Gezondheid
alle pijlers
Diabetes-topic
woensdag 14 maart 2007 om 15:30
Hoi,
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
maandag 11 februari 2008 om 15:01
@Setter, jeetje wat heftig allemaal. Trouwens schrijft jouw dvk geen insuline voor, de mijne doet dat wel gewoon. De internist stuurde mij door naar de dvk en zij heeft de best bij mij passende insuline gezocht toen. Tussendoor nog veranderd van Novorapid naar Humalog en dat heb ik tot voor kort gewoon gespoten in overleg met haar. Hopelijk lukt het je om een receptje los te peuteren van je internist.
@Marianannas, gewoon hier blijven komen en je vragen stellen, c.q. ervaringen met ons uitwisselen hoor, we worden er allemaal nooit stommer van, toch? En is je moeder nog wat wijzer geworden bij de diëtiste?
@Ris, van harte gefeliciteerd met je zwangerschap! Hopelijk ben je het griepje gauw te boven (het lijkt inderdaad wel of heel Nederland wat opgelopen heeft) en kan je lekker gaan genieten van je zwangerschap (met hopelijk hele mooie bloedsuikerwaarden).
@Marianannas, gewoon hier blijven komen en je vragen stellen, c.q. ervaringen met ons uitwisselen hoor, we worden er allemaal nooit stommer van, toch? En is je moeder nog wat wijzer geworden bij de diëtiste?
@Ris, van harte gefeliciteerd met je zwangerschap! Hopelijk ben je het griepje gauw te boven (het lijkt inderdaad wel of heel Nederland wat opgelopen heeft) en kan je lekker gaan genieten van je zwangerschap (met hopelijk hele mooie bloedsuikerwaarden).
maandag 11 februari 2008 om 15:24
Goh Ris, dat lijkt me vervelend: zwanger en dan zo vroeg in de zwangerschap ook nog ziek! Ik hoop dat je je gauw weer wat beter voelt. Beterschap!
Hoe lang ben je nu zwanger?
Teddeke, mijn dvk schrijft geen medicijnen voor, dat moet allemaal nog via de internist gaan. Het vervelende met mijn internist is dat wij een beetje botsen. Als ik hem vraag om een medicijn is het antwoord standaard 'nee', als de dvk het vraagt is het standaard 'ja', erg kinderachtig allemaal. Ze heeft nu met opzet mijn afspraak met haar één uur voor die van de internist gepland om eens te kijken of hij nu wel 'ja' zegt op mijn verzoek om Humalog als ik erbij zeg dat ik het al met haar besproken heb. Gewoon om hem eens uit te testen , stelletje samenzweerders zijn we!
Hoe lang ben je nu zwanger?
Teddeke, mijn dvk schrijft geen medicijnen voor, dat moet allemaal nog via de internist gaan. Het vervelende met mijn internist is dat wij een beetje botsen. Als ik hem vraag om een medicijn is het antwoord standaard 'nee', als de dvk het vraagt is het standaard 'ja', erg kinderachtig allemaal. Ze heeft nu met opzet mijn afspraak met haar één uur voor die van de internist gepland om eens te kijken of hij nu wel 'ja' zegt op mijn verzoek om Humalog als ik erbij zeg dat ik het al met haar besproken heb. Gewoon om hem eens uit te testen , stelletje samenzweerders zijn we!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
maandag 11 februari 2008 om 18:49
@ setter, wat een idioot verhaal van die internist zeg! Is ze dan helemaal tegen verandering? Waarom???
Ik spuit zelf al jaren Humalog, ben er gek op, vind het geweldig spul. Werkt ook bijzonder goed voor bijspuiten (als je geen pomp hebt he....). Ik vind ook dat het veel flexibiliteit oplevert, je kunt (nog) onregelmatiger leven als je dat zou willen. Bij mij werkt het precies volgens de brochure: na 30 min volop aanwezig in het bloed (dus echt pas spuiten bij het zien van het eten), en na een uur of 4-5 uitgewerkt. Het heeft geen tweede piek, Ris, iig bij mij niet.
@setter (weer), nee, natuurlijk is deze tijd veel beter dan de middeleeuwen, maar ik ben zelf erg geinteresseerd in de psychologische effecten van de diabetes. Het is mij meer dan eens overkomen (en nu ook weer, heb ook al een week griep), dat ik de hele dag zit te meten en te corrigeren, en volgens mij is dat niet goed. In ieder geval niet voor je psyche, je bent er dan veel teveel mee bezig, en als je de hele tijd hoog zit, ook na meerdere keren bijspuiten (haha, ik heb dat ook, die 10eh extra doen helemaal niks met de griep!), wordt je gefrustreerd en dat verhoogt alleen maar je bls. En als uiteindelijk het bijspuiten wel werkt, donder je als een gek naar beneden, moet je weer bij-eten, paniek, teveel bij-eten, en dan schiet je weer omhoog (zo gaat het bij mij nu een beetje). En dat is volgens mij de meest ongezonde situatie die je kunt krijgen, want je schiet een keer door en dan....
Verder vind ik zelf (even een beetje zielig doen), dat door de middelen die je tegenwoordig hebt, veel mensen diabetes onderschatten. Toen ik vorig jaar mijn suikerfeest aankondigde, en zei dat ik me 's morgens helemaal plat ging spuiten en dan de hele dag ging eten wat ik wilde, zij iemand doodleuk: dat doe je normaalgesproken toch ook? Jammer.
De pomp is een uitvinding. Geweldig. Las laatst trouwens in de Diabc dat ze een zelfsturend systeem hebben ontwikkeld. Een pomp die zelf de bls meet en dosering daar op aanpast. Helaas nog zo groot als een boekenkast. Het zou fantastisch zijn als zo'n ding kleiner kan worden gemaakt, en slimmer, ivm sporten ed. Dan zou je bijna geen aandacht aan de diabetes meer hoeven te besteden.
Je hebt wat betreft gemak met materiaal volkomen gelijk. Alles beter dan die meter die er zo lang over doet, de losse spuiten, losse naalden (16mm had ik! Ik was pas 6!), opzuignaalden, verschillende flesjes insuline die niet al te lang buiten de koelkast mochten (ok, er waren maar 2 soorten, mixtard en nog een......), het inzicht dat suiker een soort gif was, ontsmetten voor het spuiten (dus een stapel watten op voorraad), vetten voor het bls prikken (kreeg je WEL mooie druppels van!), liters bloed nodig voor 1 bls, die verschrikkelijke scheermesachtige naaldjes die ze in het ziekenhuis gebruikten (overigens kreeg mijn vader een paar jaar terug diabetes type 2, werd bij de huisarts door zo'n zelfde scheermes geprikt. Hij heeft twintig jaar lang gezegd dat ik me toen zo aanstelde over die scheermessen, tegenwoordig piept hij anders)......Ik had nooit die reis naar Thailand kunnen doen met de middelen van 25 jaar geleden.
Overigens lijkt het mij wel duidelijk waar die HbA1c bij jou vandaan komt. Emoties zijn de grootste boosdoener. Had je al het vermoeden dat hij hoger zou zijn, of was het een verrassing (als het geen verrrassing was, dan weet je in ieder geval de oorzaak en kun je in het vervolg vroeger ingrijpen. Ofzo). Trek je er niet teveel van aan he. Gun jezelf af en toe een uitglijder.
@Ris, interessante reden van de internist voor de podo......Och, je kan het maar gecontroleerd hebben toch.
Ik spuit zelf al jaren Humalog, ben er gek op, vind het geweldig spul. Werkt ook bijzonder goed voor bijspuiten (als je geen pomp hebt he....). Ik vind ook dat het veel flexibiliteit oplevert, je kunt (nog) onregelmatiger leven als je dat zou willen. Bij mij werkt het precies volgens de brochure: na 30 min volop aanwezig in het bloed (dus echt pas spuiten bij het zien van het eten), en na een uur of 4-5 uitgewerkt. Het heeft geen tweede piek, Ris, iig bij mij niet.
@setter (weer), nee, natuurlijk is deze tijd veel beter dan de middeleeuwen, maar ik ben zelf erg geinteresseerd in de psychologische effecten van de diabetes. Het is mij meer dan eens overkomen (en nu ook weer, heb ook al een week griep), dat ik de hele dag zit te meten en te corrigeren, en volgens mij is dat niet goed. In ieder geval niet voor je psyche, je bent er dan veel teveel mee bezig, en als je de hele tijd hoog zit, ook na meerdere keren bijspuiten (haha, ik heb dat ook, die 10eh extra doen helemaal niks met de griep!), wordt je gefrustreerd en dat verhoogt alleen maar je bls. En als uiteindelijk het bijspuiten wel werkt, donder je als een gek naar beneden, moet je weer bij-eten, paniek, teveel bij-eten, en dan schiet je weer omhoog (zo gaat het bij mij nu een beetje). En dat is volgens mij de meest ongezonde situatie die je kunt krijgen, want je schiet een keer door en dan....
Verder vind ik zelf (even een beetje zielig doen), dat door de middelen die je tegenwoordig hebt, veel mensen diabetes onderschatten. Toen ik vorig jaar mijn suikerfeest aankondigde, en zei dat ik me 's morgens helemaal plat ging spuiten en dan de hele dag ging eten wat ik wilde, zij iemand doodleuk: dat doe je normaalgesproken toch ook? Jammer.
De pomp is een uitvinding. Geweldig. Las laatst trouwens in de Diabc dat ze een zelfsturend systeem hebben ontwikkeld. Een pomp die zelf de bls meet en dosering daar op aanpast. Helaas nog zo groot als een boekenkast. Het zou fantastisch zijn als zo'n ding kleiner kan worden gemaakt, en slimmer, ivm sporten ed. Dan zou je bijna geen aandacht aan de diabetes meer hoeven te besteden.
Je hebt wat betreft gemak met materiaal volkomen gelijk. Alles beter dan die meter die er zo lang over doet, de losse spuiten, losse naalden (16mm had ik! Ik was pas 6!), opzuignaalden, verschillende flesjes insuline die niet al te lang buiten de koelkast mochten (ok, er waren maar 2 soorten, mixtard en nog een......), het inzicht dat suiker een soort gif was, ontsmetten voor het spuiten (dus een stapel watten op voorraad), vetten voor het bls prikken (kreeg je WEL mooie druppels van!), liters bloed nodig voor 1 bls, die verschrikkelijke scheermesachtige naaldjes die ze in het ziekenhuis gebruikten (overigens kreeg mijn vader een paar jaar terug diabetes type 2, werd bij de huisarts door zo'n zelfde scheermes geprikt. Hij heeft twintig jaar lang gezegd dat ik me toen zo aanstelde over die scheermessen, tegenwoordig piept hij anders)......Ik had nooit die reis naar Thailand kunnen doen met de middelen van 25 jaar geleden.
Overigens lijkt het mij wel duidelijk waar die HbA1c bij jou vandaan komt. Emoties zijn de grootste boosdoener. Had je al het vermoeden dat hij hoger zou zijn, of was het een verrassing (als het geen verrrassing was, dan weet je in ieder geval de oorzaak en kun je in het vervolg vroeger ingrijpen. Ofzo). Trek je er niet teveel van aan he. Gun jezelf af en toe een uitglijder.
@Ris, interessante reden van de internist voor de podo......Och, je kan het maar gecontroleerd hebben toch.
woensdag 13 februari 2008 om 21:16
@ Lief: mijn internist is aan pensioen toe, nog een jaar of twee en dan wordt hij wel vervangen denk ik. Ik wacht dat maar rustig even af, ondertussen regel ik dingen met de dvk.
Voor wat betreft die psychologische aspecten van het hebben van diabetes: daar ben ik ook best wel benieuwd naar. Ikzelf heb vanaf het begin geprobeerd om er positief mee om te gaan, maar dat is niet altijd even goed gelukt hoor. Ik heb er op een gegeven moment een beetje een potje van gemaakt, ik heb anderhalf jaar lang afspraken met de internist afgebeld omdat ik gewoon even helemaal geen zin had in die bloedsuikerconfrontatie. Niet meten, niet opletten wat ik at (wel op suikers letten, dat dan weer wel), geen regelmaat en vooral niet meten. Inmiddels heb ik redelijk geaccepteerd dat ik diabetes heb en dat ik dat altijd zal gaan hebben, maar dat er ergere dingen zijn om te hebben. Je zal maar MS of reuma hebben, altijd maar pijn of functieverlies (alhoewel...pijn heb ik regelmatig in mijn voeten, neuropathie), met diabetes is tenslotte goed te leven.
Ik vind die opmerking van die 'iemand' over jouw suikerfeest een beetje denigrerend, kan me voorstellen dat je baalde. Ik moest hartelijk lachen om jouw idee van een suikerfeest, wat een grandioos idee!
Dat mijn Hba1C hoger zou zijn door alle stress met mijn vader had ik wel al verwacht, ik schrok er niet van. Hij is altijd al aan de hoge kant geweest, zelfs toen ik pillen slikte kwam ik niet onder de 8.2, en zelfs als kind zat ik tegen de grens aan met mijn suikers. Ook niet zo vreemd als je bedenkt dat mijn moeder onbehandelde diabetes had tijdens haar zwangerschap van mij en ik als 12ponder ter wereld kwam. Ik ga er vanuit dat mijn Hba1C nooit onder de 8 zal gaan komen, maar een beetje in die richting zou wel een keer fijn zijn.
Tenslotte ben ik het met je eens dat je jezelf af en toe een uitglijder moet gunnen en dat je niet geobsedeerd bezig moet zijn met je bloedsuikers. Dat geeft alleen maar stress en dat is voor diabeten gewoon funest.
Voor wat betreft die psychologische aspecten van het hebben van diabetes: daar ben ik ook best wel benieuwd naar. Ikzelf heb vanaf het begin geprobeerd om er positief mee om te gaan, maar dat is niet altijd even goed gelukt hoor. Ik heb er op een gegeven moment een beetje een potje van gemaakt, ik heb anderhalf jaar lang afspraken met de internist afgebeld omdat ik gewoon even helemaal geen zin had in die bloedsuikerconfrontatie. Niet meten, niet opletten wat ik at (wel op suikers letten, dat dan weer wel), geen regelmaat en vooral niet meten. Inmiddels heb ik redelijk geaccepteerd dat ik diabetes heb en dat ik dat altijd zal gaan hebben, maar dat er ergere dingen zijn om te hebben. Je zal maar MS of reuma hebben, altijd maar pijn of functieverlies (alhoewel...pijn heb ik regelmatig in mijn voeten, neuropathie), met diabetes is tenslotte goed te leven.
Ik vind die opmerking van die 'iemand' over jouw suikerfeest een beetje denigrerend, kan me voorstellen dat je baalde. Ik moest hartelijk lachen om jouw idee van een suikerfeest, wat een grandioos idee!
Dat mijn Hba1C hoger zou zijn door alle stress met mijn vader had ik wel al verwacht, ik schrok er niet van. Hij is altijd al aan de hoge kant geweest, zelfs toen ik pillen slikte kwam ik niet onder de 8.2, en zelfs als kind zat ik tegen de grens aan met mijn suikers. Ook niet zo vreemd als je bedenkt dat mijn moeder onbehandelde diabetes had tijdens haar zwangerschap van mij en ik als 12ponder ter wereld kwam. Ik ga er vanuit dat mijn Hba1C nooit onder de 8 zal gaan komen, maar een beetje in die richting zou wel een keer fijn zijn.
Tenslotte ben ik het met je eens dat je jezelf af en toe een uitglijder moet gunnen en dat je niet geobsedeerd bezig moet zijn met je bloedsuikers. Dat geeft alleen maar stress en dat is voor diabeten gewoon funest.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 14 februari 2008 om 19:26
Het was lief bedoeld....
Ja ik vind het zelf wel eens ingewikkeld omdat ik geen vergelijkingsmateriaal heb. Ik weet niet beter dan een leven met diabetes. Het lijkt mij heel vreemd om zomaar van alles in je mond te kunnen stoppen. En dan niet alleen snoep, maar ook gewoon een banaan. Een gebakje eten gewoon omdat iemand trakteert en je het lekker vindt. Ik heb er wel eens over nagedacht, en volgens mij check ik gewoon elke vijf minuten hoe ik me voel, onbewust. Dat betekent dat ik er dag en nacht mee bezig ben en dat vind ik dan weer een raar idee. Jij hebt meer vergelijkingsmateriaal, hoe ervaar jij dat dan?
Ja, er zijn veel, heel veel ergere dingen dan diabetes. Maar iemand zei ooit tegen mij dat je ook alles kunt doodrelativeren, en misschien had ze wel gelijk. Want mijn vriend kan nog altijd makkelijker met eten en drinken omgaan dan ik. Omdat hij het niet heeft. En als hij niets neemt omdat ik toevallig een hoog bls. heb, dan vind ik dat hij wel wat moet nemen, maar tegelijk denk ik: voor mij is het normaal dat ik soms niets mag eten met koolhydraten. Weer een stukje kaas of worst, maar dat is ook weer niet goed. Wordt ik weer dik van en dat mag ook niet.
Of als ik heerlijk heb getafeld en tien minuten erna komt een hypo. Dan baal ik echt, omdat ik me dan misselijk moet drinken aan sap, of erger nog, iets moet eten.
Eigenlijk ben ik er onbewust dus de hele tijd mee bezig, en dat heeft zich al meerdere keren geuit in in prikverslavingen en een bezeten manier van mijn bloedsuikers controleren. Om maar niet van de puberteit te spreken. Of stemmingswisselingen (die ik schijn te hebben, zegt vriendlief )
Ja ik vind het zelf wel eens ingewikkeld omdat ik geen vergelijkingsmateriaal heb. Ik weet niet beter dan een leven met diabetes. Het lijkt mij heel vreemd om zomaar van alles in je mond te kunnen stoppen. En dan niet alleen snoep, maar ook gewoon een banaan. Een gebakje eten gewoon omdat iemand trakteert en je het lekker vindt. Ik heb er wel eens over nagedacht, en volgens mij check ik gewoon elke vijf minuten hoe ik me voel, onbewust. Dat betekent dat ik er dag en nacht mee bezig ben en dat vind ik dan weer een raar idee. Jij hebt meer vergelijkingsmateriaal, hoe ervaar jij dat dan?
Ja, er zijn veel, heel veel ergere dingen dan diabetes. Maar iemand zei ooit tegen mij dat je ook alles kunt doodrelativeren, en misschien had ze wel gelijk. Want mijn vriend kan nog altijd makkelijker met eten en drinken omgaan dan ik. Omdat hij het niet heeft. En als hij niets neemt omdat ik toevallig een hoog bls. heb, dan vind ik dat hij wel wat moet nemen, maar tegelijk denk ik: voor mij is het normaal dat ik soms niets mag eten met koolhydraten. Weer een stukje kaas of worst, maar dat is ook weer niet goed. Wordt ik weer dik van en dat mag ook niet.
Of als ik heerlijk heb getafeld en tien minuten erna komt een hypo. Dan baal ik echt, omdat ik me dan misselijk moet drinken aan sap, of erger nog, iets moet eten.
Eigenlijk ben ik er onbewust dus de hele tijd mee bezig, en dat heeft zich al meerdere keren geuit in in prikverslavingen en een bezeten manier van mijn bloedsuikers controleren. Om maar niet van de puberteit te spreken. Of stemmingswisselingen (die ik schijn te hebben, zegt vriendlief )
vrijdag 15 februari 2008 om 10:37
@Lief, o,o, wat klinkt dat toch ontzettend herkenbaar. Ik geloof dat jij mijn "voorgeschiedenis" niet kent dus even kort: db sinds 1997, altijd medicijnen gehad, tot april 2006: 3x dd humalog, 1x dd insulatard, tot een paar weken terug, nu weer 1x dd glimeperide (tablet), 1x dd lantus.
En het obsessief controleren, meten, bijspuiten, hypo, eten/drinken, niets "zo maar" in je mond kunnen stoppen e.d. ik herken het en baal er enorm van. Nu op het moment met de medicijnen gaat het even wat beter, ik hoef niet zo vaak mijn bls te controleren nu, dus kan het een beetje loslaten.
@Setter, bij mij liep het vanaf het begin via de dvk, zij heeft ook de insuline voor mij "uitgekozen" en zorgt voor de nodige recepten daarvoor e.d. Ze onderhoudt wel nauw contact met de internist (maar mijn internist is denk ik zowat van mijn leeftijd dus dat zal ook wel schelen denk ik) maar als ik wat nodig heb, of zoals nu dat ik gedeeltelijk terug ben naar de medicijnen is allemaal via de dvk gegaan.
En het obsessief controleren, meten, bijspuiten, hypo, eten/drinken, niets "zo maar" in je mond kunnen stoppen e.d. ik herken het en baal er enorm van. Nu op het moment met de medicijnen gaat het even wat beter, ik hoef niet zo vaak mijn bls te controleren nu, dus kan het een beetje loslaten.
@Setter, bij mij liep het vanaf het begin via de dvk, zij heeft ook de insuline voor mij "uitgekozen" en zorgt voor de nodige recepten daarvoor e.d. Ze onderhoudt wel nauw contact met de internist (maar mijn internist is denk ik zowat van mijn leeftijd dus dat zal ook wel schelen denk ik) maar als ik wat nodig heb, of zoals nu dat ik gedeeltelijk terug ben naar de medicijnen is allemaal via de dvk gegaan.
vrijdag 15 februari 2008 om 15:45
Hoi allemaal,
Ben ik ook weer een keer. Heb het een en ander gelezen en zoveel dingen zijn zo herkenbaar. Vooral de dingen die Lief zegt. Zelf heb ik al 40 jaar diabetes en weet dus alles van rotspuiten geen meter, grote meter etc. Het was bij ons thuis vroeger een drama als ik 's morgens gespoten moest worden. Inderdaad met van die akelige dikke lange naalden. Mijn benen zijn daardoor en waarschijnlijk door de varkensinsuline (die er toen alleen nog maar was) beschadigd. Hele verdikkingen. Heb ik zelfs 2 jaar fysiotherapie voor gehad. Ik spuit dus ook nooit meer in mijn benen.
Wat is trouwens het voordeel van Humalog op NovoRapid? Ik gebruik de laatste en ben er redelijk tevreden over. Maar ik merk hier toch dat er een voorkeur is voor Humalog dus vandaar mijn vraag.
Oh ja, Ris van harte met je zwangerschap. Zal wel weer een heel controle proces gaan worden. Hoop dat je ook weer beter bent.
Ben ik ook weer een keer. Heb het een en ander gelezen en zoveel dingen zijn zo herkenbaar. Vooral de dingen die Lief zegt. Zelf heb ik al 40 jaar diabetes en weet dus alles van rotspuiten geen meter, grote meter etc. Het was bij ons thuis vroeger een drama als ik 's morgens gespoten moest worden. Inderdaad met van die akelige dikke lange naalden. Mijn benen zijn daardoor en waarschijnlijk door de varkensinsuline (die er toen alleen nog maar was) beschadigd. Hele verdikkingen. Heb ik zelfs 2 jaar fysiotherapie voor gehad. Ik spuit dus ook nooit meer in mijn benen.
Wat is trouwens het voordeel van Humalog op NovoRapid? Ik gebruik de laatste en ben er redelijk tevreden over. Maar ik merk hier toch dat er een voorkeur is voor Humalog dus vandaar mijn vraag.
Oh ja, Ris van harte met je zwangerschap. Zal wel weer een heel controle proces gaan worden. Hoop dat je ook weer beter bent.
zaterdag 16 februari 2008 om 22:55
Volgens mij is Humalog nog net even sneller. Maar ik weet het niet zeker, heb nooit Novorapid gehad.
En die benen, ik heb het idee dat die van mij ook niet meer zo gaaf zijn door het spuiten. Ik spuit er nog wel in, heb veel last spuitplekken gehad op mijn armen en buik, en moet toch ergens die naald in zetten. Hoe doe jij dat dan? Jij spuit ook 4x per dag? Welke plekken kies je daarvoor dan? Mijn schema nu: rechterbeen-buik-buik-linkerbeen. Even geen armen vanwege spuitplekken, maar moet een keer buik per dag terug naar de arm zetten denk ik omdat nu mijn buik weer wat dikker wordt. Ook geen idee of het met de lengte van de naald kan worden beinvloed.
En die benen, ik heb het idee dat die van mij ook niet meer zo gaaf zijn door het spuiten. Ik spuit er nog wel in, heb veel last spuitplekken gehad op mijn armen en buik, en moet toch ergens die naald in zetten. Hoe doe jij dat dan? Jij spuit ook 4x per dag? Welke plekken kies je daarvoor dan? Mijn schema nu: rechterbeen-buik-buik-linkerbeen. Even geen armen vanwege spuitplekken, maar moet een keer buik per dag terug naar de arm zetten denk ik omdat nu mijn buik weer wat dikker wordt. Ook geen idee of het met de lengte van de naald kan worden beinvloed.
zondag 17 februari 2008 om 11:50
Hoi Lief. Ook ik heb last van spuitplekken maar niet dat het pijnlijk is of zo. Ik spuit inderdaad 4x per dag. Mijn buik en billen (waar ik spuit) zijn gewoon verdikt. Niets aan te doen, behalve natuurlijk afwisselen. Iedere week pak ik een ander gedeelte. Nu spuit ik van zondag (vandaag) tot volgende week zaterdag aan de rechterkant van mijn navel om zo de rest rust te geven. Werkt voor mij heel goed. Mijn armen gebruik ik niet. Doe je dat dan in je bovenarmen? Lijkt me niet echt fijn. Ik gebruik 6 mm naalden. 5mm vond ik te kort, had het gevoel dat het dan onder m'n vel zat. Ben jij toen ook met de 12mm begonnen toen er insuline pennen kwamen? Denk dat daar ook de plekken door zijn ontstaan. Te lange naalden. Heel dat bindweefsel is volgens mij naar de knoppen.
Misschien moet ik mijn internist toch eens vragen naar die Humalog. Heb na het eten toch vaak dat mijn bls hoog/hoger zijn. Zal eerst is gaan googelen.
Misschien moet ik mijn internist toch eens vragen naar die Humalog. Heb na het eten toch vaak dat mijn bls hoog/hoger zijn. Zal eerst is gaan googelen.
zondag 17 februari 2008 om 13:21
Hallo dames,
@ Setter: wat vervelend dat je botst met je internist, juist iemand die eigenlijk zo belangrijk is! Zoals je weet, weet ik uit ervaring hoe moeilijk het is om een goeie arts waar het mee klikt te vinden. Nou ja, nog twee jaartjes. Hoe gaat het nu met je?
@ Teddeke: hoe bevalt het nu, de pillen? Is het een stuk minder belastend? Knap hoor, tenminste, ik neem aan dat je zeer netjes volgens regels hebt geleefd?!
@ Evan: veertig jaar diabetes, jee wat lang. Mag ik vragen hoe oud je nu bent? Ik herinner me jouw naam wel, en dat je er al eerder iets over verteld hebt, maar ik heb 't niet meer helemaal in m'n hoofd zitten, sorry. Ik ga zo ook nog even zoeken naar je eerdere berichten.
@ Lief en Evan: Erg interessant, jullie verhalen. Over de spuitplekken: overwegen jullie nooit om op de pomp over te stappen?
Met zoon gaat het goed. Alleen na weken lang aanzienlijk meer insuline te hebben gekregen, zit-ie nu ineens al weer vier of vijf dagen continu te laag, met een 1,8 als dieptepunt. En hij was er gewoon heel vrolijk onder hoor. Hij ging alleen maar in het park op de (ijskoude) grond liggen. Heb in een onderzoek over sensoren gelezen dat het erop lijkt dat een snelle daling meer klachten veroorzaakt dan de hypo. Had geen Dextro bij me (zeer slecht ja), en hij is toen zelf nog mee naar een café gelopen voor een zakje suiker. Zei hij: "Wat bof ik hè?" Haha, DOL is-ie op suiker, Dextro, limonade...
Verder noemde de verzekering het 'een vergissing' dat we de eerste keer de sensoren vergoed hebben gekregen. Moest nu een verslag schrijven en dan gaan ze opnieuw kijken of we de sensoren vergoed krijgen. Ik hoop het zo! De brief ligt nu ter controle bij de arts, die m'n verhaal zal ondersteunen.
Zoon schijnt nu lang in z'n honeymoon te zitten (zes maanden). Hoop ik meteen dat-ie die niet al te lang geleden ontdekte vorm van diabetes heeft, waarbij de alvleesklier blijft werken, en hij gewoon met medicijnen toe kan die ervoor zorgen dat de alvleesklier weer volledig zelf aan het werk gaat. Kans is alleen heel klein, en meestal schijnt dan de eerste diagnose type 2 te zijn i.p.v. type 1. Maar ja, ik blijf een hoopvolle moeder. Hebben jullie dat ook, dat je toch stiekem hoopt dat ze nog eens iets vinden om de diabetes te genezen, en dan uiteraard het liefst iets héél simpels, zoals een pilletje ofzo. Liefst natuurlijk geen transplantatie.
Nou, geniet nog van het mooie (koude) weer!
Roos
@ Setter: wat vervelend dat je botst met je internist, juist iemand die eigenlijk zo belangrijk is! Zoals je weet, weet ik uit ervaring hoe moeilijk het is om een goeie arts waar het mee klikt te vinden. Nou ja, nog twee jaartjes. Hoe gaat het nu met je?
@ Teddeke: hoe bevalt het nu, de pillen? Is het een stuk minder belastend? Knap hoor, tenminste, ik neem aan dat je zeer netjes volgens regels hebt geleefd?!
@ Evan: veertig jaar diabetes, jee wat lang. Mag ik vragen hoe oud je nu bent? Ik herinner me jouw naam wel, en dat je er al eerder iets over verteld hebt, maar ik heb 't niet meer helemaal in m'n hoofd zitten, sorry. Ik ga zo ook nog even zoeken naar je eerdere berichten.
@ Lief en Evan: Erg interessant, jullie verhalen. Over de spuitplekken: overwegen jullie nooit om op de pomp over te stappen?
Met zoon gaat het goed. Alleen na weken lang aanzienlijk meer insuline te hebben gekregen, zit-ie nu ineens al weer vier of vijf dagen continu te laag, met een 1,8 als dieptepunt. En hij was er gewoon heel vrolijk onder hoor. Hij ging alleen maar in het park op de (ijskoude) grond liggen. Heb in een onderzoek over sensoren gelezen dat het erop lijkt dat een snelle daling meer klachten veroorzaakt dan de hypo. Had geen Dextro bij me (zeer slecht ja), en hij is toen zelf nog mee naar een café gelopen voor een zakje suiker. Zei hij: "Wat bof ik hè?" Haha, DOL is-ie op suiker, Dextro, limonade...
Verder noemde de verzekering het 'een vergissing' dat we de eerste keer de sensoren vergoed hebben gekregen. Moest nu een verslag schrijven en dan gaan ze opnieuw kijken of we de sensoren vergoed krijgen. Ik hoop het zo! De brief ligt nu ter controle bij de arts, die m'n verhaal zal ondersteunen.
Zoon schijnt nu lang in z'n honeymoon te zitten (zes maanden). Hoop ik meteen dat-ie die niet al te lang geleden ontdekte vorm van diabetes heeft, waarbij de alvleesklier blijft werken, en hij gewoon met medicijnen toe kan die ervoor zorgen dat de alvleesklier weer volledig zelf aan het werk gaat. Kans is alleen heel klein, en meestal schijnt dan de eerste diagnose type 2 te zijn i.p.v. type 1. Maar ja, ik blijf een hoopvolle moeder. Hebben jullie dat ook, dat je toch stiekem hoopt dat ze nog eens iets vinden om de diabetes te genezen, en dan uiteraard het liefst iets héél simpels, zoals een pilletje ofzo. Liefst natuurlijk geen transplantatie.
Nou, geniet nog van het mooie (koude) weer!
Roos
zondag 17 februari 2008 om 19:03
quote:Evan schreef op 17 februari 2008 @ 11:50:
Hoi Lief. Ook ik heb last van spuitplekken maar niet dat het pijnlijk is of zo. Ik spuit inderdaad 4x per dag. Mijn buik en billen (waar ik spuit) zijn gewoon verdikt. Niets aan te doen, behalve natuurlijk afwisselen. Iedere week pak ik een ander gedeelte. Nu spuit ik van zondag (vandaag) tot volgende week zaterdag aan de rechterkant van mijn navel om zo de rest rust te geven. Werkt voor mij heel goed. Mijn armen gebruik ik niet. Doe je dat dan in je bovenarmen? Lijkt me niet echt fijn. Ik gebruik 6 mm naalden. 5mm vond ik te kort, had het gevoel dat het dan onder m'n vel zat. Ben jij toen ook met de 12mm begonnen toen er insuline pennen kwamen? Denk dat daar ook de plekken door zijn ontstaan. Te lange naalden. Heel dat bindweefsel is volgens mij naar de knoppen.
Misschien moet ik mijn internist toch eens vragen naar die Humalog. Heb na het eten toch vaak dat mijn bls hoog/hoger zijn. Zal eerst is gaan googelen.
Ja, ik spoot in mijn bovenarmen. Gewoon het kipfiletje op je knie, en klaar. Zit veel huid hoor, over die enorme spieren!
Ik ben ook begonnen met 12mm, die had ik ook op de spuiten. Denk je dat echt, van dat bindweefsel? Dat zou ik wel willen testen door niet meer in mijn benen te spuiten, maar ik ben bang dat ik dat niet kan missen, omdat ik niet in mijn billen spuit....Vroeger toen ik kind was deed ik dat wel, kon ik er beter bij. Maar misschien moet ik het weer eens proberen. Het is voor mij dus vrij onbekend terrein, en ik vraag me dan altijd af wat dan de reactietijd gaat zijn van die insuline, dat scheelt nogal bij mij.
Die truc van de hele week links en dan een week rechts ga ik ook doen, goed idee van je. Vanaf vandaag. Ik heb vroeger als kind nog zo'n verdeler gehad voor de benen, een blad papier met daarin tien gaten. Elke dag een ander gat, maar helaas vergat ik steeds bij welk gat ik was gebleven.
Hoe hoog/laag ga jij met spuiten in je buik? Ook echt onder je navel? En hoe ver erboven? Ik gebruik zelf een vrij klein deel, met name naast en schuin onder de navel, maar dat oppervlak is maar een centimer of 8 hoog. Ik denk ook dat ik wel meer richting mijn middel zou kunnen spuiten, ben zelfs met die 6mm die ik ook heb, bang dat ik een bot raak. Niet zo gek op spuiten.
@ Roos, ik moet er niet aan denken om zo'n aanhangsel aan mijn lijf te hebben. Met sporten, met douchen, met sex, op het strand....Ik weet het niet. Vervelend idee. Hoewel een pomp veel voordelen heeft hoor, dat zie ik (hier) ook wel.
Oh,en over dat je zoon gek is op suiker, dextro, limonade.....Dat gaat wel over. Ik lust inmiddels geen dextro meer, doe er alles aan om mijn hypo op een andere manier op te lossen. Helaas kan het soms niet anders. En ik kreeg vvroeger echt altijd een Evergreen als tussendoortje. Heb ik ook twintig jaar niet aangeraakt. Tegenwoordig probeer ik ze weer voorzichtig.
Mijn diepterecord stamt van mijn 7e, toen haalde ik een bls. van 0,7. Huppelde nog vrolijk in de rondte. Dat zou me nu niet meer lukken. Geeft toch maar weer aan dat een kind zijn/haar eigen lijf nog niet zo goed kent.
Hoi Lief. Ook ik heb last van spuitplekken maar niet dat het pijnlijk is of zo. Ik spuit inderdaad 4x per dag. Mijn buik en billen (waar ik spuit) zijn gewoon verdikt. Niets aan te doen, behalve natuurlijk afwisselen. Iedere week pak ik een ander gedeelte. Nu spuit ik van zondag (vandaag) tot volgende week zaterdag aan de rechterkant van mijn navel om zo de rest rust te geven. Werkt voor mij heel goed. Mijn armen gebruik ik niet. Doe je dat dan in je bovenarmen? Lijkt me niet echt fijn. Ik gebruik 6 mm naalden. 5mm vond ik te kort, had het gevoel dat het dan onder m'n vel zat. Ben jij toen ook met de 12mm begonnen toen er insuline pennen kwamen? Denk dat daar ook de plekken door zijn ontstaan. Te lange naalden. Heel dat bindweefsel is volgens mij naar de knoppen.
Misschien moet ik mijn internist toch eens vragen naar die Humalog. Heb na het eten toch vaak dat mijn bls hoog/hoger zijn. Zal eerst is gaan googelen.
Ja, ik spoot in mijn bovenarmen. Gewoon het kipfiletje op je knie, en klaar. Zit veel huid hoor, over die enorme spieren!
Ik ben ook begonnen met 12mm, die had ik ook op de spuiten. Denk je dat echt, van dat bindweefsel? Dat zou ik wel willen testen door niet meer in mijn benen te spuiten, maar ik ben bang dat ik dat niet kan missen, omdat ik niet in mijn billen spuit....Vroeger toen ik kind was deed ik dat wel, kon ik er beter bij. Maar misschien moet ik het weer eens proberen. Het is voor mij dus vrij onbekend terrein, en ik vraag me dan altijd af wat dan de reactietijd gaat zijn van die insuline, dat scheelt nogal bij mij.
Die truc van de hele week links en dan een week rechts ga ik ook doen, goed idee van je. Vanaf vandaag. Ik heb vroeger als kind nog zo'n verdeler gehad voor de benen, een blad papier met daarin tien gaten. Elke dag een ander gat, maar helaas vergat ik steeds bij welk gat ik was gebleven.
Hoe hoog/laag ga jij met spuiten in je buik? Ook echt onder je navel? En hoe ver erboven? Ik gebruik zelf een vrij klein deel, met name naast en schuin onder de navel, maar dat oppervlak is maar een centimer of 8 hoog. Ik denk ook dat ik wel meer richting mijn middel zou kunnen spuiten, ben zelfs met die 6mm die ik ook heb, bang dat ik een bot raak. Niet zo gek op spuiten.
@ Roos, ik moet er niet aan denken om zo'n aanhangsel aan mijn lijf te hebben. Met sporten, met douchen, met sex, op het strand....Ik weet het niet. Vervelend idee. Hoewel een pomp veel voordelen heeft hoor, dat zie ik (hier) ook wel.
Oh,en over dat je zoon gek is op suiker, dextro, limonade.....Dat gaat wel over. Ik lust inmiddels geen dextro meer, doe er alles aan om mijn hypo op een andere manier op te lossen. Helaas kan het soms niet anders. En ik kreeg vvroeger echt altijd een Evergreen als tussendoortje. Heb ik ook twintig jaar niet aangeraakt. Tegenwoordig probeer ik ze weer voorzichtig.
Mijn diepterecord stamt van mijn 7e, toen haalde ik een bls. van 0,7. Huppelde nog vrolijk in de rondte. Dat zou me nu niet meer lukken. Geeft toch maar weer aan dat een kind zijn/haar eigen lijf nog niet zo goed kent.
maandag 18 februari 2008 om 09:47
@Roos4. Inmiddels ben ik bijna 43 en vanaf mijn 1e diabeet. Al een hele tijd inderdaad. Ben erg blij met de huidige technieken qua spuiten en meten. Mijn moeder spoot een langwerkende insuline en dat was het dan. Controleren kon alleen via de urine en dat werd niet zo vaak gedaan.
Ik wil geen pomp om dezelfde reden als Lief. Lijkt me niet prettig om continu een naald/slangetje in mijn lijf te hebben + de angst voor spuitplekken.
Bij mij werkt trouwens alleen dextro als ik een hypo heb en mijn laagste die ik doodgewoon zelf gemeten heb was geloof ik 0,9 en toen dacht ik dat mijn meter stuk was en heb ik het nog maar een keer gedaan. Was dus niet veel hoger.
@Lief. Wat het spuiten in mijn buik betreft. Ik begin zoveel mogelijk naar rechts en dan van boven (tegen middel aan) en dan in een zo recht mogelijke lijn naar beneden. Kunnen er bij mij precies 4 op. En de volgende dag een stukje meer naar de navel. Haal het net in 1 week. Onder de naval doe ik het niet omdat het daar te pijnlijk is.
Ik wil geen pomp om dezelfde reden als Lief. Lijkt me niet prettig om continu een naald/slangetje in mijn lijf te hebben + de angst voor spuitplekken.
Bij mij werkt trouwens alleen dextro als ik een hypo heb en mijn laagste die ik doodgewoon zelf gemeten heb was geloof ik 0,9 en toen dacht ik dat mijn meter stuk was en heb ik het nog maar een keer gedaan. Was dus niet veel hoger.
@Lief. Wat het spuiten in mijn buik betreft. Ik begin zoveel mogelijk naar rechts en dan van boven (tegen middel aan) en dan in een zo recht mogelijke lijn naar beneden. Kunnen er bij mij precies 4 op. En de volgende dag een stukje meer naar de navel. Haal het net in 1 week. Onder de naval doe ik het niet omdat het daar te pijnlijk is.
dinsdag 19 februari 2008 om 14:20
quote:lief_29 schreef op 14 februari 2008 @ 19:26:
Het was lief bedoeld....
Ja ik vind het zelf wel eens ingewikkeld omdat ik geen vergelijkingsmateriaal heb. Ik weet niet beter dan een leven met diabetes. Het lijkt mij heel vreemd om zomaar van alles in je mond te kunnen stoppen. En dan niet alleen snoep, maar ook gewoon een banaan. Een gebakje eten gewoon omdat iemand trakteert en je het lekker vindt. Ik heb er wel eens over nagedacht, en volgens mij check ik gewoon elke vijf minuten hoe ik me voel, onbewust. Dat betekent dat ik er dag en nacht mee bezig ben en dat vind ik dan weer een raar idee. Jij hebt meer vergelijkingsmateriaal, hoe ervaar jij dat dan?
Ik heb pas sinds mijn 30e diabetes (ben nu 39), maar ook voor mij was het niet zo dat ik altijd maar ongelimiteerd iets in mijn mond kon stoppen, want daar zorgde mijn moeder wel voor. Zo klein als ik was, ik kreeg géén snoep/koek/chocola o.i.d. want daar werd ik dik van. En ik was tenslotte al dik genoeg, volgens mijn moeder. Er was dus ook nooit iets lekkers in huis, en als er al iets lekkers was, dan was dat voor de visite. Vanaf mijn 10e ben ik op dieet geweest vanwege dat overgewicht, ik zat in de puberteit op een dieet van 600 calorieën per dag. Hongeren dus! Afvallen ho maar, maar hongeren deed ik wel, verplicht.
Alleen in de jaren 1990-1998 heb ik ongelimiteerd kunnen eten wat ik wilde, omdat er door een homeopaat ontdekt werd dat ik niet dik was vanwege te veel eten, maar dat mijn schildklier veeeeeeeeeel te langzaam werkte. Hij ging mij behandelen en daarna at ik meer dan ooit tevoren en viel ik 29 kilo af. Inmiddels zitten al die kilo's er weer aan vanwege de insuline, maar ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd dat die kilo's nooit meer verdwijnen, maar dat ik ook nooit meer hoef te hongeren. Een dieet waarbij je MOET eten is altijd nog beter dan een dieet waarbij je moet hongeren, dus ik bekijk het, zoals altijd, positief.
Het was lief bedoeld....
Ja ik vind het zelf wel eens ingewikkeld omdat ik geen vergelijkingsmateriaal heb. Ik weet niet beter dan een leven met diabetes. Het lijkt mij heel vreemd om zomaar van alles in je mond te kunnen stoppen. En dan niet alleen snoep, maar ook gewoon een banaan. Een gebakje eten gewoon omdat iemand trakteert en je het lekker vindt. Ik heb er wel eens over nagedacht, en volgens mij check ik gewoon elke vijf minuten hoe ik me voel, onbewust. Dat betekent dat ik er dag en nacht mee bezig ben en dat vind ik dan weer een raar idee. Jij hebt meer vergelijkingsmateriaal, hoe ervaar jij dat dan?
Ik heb pas sinds mijn 30e diabetes (ben nu 39), maar ook voor mij was het niet zo dat ik altijd maar ongelimiteerd iets in mijn mond kon stoppen, want daar zorgde mijn moeder wel voor. Zo klein als ik was, ik kreeg géén snoep/koek/chocola o.i.d. want daar werd ik dik van. En ik was tenslotte al dik genoeg, volgens mijn moeder. Er was dus ook nooit iets lekkers in huis, en als er al iets lekkers was, dan was dat voor de visite. Vanaf mijn 10e ben ik op dieet geweest vanwege dat overgewicht, ik zat in de puberteit op een dieet van 600 calorieën per dag. Hongeren dus! Afvallen ho maar, maar hongeren deed ik wel, verplicht.
Alleen in de jaren 1990-1998 heb ik ongelimiteerd kunnen eten wat ik wilde, omdat er door een homeopaat ontdekt werd dat ik niet dik was vanwege te veel eten, maar dat mijn schildklier veeeeeeeeeel te langzaam werkte. Hij ging mij behandelen en daarna at ik meer dan ooit tevoren en viel ik 29 kilo af. Inmiddels zitten al die kilo's er weer aan vanwege de insuline, maar ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd dat die kilo's nooit meer verdwijnen, maar dat ik ook nooit meer hoef te hongeren. Een dieet waarbij je MOET eten is altijd nog beter dan een dieet waarbij je moet hongeren, dus ik bekijk het, zoals altijd, positief.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
dinsdag 19 februari 2008 om 14:32
@Roos: lief dat je vraagt hoe het met me is. Ik ben twee weken geleden weer bij de dvk geweest, en omdat mij hba1c weer verhoogd was hebben we mijn basaalstand voor de nacht aangepast. En het gaat goed! Ik zit sinds gisteren eindelijk nuchter onder de 10
Ik heb op mijn werk een verzuimgesprek gehad en naar aanleiding daarvan heb ik een nieuw rooster gekregen. Ik mag nu ma/di/do/vr werken van 8 tot 13 uur, de woensdag ben ik vrij. Ik moest op woensdag altijd van 14.30 tot 20.00 uur en daar werden mijn suikers niet echt mooier van, vandaar dat ze me die dag vrij gegeven hebben. En het bevalt me goed, ik heb zo minder stress.
Het contact tussen mijn vader en mij wordt zoetjesaan ook wat relaxter, we voelen ons er goed bij. We overdrijven het contact niet, ik ga er eens in de twee weken heen (hij ligt inmiddels in een revalidatiecentrum waar hij het heel erg naar zijn zin heeft) en het allerbelangrijkste is dat hij - vooralsnog - het feit respecteert dat ik mijn moeder niet wil zien. En dat is fijn, het geeft me rust.
Hoe is het met je zoontje nu, met zijn wisselende suikers? En met jou, hou je het allemaal een beetje vol?
Ik heb op mijn werk een verzuimgesprek gehad en naar aanleiding daarvan heb ik een nieuw rooster gekregen. Ik mag nu ma/di/do/vr werken van 8 tot 13 uur, de woensdag ben ik vrij. Ik moest op woensdag altijd van 14.30 tot 20.00 uur en daar werden mijn suikers niet echt mooier van, vandaar dat ze me die dag vrij gegeven hebben. En het bevalt me goed, ik heb zo minder stress.
Het contact tussen mijn vader en mij wordt zoetjesaan ook wat relaxter, we voelen ons er goed bij. We overdrijven het contact niet, ik ga er eens in de twee weken heen (hij ligt inmiddels in een revalidatiecentrum waar hij het heel erg naar zijn zin heeft) en het allerbelangrijkste is dat hij - vooralsnog - het feit respecteert dat ik mijn moeder niet wil zien. En dat is fijn, het geeft me rust.
Hoe is het met je zoontje nu, met zijn wisselende suikers? En met jou, hou je het allemaal een beetje vol?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
dinsdag 19 februari 2008 om 17:09
Inmiddels zitten al die kilo's er weer aan vanwege de insuline
Jee Setter, kwam dat echt van de insuline?
Ik heb begrepen (lang geleden) dat diabetes invloed kan hebben op de schildklier, heeft dat iets met elkaar te maken bij jou? Of is het "toeval"?
Fijn dat het met je vader wat rustiger gaat. En ook nog mooie bloedsuikers! Wat wil een mens nog meer!
Jee Setter, kwam dat echt van de insuline?
Ik heb begrepen (lang geleden) dat diabetes invloed kan hebben op de schildklier, heeft dat iets met elkaar te maken bij jou? Of is het "toeval"?
Fijn dat het met je vader wat rustiger gaat. En ook nog mooie bloedsuikers! Wat wil een mens nog meer!
woensdag 20 februari 2008 om 10:41
Ja, al die kilo's kwamen erbij door de insuline. Ik zat al ruim 6 jaar op hetzelfde gewicht, maar toen ik 1x per dag Lantus ging spuiten kwam ik in 3 maanden tijd 10 kilo aan. Negen maanden later ging ik 4x per dag spuiten en kwam ik opnieuw in 3 maanden tijd 10 kilo aan. Okee, alle 29 kilo's zullen er waarschijnlijk niet meer bijgekomen zijn, maar ik weeg me inmiddels niet meer omdat ik daar stress van heb (jeugdtraumaatje denk ik). De laatste keer dat ik gewogen ben was 3 maanden na het 4x daags spuiten, vandaar dat ik weet dat ik in totaal 20 kilo aangekomen ben.
Volgens mijn internist was 3-5 kilo aankomen door insuline normaal, maar 20 niet. Ik moest maar wat minder gaan eten (mijn eetpatroon was nog exact hetzelfde: 3x daags eten en nooit tussendoor snoepen) of aan de Modifast. Dat heb ik geweigerd omdat ik bij onze buurvrouw zie hoe zij daarvan afvalt en aankomt en afvalt en aankomt. Mij is lang geleden al geleerd dat een stabiel gewicht beter is dan jojoën, dus ik weigerde. Vond hij niet leuk \\:-)//
Wat ik wel frustrerend vind: vier weken nadat ik begon te spuiten kregen wij onze pup en daardoor kreeg ik ineens veel meer beweging dan ik gewend was. Onze pup (inmiddels 3,5 jaar) en ik hebben samen onze conditie opgebouwd en tegenwoordig lopen mijn man en ik regelmatig drie kwartier met onze honden (2 inmiddels). Door het veld, door het bos, langs het water, over onregelmatige ondergronden waardoor je je beenspieren goed traint, kortom: mijn conditie is met 80% verbeterd ten opzichte van vóór de insuline. En dan toch kom je 10 kilo aan
Ik heb vorig jaar mogen bloedprikken op schildklierwerking, maar daar kwam, net als vroeger, helemaal niks uit. Van kleins af aan was ik ziek, maar de doktoren konden nooit iets vinden. Die homeopaat was de eerste die mijn klachten serieus nam en die ontdekte dat het wel degelijk mijn schildklier was die niet goed functioneerde, door hem viel ik dus 29 kilo af. Helaas is hij in 2003 overleden
Volgens mijn internist was 3-5 kilo aankomen door insuline normaal, maar 20 niet. Ik moest maar wat minder gaan eten (mijn eetpatroon was nog exact hetzelfde: 3x daags eten en nooit tussendoor snoepen) of aan de Modifast. Dat heb ik geweigerd omdat ik bij onze buurvrouw zie hoe zij daarvan afvalt en aankomt en afvalt en aankomt. Mij is lang geleden al geleerd dat een stabiel gewicht beter is dan jojoën, dus ik weigerde. Vond hij niet leuk \\:-)//
Wat ik wel frustrerend vind: vier weken nadat ik begon te spuiten kregen wij onze pup en daardoor kreeg ik ineens veel meer beweging dan ik gewend was. Onze pup (inmiddels 3,5 jaar) en ik hebben samen onze conditie opgebouwd en tegenwoordig lopen mijn man en ik regelmatig drie kwartier met onze honden (2 inmiddels). Door het veld, door het bos, langs het water, over onregelmatige ondergronden waardoor je je beenspieren goed traint, kortom: mijn conditie is met 80% verbeterd ten opzichte van vóór de insuline. En dan toch kom je 10 kilo aan
Ik heb vorig jaar mogen bloedprikken op schildklierwerking, maar daar kwam, net als vroeger, helemaal niks uit. Van kleins af aan was ik ziek, maar de doktoren konden nooit iets vinden. Die homeopaat was de eerste die mijn klachten serieus nam en die ontdekte dat het wel degelijk mijn schildklier was die niet goed functioneerde, door hem viel ik dus 29 kilo af. Helaas is hij in 2003 overleden
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 20 februari 2008 om 10:45
woensdag 20 februari 2008 om 20:25
Setter, wat goed! Fijn zeg dat de nuchtere waardes zo mooi naar beneden gaan. Hopelijk blijven ze zo. Ga je toch met een fijner gevoel de dag in denk ik.
Wat vervelend voor je dat je zo aangekomen bent door het spuiten. Ik herken daar helemal niets in. Ben zelf nogal smal en weeg ook niet zo veel. Slik je de pil (als ik dat vragen mag)? Zou misschien de combinatie kunnen zijn.
Vorige week had je het over die meter die je over had en of ik hem misschien wilde. Dat hoeft niet omdat ik al 2 meters heb. Heb er nog wel meer maar dat is degene die ik gebruik + een reserve. Je had het erover dat je niet meer meet met dat ding, maar waarom niet? Heb je een andere of meet je niet zo vaak?
Hoor het wel van je.
Wat vervelend voor je dat je zo aangekomen bent door het spuiten. Ik herken daar helemal niets in. Ben zelf nogal smal en weeg ook niet zo veel. Slik je de pil (als ik dat vragen mag)? Zou misschien de combinatie kunnen zijn.
Vorige week had je het over die meter die je over had en of ik hem misschien wilde. Dat hoeft niet omdat ik al 2 meters heb. Heb er nog wel meer maar dat is degene die ik gebruik + een reserve. Je had het erover dat je niet meer meet met dat ding, maar waarom niet? Heb je een andere of meet je niet zo vaak?
Hoor het wel van je.
donderdag 21 februari 2008 om 13:08
@Setter, wat goed dat je nuchtere waardes naar beneden zijn, kan me voorstellen dat dat een supermooie opsteker is als je normaal altijd boven de 10 zit. Ook kwam flink aan van het spuiten (6 kilo in 6 maanden en was écht niet meer gaan eten). Inmiddels ben ik dus heel wat kilootjes weer kwijt, maar lever echt dagelijks een "strijd" om het vol te houden. Goed om te lezen dat je op dit moment een dusdanig contact met je vader hebt dat het voor jullie allebei goed is en dat het met name jou rust brengt!
@Lief, de dvk had mij geleerd dat ik met spuiten een soort van ronde ter grootte van een sinaasappel van mij navel af moet blijven, dus dat hou ik zo'n beetje aan. Met de Lantus probeer ik elke avond een ander been te pakken, maar aangezien ik nogal kort van geheugen ben weet ik vaak niet meer welk been ik de vorige avond gehad heb.
@Roos, het bevalt met op zich goed met de combinatie medicijnen/Lantus, ik ben een stuk minder met mijn diabetes bezig, het obsessieve gaat er een beetje vanaf. Alleen merk ik dat de suikers 's avonds toch wat hoger zijn, zodat ik regelmatig nog wat humalog moet bijspuiten. Even afwachten hoe het verder gaat. Ik hoop voor je dat je de sensoren vergoed krijgt, het maakt het leven van je zoon met diabetes een stuk makkelijker en daar gaat het toch om lijkt me? En ik blijf ervan dromen dat er wat gevonden wordt om diabetes te genezen en dat zal ook best wel denk ik, maar het zal waarschijnlijk voor mij niet veel meer helpen, hopelijk wel voor jouw zoon!
@Evan, toen ik moest beginnen met spuiten ben ik ook met Novorapid begonnen, ik kreeg toen last van krampen in mijn kuiten (en men wist niet zeker waar dat vandaan kwam) en ben toen overstapt op Humalog, ik geloof dat de werking toch zowat hetzelfde is als de Novorapid, alleen is het een andere producent (maar dat weet ik niet zeker hoor!). De Humalog is mij altijd heel goed bevallen.
@Marianannas, als het goed is is je moeder nu inmiddels bij de diëtiste geweest. Hopelijk is ze daar wat wijzer geworden en kan ze haar eetgewoonte en insulinebehoefte wat beter op elkaar afstemmen.
@Ris, hopelijk ben je inmiddels weer opgeknapt en kan je lekker van je zwangerschap genieten.
@Lief, de dvk had mij geleerd dat ik met spuiten een soort van ronde ter grootte van een sinaasappel van mij navel af moet blijven, dus dat hou ik zo'n beetje aan. Met de Lantus probeer ik elke avond een ander been te pakken, maar aangezien ik nogal kort van geheugen ben weet ik vaak niet meer welk been ik de vorige avond gehad heb.
@Roos, het bevalt met op zich goed met de combinatie medicijnen/Lantus, ik ben een stuk minder met mijn diabetes bezig, het obsessieve gaat er een beetje vanaf. Alleen merk ik dat de suikers 's avonds toch wat hoger zijn, zodat ik regelmatig nog wat humalog moet bijspuiten. Even afwachten hoe het verder gaat. Ik hoop voor je dat je de sensoren vergoed krijgt, het maakt het leven van je zoon met diabetes een stuk makkelijker en daar gaat het toch om lijkt me? En ik blijf ervan dromen dat er wat gevonden wordt om diabetes te genezen en dat zal ook best wel denk ik, maar het zal waarschijnlijk voor mij niet veel meer helpen, hopelijk wel voor jouw zoon!
@Evan, toen ik moest beginnen met spuiten ben ik ook met Novorapid begonnen, ik kreeg toen last van krampen in mijn kuiten (en men wist niet zeker waar dat vandaan kwam) en ben toen overstapt op Humalog, ik geloof dat de werking toch zowat hetzelfde is als de Novorapid, alleen is het een andere producent (maar dat weet ik niet zeker hoor!). De Humalog is mij altijd heel goed bevallen.
@Marianannas, als het goed is is je moeder nu inmiddels bij de diëtiste geweest. Hopelijk is ze daar wat wijzer geworden en kan ze haar eetgewoonte en insulinebehoefte wat beter op elkaar afstemmen.
@Ris, hopelijk ben je inmiddels weer opgeknapt en kan je lekker van je zwangerschap genieten.
