Psyche
alle pijlers
zelfbeschadiging
donderdag 24 november 2011 om 00:14
quote:hanke321 schreef op 24 november 2011 @ 00:06:
[...]
Gisteren heb ik een wildvreemde omarmd in de apotheek, ze zat er duidelijk doorheen en ik heb gewoon gezegd ´mag ik je een knuffel geven?´ en dat werd op prijs gesteld.
Wat cool.
Met of zonder gesprek over wat er aan de hand was?
Bijzonder hoor.
Ik krijg in mijn tijdelijke werk (als zwarte piet) allemaal knuffels en aaitjes van kinderen. Omdat ik het best druk heb op die momenten vergeet ik er nog wel eens van te genieten. Maar het is wel cute
[...]
Gisteren heb ik een wildvreemde omarmd in de apotheek, ze zat er duidelijk doorheen en ik heb gewoon gezegd ´mag ik je een knuffel geven?´ en dat werd op prijs gesteld.
Wat cool.
Met of zonder gesprek over wat er aan de hand was?
Bijzonder hoor.
Ik krijg in mijn tijdelijke werk (als zwarte piet) allemaal knuffels en aaitjes van kinderen. Omdat ik het best druk heb op die momenten vergeet ik er nog wel eens van te genieten. Maar het is wel cute
donderdag 24 november 2011 om 00:15
Ook dat herken ik. Plannen? Dingen die ik wil? Wat is dat, ik voel me alleen maar blanco. En daar schaam ik me dan weer voor.
Het eerste wat ik denk als een ander mij vraagt ´wat wil je´, is ´welk antwoord wil de ander horen?´
Dat voelt hypocriet, en daar veroordeelde ik mezelf om. Tegenwoordig snap ik waar ik het vandaan kom, en ga ik eerst op zoek naar hoe ik me veilig kan voelen, vóórdat ik antwoord geef.
Want anders komen er antwoorden zijn die ´niet-mij´ zijn.
Er zijn geen makkelijke antwoorden op die vragen van ´wat wil je´, tenminste ik heb nog geen antwoord hoe ik van dat ´blanco´ gevoel afkom. Maar ik weet steeds beter wat ik níet wil, ik kan waarnemen wat ik voel want er zijn tijden geweest dat ik pas uren na een gebeurtenis er achter kwam wat het me deed. En daar had ik dan weer een oordeel over. Vond mezelf een enorme sukkel daarom.
Het eerste wat ik denk als een ander mij vraagt ´wat wil je´, is ´welk antwoord wil de ander horen?´
Dat voelt hypocriet, en daar veroordeelde ik mezelf om. Tegenwoordig snap ik waar ik het vandaan kom, en ga ik eerst op zoek naar hoe ik me veilig kan voelen, vóórdat ik antwoord geef.
Want anders komen er antwoorden zijn die ´niet-mij´ zijn.
Er zijn geen makkelijke antwoorden op die vragen van ´wat wil je´, tenminste ik heb nog geen antwoord hoe ik van dat ´blanco´ gevoel afkom. Maar ik weet steeds beter wat ik níet wil, ik kan waarnemen wat ik voel want er zijn tijden geweest dat ik pas uren na een gebeurtenis er achter kwam wat het me deed. En daar had ik dan weer een oordeel over. Vond mezelf een enorme sukkel daarom.
donderdag 24 november 2011 om 00:18
Fijn dat het elastiekje stil ligt en dat je wat aan het forum hebt (ook al is het misschien meer dat je had gewild/verwacht) Ik ga nu slapen en kijk morgen nog weer. Schrijf vooral verder als dat helpt:) Oja: en blijf (dit zou ik kunnen hebben gedaan vroeger) niet op het forum hangen om andere forummers een plezier te doen, maar ga ook lekker slapen als je daar behoefte aan hebt!:P
donderdag 24 november 2011 om 00:19
quote:Moonlight82 schreef op 24 november 2011 @ 00:14:
[...]
Wat cool.
Met of zonder gesprek over wat er aan de hand was?
Bijzonder hoor.
Ik krijg in mijn tijdelijke werk (als zwarte piet) allemaal knuffels en aaitjes van kinderen. Omdat ik het best druk heb op die momenten vergeet ik er nog wel eens van te genieten. Maar het is wel cute Het werd snel duidelijk wat er aan de hand was, na de knuffel heb ik kunnen vertellen dat ik herkenning voelde en waarom. Wat mij nu helpt.
[...]
Wat cool.
Met of zonder gesprek over wat er aan de hand was?
Bijzonder hoor.
Ik krijg in mijn tijdelijke werk (als zwarte piet) allemaal knuffels en aaitjes van kinderen. Omdat ik het best druk heb op die momenten vergeet ik er nog wel eens van te genieten. Maar het is wel cute Het werd snel duidelijk wat er aan de hand was, na de knuffel heb ik kunnen vertellen dat ik herkenning voelde en waarom. Wat mij nu helpt.
donderdag 24 november 2011 om 00:25
quote:eleine schreef op 24 november 2011 @ 00:19:
Moonlight, wat gaaf dat je zwartepiet bent. Idd supercute die kinders .. Wel uitkijken dat je niet afgeeft he .
Nee... of dat je zo zweet dat je nek weer wit wordt
Er was vandaag een meisje dat mij een kusje wilde geven. Ze zat op een tafel dus was al op de goede hoogte.
Die moeder begon nog: Oh dat kan niet.
Gelukkig had ik het net met collega-Piet er over gehad: Zij zegt dat ze niet van kusjes houdt maar wel van knuffels. Dat werkte goed
(sorry voor offtopic)
Moonlight, wat gaaf dat je zwartepiet bent. Idd supercute die kinders .. Wel uitkijken dat je niet afgeeft he .
Nee... of dat je zo zweet dat je nek weer wit wordt
Er was vandaag een meisje dat mij een kusje wilde geven. Ze zat op een tafel dus was al op de goede hoogte.
Die moeder begon nog: Oh dat kan niet.
Gelukkig had ik het net met collega-Piet er over gehad: Zij zegt dat ze niet van kusjes houdt maar wel van knuffels. Dat werkte goed
(sorry voor offtopic)
donderdag 24 november 2011 om 00:27
quote:appel99 schreef op 24 november 2011 @ 00:17:
Ik weet soms niet meer wie 'ik' ben en diegene wilt.
Dat dus.
Al met al bizar veel herkenning.
Ik denk dat je een hoop ´dingen die wat minder waren´ binnen en buiten je gezin van herkomst nog niet verteld hebt. Ik denk dat je andere en betere hulp nodig hebt dan wat je nu krijgt. Ik denk dat je dondersgoed aanvoelt bij wie je wel en bij wie je niet het achterste van je tong kunt laten zien. Ik denk dat je je maar bij verdomde weinig mensen veilig voelt.
Het vervelende van jouw klachten is, is dat zo makkelijk voor iets anders aan te zien is. Of dat de nuance in de aanpak van de therapeut net verkeerd ligt. Terwijl de nuance voor jou nu zo belangrijk is.
Kun je het, zeggen dat je niet eens weet hoe je volgende week vol gaat houden?
Ik weet soms niet meer wie 'ik' ben en diegene wilt.
Dat dus.
Al met al bizar veel herkenning.
Ik denk dat je een hoop ´dingen die wat minder waren´ binnen en buiten je gezin van herkomst nog niet verteld hebt. Ik denk dat je andere en betere hulp nodig hebt dan wat je nu krijgt. Ik denk dat je dondersgoed aanvoelt bij wie je wel en bij wie je niet het achterste van je tong kunt laten zien. Ik denk dat je je maar bij verdomde weinig mensen veilig voelt.
Het vervelende van jouw klachten is, is dat zo makkelijk voor iets anders aan te zien is. Of dat de nuance in de aanpak van de therapeut net verkeerd ligt. Terwijl de nuance voor jou nu zo belangrijk is.
Kun je het, zeggen dat je niet eens weet hoe je volgende week vol gaat houden?
donderdag 24 november 2011 om 00:57
Heb je geen crisis signaleringsplan met je hulpverlener gemaakt? Vraag er anders naar. Dan heb je een tabel met verschillende fases, van niet zo happy de peppie tot uber down, met daarnaast een opsomming van wat je zou kunnen doen.
Ik kreeg ook de optie met het elastiekje, maar bij mij hielp het niet. Douchen gaven ze ook aan, of krassen op een vel papier. Njah misschien dat jij wel iets aan zo'n plan hebt?
Misschien iets met een boksbal, kan je ook zelf maken.
Weet niet hoe het bij jou zit, waarom je het doet. Is het om jezelf te straffen, de pijn in je hoofd te verlichten door de pijn elders te voelen.
Als je weet waardoor je die neigingen krijgt scheelt het wellicht al.
Voor mij is het de enige oplossing, zo voelt het. Of ik er ook vanaf zou willen, denk het niet...klinkt gek he?
Gelukkig gebeurt het nu niet veel meer, maar het is mijn middel om te handelen.
Maar probeer het niet te doen, volgens mij is het best verslavend. Zeker als het goed voelt, en het je min of meer helpt. Als het dan slecht met je gaat doe je het denk ik eerder..
In ieder geval sterkte en een hele dikke virtuele knuffffffffffff
Ik kreeg ook de optie met het elastiekje, maar bij mij hielp het niet. Douchen gaven ze ook aan, of krassen op een vel papier. Njah misschien dat jij wel iets aan zo'n plan hebt?
Misschien iets met een boksbal, kan je ook zelf maken.
Weet niet hoe het bij jou zit, waarom je het doet. Is het om jezelf te straffen, de pijn in je hoofd te verlichten door de pijn elders te voelen.
Als je weet waardoor je die neigingen krijgt scheelt het wellicht al.
Voor mij is het de enige oplossing, zo voelt het. Of ik er ook vanaf zou willen, denk het niet...klinkt gek he?
Gelukkig gebeurt het nu niet veel meer, maar het is mijn middel om te handelen.
Maar probeer het niet te doen, volgens mij is het best verslavend. Zeker als het goed voelt, en het je min of meer helpt. Als het dan slecht met je gaat doe je het denk ik eerder..
In ieder geval sterkte en een hele dikke virtuele knuffffffffffff
donderdag 24 november 2011 om 09:07
quote:hanke321 schreef op 24 november 2011 @ 00:27:
[...]
Dat dus.
Al met al bizar veel herkenning.
Ik denk dat je een hoop ´dingen die wat minder waren´ binnen en buiten je gezin van herkomst nog niet verteld hebt. Ik denk dat je andere en betere hulp nodig hebt dan wat je nu krijgt. Ik denk dat je dondersgoed aanvoelt bij wie je wel en bij wie je niet het achterste van je tong kunt laten zien. Ik denk dat je je maar bij verdomde weinig mensen veilig voelt.
Het vervelende van jouw klachten is, is dat zo makkelijk voor iets anders aan te zien is. Of dat de nuance in de aanpak van de therapeut net verkeerd ligt. Terwijl de nuance voor jou nu zo belangrijk is.
Kun je het, zeggen dat je niet eens weet hoe je volgende week vol gaat houden?
Nogmaals bedankt allemaal, ben de nacht rustig doorgekomen. Dat was niet gebeurd als ik niet op het forum was blijven hangen.
Ik denk dat ik me bij mijn vorige psych ook niet veilig genoeg voelde. We draaiden in cirkeltjes en hadden het alleen over de dingen die zij aandroeg. Dan moet ik ook doorbreken want dat patroon begint nu ook weer, dat hij dingen aandraagt. Maar vaak slaat hij de plank ik.
Het is gelijk zo dubbel, want in een rapport over me stond dat ik de dingen zwaarder aanvoel als dat ze zinn. Nu heb ik vaak ik het idee dat ik me aanstel. Dat het geen nut heeft ze aan te kaarten. Omdat het toch niks is.
Ik denk wel dat ik de goede heb getroffen nu hoor, want als hij de gevoelige snaar raakt, raakt hij hem ook goed.
[...]
Dat dus.
Al met al bizar veel herkenning.
Ik denk dat je een hoop ´dingen die wat minder waren´ binnen en buiten je gezin van herkomst nog niet verteld hebt. Ik denk dat je andere en betere hulp nodig hebt dan wat je nu krijgt. Ik denk dat je dondersgoed aanvoelt bij wie je wel en bij wie je niet het achterste van je tong kunt laten zien. Ik denk dat je je maar bij verdomde weinig mensen veilig voelt.
Het vervelende van jouw klachten is, is dat zo makkelijk voor iets anders aan te zien is. Of dat de nuance in de aanpak van de therapeut net verkeerd ligt. Terwijl de nuance voor jou nu zo belangrijk is.
Kun je het, zeggen dat je niet eens weet hoe je volgende week vol gaat houden?
Nogmaals bedankt allemaal, ben de nacht rustig doorgekomen. Dat was niet gebeurd als ik niet op het forum was blijven hangen.
Ik denk dat ik me bij mijn vorige psych ook niet veilig genoeg voelde. We draaiden in cirkeltjes en hadden het alleen over de dingen die zij aandroeg. Dan moet ik ook doorbreken want dat patroon begint nu ook weer, dat hij dingen aandraagt. Maar vaak slaat hij de plank ik.
Het is gelijk zo dubbel, want in een rapport over me stond dat ik de dingen zwaarder aanvoel als dat ze zinn. Nu heb ik vaak ik het idee dat ik me aanstel. Dat het geen nut heeft ze aan te kaarten. Omdat het toch niks is.
Ik denk wel dat ik de goede heb getroffen nu hoor, want als hij de gevoelige snaar raakt, raakt hij hem ook goed.
donderdag 24 november 2011 om 09:19
Wat goed te horen dat je een rustige nacht gehad hebt.
Het blijft lastig met hulpverleners. Of je een klik hebt en of gesprekken zo verlopen, dat ze ook echt zin hebben.
Misschien ben je een gevoelig persoon, dat je de dingen zwaar aanvoelt. Zij kunnen dat makkelijk schrijven. Het is niet per definitie aanstellen.
Het is denk ik wel zaak dat je leert de problemen van een ander voor een deel ook bij de ander te laten. Dus wel die ander helpen, maar zonder er zelf aan onderdoor te gaan.
Maar dat kun je leren. Als de therapeut dat goed aanpakt.
Ik wens je een goede dag.
Het blijft lastig met hulpverleners. Of je een klik hebt en of gesprekken zo verlopen, dat ze ook echt zin hebben.
Misschien ben je een gevoelig persoon, dat je de dingen zwaar aanvoelt. Zij kunnen dat makkelijk schrijven. Het is niet per definitie aanstellen.
Het is denk ik wel zaak dat je leert de problemen van een ander voor een deel ook bij de ander te laten. Dus wel die ander helpen, maar zonder er zelf aan onderdoor te gaan.
Maar dat kun je leren. Als de therapeut dat goed aanpakt.
Ik wens je een goede dag.
donderdag 24 november 2011 om 10:01
Wat fijn om te horen dat je de nacht goed bent doorgekomen! Heb je niet in het 'echte' leven misschien ook het gevoel dat je je over dingen aanstelt, het niet belangrijk genoeg is om bepaalde dingen te vertellen, en doe en denk je bij je pyscholoog dus hetzelfde?
Zo ja: hoe ga je beter worden als je dat patroon (ten eerste bij je psycholoog!) niet doorbreekt?
Misschien is het juist fijn om met te beginnen met kleine, 'onbelangrijke' verhalen aan te dragen, omdat die minder gevoelig liggen. Ik heb mezelf ook heel vaak afgevraagd of ik geen aansteller ben, niet te gevoelig ben. Wat ik altijd als vuistregel houdt is dat alles wat ik ervaar en voel belangrijk is. Soms kan ik me aanstellen en soms niet, en soms wil ik dingen niet vertellen (of is het beter dat niet te doen:p). Maar alles is het in principe waardt om te vertellen omdat het over mijn ervaring van dingen gaat.
Dus: Je bent het waard om gehoord te worden.
Zo ja: hoe ga je beter worden als je dat patroon (ten eerste bij je psycholoog!) niet doorbreekt?
Misschien is het juist fijn om met te beginnen met kleine, 'onbelangrijke' verhalen aan te dragen, omdat die minder gevoelig liggen. Ik heb mezelf ook heel vaak afgevraagd of ik geen aansteller ben, niet te gevoelig ben. Wat ik altijd als vuistregel houdt is dat alles wat ik ervaar en voel belangrijk is. Soms kan ik me aanstellen en soms niet, en soms wil ik dingen niet vertellen (of is het beter dat niet te doen:p). Maar alles is het in principe waardt om te vertellen omdat het over mijn ervaring van dingen gaat.
Dus: Je bent het waard om gehoord te worden.
donderdag 24 november 2011 om 12:44
Ook dit herken ik, iets lezen in een rapport en me meteen monddood gemaakt voelen. Wat men, maar jijzelf ook, dan weer als argument kan zien om te zeggen dát je zaken zwaar opneemt.
Wat dan nog? Jij hebt al deze gevoelens en gedachten. Niemand kan je zeggen wat je wel en niet mag denken.
Maar: als je merkt dat je met bepaalde gedachten of oordelen over jezelf aan de haal gaat, waardoor de spanning te hoog oploopt en je vastloopt in je gevoel van onmacht, dan is het je verantwoordelijkheid om te kijken hoe je het best voor jezelf kunt zorgen.
Heel goed dat je hulp hebt gezocht, ook nu een andere psych hebt en nadenkt over wat wel en niet voor je werkt.
Ik vind dit een positief topic, zeker ook door jouw bijdragen Appel!
Wat bij mij heel erg heeft geholpen is om als behandeldoel te kiezen: het gevoel krijgen dat ik er mag zijn.
Dat zijn kwam vóór willen, kunnen en kiezen. Pas daarna was er ruimte andere dingen, de toekomst, leven ipv overleven.
Wat dan nog? Jij hebt al deze gevoelens en gedachten. Niemand kan je zeggen wat je wel en niet mag denken.
Maar: als je merkt dat je met bepaalde gedachten of oordelen over jezelf aan de haal gaat, waardoor de spanning te hoog oploopt en je vastloopt in je gevoel van onmacht, dan is het je verantwoordelijkheid om te kijken hoe je het best voor jezelf kunt zorgen.
Heel goed dat je hulp hebt gezocht, ook nu een andere psych hebt en nadenkt over wat wel en niet voor je werkt.
Ik vind dit een positief topic, zeker ook door jouw bijdragen Appel!
Wat bij mij heel erg heeft geholpen is om als behandeldoel te kiezen: het gevoel krijgen dat ik er mag zijn.
Dat zijn kwam vóór willen, kunnen en kiezen. Pas daarna was er ruimte andere dingen, de toekomst, leven ipv overleven.
donderdag 24 november 2011 om 13:54
Fijn dat je een goede nacht hebt gehad meid.
Weetje.. Je gevoel is altijd je gevoel. Het is er nou eenmaal. Zelfs al zijn gevoelens soms gebaseerd op overdrijvingen of zelfs onwaarheden, het gevoel IS er. Jij vóelt het. Dus het is altijd goed om daarover te praten.
Het lijkt me idd belangrijk dat je gaat voorkomen dat je hetzelfde patroon bij deze psych krijgt. Probeer bij het volgende gesprek dit eens aan te kaarten. En mijn andere advies staat ook nog.. Mocht je bang zijn dat je niet durft te beginnen.. Stuur dan een mailtje. Hoeft niet heel lang te zijn.. Maar dan kom je er niet meer onderuit om het te bespreken. Dat helpt bij mij wel eens .
X
Weetje.. Je gevoel is altijd je gevoel. Het is er nou eenmaal. Zelfs al zijn gevoelens soms gebaseerd op overdrijvingen of zelfs onwaarheden, het gevoel IS er. Jij vóelt het. Dus het is altijd goed om daarover te praten.
Het lijkt me idd belangrijk dat je gaat voorkomen dat je hetzelfde patroon bij deze psych krijgt. Probeer bij het volgende gesprek dit eens aan te kaarten. En mijn andere advies staat ook nog.. Mocht je bang zijn dat je niet durft te beginnen.. Stuur dan een mailtje. Hoeft niet heel lang te zijn.. Maar dan kom je er niet meer onderuit om het te bespreken. Dat helpt bij mij wel eens .
X
donderdag 24 november 2011 om 14:21
quote:hanke321 schreef op 24 november 2011 @ 12:44:
Ook dit herken ik, iets lezen in een rapport en me meteen monddood gemaakt voelen. Wat men, maar jijzelf ook, dan weer als argument kan zien om te zeggen dát je zaken zwaar opneemt.
Wat dan nog? Jij hebt al deze gevoelens en gedachten. Niemand kan je zeggen wat je wel en niet mag denken.
Dat zijn kwam vóór willen, kunnen en kiezen. Pas daarna was er ruimte andere dingen, de toekomst, leven ipv overleven.
Ik mocht ook mijn eigen doel vaststellen, maar ik wist het gewoon niet. Elke dag is er een, dan is een doel moeilijk.
Zoals je zegt, zijn komt voor willen, kunnen en kiezen. Dat is zo waar.
Ook dit herken ik, iets lezen in een rapport en me meteen monddood gemaakt voelen. Wat men, maar jijzelf ook, dan weer als argument kan zien om te zeggen dát je zaken zwaar opneemt.
Wat dan nog? Jij hebt al deze gevoelens en gedachten. Niemand kan je zeggen wat je wel en niet mag denken.
Dat zijn kwam vóór willen, kunnen en kiezen. Pas daarna was er ruimte andere dingen, de toekomst, leven ipv overleven.
Ik mocht ook mijn eigen doel vaststellen, maar ik wist het gewoon niet. Elke dag is er een, dan is een doel moeilijk.
Zoals je zegt, zijn komt voor willen, kunnen en kiezen. Dat is zo waar.
donderdag 24 november 2011 om 14:35
Poeh Appel, als ik lees hoeveel herkenning wij hebben, dan realiseer ik me hoe ik me voelde toen ik die drang had. Dat is inmiddels bijna 20 jaar geleden dat ik me zo alleen, eenzaam, vol onmacht voelde.
De banden met mijn gezin van herkomst verstrikten me, ik zat vol met oordelen en boodschappen van hén, maar wie ik zelf was wist ik niet.
Constant onzeker, op mijn hoede, niet in staat communicatie goed te interpreteren, bang om fouten te maken, kritiek kwam keihard aan....alles kostte me zóveel energie. Dat kon ik niet duidelijk maken, het leek of ik een theatraal meisje was dat een beetje zwaar op de hand was, moeilijk deed....
De tol van het me jarenlang ernstig zorgen maken over de gestresste situatie thuis, waar dingen gebeurden waar ik geen controle over had, maar die me wel levensenergie kosttten, waarin geen ruimte en tijd was om te kijken wie ik was en wat ik nodig had, want ja ´gewoon doen´ was al gek genoeg.... die tol bleek langzaam te zwaar te zijn. Ik begon te breken, hoe rot ik dat ook vond... voelde me tekortschieten, lui, onaangepast. De barsten in mijn muur werden opgemerkt door derden, en die kwamen met tips, raadden me aan te praten. Maar ja: als ik dan thuis vertelde waar ik me druk om maakte, dan gaf het familielid aan dat het voor haar erger was.... dus ik had dan kennelijk geen recht van spreken.
Als je zo afgeserveerd wordt, op een structurele manier, dan word je op zielsniveau genegeerd. Dat maakt dat je manier van communiceren ook aangetast wordt, waardoor buitenstaanders je overdreven vinden.
Maar dat is niet waar! Bij mij was dat iig niet zo. Ja het kwam er rot uit, maar onder die laag oppervlakkige theatraal aandoende communicatie zat een pijn en een leegheid die zo heftig was om te moeten verdragen en waar ik zo weinig taal voor had... dat ik me contstant alleen en vol onmacht voelde.
De banden met mijn gezin van herkomst verstrikten me, ik zat vol met oordelen en boodschappen van hén, maar wie ik zelf was wist ik niet.
Constant onzeker, op mijn hoede, niet in staat communicatie goed te interpreteren, bang om fouten te maken, kritiek kwam keihard aan....alles kostte me zóveel energie. Dat kon ik niet duidelijk maken, het leek of ik een theatraal meisje was dat een beetje zwaar op de hand was, moeilijk deed....
De tol van het me jarenlang ernstig zorgen maken over de gestresste situatie thuis, waar dingen gebeurden waar ik geen controle over had, maar die me wel levensenergie kosttten, waarin geen ruimte en tijd was om te kijken wie ik was en wat ik nodig had, want ja ´gewoon doen´ was al gek genoeg.... die tol bleek langzaam te zwaar te zijn. Ik begon te breken, hoe rot ik dat ook vond... voelde me tekortschieten, lui, onaangepast. De barsten in mijn muur werden opgemerkt door derden, en die kwamen met tips, raadden me aan te praten. Maar ja: als ik dan thuis vertelde waar ik me druk om maakte, dan gaf het familielid aan dat het voor haar erger was.... dus ik had dan kennelijk geen recht van spreken.
Als je zo afgeserveerd wordt, op een structurele manier, dan word je op zielsniveau genegeerd. Dat maakt dat je manier van communiceren ook aangetast wordt, waardoor buitenstaanders je overdreven vinden.
Maar dat is niet waar! Bij mij was dat iig niet zo. Ja het kwam er rot uit, maar onder die laag oppervlakkige theatraal aandoende communicatie zat een pijn en een leegheid die zo heftig was om te moeten verdragen en waar ik zo weinig taal voor had... dat ik me contstant alleen en vol onmacht voelde.
