Relaties
alle pijlers
Ik ben een wrak...
zondag 22 februari 2026 om 15:44
Dag allemaal,
Ik lees al lang mee op dit forum, maar nu zou ik toch graag zelf eens iets schrijven in de hoop hier misschien wat steun en advies te vinden.
Op werkvlak sta ik onder immense druk, dat al om te beginnen. Maar mijn relatie is ook op sterven na dood.
Mijn partner heeft OCD (zo noemt hij het zelf, maar zelf vermoed ik dat er toch meer aan de hand is).
Om maar een voorbeeld te geven: hij staat erop dat ik 's nachts mijn gsm "in vliegtuigmodus" zet, want hij is ervan overtuigd dat hij anders totaal niet slaapt; omwille van de straling. Intussen ben ik zodanig geconditioneerd dat ik dat uit mezelf doe, maar toch blijft hij dit elke avond controleren. Is het door zelf in mijn gsm te neuzen, zij het door me te bellen om dit te checken.
Neen, "avond" is het verkeerde woord, want dat is meestal om middernacht, onlangs ook om 3u 's nachts, enz. Maar ik moet dan wel vaak daags nadien om 9u 's morgens fris en monter in de rechtbank staan (ik ben tolk). Dit is een ontzettend intensieve job waarbij je echt je gedachten erbij moet houden.
Vorige week heeft hij bijvoorbeeld mijn gsm door het raam gegooid, midden in de nacht.
Een tijdje terug had hij ook een soort van crisis: toen heeft hij ons bed (met mij erin!) zo heftig op en neer staan schudden dat het in twee gekrakt is. Terwijl kampte ik al maandenlang met immense rugklachten. Dus nieuw bed gekocht, ik heb hier 3.300 euro voor bijgedragen.
Wij wonen nu iets meer dan een jaar samen, maar ik heb pas bij het samenwonen ondervonden dat het zo erg is.
Zo kreeg ik onlangs ook zwaar onder mijn voeten omdat hij ervan overtuigd was dat ik een kist in de living "verplaatst had" (lees: 2 cm of zo)? Terwijl dat een loodzwaar geval is en ik heb de afgelopen maanden zoveel stress gehad waardoor ik nu nog 45 kg weeg. Hoezo dat ik dan zo'n loodzwaar meubelstuk per ongeluk zou verplaatsen, en zelfs dan nog...
Ik ben bij hem ingetrokken, het is zijn huis. Mijn huurappartement heb ik destijds opgezegd en al mijn meubels weggedaan om bij hem te wonen. Had totaal geen idee dat dit mij te wachten zou staan... Ik slaap nu ook regelmatig in de zetel, en ik kan jullie zeggen: dit is écht geen comfortabele zetel.
Alles draait om ZIJN slaap. Dat ik er al wekenlang als een wrak bijloop en terwijl voor werk zowel 's morgensvroeg als 's avonds laat paraat (en wat presentabel) moet verschijnen, dat doet er precies niet toe. Ik geef ook nog 2x per week avondles, 3u lang met 10' pauze.
Ik wil hem ook niet afschilderen als een boeman; hij is er ook veel voor mij geweest wanneer ik het écht moeilijk had. Eerlijk is eerlijk: ik heb zelf een heel parcours van opnames in de psychiatrie achter de rug. Psychische problemen lijken wel in de familie te zitten bij ons.
Maar het feit is ook: hij heeft geen familie. Geen broers of zussen en zijn vader is al jong overleden aan kanker. Dus hij heeft nu enkel nog zijn moeder, maar die gaat mentaal ook zwaar achteruit. Daarenboven eet en drinkt ze al maandenlang niet meer, het arme mens is vel over been en woont nog steeds alleen. Ik heb al alle mogelijke dingen zitten bedenken om haar te helpen: Okra om wat sociale contacten te hebben, verpleging aan huis, een toffe serviceflat,... Maar ze wil er allemaal niet van weten en hij lijkt er zich wat bij neer te leggen.
En als zij dan voor de zoveelste keer naar hem belt om te zeggen dat ze zich heel slap voelt (uiteraard door gebrek aan voeding), dat ze het heel koud heeft omdat haar chauffage het voor de zoveelste keer begeven heeft, dan hoor ik dat hij zich aan de telefoon enkel kwaad maakt op haar. Maar het mens beséft het gewoon niet meer. Toch kreeg ik onlangs van hem het verwijt "dat ik niet omzie naar zijn moeder".
Zijn eigen huisarts heeft me al aangeraden om zo rap mogelijk hier weg te zijn en naar een vluchthuis te gaan... Maar ik werk voornamelijk voor rechtbanken, ga daar maar eens "je nieuwe adres" gaan doorgeven... Ik zie dit ook gewoon niet zitten, ik wil rust, stabiliteit. En nu naar een vluchthuis moeten...
Ik krijg het ook niet over mijn hart om hem te laten stikken: dan staat hij er echt alleen voor met zijn hulpbehoevende moeder en die vrouw heeft me altijd met open armen ontvangen.
Financieel heeft het mij ook nooit voor de wind gegaan, maar toch probeer ik nu bij de bank te horen wat er eventuele mogelijkheden zouden zijn voor een lening om een klein huisje te kopen voor mezelf (vroeger als alleenstaande lang gehuurd, maar die prijzen swingen nu zo de pan uit...).
Op dit moment laat hij ook blijken dat hij niet kan wachten tot wanneer ik hier mijn biezen pak, maar ik vermoed nu al dat hij nadien met hangende pootjes gaat terugkomen. Want dan staat hij er écht alleen voor.
Ik weet gewoon even niet meer wat gedaan. Ik heb hem indertijd leren kennen omdat hij toen een goede vriend van mijn oudste broer was, maar die vriendschap is intussen ook serieus bekoeld... Deze nacht (zo rond 5u) zei hij me ook dat ik al even mottig, of een even ellendig karakter heb als mijn broer. Heb dit broer intussen ook laten weten, dus dit komt niet meer goed.
Misschien nog terzijde: ik woon in België, dus ik weet niet hoe het er in Nederland aan toe gaat qua hulpverlening.
Ik weet het dus gewoon niet meer. Ik heb een chronisch slaapgebrek, had daarstraks het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken.
Desnoods zou ik wel even bij mijn ouders terecht kunnen, maar zij zijn ook al de 70 gepasseerd en met 4 kinderen hebben zij inmiddels ook wel hun part gehad. Ik wil hen niet (opnieuw) opzadelen met mijn problemen.
Zijn hier toevallig mensen die gelijkaardige dingen meegemaakt hebben en, indien ja, hoe zijn jullie eruit geraakt?
Ik moet dit gewoon even kwijt. Bedankt alvast voor eventueel advies!
Ik lees al lang mee op dit forum, maar nu zou ik toch graag zelf eens iets schrijven in de hoop hier misschien wat steun en advies te vinden.
Op werkvlak sta ik onder immense druk, dat al om te beginnen. Maar mijn relatie is ook op sterven na dood.
Mijn partner heeft OCD (zo noemt hij het zelf, maar zelf vermoed ik dat er toch meer aan de hand is).
Om maar een voorbeeld te geven: hij staat erop dat ik 's nachts mijn gsm "in vliegtuigmodus" zet, want hij is ervan overtuigd dat hij anders totaal niet slaapt; omwille van de straling. Intussen ben ik zodanig geconditioneerd dat ik dat uit mezelf doe, maar toch blijft hij dit elke avond controleren. Is het door zelf in mijn gsm te neuzen, zij het door me te bellen om dit te checken.
Neen, "avond" is het verkeerde woord, want dat is meestal om middernacht, onlangs ook om 3u 's nachts, enz. Maar ik moet dan wel vaak daags nadien om 9u 's morgens fris en monter in de rechtbank staan (ik ben tolk). Dit is een ontzettend intensieve job waarbij je echt je gedachten erbij moet houden.
Vorige week heeft hij bijvoorbeeld mijn gsm door het raam gegooid, midden in de nacht.
Een tijdje terug had hij ook een soort van crisis: toen heeft hij ons bed (met mij erin!) zo heftig op en neer staan schudden dat het in twee gekrakt is. Terwijl kampte ik al maandenlang met immense rugklachten. Dus nieuw bed gekocht, ik heb hier 3.300 euro voor bijgedragen.
Wij wonen nu iets meer dan een jaar samen, maar ik heb pas bij het samenwonen ondervonden dat het zo erg is.
Zo kreeg ik onlangs ook zwaar onder mijn voeten omdat hij ervan overtuigd was dat ik een kist in de living "verplaatst had" (lees: 2 cm of zo)? Terwijl dat een loodzwaar geval is en ik heb de afgelopen maanden zoveel stress gehad waardoor ik nu nog 45 kg weeg. Hoezo dat ik dan zo'n loodzwaar meubelstuk per ongeluk zou verplaatsen, en zelfs dan nog...
Ik ben bij hem ingetrokken, het is zijn huis. Mijn huurappartement heb ik destijds opgezegd en al mijn meubels weggedaan om bij hem te wonen. Had totaal geen idee dat dit mij te wachten zou staan... Ik slaap nu ook regelmatig in de zetel, en ik kan jullie zeggen: dit is écht geen comfortabele zetel.
Alles draait om ZIJN slaap. Dat ik er al wekenlang als een wrak bijloop en terwijl voor werk zowel 's morgensvroeg als 's avonds laat paraat (en wat presentabel) moet verschijnen, dat doet er precies niet toe. Ik geef ook nog 2x per week avondles, 3u lang met 10' pauze.
Ik wil hem ook niet afschilderen als een boeman; hij is er ook veel voor mij geweest wanneer ik het écht moeilijk had. Eerlijk is eerlijk: ik heb zelf een heel parcours van opnames in de psychiatrie achter de rug. Psychische problemen lijken wel in de familie te zitten bij ons.
Maar het feit is ook: hij heeft geen familie. Geen broers of zussen en zijn vader is al jong overleden aan kanker. Dus hij heeft nu enkel nog zijn moeder, maar die gaat mentaal ook zwaar achteruit. Daarenboven eet en drinkt ze al maandenlang niet meer, het arme mens is vel over been en woont nog steeds alleen. Ik heb al alle mogelijke dingen zitten bedenken om haar te helpen: Okra om wat sociale contacten te hebben, verpleging aan huis, een toffe serviceflat,... Maar ze wil er allemaal niet van weten en hij lijkt er zich wat bij neer te leggen.
En als zij dan voor de zoveelste keer naar hem belt om te zeggen dat ze zich heel slap voelt (uiteraard door gebrek aan voeding), dat ze het heel koud heeft omdat haar chauffage het voor de zoveelste keer begeven heeft, dan hoor ik dat hij zich aan de telefoon enkel kwaad maakt op haar. Maar het mens beséft het gewoon niet meer. Toch kreeg ik onlangs van hem het verwijt "dat ik niet omzie naar zijn moeder".
Zijn eigen huisarts heeft me al aangeraden om zo rap mogelijk hier weg te zijn en naar een vluchthuis te gaan... Maar ik werk voornamelijk voor rechtbanken, ga daar maar eens "je nieuwe adres" gaan doorgeven... Ik zie dit ook gewoon niet zitten, ik wil rust, stabiliteit. En nu naar een vluchthuis moeten...
Ik krijg het ook niet over mijn hart om hem te laten stikken: dan staat hij er echt alleen voor met zijn hulpbehoevende moeder en die vrouw heeft me altijd met open armen ontvangen.
Financieel heeft het mij ook nooit voor de wind gegaan, maar toch probeer ik nu bij de bank te horen wat er eventuele mogelijkheden zouden zijn voor een lening om een klein huisje te kopen voor mezelf (vroeger als alleenstaande lang gehuurd, maar die prijzen swingen nu zo de pan uit...).
Op dit moment laat hij ook blijken dat hij niet kan wachten tot wanneer ik hier mijn biezen pak, maar ik vermoed nu al dat hij nadien met hangende pootjes gaat terugkomen. Want dan staat hij er écht alleen voor.
Ik weet gewoon even niet meer wat gedaan. Ik heb hem indertijd leren kennen omdat hij toen een goede vriend van mijn oudste broer was, maar die vriendschap is intussen ook serieus bekoeld... Deze nacht (zo rond 5u) zei hij me ook dat ik al even mottig, of een even ellendig karakter heb als mijn broer. Heb dit broer intussen ook laten weten, dus dit komt niet meer goed.
Misschien nog terzijde: ik woon in België, dus ik weet niet hoe het er in Nederland aan toe gaat qua hulpverlening.
Ik weet het dus gewoon niet meer. Ik heb een chronisch slaapgebrek, had daarstraks het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken.
Desnoods zou ik wel even bij mijn ouders terecht kunnen, maar zij zijn ook al de 70 gepasseerd en met 4 kinderen hebben zij inmiddels ook wel hun part gehad. Ik wil hen niet (opnieuw) opzadelen met mijn problemen.
Zijn hier toevallig mensen die gelijkaardige dingen meegemaakt hebben en, indien ja, hoe zijn jullie eruit geraakt?
Ik moet dit gewoon even kwijt. Bedankt alvast voor eventueel advies!
zondag 22 februari 2026 om 18:51
Misschien nog terzijde: ik woon in België
Dat hadden we zo ook wel door hoor.
Maar, je zult weg moeten bij deze man, want dit kan zo niet en zal eerder slechter dan beter gaan worden.
Als je ouders op dit moment de enige optie zijn dan zou ik dat toch overwegen, en vanuit daar vlot verder zoeken naar een andere oplossing.
zondag 22 februari 2026 om 18:58
"Dat hadden we zo ook wel door", haha! Moest ik even om lachen! 
Maar bedankt voor je reactie! Ik weet dat ik weg moet, maar ik heb wel met hart en ziel van deze man gehouden (en eigenlijk nog steeds)en ik weet dat ik hiervan ook een serieuze slag zal krijgen.
Eigenlijk heb ik nu al schrik voor de mentale klap als ik achteraf weg zal zijn. En terwijl op al die jobs netjes en fris voor de dag moeten komen... God, hoe doe ik dat?
Maar bedankt voor je reactie! Ik weet dat ik weg moet, maar ik heb wel met hart en ziel van deze man gehouden (en eigenlijk nog steeds
)en ik weet dat ik hiervan ook een serieuze slag zal krijgen.Eigenlijk heb ik nu al schrik voor de mentale klap als ik achteraf weg zal zijn. En terwijl op al die jobs netjes en fris voor de dag moeten komen... God, hoe doe ik dat?
zondag 22 februari 2026 om 19:01
Waarom sta je op je werk ook onder immense druk? Ik geloof best dat tolk bij de rechtbank zijn een intensieve en soms stressvolle baan is, maar als je "onder immense druk" staat, gaat er iets mis.
Het lijkt me verder vrij duidelijk dat je zsm bij deze man weg moet, zeker met een geschiedenis in de psychiatrie. Als je al zoveel bent afgevallen en ook nog eens amper slaapt en kennelijk een mentale gevoeligheid hebt, dan kan je er op wachten dat je anders weer opgenomen moet worden.
Dus dan zijn er kennelijk twee opties: of je gaat naar een vluchthuis, of je gaat naar je ouders. Een vluchthuis is niks om je voor te schamen, ik mag toch hopen dat ze bij de rechtbank ook wel snappen dat er gewoon mensen in dienst zijn daar en dat dus kan gebeuren. En grote kans dat je ouders, als je vertelt wat er nu speelt allemaal, je ook best willen helpen. Dus niet voor hen invullen dat hun werk erop zit omdat ze 4 kinderen hebben grootgebracht.
Dus: wegwezen daar, ergens anders tot rust komen en dan zorgen dat je je leven weer op orde gaat brengen. En daarna nooit nooit nooit meer al je schepen achter je verbranden.
Het lijkt me verder vrij duidelijk dat je zsm bij deze man weg moet, zeker met een geschiedenis in de psychiatrie. Als je al zoveel bent afgevallen en ook nog eens amper slaapt en kennelijk een mentale gevoeligheid hebt, dan kan je er op wachten dat je anders weer opgenomen moet worden.
Dus dan zijn er kennelijk twee opties: of je gaat naar een vluchthuis, of je gaat naar je ouders. Een vluchthuis is niks om je voor te schamen, ik mag toch hopen dat ze bij de rechtbank ook wel snappen dat er gewoon mensen in dienst zijn daar en dat dus kan gebeuren. En grote kans dat je ouders, als je vertelt wat er nu speelt allemaal, je ook best willen helpen. Dus niet voor hen invullen dat hun werk erop zit omdat ze 4 kinderen hebben grootgebracht.
Dus: wegwezen daar, ergens anders tot rust komen en dan zorgen dat je je leven weer op orde gaat brengen. En daarna nooit nooit nooit meer al je schepen achter je verbranden.
zondag 22 februari 2026 om 19:03
En je bent smoesjes aan het bedenken, vermoedelijk omdat je niet durft. Hoe wil je netjes en fris op je werk blijven verschijnen als je blijft afvallen en geen nacht kan doorslapen? Natuurlijk is het eng. Maar je hebt niet bepaald een andere optie.Hope22 schreef: ↑22-02-2026 18:58"Dat hadden we zo ook wel door", haha! Moest ik even om lachen!
Maar bedankt voor je reactie! Ik weet dat ik weg moet, maar ik heb wel met hart en ziel van deze man gehouden (en eigenlijk nog steeds
Eigenlijk heb ik nu al schrik voor de mentale klap als ik achteraf weg zal zijn. En terwijl op al die jobs netjes en fris voor de dag moeten komen... God, hoe doe ik dat?
zondag 22 februari 2026 om 19:03
Dit is geen leven.
Ik zou dus zo snel mogelijk rennen.
Ik zou dat vluchthuis als tijdelijke noodoptie - voor een paar dagen of een paar weken - serieus overwegen.
Maar er niet persé mijn domicilie-adres van maken. En desnoods bijvoorbeeld het adres van mijn ouders opgeven op mijn werk.
Als er 3 broers en zussen zijn ... is er één van hen die je tijdelijk kan opvangen?
Elke logeerkamer of zelfs desnoods een tent in de tuin lijkt mij op dit eigenste moment beter dan waar je nu zit.
Ik zou dus zo snel mogelijk rennen.
Ik zou dat vluchthuis als tijdelijke noodoptie - voor een paar dagen of een paar weken - serieus overwegen.
Maar er niet persé mijn domicilie-adres van maken. En desnoods bijvoorbeeld het adres van mijn ouders opgeven op mijn werk.
Als er 3 broers en zussen zijn ... is er één van hen die je tijdelijk kan opvangen?
Elke logeerkamer of zelfs desnoods een tent in de tuin lijkt mij op dit eigenste moment beter dan waar je nu zit.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zondag 22 februari 2026 om 19:07
Één grote fout die je daar maakt is zijn (ahum) 'positieve' kanten afwegen tegenover zijn negatieve. Zo werkt het niet. Hij is meermaals ver over een grens gegaan en er is niets wat dat goed kan praten.
Je moet daar gewoon weg. Je hebt geen toekomst daar.
Die moeder zit trouwens niet op haar plaats in een serviceflat. Zij zou beter in een WZC gaan wonen waar ze meer begeleiding krijgt maar eerlijk: dat is jouw zorg niet.
Je hebt al meer dan genoeg aan zorgen voor jezelf... waar je eens dringend moet mee beginnen. Liever vandaag dan morgen.
Sterkte.
Je moet daar gewoon weg. Je hebt geen toekomst daar.
Die moeder zit trouwens niet op haar plaats in een serviceflat. Zij zou beter in een WZC gaan wonen waar ze meer begeleiding krijgt maar eerlijk: dat is jouw zorg niet.
Je hebt al meer dan genoeg aan zorgen voor jezelf... waar je eens dringend moet mee beginnen. Liever vandaag dan morgen.
Sterkte.
zondag 22 februari 2026 om 19:13
zondag 22 februari 2026 om 19:16
Heb je de mogelijkheid om een paar weken of maanden bij familie of vrienden te logeren? Om daarna eventueel een vakantiehuisje of caravan te huren voor komend seizoen?
Dit is geen leven zo, je hebt rust nodig.
Je vriend zie ik niet zo snel veranderen, ook niet wanneer je je biezen pakt en hij dan tot het besef komt dat hij zich enorm misdraagt.
Ik zou echt proberen voorgoed te vertrekken.
Dit is geen leven zo, je hebt rust nodig.
Je vriend zie ik niet zo snel veranderen, ook niet wanneer je je biezen pakt en hij dan tot het besef komt dat hij zich enorm misdraagt.
Ik zou echt proberen voorgoed te vertrekken.
zondag 22 februari 2026 om 19:18
In België is zowat alles particuliere huur.
Sociale huur is alleen voor de allerallerzwaksten en je staat in de meeste dorpen en steden jaren op de wachtlijst.
Jammer genoeg is door verstrengde regelgeving de hoeveelheid betaalbare huurwoonsten - zeker voor alleenstaanden - beperkter en beperkter aan 't worden. Maar hier en daar kan je nog wel vrij snel iets vinden, zolang je geluk hebt, betaalt en accepteert dat het meestal een vervallen jaren '70-krot is.
Ik zou dus in eerste instantie inzetten op zorgen dat je door iemand - familie, vrienden, ... - wordt opgevangen.
En dan op zoek gaan naar een eigen plek. Huur of koop.
wissewis wijzigde dit bericht op 22-02-2026 19:21
10.26% gewijzigd
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zondag 22 februari 2026 om 19:18
Hij niet (meer) van jou. Weten je ouders hoe slecht het gaat? Misschien ontvangen ze je met open armen.Hope22 schreef: ↑22-02-2026 18:58"Dat hadden we zo ook wel door", haha! Moest ik even om lachen!
Maar bedankt voor je reactie! Ik weet dat ik weg moet, maar ik heb wel met hart en ziel van deze man gehouden (en eigenlijk nog steeds
Eigenlijk heb ik nu al schrik voor de mentale klap als ik achteraf weg zal zijn. En terwijl op al die jobs netjes en fris voor de dag moeten komen... God, hoe doe ik dat?
zondag 22 februari 2026 om 19:29
Jij kan toch nogal overdrijven hoor Wis.Wissewis schreef: ↑22-02-2026 19:18Jammer genoeg is door verstrengde regelgeving de hoeveelheid betaalbare huurwoonsten - zeker voor alleenstaanden - beperkter en beperkter aan 't worden. Maar hier en daar kan je nog wel vrij snel iets vinden, zolang je geluk hebt, betaalt en accepteert dat het meestal een vervallen jaren '70-krot is.
Mijn vriendin kreeg onlangs nog het eerste mooie, moderne appartement dat ze bezocht toegewezen. En zo ken ik er wel meer. 40% van de gezinnen bestaan hier uit alleenstaanden, die zijn toch niet allemaal dakloos of wonend in een oud krot? In grote steden is het wel moeilijk.
zondag 22 februari 2026 om 19:33
Ach lieverd. Zet de excuses opzij en maak dat je wegkomt. Je woont samen voor de gezelligheid en liefde, niet om getiraniseerd te worden. Samen door moeilijke tijden gaan oké, maar dit is compleet liefdeloos, respectloos, en hij is niet goed in zn bol. Jij kunt hem niet helpen, niet eens steunen. Die man leeft compleet in zn eigen wereld. Dus als je weggaat laat je hem echt niet in de steek. Hooguit als boksbal.
En zn moeder kun je van buitenaf evengoed nog helpen als je wil. Eens langsgaan, hulp adviseren. Als ze dat niet wil kun je nog bemoeizorg raadplegen (als dat er is in België).
Je zit niet klem. Je kunt gewoon de deur uit lopen. Een goedkoop hotelletje boeken, en 10 uur aan een stuk slapen. Doe het!
Sterkte.
En zn moeder kun je van buitenaf evengoed nog helpen als je wil. Eens langsgaan, hulp adviseren. Als ze dat niet wil kun je nog bemoeizorg raadplegen (als dat er is in België).
Je zit niet klem. Je kunt gewoon de deur uit lopen. Een goedkoop hotelletje boeken, en 10 uur aan een stuk slapen. Doe het!
Sterkte.
zondag 22 februari 2026 om 19:38
Ik zeg niet dat iedereen dakloos is. En fijn voor die vriendin.Flandrien schreef: ↑22-02-2026 19:29Jij kan toch nogal overdrijven hoor Wis.
Mijn vriendin kreeg onlangs nog het eerste mooie, moderne appartement dat ze bezocht toegewezen. En zo ken ik er wel meer. 40% van de gezinnen bestaan hier uit alleenstaanden, die zijn toch niet allemaal dakloos of wonend in een oud krot? In grote steden is het wel moeilijk.
Ik zeg wel dat ik heel wat alleenstaanden in mijn eigen omgeving hoor klagen.
Dat huisbazen liever gezinnen met 2-verdieners het contract geven.
Dat huren van 1.000 euro+ voor een appartement nauwelijks op te brengen zijn in je ééntje.
Dat een deel van die appartementen toch echt tochtige koude holen zijn waar verdomd weinig onderhoud aan gebeurt door de eigenaar. (Who cares? Het raakt toch wel verhuurd.)
Maar als je lang zoekt en aanvaardt dat je een half krot treft vindt je soms nog wel iets van 850 euro.
Als de huisbaas het je gunt en niet één van die 7 anderen die het ook willen huren.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zondag 22 februari 2026 om 19:47
Jij woont toch dicht bij Nederland? Voor €850 heb je hier zeker een deftig appartementje. Zelfs voor €750.Wissewis schreef: ↑22-02-2026 19:38Ik zeg niet dat iedereen dakloos is. En fijn voor die vriendin.
Ik zeg wel dat ik heel wat alleenstaanden in mijn eigen omgeving hoor klagen.
Dat huisbazen liever gezinnen met 2-verdieners het contract geven.
Dat huren van 1.000 euro+ voor een appartement nauwelijks op te brengen zijn in je ééntje.
Dat een deel van die appartementen toch echt tochtige koude holen zijn waar verdomd weinig onderhoud aan gebeurt door de eigenaar. (Who cares? Het raakt toch wel verhuurd.)
Maar als je lang zoekt en aanvaardt dat je een half krot treft vindt je soms nog wel iets van 850 euro.
Als de huisbaas het je gunt en niet één van die 7 anderen die het ook willen huren.
zondag 22 februari 2026 om 19:53
Ik woon in een stad tussen Antwerpen en Brussel.
Het enige wat je hier écht onder de 750 euro vindt zijn studentenkamers.
Waar je je adres niet mag zetten en waar je student voor moet zijn.
Het simpelste is hier als je het kan nog ... een studio of klein appartement kopen.
Betaal je het huis van een ander tenminste niet af én je kan tenminste zelf aanpassingen / onderhoud doen.
Het systeem van "kamers huren" bestaat hier overigens - op het studentenleven na - nagenoeg niet.
Of hoogstens met vrienden.
Als opstartster dus 2 of 3 vriendinnen zou vinden die ook een nieuw dak boven hun hoofd nodig hebben kan ze het altijd proberen.
Maar sowieso ... snel gaat dat niet en het klinkt wel als dat je vrij dringend weg moet, opstartster.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zondag 22 februari 2026 om 20:11
Lieve TO, je bent niet veilig daar. Maak alsjeblieft dat je wegkomt. Dat is nu jouw hoogste prioriteit. Daarna komt jouw gezondheid en pas daarna komt werk.
Heel veel kracht toegewenst.
Heel veel kracht toegewenst.
Pour examiner la verité il est besoin, une fois dans sa vie, de mettre toutes choses en doubt autant qu'il se peut (René Descartes)
zondag 22 februari 2026 om 20:18
Eens met je reactie, maar niet met dit. Als to zich blijft bezighouden met zijn moeder, blijft er een lijntje bestaan tussen to en deze man, die overduidelijk niet in orde is en niet goed is voor to. Dit lijntje geeft hem mogelijkheden die je hem niet moet geven.
Moeder is simpelweg niet het probleem van to, dat kan ze er bovendien helemaal niet bij hebben nu. Hard, maar ze moet echt voor zichzelf kiezen. Zolang deze moeder in haar leven is, is die man dat ook.
zondag 22 februari 2026 om 21:19
Ga weg daar. Huur een kamer, haal spullen bij de kringloop en verbreek die relatie. Anders blijft het zoals het is.
En zijn moeder eet en drinkt al maanden niet? Krijgt ze vocht toegediend? Want dit is anders onmogelijk.
En zijn moeder eet en drinkt al maanden niet? Krijgt ze vocht toegediend? Want dit is anders onmogelijk.
Monsters are real, ghostes are real too. They live inside us, and sometimes, they win.
Stephen King
Stephen King
zondag 22 februari 2026 om 21:20
Daar kan ze niet op wachten.
Ze moet meteen naar een plek waar ze normaal kan slapen.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
