbelasting, nu in 1 keer zou kunnen "aanpakken" (lees: eruit huilen, lading erafhalen, en dat ook mogen van jezelf, net zolang tot het bevrijdt, weer ruimte maakt voor nieuwe ervaringen). Nu 1 tegenvallertje (op dat werk bijv) en is dan de druppel.



Kijk vooral zelf hoe je je erbij voelt en kom daar ook voor op!! Ook als het niet gaat, als je nog niet klaar bent, als je meer tijd nodig hebt! Als jij het niet doet, doet niemand het!

Voel je niet slap of schuldig, je hebt gespaard (premies betaald) om tegenvallers op te kunnen vangen, hier heb je recht op. Je bent niet alleen economisch van belang om bij te dragen, je mag daar ook de rechten van plukken.



MIsschien heeft de veel te vroege dood van je vriendin je nog meer duidelijk gemaakt: dat het leven te kort kan zijn om te ploeteren en zoveel tijd van je leven aan werk te besteden dat niet bij je past, daar heb je nu iig maatregelen voor genomen. Verder zet zo'n gebeurtenis alles in ander perspectief (en terecht ook, denk ik), zo van: waar ben ik mee bezig, wat is nu echt belangrijk? Wat wil jij dat men later over je zegt, als het jouw tijd is? Dat je dat werk zo uitmuntend gedaan hebt? Zo'n geweldig regelaar, die voor van alles wel, maar overal net geen tijd of echte aandacht voor had? Of zo'n liefdevol persoon was, zo lekker in je vel zat?



Focus niet teveel op je valkuilen en "fouten", waar je zgn aan "moet werken". De benaming alleen al. Bevrijden klinkt al fijner, haha. Het moet geen strijd zijn, met als inzet zsm weer een "presteerbaar mens" worden. Bevrijd jezelf van al die do's en don'ts.. Ga leven ipv overleven! Het is geen werken aan jezelf, het is jezelf ontdekken en weer in ere stellen, voorop stellen, voor opkomen, genieten, mogen loslaten, makkelijker worden, dingen laten liggen (als het onbelangrijk is, dat stof ligt er morgen ook wel weer).



Hoe goed je je werk ook doet, je bent niet uniek of onvervangbaar. Maar voor jezelf (en kinderen en partner) wel! Ipv werken aan jezelf zou je je ook massages kunnen gunnen, in bad liggen, de kunst van het niksdoen leren, van delegeren, van rust, stilte en confrontatie met jezelf opzoeken of een coach/counseler die niet (meteen) aan de slag gaat met doelen, maar met jou aan het handje naar je emoties gaat, je verdriet laat voelen, je teleurstellingen, je angsten, je (rotsvaste) overtuigingen en (aangeleerde) patronen en overlevingsmechanismen. En hoe die te vervangen door andere, waar nodig.



Enerzijds je belastbaarheid vergroten, anderzijds je belasting verlagen dus. Dat betekent soms keuzes maken, je kan je "energie" maar 1 keer "uitgeven". Zorg dat je weet wat je oplaadt, wat je belastbaarheid vergroot, en dat zijn plezierige dingen, die ontspannen, maar ook voldoening gevende inspanningen. Bewegen hoeft geen rennen te zijn met loopschema's en jezelf moeten verbeteren, kan ook een uur wandelen zijn (zonder Ipod) en tijd nemen om bewust om je heen te kijken, naar de lucht, omgeving, de frisse wind die je inademt, enz.



Geef je zintuigen de ruimte, bewust tempo minderen in alles wat je doet. Lees en kijk alleen ff positieve dingen (dus geen krant, geen nieuwsrubrieken, liefst helemaal geen tv, dat is maar afleiding en passief bovendien!). Lees positieve boeken & tijdschriften, die ergens over gaan, je inspireren, laten nadenken over dingen die je belangrijk vindt, maar nooit tijd voor hebt.



Aanrader en heel praktisch vind ik het boek "Coach jezelf naar succes" van Talane Miedaner (6,95 euro). Vol tips en praktische wenken, oa hoe je ongemerkt een hoop energie verliest aan dingen die je storen, of mensen/dingen die energie "vreten", hoe klein het ongemak ook is, wat stoort maar verdraag je? Welke dingen erger je je aan? Wat laat je liggen in je leven? Hoe kan iets in minder tijd? Moet je alles zelf doen of wat kan je uitbesteden? enz.