Kinderen
alle pijlers
snachts een driftbui?
vrijdag 25 november 2011 om 20:03
Ons zoontje is iets ouder dan 3 jaar en heeft sinds een paar nachten een soort van driftbuien. Ik weet ook niet precies hoe ik het moet omschrijven. Hij lijkt een slechte droom te hebben gehad maar is niet echt wakker. Hij is dan boos en verdrietig, huilt en jammert en wil trappen/trapt, maar ligt niet echt te krijsen dus zo enstig als een normale driftbui is het niet. Hij is niet echt wakker maar afentoe wel (het duurt misschien een kwartier of half uur). Ik las iets over night terror, maar hij lijkt ook niet in paniek te zijn, meer boos en verdrietig. Gister jammerde hij dat pappa zijn chocolade koekje had opgegeten
Herkent iemand dit? We lijken dan helemaal niet tot hem door te kunnen dringen. Vasthouden wil hij ook niet. Hij heeft dit nog nooit eerder gehad, dus vraag me af hoe ik het beste kan reageren.
Herkent iemand dit? We lijken dan helemaal niet tot hem door te kunnen dringen. Vasthouden wil hij ook niet. Hij heeft dit nog nooit eerder gehad, dus vraag me af hoe ik het beste kan reageren.
vrijdag 25 november 2011 om 20:06
vrijdag 25 november 2011 om 20:09
Ik dacht dat je bij een gewone nachtmerrie wel echt wakker werd. Hij heeft zijn ogen open, lijkt ook gewoon wakker maar reageert niet echt.
Night terror is echt paniek volgens mij en dat is het niet.
Tot een week geleden duwde ik zijn speen erin en sliep hij rustig verder. Speen is echter met de spenenfee mee sinds 1.5 week dus dat lukt me niet meer
Night terror is echt paniek volgens mij en dat is het niet.
Tot een week geleden duwde ik zijn speen erin en sliep hij rustig verder. Speen is echter met de spenenfee mee sinds 1.5 week dus dat lukt me niet meer
vrijdag 25 november 2011 om 20:11
Ik heb een aantal jaren opgepast op een jongetje die dat ook had. Hij werd dan helemaal verschrikt en overstuur "wakker". Soms rende hij zo zijn kamer uit, maar als je dan tegen hem praatte dan kwam dat niet aan. Net alsof hij nog een beetje aan het slapen was.
Ik had dan de instructie om zelf zo rustig mogelijk te blijven en hem dan weer in zijn bed te leggen en daar proberen te troosten en rustig te maken. Dat lukte vaak wel. Het waren bij hem een soort nachtmerries en dat is wel weer overgegaan na een tijdje.
Ik had dan de instructie om zelf zo rustig mogelijk te blijven en hem dan weer in zijn bed te leggen en daar proberen te troosten en rustig te maken. Dat lukte vaak wel. Het waren bij hem een soort nachtmerries en dat is wel weer overgegaan na een tijdje.
vrijdag 25 november 2011 om 20:16
Ik denk dat het toch echt nachtangst is. Mijn dochter had er met die leeftijd ook veel last van. Vooral in drukke periodes, zoals met Sinterklaas Ze had haar ogen niet altijd open, soms wel, praatte onzin en bewoog hard met armen en benen (trappen, slaan). Het beste hielp gewoon om haar uit te laten razen en zorgen dat ze zich niet bezeerde.
vrijdag 25 november 2011 om 20:19
Dochter hier heeft het ook regelmatig. Twee jaar oud, en ze heeft het sinds twee maandjes ofzo.
Wij worden dan wakker van haar gejammer, in combinatie met allerlei uitspraken (variërend van 'nee ik wil niet op het potje' tot 'boterhammetje met kaas ' tot pepernootje in mijn schoen'.)
Wij gooien het op hele levendige dromen, die bij deze leeftijd schijnen te horen.
Enige remedie hier is goed wakker maken (ze lijkt idd wakker maar ik kan nu goed zien of ze dat ook echt is) en weer neerleggen, even troosten eventueel.
Wij worden dan wakker van haar gejammer, in combinatie met allerlei uitspraken (variërend van 'nee ik wil niet op het potje' tot 'boterhammetje met kaas ' tot pepernootje in mijn schoen'.)
Wij gooien het op hele levendige dromen, die bij deze leeftijd schijnen te horen.
Enige remedie hier is goed wakker maken (ze lijkt idd wakker maar ik kan nu goed zien of ze dat ook echt is) en weer neerleggen, even troosten eventueel.
vrijdag 25 november 2011 om 20:20
quote:alisan schreef op 25 november 2011 @ 20:09:
Ik dacht dat je bij een gewone nachtmerrie wel echt wakker werd. Hij heeft zijn ogen open, lijkt ook gewoon wakker maar reageert niet echt.
Night terror is echt paniek volgens mij en dat is het niet.
Tot een week geleden duwde ik zijn speen erin en sliep hij rustig verder. Speen is echter met de spenenfee mee sinds 1.5 week dus dat lukt me niet meer :(Dat hoeft niet persé. Je ogen open hebben terwijl je eigenlijk slaapt is typisch iets was past bij een nachtmerrie.
Ik dacht dat je bij een gewone nachtmerrie wel echt wakker werd. Hij heeft zijn ogen open, lijkt ook gewoon wakker maar reageert niet echt.
Night terror is echt paniek volgens mij en dat is het niet.
Tot een week geleden duwde ik zijn speen erin en sliep hij rustig verder. Speen is echter met de spenenfee mee sinds 1.5 week dus dat lukt me niet meer :(Dat hoeft niet persé. Je ogen open hebben terwijl je eigenlijk slaapt is typisch iets was past bij een nachtmerrie.
vrijdag 25 november 2011 om 20:20
Zoek eens naar filmpjes op youtube van night terror/nachtangst. Mijn dochter heeft er ook last van gehad, wist de eerste keer niet wat me overkwam. Vond een filmpje op youtube met precies hetzelfde gehuil en getrap en geschop dat mijn dochter vertoonde, ook zonder paniek verder, maar gewoon zoals in drift, maar dan direct vanuit slaap en zonder dat ze aanspreekbaar was. Nachtangst dus.
vrijdag 25 november 2011 om 20:58
vrijdag 25 november 2011 om 21:05
vrijdag 25 november 2011 om 21:20
Yep, been there.
Wakker maken hebben wij nooit gedaan, alleen maar gezorgd dat hij zich niet kon bezeren.
Nog wat informatie via Google:
Men schat dat nachtangsten bij drie tot vijf procent van de kinderen voorkomen. Ze openbaren zich meestal voor het eerst rond de kleuterleeftijd. Kinderpsychiater Boer vergelijkt het
fenomeen met een computer waarvan het systeem blijft hangen. “Het slapen bestaat bij ieder mens uit vier tot vijf cycli van anderhalf uur. Aan het einde van die anderhalf uur slaap je
even wat minder diep, waarna je weer overgaat naar een diepere slaap.”
Wie last heeft van nachtangsten, blijft in die overgangsfase ‘steken’. ‘Kortsluiting in de hersenen’, verklaarde de wijkverpleegkundige de aanvallen. “Dat is niet eens zo raar gezegd”, zegt Boer, “omdat de neiging om in diepe slaap te gaan en het in een lichte slaap verkeren, met elkaar botsen.”
Vooral kleuters hebben nachtangsten. Dat is niet zo vreemd volgens kinderpsychologe Anne Kooijman, die een paar keer per jaar kinderen met nachtangsten in haar praktijk ziet.
“Kleuters leven nog in een fantasiewereld, hebben minder greep op de werkelijkheid. Ze denken dat er elk moment een fee kan binnenvliegen als het raam openstaat.”
Wakker maken hebben wij nooit gedaan, alleen maar gezorgd dat hij zich niet kon bezeren.
Nog wat informatie via Google:
Men schat dat nachtangsten bij drie tot vijf procent van de kinderen voorkomen. Ze openbaren zich meestal voor het eerst rond de kleuterleeftijd. Kinderpsychiater Boer vergelijkt het
fenomeen met een computer waarvan het systeem blijft hangen. “Het slapen bestaat bij ieder mens uit vier tot vijf cycli van anderhalf uur. Aan het einde van die anderhalf uur slaap je
even wat minder diep, waarna je weer overgaat naar een diepere slaap.”
Wie last heeft van nachtangsten, blijft in die overgangsfase ‘steken’. ‘Kortsluiting in de hersenen’, verklaarde de wijkverpleegkundige de aanvallen. “Dat is niet eens zo raar gezegd”, zegt Boer, “omdat de neiging om in diepe slaap te gaan en het in een lichte slaap verkeren, met elkaar botsen.”
Vooral kleuters hebben nachtangsten. Dat is niet zo vreemd volgens kinderpsychologe Anne Kooijman, die een paar keer per jaar kinderen met nachtangsten in haar praktijk ziet.
“Kleuters leven nog in een fantasiewereld, hebben minder greep op de werkelijkheid. Ze denken dat er elk moment een fee kan binnenvliegen als het raam openstaat.”
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
vrijdag 25 november 2011 om 21:21
Oh ja, en:
WAT TE DOEN BIJ NACHTANGSTEN
- Je hoeft niet met je kind te praten, hij is in slaap en kan niets zinnigs zeggen.
- Troost hem kort en laat hem snel weer verder slapen.
- Blijft hij erin ‘hangen’, probeer hem wakker te maken en laat hem even plassen. Een volle blaas kan nachtangsten in de hand werken.
Als nachtangsten zich rond de kleuterleeftijd voor het eerst aandienen, hebben kinderen er een paar jaar last van. Zijn ze ouder, zo’n zeven of acht jaar, dan kan het langer duren.
Rond de puberteit zijn nachtangsten meestal helemaal voorbij, soms duurt het langer.
Tips voor een goede
slaaphygiëne:
- Onderneem geen spannende of drukke activiteiten voor het slapengaan.
- Hou een vast slaapritueel aan.
- Laat een kind vlak voordat het naar bed gaat niet te veel eten of drinken.
WAT TE DOEN BIJ NACHTANGSTEN
- Je hoeft niet met je kind te praten, hij is in slaap en kan niets zinnigs zeggen.
- Troost hem kort en laat hem snel weer verder slapen.
- Blijft hij erin ‘hangen’, probeer hem wakker te maken en laat hem even plassen. Een volle blaas kan nachtangsten in de hand werken.
Als nachtangsten zich rond de kleuterleeftijd voor het eerst aandienen, hebben kinderen er een paar jaar last van. Zijn ze ouder, zo’n zeven of acht jaar, dan kan het langer duren.
Rond de puberteit zijn nachtangsten meestal helemaal voorbij, soms duurt het langer.
Tips voor een goede
slaaphygiëne:
- Onderneem geen spannende of drukke activiteiten voor het slapengaan.
- Hou een vast slaapritueel aan.
- Laat een kind vlak voordat het naar bed gaat niet te veel eten of drinken.
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
vrijdag 25 november 2011 om 21:55
Weet hij het zelf 's ochtends nog? Dat is bij nachtmerries vaak wel zo. Bij night terrors niet. Night terrors komen volgens de verhalen vaak zo ongeveer 1 a 2 uur na het in slaap vallen voor. Mijn zoon had het heel vaak.
Misschien heeft hij wel een nachtmerrie gehad over z'n vader die de koekjes op at
Misschien heeft hij wel een nachtmerrie gehad over z'n vader die de koekjes op at
vrijdag 25 november 2011 om 22:27
Klinkt toch inderdaad als nighterror. Ik ben een volwassene die ze heeft (vrij zeldzaam en best onplezierig) en kan dus uit ervaring vertellen dat er niet áltijd sprake is van paniek bij een nighterror. Wel van onrust.
Ik zeg ook dingen, soms schreeuw ik, ik kan zelfs antwoorden geven als mensen me wat vragen en kalmeer als iemand iets geruststellends zegt of serieus een oplossing ''noemt'' voor mijn probleem. Soms zijn mijn ogen open en ik kom sowieso ''wakker'' over (vriend heeft zelfs eens 's nachts het raam open gezet omdat ik in een nightterror rustig zei dat het zo benauwd was; hij was verbaasd dat ik de volgende dag er niks van wist en het dus een nightterror bleek te zijn geweest). Mijn vriend zegt tegenwoordig meestal; ''Er is helemaal niks hoor, ga maar weer lekker slapen.''
Meestal reageer ik dan met; ''Oh... okee.'' Daarna draai ik me om en slaap ik verder.
Werkt dat niet, dan probeert hij me op een andere manier gerust te stellen. Volgens hem duurt het zelden lang.
De nighterrors kunnen dus varieren van om hulp roepen (HELP of HELP, doe het licht aan!), denken dat ik vast/klem zit (paniek; HELP, help ik krijg geen lucht, help ik zit vast, etc.), frustratie omdat ik een vraagstuk of puzzel moet oplossen wat niet lukt, (Nou, het pást helemaal niet... wat nu? Of - Het klopt niet!) en dus allerlei uitingen, vragen en verwarde reacties. Op vragen geef ik heel logisch antwoord, schijnt, dus kennelijk werken er delen van de hersenen gewoon normaal.
Je kan me beter niet wakker maken; dan worden verwarring of paniek juist erger.
Ik herinner me er héél zelden een keer iets van, meestal weet ik de volgende dag niet eens dat er iets gebeurd is. Ik moet het dus altijd van mijn vriend horen.
Bij kinderen komt het veel voor en het is an sich onschuldig. Kortom; liever niet wekken, proberen om even gerust te stellen... veel meer kan je niet doen.
Ik zeg ook dingen, soms schreeuw ik, ik kan zelfs antwoorden geven als mensen me wat vragen en kalmeer als iemand iets geruststellends zegt of serieus een oplossing ''noemt'' voor mijn probleem. Soms zijn mijn ogen open en ik kom sowieso ''wakker'' over (vriend heeft zelfs eens 's nachts het raam open gezet omdat ik in een nightterror rustig zei dat het zo benauwd was; hij was verbaasd dat ik de volgende dag er niks van wist en het dus een nightterror bleek te zijn geweest). Mijn vriend zegt tegenwoordig meestal; ''Er is helemaal niks hoor, ga maar weer lekker slapen.''
Meestal reageer ik dan met; ''Oh... okee.'' Daarna draai ik me om en slaap ik verder.
Werkt dat niet, dan probeert hij me op een andere manier gerust te stellen. Volgens hem duurt het zelden lang.De nighterrors kunnen dus varieren van om hulp roepen (HELP of HELP, doe het licht aan!), denken dat ik vast/klem zit (paniek; HELP, help ik krijg geen lucht, help ik zit vast, etc.), frustratie omdat ik een vraagstuk of puzzel moet oplossen wat niet lukt, (Nou, het pást helemaal niet... wat nu? Of - Het klopt niet!) en dus allerlei uitingen, vragen en verwarde reacties. Op vragen geef ik heel logisch antwoord, schijnt, dus kennelijk werken er delen van de hersenen gewoon normaal.
Je kan me beter niet wakker maken; dan worden verwarring of paniek juist erger.
Ik herinner me er héél zelden een keer iets van, meestal weet ik de volgende dag niet eens dat er iets gebeurd is. Ik moet het dus altijd van mijn vriend horen.
Bij kinderen komt het veel voor en het is an sich onschuldig. Kortom; liever niet wekken, proberen om even gerust te stellen... veel meer kan je niet doen.
zaterdag 26 november 2011 om 08:02
Ik heb ook last van night terrors, heb de gekste dingen gedaan terwijl ik wakker leek maar toch echt sliep. Het heeft even geduurd voordat m'n man door had dat ik er echt niet was, want ik lijk wakker. Nu kan hij er goed mee omgaan en weet precies wat hij moet doen om me eruit te krijgen.
Ik heb het helaas doorgegeven aan m'n jongste zoon. In tijden van drukte (inderdaad dus nu rond de sint) is het weer heel erg. Wat bij hem heel erg helpt, is proberen er achter te komen waar hij in z'n slaap mee bezig is. Zodra ik dat weet, kan ik met hem meepraten en geruststellen. Wakker maken heeft geen zin, hij wordt gewoon niet wakker. Alleen praten over wat er in z'n hoofd omgaat, heeft effect.
Ik heb het helaas doorgegeven aan m'n jongste zoon. In tijden van drukte (inderdaad dus nu rond de sint) is het weer heel erg. Wat bij hem heel erg helpt, is proberen er achter te komen waar hij in z'n slaap mee bezig is. Zodra ik dat weet, kan ik met hem meepraten en geruststellen. Wakker maken heeft geen zin, hij wordt gewoon niet wakker. Alleen praten over wat er in z'n hoofd omgaat, heeft effect.
