Relaties
alle pijlers
Man wilt vreemd gaan
maandag 21 november 2011 om 15:07
Ik ben 37 jaar en inmiddels 23 jaar samen met mijn man (18 jaar getrouwd)
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
donderdag 24 november 2011 om 15:26
Ik durf overigens mijn handen in het vuur te steken als ik zeg dat ik er wel van overtuigd ben dat de sex in deze relatie überhaupt nooit meer goed komt. Dan gaan ze OF uit elkaar of het wordt zo'n hele fijne relatie waarin men bij elkaar blijft 'voor de kinderen'. En worden ze diep en diep ongelukkig als deze eenmaal uit huis zijn omdat ze elkaar al ergens heel vroeg in de relatie kwijt zijn geraakt. Als ze elkaar überhaupt ooit gevonden hebben.
Ik ben nog steeds benieuwd naar het waarom als 18 jarig kind zijnde al trouwen en binnen no-time kinderen krijgen en kinderen blijven krijgen. Ik denk zelf dat de roots liggen van dit probleem DAAR liggen..
Dat het lekker spannend leek en grotemensachtig dat hele getrouwd zijn. En toen dat was geweest dat er 'nou ja dan maar kinderen moesten komen', er moet toch iets gebeuren in de relatie. Nu zijn die kinderen er en nu komt de klap dat ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. En dat daar dus het hele euvel zit. Ze passen helemaal niet bij elkaar en zijn veel te snel gegaan zonder te kijken naar wie ze nou zelf zijn en wat ze nu zelf willen.
Ik ben nog steeds benieuwd naar het waarom als 18 jarig kind zijnde al trouwen en binnen no-time kinderen krijgen en kinderen blijven krijgen. Ik denk zelf dat de roots liggen van dit probleem DAAR liggen..
Dat het lekker spannend leek en grotemensachtig dat hele getrouwd zijn. En toen dat was geweest dat er 'nou ja dan maar kinderen moesten komen', er moet toch iets gebeuren in de relatie. Nu zijn die kinderen er en nu komt de klap dat ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. En dat daar dus het hele euvel zit. Ze passen helemaal niet bij elkaar en zijn veel te snel gegaan zonder te kijken naar wie ze nou zelf zijn en wat ze nu zelf willen.
donderdag 24 november 2011 om 15:30
donderdag 24 november 2011 om 16:04
quote:iris1969 schreef op 24 november 2011 @ 13:31:
Er is nu inderdaad geen sprake van verkrachting binnen het huwelijk, maar van aanranding kun je hier wel spreken.
En wat gebeurt er als TO haar man zijn zin geeft en haar benen spreidt terwijl er verder niets veranderd? Dan heeft ze gedwongen sex, een vorm van verkrachting binnen het huwelijk dus.
Zo vergezocht is het dus niet als het op het eerste gezicht lijkt. Een mens heeft recht op zijn of haar lichamelijke integriteit binnen het huelijk en geen recht op sex. Die tijd is echt voorbij.
Oh.
My.
God.
Sorry hoor, als je in termen van aanranding en verkrachting denkt dan héb je geen huwelijk. Dan heb je een farce die daar voor door moet gaan omdat je hypotheek betaald moet worden.
En dan is het verstandigste wat je kunt doen, die stervende zwaan een nekschot geven zodat die arme man gewoon lekker verder met zijn leven kan.
Er is nu inderdaad geen sprake van verkrachting binnen het huwelijk, maar van aanranding kun je hier wel spreken.
En wat gebeurt er als TO haar man zijn zin geeft en haar benen spreidt terwijl er verder niets veranderd? Dan heeft ze gedwongen sex, een vorm van verkrachting binnen het huwelijk dus.
Zo vergezocht is het dus niet als het op het eerste gezicht lijkt. Een mens heeft recht op zijn of haar lichamelijke integriteit binnen het huelijk en geen recht op sex. Die tijd is echt voorbij.
Oh.
My.
God.
Sorry hoor, als je in termen van aanranding en verkrachting denkt dan héb je geen huwelijk. Dan heb je een farce die daar voor door moet gaan omdat je hypotheek betaald moet worden.
En dan is het verstandigste wat je kunt doen, die stervende zwaan een nekschot geven zodat die arme man gewoon lekker verder met zijn leven kan.
Am Yisrael Chai!
donderdag 24 november 2011 om 16:10
quote:Oriane schreef op 24 november 2011 @ 15:26:
Ik durf overigens mijn handen in het vuur te steken als ik zeg dat ik er wel van overtuigd ben dat de sex in deze relatie überhaupt nooit meer goed komt. Dan gaan ze OF uit elkaar of het wordt zo'n hele fijne relatie waarin men bij elkaar blijft 'voor de kinderen'. En worden ze diep en diep ongelukkig als deze eenmaal uit huis zijn omdat ze elkaar al ergens heel vroeg in de relatie kwijt zijn geraakt. Als ze elkaar überhaupt ooit gevonden hebben.
Ik ben nog steeds benieuwd naar het waarom als 18 jarig kind zijnde al trouwen en binnen no-time kinderen krijgen en kinderen blijven krijgen. Ik denk zelf dat de roots liggen van dit probleem DAAR liggen..
Dat het lekker spannend leek en grotemensachtig dat hele getrouwd zijn. En toen dat was geweest dat er 'nou ja dan maar kinderen moesten komen', er moet toch iets gebeuren in de relatie. Nu zijn die kinderen er en nu komt de klap dat ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. En dat daar dus het hele euvel zit. Ze passen helemaal niet bij elkaar en zijn veel te snel gegaan zonder te kijken naar wie ze nou zelf zijn en wat ze nu zelf willen.Spijker op de kop en beste post van dit topic, wat mij betreft.
Ik durf overigens mijn handen in het vuur te steken als ik zeg dat ik er wel van overtuigd ben dat de sex in deze relatie überhaupt nooit meer goed komt. Dan gaan ze OF uit elkaar of het wordt zo'n hele fijne relatie waarin men bij elkaar blijft 'voor de kinderen'. En worden ze diep en diep ongelukkig als deze eenmaal uit huis zijn omdat ze elkaar al ergens heel vroeg in de relatie kwijt zijn geraakt. Als ze elkaar überhaupt ooit gevonden hebben.
Ik ben nog steeds benieuwd naar het waarom als 18 jarig kind zijnde al trouwen en binnen no-time kinderen krijgen en kinderen blijven krijgen. Ik denk zelf dat de roots liggen van dit probleem DAAR liggen..
Dat het lekker spannend leek en grotemensachtig dat hele getrouwd zijn. En toen dat was geweest dat er 'nou ja dan maar kinderen moesten komen', er moet toch iets gebeuren in de relatie. Nu zijn die kinderen er en nu komt de klap dat ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. En dat daar dus het hele euvel zit. Ze passen helemaal niet bij elkaar en zijn veel te snel gegaan zonder te kijken naar wie ze nou zelf zijn en wat ze nu zelf willen.Spijker op de kop en beste post van dit topic, wat mij betreft.
Am Yisrael Chai!
donderdag 24 november 2011 om 16:18
Ik heb niet alle reacties gelezen (alleen de laatste pagina's), maar als er relatieproblemen zijn is het niet zo dat één iemand moet veranderen. Je moet samen weer naar elkaar toe proberen te groeien door kleine aanpassingen te maken in denk- en doepatroon. Dat gaat niet in één keer, en denk ook dat veel stellen te weinig geduld hebben om te werken aan hun relatie. Aan een dood paard trekken heeft natuurlijk ook geen zin, dat is weer het andere uiterste. Ik vind in dit geval niet dat de man alleen schuld heeft. Ook niet dat de TO alleen schuld heeft. Actie-reactie.
donderdag 24 november 2011 om 16:28
quote:fashionvictim schreef op 24 november 2011 @ 16:04:
[...]
Oh.
My.
God.
Sorry hoor, als je in termen van aanranding en verkrachting denkt dan héb je geen huwelijk. Dan heb je een farce die daar voor door moet gaan omdat je hypotheek betaald moet worden.
En dan is het verstandigste wat je kunt doen, die stervende zwaan een nekschot geven zodat die arme man gewoon lekker verder met zijn leven kan.Ik denk ook dat deze relatie voorbij is, zoals ik al meerdere malen heb aangegeven.
[...]
Oh.
My.
God.
Sorry hoor, als je in termen van aanranding en verkrachting denkt dan héb je geen huwelijk. Dan heb je een farce die daar voor door moet gaan omdat je hypotheek betaald moet worden.
En dan is het verstandigste wat je kunt doen, die stervende zwaan een nekschot geven zodat die arme man gewoon lekker verder met zijn leven kan.Ik denk ook dat deze relatie voorbij is, zoals ik al meerdere malen heb aangegeven.
donderdag 24 november 2011 om 16:32
quote:Andj schreef op 24 november 2011 @ 15:15:
En Iris ik denk dat "men" het met je eens is hoor, dat pushen en drammen (áls hij dat al doet, maar goed dat moeten we maar even aannemen van TO) niet werkt. Alleen het lijkt erop dat jij net als TO zelf alleen noemt wat híj verkeerd doet en anders zou moeten doen.
Ik ben dan benieuwd wat je vindt van TO's reacties en houding hierin, en wat zij zou kunnen betekenen/anders zou kunnen aanpakken.
Nee hoor, ik belicht haar zijde als tegenwicht tegen de "dat maak je maar zin"-houding van velen hier.
Zij had al veel eerder haar ontevredenheid moeten aangeven en wellicht in een veel eerder stadium (toen ze nog geen weerstand voelde) lichamelijker moeten zijn.
Ook denk ik dat therapie goed voor haar is zodat ze op een effectieve manier haar ontevredenheid kan aangeven en leert begrijpen hoe veel mannen denken over sex.
En Iris ik denk dat "men" het met je eens is hoor, dat pushen en drammen (áls hij dat al doet, maar goed dat moeten we maar even aannemen van TO) niet werkt. Alleen het lijkt erop dat jij net als TO zelf alleen noemt wat híj verkeerd doet en anders zou moeten doen.
Ik ben dan benieuwd wat je vindt van TO's reacties en houding hierin, en wat zij zou kunnen betekenen/anders zou kunnen aanpakken.
Nee hoor, ik belicht haar zijde als tegenwicht tegen de "dat maak je maar zin"-houding van velen hier.
Zij had al veel eerder haar ontevredenheid moeten aangeven en wellicht in een veel eerder stadium (toen ze nog geen weerstand voelde) lichamelijker moeten zijn.
Ook denk ik dat therapie goed voor haar is zodat ze op een effectieve manier haar ontevredenheid kan aangeven en leert begrijpen hoe veel mannen denken over sex.
donderdag 24 november 2011 om 16:34
quote:Mopsie41 schreef op 24 november 2011 @ 15:15:
[...]
Jij hebt het maar steeds over sex als puur de daad zelf. TO verdraagt zijn aanraking of speelse toenadering niet eens. DAT is killing voor je relatie. Het stelselmatig afwijzen van affectie.Omdat dit onmiddellijk leidt tot meer willen van zijn kant, sex dus.
[...]
Jij hebt het maar steeds over sex als puur de daad zelf. TO verdraagt zijn aanraking of speelse toenadering niet eens. DAT is killing voor je relatie. Het stelselmatig afwijzen van affectie.Omdat dit onmiddellijk leidt tot meer willen van zijn kant, sex dus.
donderdag 24 november 2011 om 16:40
quote:Oriane schreef op 24 november 2011 @ 15:26:
Ik durf overigens mijn handen in het vuur te steken als ik zeg dat ik er wel van overtuigd ben dat de sex in deze relatie überhaupt nooit meer goed komt. Dan gaan ze OF uit elkaar of het wordt zo'n hele fijne relatie waarin men bij elkaar blijft 'voor de kinderen'. En worden ze diep en diep ongelukkig als deze eenmaal uit huis zijn omdat ze elkaar al ergens heel vroeg in de relatie kwijt zijn geraakt. Als ze elkaar überhaupt ooit gevonden hebben.
Ik ben nog steeds benieuwd naar het waarom als 18 jarig kind zijnde al trouwen en binnen no-time kinderen krijgen en kinderen blijven krijgen. Ik denk zelf dat de roots liggen van dit probleem DAAR liggen..
Dat het lekker spannend leek en grotemensachtig dat hele getrouwd zijn. En toen dat was geweest dat er 'nou ja dan maar kinderen moesten komen', er moet toch iets gebeuren in de relatie. Nu zijn die kinderen er en nu komt de klap dat ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. En dat daar dus het hele euvel zit. Ze passen helemaal niet bij elkaar en zijn veel te snel gegaan zonder te kijken naar wie ze nou zelf zijn en wat ze nu zelf willen.Ik denk dat je hierin helaas voor hun gelijk hebt .
Ik durf overigens mijn handen in het vuur te steken als ik zeg dat ik er wel van overtuigd ben dat de sex in deze relatie überhaupt nooit meer goed komt. Dan gaan ze OF uit elkaar of het wordt zo'n hele fijne relatie waarin men bij elkaar blijft 'voor de kinderen'. En worden ze diep en diep ongelukkig als deze eenmaal uit huis zijn omdat ze elkaar al ergens heel vroeg in de relatie kwijt zijn geraakt. Als ze elkaar überhaupt ooit gevonden hebben.
Ik ben nog steeds benieuwd naar het waarom als 18 jarig kind zijnde al trouwen en binnen no-time kinderen krijgen en kinderen blijven krijgen. Ik denk zelf dat de roots liggen van dit probleem DAAR liggen..
Dat het lekker spannend leek en grotemensachtig dat hele getrouwd zijn. En toen dat was geweest dat er 'nou ja dan maar kinderen moesten komen', er moet toch iets gebeuren in de relatie. Nu zijn die kinderen er en nu komt de klap dat ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen. En dat daar dus het hele euvel zit. Ze passen helemaal niet bij elkaar en zijn veel te snel gegaan zonder te kijken naar wie ze nou zelf zijn en wat ze nu zelf willen.Ik denk dat je hierin helaas voor hun gelijk hebt .
donderdag 24 november 2011 om 16:40
quote:iris1969 schreef op 24 november 2011 @ 16:32:
[...]
Ook denk ik dat therapie goed voor haar is zodat ze op een effectieve manier haar ontevredenheid kan aangeven en leert begrijpen hoe veel mannen denken over sex.
Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Je kunt het niet over de algemene man hebben en die leren begrijpen. TO zou moeten praten over háár wensen en verwachtingen, én die van haar man.
Zoals een paar anderen eerder al aangeven is het niet voor elke man 'alleen maar een piemel erin stoppen'. Misschien voor velen, maar lang niet voor alle mannen.
[...]
Ook denk ik dat therapie goed voor haar is zodat ze op een effectieve manier haar ontevredenheid kan aangeven en leert begrijpen hoe veel mannen denken over sex.
Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Je kunt het niet over de algemene man hebben en die leren begrijpen. TO zou moeten praten over háár wensen en verwachtingen, én die van haar man.
Zoals een paar anderen eerder al aangeven is het niet voor elke man 'alleen maar een piemel erin stoppen'. Misschien voor velen, maar lang niet voor alle mannen.
donderdag 24 november 2011 om 16:42
quote:iris1969 schreef op 24 november 2011 @ 16:34:
[...]
Omdat dit onmiddellijk leidt tot meer willen van zijn kant, sex dus.Kan, maar hoeft niet. Kan ook als dusdanige afwijzing voelen dat haar man nóg meer probeert toenadering te zoeken (op de verkeerde manier). Ik vind het een beetje snelle conclusie (logisch ook op een forum ergens).
[...]
Omdat dit onmiddellijk leidt tot meer willen van zijn kant, sex dus.Kan, maar hoeft niet. Kan ook als dusdanige afwijzing voelen dat haar man nóg meer probeert toenadering te zoeken (op de verkeerde manier). Ik vind het een beetje snelle conclusie (logisch ook op een forum ergens).
donderdag 24 november 2011 om 16:43
quote:elastiekje schreef op 24 november 2011 @ 16:40:
[...]
Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Je kunt het niet over de algemene man hebben en die leren begrijpen. TO zou moeten praten over háár wensen en verwachtingen, én die van haar man.
Zoals een paar anderen eerder al aangeven is het niet voor elke man 'alleen maar een piemel erin stoppen'. Misschien voor velen, maar lang niet voor alle mannen.Zo zwart/wit bedoelde ik het ook niet. Ik bedoel dat vrouwen vaak eerst de sfeer goed willen hebben voordat ze sex willen en dat mannen de sfeer vaak goed willen krijgen door sex te hebben. Ook zijn mannen minder vaak praters dan vrouwen en tonen zij vaak liever met daden hun affectie.
[...]
Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Je kunt het niet over de algemene man hebben en die leren begrijpen. TO zou moeten praten over háár wensen en verwachtingen, én die van haar man.
Zoals een paar anderen eerder al aangeven is het niet voor elke man 'alleen maar een piemel erin stoppen'. Misschien voor velen, maar lang niet voor alle mannen.Zo zwart/wit bedoelde ik het ook niet. Ik bedoel dat vrouwen vaak eerst de sfeer goed willen hebben voordat ze sex willen en dat mannen de sfeer vaak goed willen krijgen door sex te hebben. Ook zijn mannen minder vaak praters dan vrouwen en tonen zij vaak liever met daden hun affectie.
donderdag 24 november 2011 om 16:44
donderdag 24 november 2011 om 16:45
quote:elastiekje schreef op 24 november 2011 @ 16:42:
[...]
Kan, maar hoeft niet. Kan ook als dusdanige afwijzing voelen dat haar man nóg meer probeert toenadering te zoeken (op de verkeerde manier). Ik vind het een beetje snelle conclusie (logisch ook op een forum ergens).Zij beschrijft het zo in haar posts en zo ziet zij het dus, maar wij weten uiteraard niet of dat waar is.
[...]
Kan, maar hoeft niet. Kan ook als dusdanige afwijzing voelen dat haar man nóg meer probeert toenadering te zoeken (op de verkeerde manier). Ik vind het een beetje snelle conclusie (logisch ook op een forum ergens).Zij beschrijft het zo in haar posts en zo ziet zij het dus, maar wij weten uiteraard niet of dat waar is.
donderdag 24 november 2011 om 16:48
quote:iris1969 schreef op 24 november 2011 @ 16:43:
[...]
Zo zwart/wit bedoelde ik het ook niet. Ik bedoel dat vrouwen vaak eerst de sfeer goed willen hebben voordat ze sex willen en dat mannen de sfeer vaak goed willen krijgen door sex te hebben. Ook zijn mannen minder vaak praters dan vrouwen en tonen zij vaak liever met daden hun affectie.Daar geef ik je gelijk in, maar als er helemaal niet gecommuniceerd wordt over dat soort dingen kan het ook heel goed zijn dat TO verkeerde conclusies trekt uit die pogingen (en andersom). Door niet te praten met elkaar over wat een afwijzing of toenadering met je doet, verwijder je alleen maar verder van elkaar waarschijnlijk, waardoor je meer zélf gaat interpreteren 'hoe de ander denkt' dan het rechtstreeks te vragen. Dan ga je alles invullen voor een ander en word je wellicht boos op iets wat je zelf hebt bedacht (in plaats van dat het echt zo is)
[...]
Zo zwart/wit bedoelde ik het ook niet. Ik bedoel dat vrouwen vaak eerst de sfeer goed willen hebben voordat ze sex willen en dat mannen de sfeer vaak goed willen krijgen door sex te hebben. Ook zijn mannen minder vaak praters dan vrouwen en tonen zij vaak liever met daden hun affectie.Daar geef ik je gelijk in, maar als er helemaal niet gecommuniceerd wordt over dat soort dingen kan het ook heel goed zijn dat TO verkeerde conclusies trekt uit die pogingen (en andersom). Door niet te praten met elkaar over wat een afwijzing of toenadering met je doet, verwijder je alleen maar verder van elkaar waarschijnlijk, waardoor je meer zélf gaat interpreteren 'hoe de ander denkt' dan het rechtstreeks te vragen. Dan ga je alles invullen voor een ander en word je wellicht boos op iets wat je zelf hebt bedacht (in plaats van dat het echt zo is)
donderdag 24 november 2011 om 17:36
ik heb meegelezen, Iris ik begrijp je als je zegt "geen sex tegen je zin", maar hoe lang heb je het over? ik ben het daar in principe mee eens, maar vind je 2 jaar niks (niet knuffelen etc) niet een beetje gigantisch uit de hand gelopen, heeft niks meer met zin in sex te maken maar iemand kwetsen/buiten sluiten
Ik vind ook dat TO overloopt van zelfmedelijden, zo druk met 3 kinderen (met handicap), ik ken bergen vrouwen met 3 kinderen en die hebben ook nog een baan erbij.
Ik vind ook dat TO overloopt van zelfmedelijden, zo druk met 3 kinderen (met handicap), ik ken bergen vrouwen met 3 kinderen en die hebben ook nog een baan erbij.
donderdag 24 november 2011 om 17:46
quote:sterrenbeeldvis schreef op 24 november 2011 @ 17:36:
ik heb meegelezen, Iris ik begrijp je als je zegt "geen sex tegen je zin", maar hoe lang heb je het over? ik ben het daar in principe mee eens, maar vind je 2 jaar niks (niet knuffelen etc) niet een beetje gigantisch uit de hand gelopen, heeft niks meer met zin in sex te maken maar iemand kwetsen/buiten sluiten
Ik vind ook dat TO overloopt van zelfmedelijden, zo druk met 3 kinderen (met handicap), ik ken bergen vrouwen met 3 kinderen en die hebben ook nog een baan erbij.Tuurlijk heeft ze veel te lang aangemodderd en 2 jaar geen sex is ook veel te lang, maar ja daar zitten ze nu mooi wel mee en nu moeten ze verder, linksom of rechtsom.
ik heb meegelezen, Iris ik begrijp je als je zegt "geen sex tegen je zin", maar hoe lang heb je het over? ik ben het daar in principe mee eens, maar vind je 2 jaar niks (niet knuffelen etc) niet een beetje gigantisch uit de hand gelopen, heeft niks meer met zin in sex te maken maar iemand kwetsen/buiten sluiten
Ik vind ook dat TO overloopt van zelfmedelijden, zo druk met 3 kinderen (met handicap), ik ken bergen vrouwen met 3 kinderen en die hebben ook nog een baan erbij.Tuurlijk heeft ze veel te lang aangemodderd en 2 jaar geen sex is ook veel te lang, maar ja daar zitten ze nu mooi wel mee en nu moeten ze verder, linksom of rechtsom.
donderdag 24 november 2011 om 18:04
Aanhakende op de situatie die geschetst is door TO, zit ik me te bedenken of TO, danwel vrouwen in haar situatie, geen baat zouden hebben bij een verandering in hun leven. TO bijvoorbeeld, leeft in een relatief klein wereldje. Kinderen, huishouden, zorg. Elke dag dezelfde snuitjes, hetzelfde ritme. Dezelfde verveling misschien (als in, elke dag álles hetzelfde). Het lijkt me dat je dan helemaal vastdraait in je gedachten, lang blijft hangen in bijv. boosheid enzo. Want er is niks anders om mee bezig te zijn. Zou een andere daginvulling niet wat meer lucht geven? Een baan voor een paar uur, of vrijwilligerswerk. Heb je ook eens wat anders om over te praten of over te lachen met je partner.
Ga je misschien weer wat anders om met je partner, omdat je leuke dingen hebt meegemaakt.
Dit alles niet om nou meteen in bed te kunnen duiken, maar om een nieuwe opening te maken naar elkaar toe. De focus wat van al die toestanden afhalen, omdat er ook ineens allerlei andere dingen zijn om mee bezig te zijn.
Of denk ik nou te simpel?
Ga je misschien weer wat anders om met je partner, omdat je leuke dingen hebt meegemaakt.
Dit alles niet om nou meteen in bed te kunnen duiken, maar om een nieuwe opening te maken naar elkaar toe. De focus wat van al die toestanden afhalen, omdat er ook ineens allerlei andere dingen zijn om mee bezig te zijn.
Of denk ik nou te simpel?
